صبوری پیشه کن ، ای فرد دانا
فرو خشمت به کظم الغیض هر جا

میان جمع اجتماعی ،نظم آرا
تبسّم کن که شادی با تو مانا

به فرداها نیندیشی جز امروز
به امروزت توکّل کن ،نه فردا

رها از هر توهّم آرزویی
ز گردابی حوادث دور جانا

کنی یادی ز نوحی ناخدایی
ز طوفانی رها ،با جامه تقوا

برون از این زمینی خاک آلود
چه آدم ، در گرفتاری ،خدایا

چه باید گفت دنیا گر چه شیرین
بلا حادث ، ز جانب ،جیفه دنیا

رها از خود شوی والی بدانی
سکوتی ،اختیاری گر به نجوا

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

آذربایجان شرقی

در کودکی خواندیم اناری فهم حالا
دارد ، نداردهایِ دارا ، گاه سارا

تصمیم کبری را تداعی کرد در ذهن
تصمیم بکری کرد باید با تقلّا

هر چند روباهی پنیری قالبی زاغ
در اجتماعی شد نمایان فهم غوغا

یادی کنم از آسیابان ، نانوایی
فهمی کنم حالا عزیزی روز خود را

یادی کنم امروز از ایام دیرین
از کودکی یادی کنم محبوب جانا

یادی ز فرهادی کنم با کنجکاوی
از آن شبی یادی کنم ماهی هویدا

یادی ز بارانی کنم ، آن مرد آمد
با اسب آمد گر سواری مرد دانا

از یادها یادی کنم ، شد یادگاری
رازی چه پنهان حرف آخر با معمّا

شد چیستان گویی برایم والیا گو
دارد ، نداردهایِ سارا ، گاه دارا

ارسال مطلب برای صدای معلم
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت داریداین آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید">

آذربایجان شرقی

آذربایجان شرقی

آذربایجان شرقی

آذربایجان شرقی

آذربایجان شرقی

آذربایجان شرقی

مرشدِ روز جزا بر عاشقان پیوست دوش
بر کمر دستار بست و مثل ما شد خرقه پوش
از طرب در جمعِ رندان ، آسمان پر نور شد
صور اسرافیل از آن بالا بیامد بر خروش
حضرت معشوق بر زاهد ، قبا می خواست گفت
احتراما" ، جامه ی تزویر را اینجا نپوش
بر رَهان این بندگانم را ، چنان ترسانده ای!
بین من با تو در اینجا هم ، به تو دارند گوش
روح خود از آن به آنان بر دمیدم تا شوند
پای کوبانان براین پیوندِ جسم و عقل و هوش
من مگر آجر پزم در کوره سوزانم کسی؟
یا که ماری را کنم بر ناف و چشم و حلق و گوش
پنبه را از گوش خود بر کن که پندم بشنوی
(هر چه می خواهی بکن ، بر مردم آزاری نکوش)
چونکه نزدیکم به هر کس از وریدِ گردنش
احترامم کن اگر عیبی در او باشد بپوش
تا توانی از صفاتِ نیکِ من گویی ،  بگو
ور نمی دانی کریم هستم رحیم  هستم ، خموش
سرزمینِ ما از آتش پروَرَد ققنوسِ عشق
گر نیاندازی به نیرنگ و ریا از جنب و جوش

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید