قتل بی رحمانه دانشجوی شهرستانیِ مظلومِ ساکن در کوی دانشگاه تهران توسط زورگیران شروری که بویی از انسانیت نیرده اند وجدان جامعه را به شدت جریحه دار و شوک تکان دهنده ی توام با نگرانی به خانواده های دانشجویان ساکن در خوابگاه  وارد کرد.

این ماجرای تلخ برای چندمین بار اهمیت وجود حداقلی از امنیت روانی و اجتماعی برای عموم شهروندان و نه تنها دانشجویان را برای نیروهای حافظ امنیت و مسئولان آشکار ساخت؛ چرا که اگر این دانشجوی مظلوم شانس می آورد ودر آن ساعت خاص از آن مسیر عبور نمی کرد ؛ جنایت کاران بی شک دنبال سوژه و طعمه دیگری می گشتند و اصلا برای همین کار در معابر پرسه می زنند . پس بعید نبود که چند کوچه و خیابان دورتر ، شهروند بخت برگشته دیگری و چه بسا پدری یا مادری طعمه تبهکاران شده و خانواده ای و کودکانی بی سرپست می شدند (فاجعه ای با ابعاد بزرگ تر) ؛ از این رو نگاه تلسکوپی صرف به محل وقوع جنایت و زوم کردن بیش از اندازه روی مسائلی همچون دانشجو بودن قربانی و یا کم نور و خلوت بودن خیابان محل وقوع جنایت ( در قلب تهران ! ) و یا نبودن کیوسک پلیس اگر چه مهم است اما تنها ریشه مشکل نیست و تمرکز صرف بر این عوامل می تواند سایر علل اجتماعی دخیل در شکل گیری این رفتارهای ضد اجتماعی را استتار کرده و به محاق ببرد. تمام این ابزارها به صورت نرم افزارهای خود کنترلی (معنویات) در وجدان اکثر قریب به اتفاق شهروندان وجود داشت و جامعه مثل یک خانواده بزرگ بود .

پر واضح است که ناامنی هایی از این دست ارتباط غیر قابل انکاری با سایر معضلات اجتماعی و فرهنگی دارد که به هر علت مغفول مانده و تداوم این غفلت ها از سوی جامعه به شمول خانواده ها و نهادهای مدنی و فرهنگی و آموزشی همچنین دولت ها باعث شده که ناهنجاری های بدخیم اجتماعی با شیب نسبتا تندی زیر پوست جامعه رشد و نمو داشته باشد ؛ رشدی که کم کم دارد تبدیل به بحران می شود .

واقعیت این است که جنایت کارانی که مرتکب این جنایت هولناک شده اند قطعا به نان شب محتاج نیستند که بگوییم از سر استیصال دست به این کارها می زنند .خیلی از آنها صرفا به علت رشد و تربیت در خانواده های از هم پاشیده ازهمان ابتدای کودکی و نوجوانی وارد این ماجراجویی های تبهکارانه می شوند و خیلی هاشان بعضا از حداقل ثروت و مکنت برخودارند تا جایی که در دوران رسیدگی قضایی به پرونده هایشان با تامین وثیقه موثر بیرون از زندان به سر می برند. این بدان معنی ست که نیاز مالی فوری به اصطلاح « فورس ماژور » دیگر انگیزه اصلی بزه کاران نیست بلکه بزهکاری تبدیل به حرفه و عادت آنها شده است.

از این رو علت را باید در نبود انسجام اجتماعی که خود حاصل شکاف فاحش طبقاتی است جست و جو کرد و به دنبال پاسخ این پرسش بود که چرا یک جامعه با این همه امکانات مالی و بودجه های کلان فرهنگی و تعدد مراکز آموزشی و دانشگاهی نتوانسته و نمی تواند ارتباط معنی دار توام با بازدارندگی با افرادی برقرار کند که به هر علت از مراحل رشد و تربیت و آموزش صحیح برخوردار نبوده اند . در چنین فضایی است که بزه کاران مثل علف های هرز رشد یافته و تکثیر می شوند و شرایط را برای رشد محصولات سالم و مفید و بالنده مزرعه انسانی جامعه ناامن می کنند. همان جفایی که با شادروان امیرمحمد خالقی کردند.

جامعه اگر می خواهد برای شادروان خالقی گرامی داشت مناسبی به عمل آورد باید زمینه های بروز و ظهور و رشد علف های هرز ضد اجتماع را از بین ببرد تا خدای ناکرده خالقی های دیگری قربانی نشوند چرا که به گفته حکیم فرزانه توس :

گر این تیر از ترکش رستمی است
نه بر مُرده، بر زنده باید گریست

( معلم فقید « محسن خشخاشی » که توسط دانش آموزاش در کلاس درس به قتل رسید )

به خاطر می آورم که در تحصیل ابتدایی وقتی برای عکس دار کردن شناسنامه جهت شرکت در امتحانات ششم ابتدایی همرا با پدرم به شهربانی سبزوار رفتم در اتاق جناب سرهنگ...رئیس شهربانی حدود ده –پانزده عکس از افرادی ناشناس دیدم که به دیوار رو به روی میز جناب سرهنگ چسبانده شده بود.

در عالم نوجوانی و کنجکاوی از پدر سئوال کردم اینها دیگر کی هستند و عکس شان این جا چه می کند.

پدر پاسخ داد : اینها سارقین و خلاف کاران شهر هستند و هرجا سرقت و یا خلافی اتفاق بیفتد یک راست می روند سراغ اینها....

می خواهم بگویم که هیچ تناسب منطقی بین رشد جمعیت و شهر نشینی با رشد فزاینده خلافکاران وجود ندارد (جمعیت شهر در آن زمان 30 تا 40 هزار نفر بود).

من به خوبی به خاطر می آورم در همان دوران کسبه بازار ظهرها که برای نماز و نهار واستراحت به منزل میرفتند صرفا به کشیدن پارچه ای روی اجناس جلو مغازه خود اکتفا و درب مغازه را قفل نمی کردند. از دوربین مدار بسته و دزدگیرهای پر سر و صدای الکترونیکی امروزی خبری نبود و نیازی هم نبود!

در واقع تمام این ابزارها به صورت نرم افزارهای خود کنترلی (معنویات) در وجدان اکثر قریب به اتفاق شهروندان وجود داشت و جامعه مثل یک خانواده بزرگ بود .

می خواهم نتیجه بگیرم که در حال حاضر در کنار سایر اقدامات ضروری برای تامین امنیت؛ بازسازی فرهنگی جامعه در شرایط فعلی به قول آقایان « از اوجب واجبات است » و می باید مهمترین اولویت دلسوزان کشور باشد چرا که جنایت کاران برای گسترش مرزهای ناامنی هیچ محدودیتی برای خود قاءل نیستند و گسترش مرزهای ناامنی می تواند جوامع را به راه های بدون بازگشت برساند.

نگاه کنید به وجود انبوه باندهای مخوف جنایتکار در امریکای لاتین.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه گزارش/

اخبار خوب و امیدبخشی از بودجه آموزش و پرورش برای سال 1404 به گوش نمی رسد .

صمد برزویان، مدیر پیشین بودجه وزارت آموزش و پرورش در این خصوص در گفت ‌و گو با روزنامه قدس چنین اظهار می‌کند: ( این جا )

 براساس گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس، بودجه عمومی دولت نسبت به قانون بودجه ۱۴۰۳ بیش از ۹۰درصد رشد داشته است .

بنابراین انتظار می‌رود با توجه به اهمیت و نقش آموزش و پرورش در توسعه پایدار کشور، حداقل رشد بودجه آموزش و پرورش در همین حد باشد، در حالی که رشد بودجه آموزش و پرورش ۵۳ درصد است که بیانگر ۳۷ درصد کمتر از رشد بودجه عمومی دولت است .

این رشد حداقلی نشان می‌دهد که کسری بودجه پایدار و مداوم در آموزش و پرورش برای سال آینده خواهیم داشت. از طرف دیگر در پایان سال به هر حال دولت نمی‌تواند حقوق معلمان را پرداخت نکند .

این موضوع قطعاً منجر به عدم تخصیص مناسب بودجه ردیف‌های کیفیت ‌بخشی آموزش و پرورش خواهد بود. مانند ردیف سرانه دانش‌آموزی در قانون بودجه ۱۴۰۴ که حدود ۱۲۱ درصد رشد داشته است، ولی در پایان سال کمتر از ۵۰ درصد تخصیص خواهند داد .

یک شاخص بسیار مهم دیگر که می‌توان بر اساس آن، نگاه دولت‌ها را درخصوص آموزش و پرورش سنجید و نیز مهم‌ترین معیاری است که حتی می‌توان به کمک آن، وضعیت مالی آموزش کشورهای مختلف را نیز مقایسه کرد سهم بودجه آموزش و پرورش از بودجه عمومی دولت است .

این شاخص به عنوان مهم‌ترین شاخص در ادبیات اقتصاد آموزش به «تلاش مالی» مشهور است. به عبارت روشن‌تر از ۱۰۰ واحد بودجه عمومی دولت، چند واحد به آموزش و پرورش اختصاص می‌یابد؟ در شعار گفته می‌شود آموزش و پرورش زیربنای توسعه است و معلمی شغل انبیاست اما در عمل باید دید دولت‌ها  براساس این شاخص چه اندازه بودجه و منابع به آموزش و پرورش اختصاص داده‌اند .

براساس این شاخص در 1401 که رتبه‌بندی اجرا شد سهم بودجه آموزش و پرورش از بودجه عمومی دولت بیش از 13 درصد بوده که این رقم در 1402 به 2 / 11 درصد و در 1403 به 8 / 9 درصد  کاهش یافته است .

 این رقم در حال حاضر در بودجه ۱۴۰۴ براساس گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس به 3 / 7 درصد رسیده است که اگر صحیح باشد فاجعه است، چراکه با این حساب به هیچ وجه نمی‌توان به فکر ارتقای کیفیت در نظام آموزشی و انتظار افزایش حقوق معلمان بود. به تبع آن، مدیران برای تأمین هزینه‌های ضروری مدارس نیازمند کمک والدین خواهند بود  » .

« صدای معلم » در گزارش خود با عنوان : « گشت و گذار پزشکیان در مدارس ؛ چند پرسش و یک عکس ... آیا جایگاه آموزش و پرورش دیده شده است ؟ » به تاریخ دوشنبه 17 دی 1403 نوشت : ( این جا )

«این روزها ؛ مسعود پزشکیان رئیس دولت چهاردهم در حال سرکشی به مدارس می باشد . به میان معلمان و دانش آموزان می رود . صحبت می کند و عکس می گیرد .

برخی این رفتار پزشکیان را کم سابقه و یا بی نظیر خوانده و در تحلیل هایی که می کنند و توزیع می کنند سعی دارند از پزشکیان یک « قهرمان » بسازند و این که واقعا و بر خلاف رفتار غالب روسای پیشین جمهور به نقش « آموزش » در « توسعه پایدار » پی برده و در حال برنامه ریزی و فعالیت برای آن است .

« سرکشی کردن و سفر کردن به طور مشخص « رفتارهای پوپولیستی » از زمان دولت معجزه ی هزاره سوم در این کشور باب شد و گسترش پیدا کرد .

برای این که بدانیم و متوجه شویم که آیا فرضیه آن دسته از کنش گران به واقعیت نزدیک است باید به چند مورد مهم و استراتژیک توجه و تامل داشته باشیم .

سهم آموزش و پرورش از بودجه عمومی و تولید ناخالص داخلی ؟ پزشکیان تاکنون به قول و قرارهایی که در حوزه آموزش داده نه تنها پای بند نبوده که حتی اشاره ای به آن ها هم نکرده است .

بدون تردید ؛ توجه آن هم از نوع « ویژه » باید خودش را در « عدد و رقم » نشان دهد .

« علی پورسلیمان مدیر صدای معلم » در نشست خبری سخنگوی وزارت آموزش و پرورش که یکشنبه 16 دی برگزار گردید از این مقام مسئول چنین پرسش کرد : ( این جا )

« « صدای معلم » از فرهادی خواست تا سهم آموزش و پرورش از بودجه عمومی کشور را در سال 1404 مشخص کند که البته ایشان به این پرسش پاسخی نداد .

شنبه  ۲۴ آذر ۱۴۰۳  علیرضا کاظمی وزیر آموزش و پرورش در مراسم تقدیر از پژوهشگران برتر وزارت آموزش‌ و پرورش به موضوعاتی اشاره می کند .

ایسنا نوشت : ( این جا )

« وزیر آموزش و پرورش با بیان اینکه در سال ۱۳۹۲ با ۱۲ میلیون دانش‌آموز نسبت بودجه آموزش‌ و پرورش به بودجه عمومی کشور ۱۰.۵ درصد بود که اکنون با ۱۶ میلیون دانش‌آموز همچنان همین قدر است که این نشان می‌دهد دچار شکاف عمیق در نظر و عمل شده‌ایم ادامه داد: گفتمان‌ها متعالی است اما در عمل چیز دیگری محقق می‌شود؛ زمانی می‌توانیم کشور را به قله‌های رفیع برسانیم که آموزش و پرورش اولویت اول کشور باشد » .

« صدای معلم » در ادامه چنین آورده بود :

« حال اگر در سال 1404 ؛ سهم آموزش و پرورش از بودجه عمومی متناسب با نیازهای واقعی این وزارتخانه تنظیم و نهایی شود و یا رئیس دولت به صورت مشخص و شفاف سهم آموزش و پرورش را از بودجه ناخالص داخلی ( GDP ) به صورت منظم و به فرض در یک دوره زمانی شش ماهه گزارش کند ؛ می توان واقعا این گزاره را جدی گرفت که آموزش و پرورش به اولویت دولت و جمهوری اسلامی تبدیل شده است » .

آن چه می تواند برای قضاوت  معیار و محک قرار گیرد نه حرف ها و کارهای پوپولیستی که « عمل » است .

پزشکیان تاکنون به قول و قرارهایی که در حوزه آموزش داده نه تنها پای بند نبوده که حتی اشاره ای به آن ها هم نکرده است . ( این جا )

مطلع سند تحول بنیادین :

تحول بنیادین در نظام آموزش و پرورش مبتنی بر آرمان های بلند نظام اسلامی باید معطوف به چشم اندازی باشد که در افق روشن 1404، ترسیم گر ایرانی توسعه یافته با جایگاه اول اقتصادی، علمی و فن آوری در سطح منطقه با هویتی اسلامی انقلابی، الهام بخش جهان اسلام همراه با تعاملی سازنده و موثر در عرصه روابط بین المللی است.

پایان گزارش/

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

آذربایجان غربی

« معرکه‌گیری با پسر خود ماجرا می‌کرد که تو هیچ کاری نمی‌کنی و عمر در بطالت به سر می‌بری. چند با تو بگویم که معلق زدن بیاموز، سگ ز چنبر جهانیدن و رسن بازی تعلّم کن تا از عمر خود برخوردار شوی. اگر از من نمی‌شنوی، به خدا تو را در مدرسه اندازم تا آن علم مرده ریگ ایشان بیاموزی و دانشمند شوی و تا زنده باشی در مذلت و فلاکت و ادبار بمانی و یک جو از هیچ جا حاصل نتوانی کرد » .

عبید زاکانی

ترک تحصیل دانش آموزان که پیش‌تر مربوط به دوران ابتدایی و تحت شرایط فقر، نبود مدرسه و فاصله بود به سمت متوسطه دوم جهش یافته است. تا زمانی که مشکلاتی مانند کمبود امکانات، نابرابری آموزشی، نفوذ مافیای کنکور و کاهش جایگاه معلمان حل نشود، نه کیفیت آموزش افزایش خواهد یافت و نه عدالت آموزشی محقق می‌شود.

دانش‌آموز متوسطه دوم دیگر آگاهانه و با استدلال دست از تحصیل می‌کشد و ترجیح می‌دهد آینده خود و خانواده‌اش را با تحصیل احتمالی در یک دانشگاه دولتی به خطر نیندازد.

آن‌ها برادران و خواهران خود را دیده‌اند که پس از سالیان دراز علم‌آموزی نه‌ تنها شغلی ندارند بلکه گلیم خود را از آب نمی‌توانند بیرون بکشند و از پس مسائل ساده زندگی و مخارج نیز برنمی‌آیند. اینان شهروندان جامعه را مرور می‌کنند و می‌بینند معلم و کارمند در واقعیت‌های اجتماع نه تأثیرگذار است و نه حتی برای خودش زندگی شاد و بی‌دغدغه‌ای دارد.

پس ساده است اگر مسیر متفاوتی برای تحقق خواسته‌هایشان دنبال کنند.

در کنار ترک تحصیل دانش آموزان آمار قابل‌ توجهی از «معلمان» نیز هستند که به ترک شغل پرداخته‌اند و از نو برای ساخت زندگی‌شان تلاش می‌کنند. اگر هم تغییر شغل نداده‌اند عملاً با ایجاد کسب‌وکاری مالی شغل معلمی را به‌عنوان یک اشتغال کم‌اهمیت‌تر پذیرفته‌اند.

سال‌ها پیش، که تازه تدریس را شروع کرده بودم برایم همه‌چیز پر از حرارت و شور و عشق بود. هر برنامه مدرسه، حرکت دانش‌آموز یا حتی اتفاق‌های مسیر برایم خاطره بود.

یک مسیر چهل کیلومتری را با موتورسیکلت می‌رفتم تا به مدرسه برسم.

حالا هیجده سال گذشته است و اگرچه هنوز مدرسه و دانش‌آموز و کلاس برایم لذت‌بخش است چون عمری با غم‌های آن و شادی آن سپری کرده‌ام اما همان چیزهای ساده‌ای که آن سال‌ها می‌پنداشتم سال بعد درست می‌شود نه‌ تنها بهتر نشده است بلکه با اطمینان می‌توانم بگویم بسیار بدتر نیز شده است.

نارضایتی معلمان افزون‌تر، امکانات مدارس و آموزشی همچنان اندک یا صفر، روش‌های تدریس منسوخ‌ شده با محتوای ضعیف کتاب‌ها و ترک تحصیل بیشتر ارمغان تلاش وزیران و کارشناسان آموزش‌ و پرورش برای جامعه است.

با این‌ حال سه‌شنبه ۱۴۰۳/۱۱/۳۰ معاون وزیر آموزش‌ و پرورش خطاب به هزاران دانش‌آموز و معلم و خانواده ایرانی همچنان می‌گوید: «رویکرد دولت چهاردهم ارتقای کیفیت و بسط عدالت آموزشی است».

اگر همین شعار را دولت سیزدهم، دوازدهم، دهم، نهم و از ابتدا نیز در دستور کار بوده و تغییری رخ نداده باشد به نظر وزیر و معاونش لازم است در هر دوره تکرار شود؟!

همه می‌دانیم قبولی دانشگاه‌ها در دستان مافیای کنکور و مؤسسات آموزشی است و کیفیت در مدارس عادی در حد یادگیری سواد نوشتن و خواندن هم نیست!

همه می‌دانیم جایگاه اقتصادی و اجتماعی یک معلم آن‌قدر پایین آمده است که نیازهای اساسی و اولیه این قشر نیز تأمین نمی‌شود.

با وجود این‌ همه مدارس ناایمن و غیراستاندارد، ترک تحصیل‌ها و بی‌ توجهی به مدارس چگونه افزایش کیفیت ممکن می‌شود!

تا زمانی که مشکلاتی مانند کمبود امکانات، نابرابری آموزشی، نفوذ مافیای کنکور و کاهش جایگاه معلمان حل نشود، نه کیفیت آموزش افزایش خواهد یافت و نه عدالت آموزشی محقق می‌شود.

اگر سیاست‌گذاران به‌جای تکرار شعارهای گذشته، برای اصلاحات اساسی قدم برندارند، شکاف میان آموزش و جامعه روزبه‌روز عمیق‌تر خواهد شد و این ترک تحصیل های اختیاری و نادیده گرفتن جایگاه مدارس برای ساخت آینده ای بهتر بیشتر از پیش خواهد شد.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

   آموزش به مثابه رکن‌ جدا ناپذیر توسعه در این سامان فرازها و‌ فرودهایی را تجربه می کند که با تثبیت و تقویت روندهای مثبت و کاستن از دشواری ها و کاستی های معطوف به توسعه همه جانبه می توان به آینده ای بهتر اندیشید و بدان امیدوار بود.

 پر واضح است که دسترسی به آموزش عادلانه، فراگیر و به روز که در تربیت شهروندی تمام عیار، آشنا به حقوق و تکالیف فردی و اجتماعی و مهارت های زندگی ایفای نقش ایفا می کند، ، یک ضرورت انکار ناپذیر برای بود و نمودی شایسته و جلوه ای از جوامع توسعه یافته با تفکری آینده نگرانه است.

برای «گسترش آموزش، با کیفیت عادلانه و در دسترسِ همه‌ی مردمان جهان « که در پیام های مکرر سازمان علمی و فرهنگی یونسکو نیز به مناسبت روز جهانی آموزش مورد تاکید قرار گرفته است، باید مجالی فراخ در اندیشه ورزی و در جهت غلبه "نظام دانایی" » در حوزه تعلیم و تربیت اتفاق افتد. امر بایسته ای که البته مغفول واقع شده است!

 شواهد فراوانی نشان می دهد که دسترسی عموم مردم به آموزشِ با کیفیت و عادلانه از مطلوبیت مناسبی برخوردار نیست چه این که با تنوع شگفت انگیز مدارس و طبقاتی و کالایی شدن آموزش، بحران نیروی انسانی، عدم سرمایه گزاری بهینه در آموزش، سیاست زدگی و نگاه ابزار انگارانه به آن ، نبود تجهیزات و امکانات کافی در مدارس، وجود مدارس و کلاس های فرسوده و غیر استاندارد و... دست یابی دانش آموزان به آموزش فراگیر و کیفی را با چالش های اساسی مواجه ساخته است که این امر خود دال و سنجه محکمی برای ارزیابی « حکمرانی خوب » و کارآمدی و اثر بخشی رویکردها، سیاست ها و عملکردهای سیستم از لحاظ ساختاری و از منظر کنشگران و بازیگران این عرصه می باشد .

 این همه در حالی است که نظام آموزشی متمرکز، حافظه محور با متنی فربه و تمام عیار از سوداگری های مزمن و رایج در بازار مکاره کنکور ، بهترین دوران زندگی کودکان و نوجوانان این سرزمین را به منظور کسب مهارت های خوب زندگی کردن به حاشیه رانده است.  نکته اساسی در این ارتباط حل و فصل دشواری های مربوط به استقرار نظام شایسته گزینش معلم  و به رسمیت شناختن حقوق صنفی و مدنی آنان است .

اکنون نظام تعلیم و تربیت در ایران با فقدان تئوری مناسب و فقر نظام اندیشگی  زیر ساخت های مناسب برای توسعه پایدار را ندارد و در شرایط بحران هایی نظیر کوید ۱۹ و بحران انرژی ۱۴۰۳  آسیب های آن شدت گرفته است که از جمله می توان به:

درهم شکستن ساختار نصیب برابری آموزشی و پرورشی ، فزونی روند ترک تحصیل ، شدت جریان یادگیری های از دست رفته ، پس رفت های تربیتی متناسب با الگوهای شایسته ایرانی اسلامی و سیطره وحشتناک و بی حد و مرز فضای سایبری با آسیب های سخت بر جسم و جان دانش آموزان را نام برد که هزینه ها و هزیمت های آشکار و نهانی را در پی داشته و دارد که به طور حتم باید به سرعت تدبیر شود. امری که با قواره ناموزون شاکله سیاست گزاری ها و فقدان یا ضعف مدیریت استراتژیک در حوزه تعلیم و تربیت و آموزش عالی در ادوار مختلف، عنایت در خور شایسته ای بدان مبذول نشده است .

 نکته اساسی در این ارتباط حل و فصل دشواری های مربوط به استقرار نظام شایسته گزینش معلم  و به رسمیت شناختن حقوق صنفی و مدنی آنان است . بدیهی است که با گذر از نظام مسائل محوریت « معلم » به عنوان عامل تغییر و فقدان بهره گیری از امکانات بسیار مهمی که فن‌آوری های نوین در امر آموزش برای همه شهروندان در اختیار می گذارد،  خسارت های روز افزونی نصیب کشور خواهد شد » .

 عبور از فراز و فرودها و پس افتادگی مزمن در حوزه آموزش با تعمیق مطالعات « آینده پژوهی » و با مرجعیت اهالی شایسته تعلیم و تربیت، مبتنی بر رویکردهای واقع بینانه نسبت به اقتضائاتِ جهان امروز و فردای این سر زمین ممکن خواهد بود.

پر واضح است رسیدن به این اهداف مشروط به اجتماعی شدن مسائل آموزش و پرورش و انسداد ورودی های مزاحمی است که دورنمای حرکت به سوی الگوهای توسعه پایدار را با چالش های سختِ تمام‌ عیار مواجه ساخته است.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه گزارش/

در تداوم سلسله جلسات مطالبه‌گران و دیگر فعالان صنفی، چهارشنبه یکم اسفند ۴۰۳ جلسه‌ای با استعداد مثبت صدنفر از منتخبین مطالبه‌‌گران از سراسر کشور با هیات مدیره و مدیرعامل صندوق ذخیره فرهنگیان کشور در سالن اجتماعات دفتر مرکزی صندوق برگزار گردید.

در این نشست سه ساعتهِ چالشی پس از جستارگشایی آغازین مسئولین جلسه و صحبت‌های تند و تیز تعدادی از مطالبه‌گران، در نهایت مسئولین صندوق ذخیره ضمن پذیرش اکثر انتقادات مطالبه‌گران به سوالات و ابهامات مطرحه در خصوص عملکرد غیرشفاف صندوق پاسخ گفتند.

ارزش مالکانه و خروش مطالبه‌گران

در ابتدا داوری دبیر جلسه ضمن تشریح ساختار صندوق ذخیره و فرآیند مطالبه‌گری حاضرین افزود: کارآمدی هیات مدیره مطالبه اصلی ما بوده و مباحث ما روی استراتژی‌هاست.

خزائی نیز با اشاره به تاریخچه مطالبه‌گری گروه موسوم به ۸۳ افزود: صدای حق‌طلبی و ندای مطالبه‌گری ما تک تک اتاق‌ها و دفاتر رئیس روسا را درنوردیده است.

امروز هیچ مسئولی نمی‌تواند بگوید در جریان مطالبات ما نیست.

در ادامه با مجری‌گری خراسانی منتخبین مطالبه‌گران شامل: ایزدپناه از چهارمحال و بختیاری، سورگی و خانم‌ها زنجانی و پرکار از تهران، بهرامی، خادمی و هاشمی از تهران و همچنین خانم ساداتی از جویبار نقطه‌ نظرات خود را در خصوص چرایی حضور و چیستی مطالبات و چگونگی مطالبه‌گری و زوایای پیدا و پنهان ارزش مالکانه به طور شفاف و بی‌لکنت بیان نمودند.

صندوق مجموعه‌ای خصوصی است

در ادامه علی صادقی مدیرعامل جدید صندوق با اشاره به حضور سه‌ ماهه خود و ارائه گزارش فصلی در مسئولیت خطیر خود افزود: ۱۰۰ شرکت با ۲۵ نوع ماموریت (که اکثرا غیرضرور و فاقد توجیه اقتصادی‌اند) تحویل من شده است.

احیای چهره مخدوش صندوق را از ماموریت‌های اصلی خود می‌دانم.

از نظر من صندوق مجموعه خصوصی است. به خاطر ابهامات ایجاد شده برای تعیین تکلیف، اساسنامه مشمول استعلامات از مراجع ذی‌صلاح شده است.

متاسفانه صندوق در شفافیت مردود بوده و اعمال و اقدامات جزیره‌ای است. ما در سه ماهه مسئولیت برای ساماندهی امور و حذف موازی‌کاری‌ها، کمیته‌های تخصصی راه‌اندازی کرده و در حال پیگیری ۱۷۰ مصوبه معوقه دوره گذشته هستیم.

