گروه اخبار /
وزیر آموزش و پرورش در پاسخ به این سؤال "چرا بازنشستگی پیش از موعد را با 5 سال سنوات ارفاقی اجرا نمیکنید؟ " گفت: مجلس با بازنشستگی پیش از موعد فرهنگیان با اعمال سنوات ارفاقی موافقت نکرد و هم اکنون اعمال بازنشستگی پیش از موعد سنوات ارفاقی قانونی نیست.
علی اصغر فانی امروز در آخرین روز برگزاری اجلاس رؤسای آموزش و پرورش سراسر کشور اظهار داشت: قبل از دولت آقای احمدی نژاد با این موضوع مواجه بودیم که نیروی انسانی به خوبی توزیع نشده است و هم اکنون نیز این وضعیت را داریم.وی افزود: استخدام های غیربومی در مناطق محروم و بعد انتقال آنها به موطن اصلی خود باعث شده تا عدم توازن نیروی انسانی به وجود آید.
وزیر آموزش و پرورش ادامه داد: پیشنهاد بنده برای حل این مشکل این بود که بازنشستگی پیش از موعد را داشته باشیم و در مناطقی که تورم نیروی انسانی را داریم با بازنشستگی فرهنگیان موافقت شود و آنچه تصویب کردیم این بود که تا پنج سال ارفاق داشته باشیم، اما با آن چیزی که اجرا شد، متفاوت بود.
فانی عنوان کرد: در زمان آقای علی احمدی فرهنگیان را با 5 سال ارفاق بازنشسته کردند و آموزش و پرورش از خدمات بسیاری از همکاران محروم شد.
وی ادامه داد: هم اکنون اگر قرار است بحث بازنشستگی پیش از موعد اجرا شود باید در راستای توازن نیروی انسانی باشد و مجلس نیز با بازنشستگی پیش از موعد با سنوات ارفاقی موافقت نکرد و امسال اگر بخواهیم بازنشستگی پیش از موعد داشته باشیم اعمال سنوات ارفاقی قانونی نیست.
وزیر آموزش و پرورش گفت: سال گذشته از سازمان مدیریت مجوز گرفتیم تا آن دسته از همکارانی که به آنها نیاز داریم و خودشان نیز تمایل دارند نگهداریم و معادل آن افرادی را که تمایل به بازنشستگی دارند بازنشسته کنیم.
تسنیم
گروه اخبار /
مولاوردی، معاون زنان و امور خانواده ریاست جمهوری در همایش روزجهانی تغذیه با شیر مادر خطاب به دستگاههای تحت پوشش تأمین اجتماعی، از اجرا نشدن استفاده پدران از دو هفته مرخصی پس از زایمان مادر و مرخصی زایمان ۹ ماهه مادران که بیمه تأمین اجتماعی به دلیل کمبود بودجه آن را اجرا نکرد،گلایه کرد و گفت: برخی دستگاهها که تحت پوشش تأمین اجتماعی هستند، این موضوع را اجرا نمیکنند و برخی دستگاهها که تحت پوشش خدمات درمانی هستند، مرخصی ۹ ماهه را اجرا میکنند که دیوان عدالت در رأی خود بر وحدت رویه در اجرای قانون تأکید کرده است.
مولاوردی همچنین از بازگشت مهدکودکها به ادارات خبر داد.همچنین در این همایش دکترعلی اکبر سیاری معاون بهداشت وزارت بهداشت،درمان و آموزش پزشکی گفت: دستورالعمل شیر خشک برای مادرانی که نمیتوانند شیر خود را به کودکان بدهند در حال اجرا است، در برخی مناطق شهری و روستاها به این منظور کوپن داده میشود.مولاوردی دیروز در نشست خبری دیگری به مناسبت دومین نمایشگاه و همایش بین المللی نقش آفرینی زنان در توسعه پایدار گفت: ۷۸درصد زنان ایرانی از نظر اقتصادی غیر فعال هستند.۲۰میلیون زن خانه دار در کشور وجود دارند که در سرشماری ها خودشان را بیکار معرفی می کنند و همچنین زنان کشاورز که بیشترین فعالیت را انجام می دهند اما خود را بیکار میدانند؛ بر همین اساس، نرخ اشتغال زنان در جامعه ۶/۱۲ درصد است .
همچنین مشاور معاون وزیر صنعت و معدن در امور زنان و خانواده گفت: زنان کارآفرین تا پیش از برگزاری نمایشگاه بینالمللی نقش آفرینی زنان در توسعه پایدار بر اساس طرح پیشنهادی از ۱۰ تا ۲۰۰میلیون تومان وام دریافت می کنند .
ایران
تهران
رسانه ها؛ هم مساله و هم راه حل مساله ی زمانه ی ما هستند. مساله اند از این نظر که می توانند زندگی را به آوردگاهی از وقایع اجتماعی و نمایشگاهی از واقعیت های رسانه ای شده یا همان فرا واقعیت تبدیل کنند و راه حل اند از این منظر که زیر چشمان تیزبین آن ها پنهان کاری به امری تقریبا ناممکن تبدیل شده است.
با این نگاه زندگی در جمع رسانه ها ؛ آگاهی ها ؛ پیچیدگی ها و ظرافت های خاص خود را دارد و ظرفیت های مخصوص به خود را می طلبد که اطلاع از آن ها تخصصی چندوجهی را در عرصه های آکادمیک شکل می دهد.
اگر رسانه ها در تحلیلی اثربخش و پویا با بخش های اجرایی و سیاست گذار قرار گیرند، چرخ های توسعه ی متوازن را به حرکت در می آورند و چنانچه به تقابل با یکدیگر بیفتند ؛ چشم انداز توسعه را دست نیافتنی می کنند و زمانی که به عرصه ی زندگی روزمره و تعاملات اجتماعی وارد می شویم، این کارکرد مهم تر و نقش آفرین تر می شود.
خبرنگاران می توانند به عنوان بازوان اجرایی فرهنگ ساز جامعه در کنار فرهنگیان و آموزگاران در راستای ارتقای فرهنگ جامعه بکوشند.
بی شک مسایل اجتماعی ، مشکلات اقتصادی ، معضلات زیستی و بحران های سیاسی ریشه های فرهنگی دارد و اگر فرهنگ به سامان شود، مسایل و مشکلات فوق نیز تا حدودی مرتفع می گردد.
آموزگاران و فرهنگیان بر درست سازی رفتارهای اجتماعی و فرهنگی تاکید داشته تا خبرنگاران و روزنامه نگاران و اهالی رسانه درشت ترسیم نمایند تا تلنگری در جامعه ایجاد شود و البته فرض و فریضه است که در تبیین مسایل اجتماعی و اقتصادی با نگاه فرهنگی و تربیتی تحلیل شود و مسایل آموزش و پرورش به عنوان مسایل اصلی و زیر بنایی و به عنوان یک مطالبه ملی در رسانه ها مطرح شود و صرفا از آموزش و پرورش و بیان مشکلات شغلی و معیشتی و منزلتی آموزگاران که به راستی در جایگاه واقعی خویش قرار ندارند در مسایل جناحی و سیاسی بهره نگیریم و امیدوارم اخبار و گزارش و مسایل مرتبط با آموزش و پرورش تیتر یک مطبوعات و رسانه ها باشد که قدرت بخشی و قوت بخشی به آموزگاران و فرهنگیان ،قدرت بخشی و قوت بخشی به رسانه هاست .
با این امیدواری ، روز خبرنگار، روز این قاصدان امین و راویان صادق اخبار و اطلاعات را به خبرنگاران سرزمین من تبریک می گویم.
« گروه سخن معلم » هفدهم مرداد " روز خبرنگار " را به همه اهالی رسانه به ویژه خبرنگاران شجاع ، حرفه ای و اخلاق گرا تبریک می گوید .
آذربایجان شرقی
الف : يادآوري چالش هاي آموزش و پرورش وظايف تشکل ها ي مدني
بارها اشاره شده است :
1. دولت تدبير و اميد در ابتداي فعاليت خود 750 چالش آموزش و پرورش را در پنج گروه تقسيم بندي نموده که يکي از آن گروه ها، « سامان دهي نيروي انساني » مي باشد .