کمیته ارزش مالکانه را ذیل ساختار صندوق برده و شرکت سهند را تعیین تکلیف و راهی بورس کرده‌ایم. سامانه‌ای طراحی شده تا تمام فعالیت‌ها شفاف در سامانه قابل رویت و نظارت عمومی باشد.

صادقی با اشاره به پیگیری بدهی دولت به صندوق در جلسات مکرر با دولتیان افزود: دولت چیزی حدود ۱۰ هزار میلیارد تومان از قبِل تعهدات خود به صندوق بدهکار است. ما در سه ماهه گذشته دستورالعمل منابع انسانی جذب فرزندان فرهنگیان را آماده کرده‌ایم.

دبیرکمیته ارزش مالکانه افزود : مجوز ثبت و انتقال حدود بیست هزارمتر مربع اراضی نیایش به نام صندوق ذخیره هفته قبل به امضای دکتر کاظمی رسید و دستور تسریع در انتقال آن صادر شد . بیش از بیست سال، وزرای پیشین آموزش و پرورش این مجوز را امضا نکردند .

این دستورالعمل، موانع ورودِ هلدینگ سرمایه گذاری فرهنگیان به بورس را رفع می نماید و منافع آن برای اعضای صندوق می باشد .

۲۳ شرکت زیان‌ده در صندوق داریم

فرجی رئیس هیات مدیره نیز ضمن تشریح فعالیت‌های ادواری صندوق ذخیره و گریز به تاریخچه فعالیت صندوق افزود: ماهانه حدود ۱۸۶ میلیارد تومان واریزی فرهنگیان به صندوق ذخیره می‌باشد. اگر ما پیگیر احصای مالکیت و احیای ماهیت صندوق نبودیم تحت فشار دولت تاکنون این صندوقِ خصوصی به نهاد عمومی غیردولتی تبدیل شده بود‌.

از ۱۰۰ شرکت ۲۳ شرکتِ زیان‌ده داریم که البته سهم آنها از دارایی‌های صندوق زیر ده درصد است. پیگیر انحلال و یا فروش شرکت‌های زیان‌ده هستیم. سال گذشته ۳/۵ هزار میلیارد تومان سود بین ذی‌نفعان تقسیم شده و امسال این مبلغ شش هزار میلیارد تومان خواهد بود.

خیانت‌ وزرا در حق صندوق ذخیره

در ادامه صدقی از اعضای مجمع عمومی استانی (۸۳ مطالبه‌گر) و دبیر کمیته عالی ارزش مالکانه نیز ضمن اشاره به پیگیری‌های ارزش مالکانه اعضا افزود :

یوسف نوری در بهمن ۱۴۰۰ مانع تخصیص حقوق مالکانه سه هلدینگ اصلی شد و در ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۲ نیز رضا مرادصحرایی مانع تخصیص حقوق مالکانه سه شرکت از زیر مجموعه‌های صندوق ذخیره که در بازار سرمایه حضور داشتند گردید.

صدقی با تشریح اقدامات و قصورات مسئولین صندوق افزود: معلمان می‌فهمند چه مدیرانی صادق و چه مدیرانی مجری اِعمال نظر مافیای درون و بیرون صندوق‌اند. در پایان از هیات مدیره صندوق قول می‌گیریم که اگر  تخصیص حقوق مالکانه مجددا مورد تهدید قرار گیرد به پشتوانه مطالبه‌گران، در مقابل اِعمال نظرهای غیرقانونی ایستادگی نمایید.

روح مطالبه‌گری؛ پیگیری ارزش مالکانه

شهسوارزاده از مطالبه‌گران حاضر، در مصاحبه با خبرنگار صدای معلم با اشاره به چهار محور اصلی مسائل صندوق افزود: مطالبه ما در حوزه ماهیت، مالکیت، مدیریت و مشارکت در انتخاب رکن مجمع دور می‌زند.

لازم به ذکر است که تداوم جلسات مطالبه‌گران و روح و روان فعالیت‌ها حول ارزش مالکانه اعضاست. منظور از ارزش مالکانه یعنی سهم اعضای شاغل و بازنشسته از دارایی‌های غیرمنقول صندوق که با پول فرهنگیان خریداری شده می‌باشد.

در جلسه پرسش و پاسخ، مثلث سورگی و خانم‌ها زنجانی و ساداتی مسئولین صندوق را به توپ بستند ولی به قول شاعر:

گوش اگر گوش منو و ناله اگر ناله توست
آنچه البته به جایی نرسد فریاد است.

پایان گزارش/

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه گزارش/

نشست خبری حجت الاسلام محمد حسین پورثانی معاون  پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش با موضوع « هفته گرامی داشت امور تربیتی و تربیت اسلامی » در محل وزارت آموزش و پرورش ساختمان علاقه مندان و در سالن اجتماعات این معاونت روز سه شنبه 30 بهمن برگزار گردید .

این نشست با 25 دقیقه تاخیر آغاز گردید هر چند پورثانی از تاخیر پیش آمده عذرخواهی کرد .

با وجود آن که موضوع نشست حول امور تربیتی بود اما جز « صدای معلم » که در مورد فلسفه و عملکرد این نهاد در آموزش و پرورش پرسش های جدی و شفافی را مطرح کرد بیشتر پرسش های خبرنگاران در مورد واژگونی اتوبوس دانش آموزان در کرمان و حواشی آن بود .

پرسش خبرنگار خبرگزاری فارس در مورد ایجاد و نحوه کار « مرکز اردویی » بود که در دستورالعمل برگزاری اردوهای دانش‌آموزی نیز مورد اشاره قرار گرفته است .