2. در مقاله تشکل هاي مدني بايد با مسئولين جهت تحقق مطالبات فرهنگيان مذاکره کنند به قلم اينجانب در بهمن نود و سه آمده است :
سخني با تشکل هاي مدني به خصوص تشکل هاي مدني فعال در آموزش و پرورش در رابطه با اجراي مهمترين وظيفه مدني خود که حلقه واسط بين مردم و مسئولين مي باشد .
تشکل ها بايد با مطالعه و با آگاهي از شرايط اقتصادي ، اجتماعي ، سياسي و ... کشور با نگاهي دو سويه ؛ اولأ به تنگناهاي جامعه و مسئولين نظر داشته باشند و ثانيأ به مشکلات و معضلات همکاران خود نگاه کارشناسي داشته باشند .
تشکل ها بايد هر دو روي سکه بي تدبيري را نظاره نمايند تا ارثيه شومي براي آيندگان باقي نگذارند .
تشکل ها با پرهيز از عوام فريبي به هدايت و راهنمايي مطالبات مي پردازند . آنچه خرسند کننده است و بايد تشکل ها از آن درس بگيرند :
بهره گيري از فن مذاکره است ! قدرت ديالوگ نمايان مي شود ! نشستن مسئول و مردم دور يک ميز و گفت و گو کردن نتيجه مي دهد ! کار کارشناسي کردن موثر تر از شلوغ کردن و فرياد کشيدن است !
پس تشکل ها با پرهيز از عوام فريبي به هدايت و راهنمايي مطالبات مردم بپردازند .
ب : يادآوري درج يک گزارش در سايت وزين "گروه سخن معلم "
در سايت وزين " گروه سخن معلم " روز شنبه مورخ ده مرداد ماه ، گفت و گو با سخنگوی اداره کل آموزش و پرورش تهران جناب آقاي ثقفي ( این جا ) درج شده است .نامبرده درباره ي کارˏ کارشناسي در بدنه آموزش و پرورش و تعامل با بدنه آموزش و پرورش تا حد مديران واحد هاي آموزشي در رابطه با سامان دهي نيروي انساني مي فرمايند : (قسمت هایي از آن گزارش در ذيل يادآوري مي شود.)
1. ما در اداره کل تصمیمات را بر اساس یک منطق کارشناسی اتخاذ کرده و پیش می رویم و مناطق هم به همان ترتیب درگیر مساله شده اند .حتی مدیران مدارس هم با این مساله درگیر شده اند .از مشورت های همه در این تصمیم استفاده شده است...
2. در ضمن اقداماتی که ما انجام می دهیم با اقدامات شتاب زده قبل بسیار متفاوت است .اقدامات ما قطعا پشتوانه کارشناسی محکمی دارد و جوانب مختلف قضیه در نظر گرفته شده است . ما در حوزه سامان دهی فضای آموزشی هم با مشکل مواجه هستیم . ما در کنار سامان دهی نیروی انسانی می خواهیم سامان دهی فضای آموزشی را هم داشته باشیم .این چیزی است که شاید از نگاه منتقدان مغفول باشد و یک جانبه نگاه می کنند و شاید برخی مواقع هم نقد آن ها درست باشد .البته چون به موضوع همه جانبه نگاه نمی کنند ممکن است انتقاد آن ها درست و یا منصفانه نباشد .در تصمیمات ما همه لایه ها به کار گرفته شده اند و همان گونه که عرض کردم از نظرات کارشناسان ، متخصصان و مدیران مدارس استفاده شده است.
3. من همان گونه که قبلا نیز گفتم مشکل سامان دهی ظرف یک و یا دو سال حل شدنی نیست .ما به شدت منتظر ورود نیروهای دانشگاه فرهنگیان در سال 95 هستیم .شاید با این کار بخشی از مشکل حل شود و یا ورود نیرو به تهران نیز به آن کمک کند .با همه این تفاسیر و با نیز سیر بازنشستگی ها و بافت سنی معلمان در تهران و... خیلی امیدوار نیستیم که این مشکل به سرعت حل شود .واقعا بحث سامان دهی به چند سال زمان نیاز دارد تا به سامان برسد .از راه های کوتاه مدت سعی می کنیم که از بحران یک ساله عبور کنیم .
در اينجا گزارشگر ( اصحاب رسانه ) به دفاع از فرهنگيان فرهيخته مي پردازد و سئوال زير را مطرح مي کند .