خانم عابدینی به عنوان خبرنگار این خبرگزاری سابقه ایجاد این مرکز را به زمان حضور علیرضا کاظمی به عنوان معاون پرورشی و فرهنگی وقت وزارت آموزش و پرورش نسبت داد در حالی که مرکز کنترل‌های سفرهای برون‌ استانی دانش‌آموزان کشور در زمان حضور « مهدی فیض » افتتاح گردید .

« صدای معلم » در 22 مهر 1396 در  نشست مراسم افتتاح مرکز کنترل‌های سفرهای برون‌استانی دانش‌آموزان کشور با حضور « مهدی فیض » معاون پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش ، مسئولان سازمان دانش آموزی ، داود محمدی و فاطمه سعیدی اعضای کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس ؛ رئیس مرکز اطلاعات و کنترل ترافیک پلیس راهور ناجا و معاون اجتماعی پلیس راهور با حضور خبرنگاران برگزار گردید پرسش هایی مطرح کرد . ( این جا )

علی پورسلیمان مدیر صدای معلم پرسید :

« قرار بود گزارشی را وزارت آموزش و پرورش تا قبل از آغاز سال تحصیلی منتشر کند : گزارش نهایی در مورد حادثه اتوبوس دانش آموزان هرمزگانی .

گزارش نخست منتشر شد .

حدود 3 هفته از آغاز سال تحصیلی گذشته است و خبری از آن گزارش نهایی نیست .

سوال مشخص این است که مسئول تامین امنیت اردوهای دانش آموزی که بیش از 92 درصد آن مربوط به " راهیان نور " است بر عهده کدام نهاد است ؟

" وزارت آموزش و پرورش ، پلیس راه و یا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ؟

زمانی صدای معلم با آقای حاجی بابایی در گفت و گویی این را مطرح کردیم و ایشان در پاسخ گفت :

" بروید از مسئولانش بپرسید . "

اما اشاره ای به مسئولان نکردند .

محبت کنید شما این مسئولان را معرفی کنید و پاسخ گو باشید .

پرسش من از آقای داود محمدی عضو محترم کمیسیون آموزش مجلس این است که ماحصل نشست ها ، جلسات فشرده و کارگروه هایی که اشاره کردید چه بوده است ؟

آیا نتیجه فقط « اصلاح آیین نامه اردوهای دانش آموزی » بوده است ؟

آیا مسئولان وزارت آموزش و پرورش فرضا نظارت دارند که چه کسانی از طرف سازمان دانش آموزی می روند و با افراد حقیقی و حقوقی که اتوبوس ها را اجاره می دهند قرارداد می بندند ؟

تا جایی که اطلاع داریم ؛ فرسوده ترین و مستهلک ترین اتوبوس ها را با پایین ترین قیمت ها اجاره می کنند و در اختیار دانش آموزان قرار می دهند که سیستم ایمنی آن هم خیلی پایین است .

و پرسش آخر از آقای سرهنگ رحمانی که فرمودند .

ابتدا از ایشان در مورد صحبت هایی که در مورد آموزش و پرورش گفتند تشکر می کنم .

سوال مشخص من این است که آیا تاکنون هیچ گونه ارتباط سیستماتیکی در این 4 دهه پس از انقلاب بین پلیس و وزارت آموزش و پرورش وجود نداشته است که این مرکز راه اندازی شده است ؟

آقای بطحایی صحبت هایی را ایراد کردند که از پرتال وزارت آموزش و پرورش حذف شد .

قرار شد که اتوبوس های راهیان نور توسط " پلیس راه " اسکورت شود .

آیا شما به این قول و تعهد پای بند خواهید بود ؟ »

و اما پاسخ حسین پورثانی معاون  پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش به پرسش خبرگزاری فارس چنین بود :

« البته دستور العمل اردویی برای اردوهای خارج از استان بود چون اردوی داخل استان آن قدر زیاد است که اصلا در این مرکز قابل رصد نیست و خیلی زیاد است .

آن چیزی که در اولویت هست آن است که این مرکز با همکاری و همراهی هم سازمان پایانه ها و هم پلیس راه ، هم اورژانس و همه کسانی که در اردوها فعالیت می کنند یک شبکه متصل و یک پارچه باشند که مثلا اگر امروز کسی می گوید این اتوبوس این شرایط را داشته یا نه ... تیک این سامانه که دست من نیست که بزنم !

آن کسی که مسئول هست این تیک را بزند و این اتفاق بیفتد . این می شود یک سامانه جدی و این تاکنون محقق نشده است و هیچ موقع هم محقق نشده است که همه کنش گران در آن باشند .

آن چیزی که ایجاد شد در وزارت آموزش و پرورش انجام شد و به یکی دو مرکز هم دسترسی داشت .

این مرکز قبل از دوران کرونا ایجاد و شروع شد . کرونا که شد حجم اردوها تقریبا به « صفر » رسید و تعداد اردوها خیلی کم شد .

بعد از کرونا فضای اردویی کشور جان گرفت .

آن قدر تقاضا زیاد بود و سامانه جواب این تقاضاها را نمی داد که به یک « کار صوری » تبدیل شده بود یعنی این که کسی که آن جا مسئول بود همین طوری تیک را می زد و کار انجام می شد !

قبل از آن که من مدیر کل شوم و به تهران بیایم بخشنامه ای صادر شد که گفته بود با توجه به این که زیرساخت لازم برای اداره این کار وجود ندارد چه از لحاظ سخت افزاری و چه از لحاظ نرم افزاری و تا آن زیر ساخت آماده شود آن سامانه اردویی متوقف شود .

الان هم داریم کارهایش را انجامی می دهیم و جلسات مختلفی داشته ایم .

در حال حاضر دو دستور کار را در برنامه داریم :

هم بازبینی دستور العمل اردویی که اگر نقطه ضعف و اشکالی در دستور العمل هست بازبینی کنیم .

دوم استقرار یک سامانه ی جامع که همه کنش گران اردویی در آن فعال باشند .

هم دستور آقای وزیر است و هم حکم عقل است که ما بتوانیم کار را رصد کنیم .

این دو نکته در حال پی گیری است و ان شاء الله بتوانیم هر دو کار را انجام دهیم .

مشروح پرسش و پاسخ « صدای معلم » با معاون پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش منتشر خواهد گردید .

پیاده سازی و ویرایش : زهرا قاسم پور دیزجی

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

البرز

   در شهری که انگار همیشه منتظر اتفاقی بود، درست مثل نفسی که در سینه حبس شده، زندگی جریان داشت. آسمان گاهی خاکستری بود و گاهی آبیِ روشن، اما فرقی نمی‌کرد، زیر این آسمان، صف‌های پمپ بنزین همیشه بودند، مثل رگ‌های آبی پر پیچ و خمی که در نقشه‌ی شهر خودنمایی می‌کردند.

پیرمردی بود به اسم حاج‌ علی، راننده‌ی تاکسی قدیمی، با موهای سپید و دستی که همیشه روی دنده بود. او می‌گفت: « بچه جان، اینجا ایران است. همه‌چیز ممکن است تغییر کند، سیاست، هوا، قیمت دلار... اما یک‌ چیز ثابت می‌ماند، آن هم این صف‌هاست » . حاج‌ علی این را با لبخندی تلخ می‌گفت، انگار این صف‌ها بخشی از هویت شهر بودند ؛ نشانه‌ای از یک عادت جمعی، یک واکنش ناخودآگاه به هر خبر و اتفاق.

آرش، دانش‌آموز تیزهوش و کنجکاوی که آن جمله‌ی معنادار را در کلاس بر زبان آورده بود، پسری بود با چشمانی که از هوش و دقت برق می‌زد. او دنیا را جور دیگری می‌دید، انگار پرده‌ای از روزمرگی را کنار زده بود و پشت آن الگوهایی پنهان را می‌دید. به صف‌ها نگاه می‌کرد و فقط تجمع ماشین‌ها را نمی‌دید، بلکه رفتاری جمعی را می‌دید، یک واکنش شرطی‌ شده.

شاید در ناخودآگاه مردم این شهر، پر شدن باک بنزین مترادف بود با آمادگی، با اطمینان خاطر در برابر هر نامعلومی.

یک روز، خبر پیچید که قرار است قیمت بنزین تغییر کند. هیچ‌ کس نمی‌دانست چقدر، کی و چگونه، اما همین خبر کافی بود تا شهر به تکاپو بیفتد. صف‌های پمپ بنزین دیگر فقط طولانی نبودند، بلکه غلیظ شده بودند . انگار خیابان‌ها خودشان تبدیل به صف شده بودند. مردمی که معمولاً با حوصله بودند، بی‌حوصله شده بودند، بوق‌ها بلندتر شده بودند و حتی لحن صحبت‌ها تندتر.

در همین هیاهو، آرش کنار پنجره‌ی کلاس ایستاده بود و به منظره‌ی بیرون نگاه می‌کرد. صف‌ها از دور شبیه مارهای رنگینی بودند که شهر را احاطه کرده بودند. او با خودش فکر می‌کرد، چه نیروی عجیبی در این شهر جاری است که مردم را این‌گونه به پمپ بنزین‌ها می‌کشاند. آیا فقط ترس از گرانی بود؟ یا چیز دیگری هم در کار بود؟ شاید در ناخودآگاه مردم این شهر، پر شدن باک بنزین مترادف بود با آمادگی، با اطمینان خاطر در برابر هر نامعلومی.

شاید این صف‌ها، بیش از آنکه برای بنزین باشند، برای امنیت بودند. شاید مردم با پر کردن باک ماشین‌هایشان، تلاش می‌کردند باک دل‌هایشان را هم پر کنند ؛ از امید، از اطمینان، از هر چیزی که در آن لحظه کم داشتند

. شاید این صف‌ها، نوعی آیین جمعی بودند، یک مناسک ناخودآگاه برای مقابله با اضطراب.

چند روز بعد، آرش خبر رفتنش به آمریکا را به معلمش داد. معلمش لبخند زد و گفت:  « آرش جان، امیدوارم در آمریکا هم پدیده‌های جالب برای رصد پیدا کنی » .

آرش هم لبخند زد، اما در دلش می‌دانست که صف‌های پمپ بنزین ایران، پدیده‌ای منحصر به‌ فرد بود .داستانی ناگفته از مردم یک شهر، یک واکنش جمعی به زندگی، به تغییر، به هر آنچه که می‌آمد و می‌رفت.

شاید در ایالت‌های آمریکا، صف‌های دیگری باشد، صف‌های خرید در جمعه‌ی سیاه، صف‌های کنسرت‌های بزرگ، صف‌های رسیدن به آرزوها. اما صف‌های بنزین ایران، چیزی بیشتر از یک صف ساده بودند.

آن‌ها آینه‌ای بودند که تصویر جامعه‌ای را منعکس می‌کردند، جامعه‌ای که در عین انتظار، در عین نگرانی، همیشه در حرکت بود، مثل ماشینی که با باک پر، آماده‌ی سفر است، حتی اگر نداند مقصد کجاست.

آرش وقتی سوار هواپیما شد و از پنجره به شهر نگاه کرد، صف‌های پمپ بنزین را دید که از بالا شبیه خطوط باریک و نامنظم بودند، مثل نوشته‌های رمزی بر صفحه‌ی شهر. او می‌دانست که این صف‌ها، بخشی از خاطراتش خواهند بود، بخشی از داستانی که همیشه با او خواهد بود .

داستان شهری که در هر شرایطی، صف‌های پمپ بنزینش شلوغ می‌شد.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

تهران