این صدای معلمان منتقد و ناراضی باید کجا شنیده شود ، معلمی که دستش به جایی نمی رسد و به او دائما زور می گویند که باید تغییر مقطع بدهید و...آیا فرضا عذرخواهی ساده مسئولان وزارت آموزش و پرورش بابت این مسائل نمی تواند حداقل این مسائل را تسکین دهد ؟
پاسخ آن مسئول محترم چنين است :
4. بحث عذرخواهی نیست ! همکاران ما باید این مساله را درک کنند. وقتی که چنین شرایطی پیش می آید معلمان با ما همکاری کنند .آموزش و پرورش با معضلی به نام « سامان دهی نیروی انسانی » مواجه است .همکارانی که به علت سه پایه شدن دوره دوم و اضافه شدن یک پایه در دوره اول این همکاری و تعامل را با ما داشته باشند .آن ها هم برای رفع این مشکلات کمک کنند .فقط این نباشد که انتظارات خود را مطرح کنند و منتظر باشند که همه کارها مطابق نظر آنان پیش برود .البته ما اعتقاد داریم تا جایی که می شود باید با همکاران و معلمان تعامل و همراهی داشته باشیم .ما فرم یک آموز را بر همین اساس ارائه کرده ایم .فقط همکارانی که امتیاز خاصی را کسب می کنند می توانند در همان مقطع متوسطه دوم به کارشان ادامه دهند .این همکاری از معلمان قابل انتظار است و متناسب با شرایط به ما کمک کنند.
ج - نتيجه گيري
از تشکل هاي مدني ( حلقه واسط بين مردم و مسئولين ) فعال در آموزش و پر ورش که با وزير محترم آموزش و پرورش و معاونين و همکاران کليدي وزير ، مشاور محترم و رابط با تشکل هاي مدني جناب آقاي عادل عبدي و... جهت پيگيري مطالبات فرهنگيان نشست هايي داشته اند ، انتظار مي رود به هر دو نقش خود که همانند دو بال براي پرواز است عمل کنند .
از آنجایي که سامان دهي نيروي انساني همزمان با سامان دهي فضاي آموزشي يکي از چالش هاي پيش روي آموزش و پرورش است و جناب آقاي ثقفي هم مي فرمايند :
ما در اداره کل تصمیمات را بر اساس یک منطق کارشناسی اتخاذ کرده و پیش می رویم و مناطق هم به همان ترتیب درگیر مساله شده اند ،حتی مدیران مدارس هم با این مساله درگیر شده اند ، از مشورت های همه در این تصمیم استفاده شده است...
از تشکل هاي مدني به عنوان حلقه واسط بين مردم و مسئولين انتظار مي رود که در رابطه با اين چالش در کنار مناطق آموزش و پرورش و حتي مديران مدارس به اين چالش نگاه کارشناسي داشته و نقطه نظرات ارزشمند خود و کار کارشناسي مسئولان را با مردم در ميان بگذارند .
حالا که همگان ازطعم شيرين معجزه آساي گفت و گو و تعاملˏ جمهوري اسلامي ايران با جهان متلذذ هستند و درخواست گسترش اين رويه در حل معضلات داخلي ، مطرح مي شود ؛ جا دارد که تشکل هاي مدني ( پيش قراول ، پيشاهنگ ، پيشگام ، آوانگارد و...) جامعه معلمان کشور در اين مهم نقش آفريني کنند .
سکوت تشکل هاي مدني در اين زمينه به نفع فرصت طلبان عوام فريب مي باشد و لاغير .
گروه اخبار /
مُسلمه ١٠ساله است و با دمپاييهاي مشكي و شلوار صورتي و مانتو عنابياش از دور هم ميتوان پيدايش كرد. با اين حال محكم دست پدرش را گرفته و ميترسد لحظهاي هم از او دور شود. او و پدرش راهي يكي از مراكز اعلام شده توسط اداره كل امور اتباع و مهاجران خارجي هستند؛ به اين اميد كه نوبت دريافت معرفينامه ثبتنام در مدارس دولتي را بگيرند و در نهايت مسلمه امسال پشت نيمكت يكي از كلاسهاي مدارس آموزش و پرورش بنشيند.
اين اتفاق تا سال پيش براي مسلمه كه بدون هيچ مدرك شناسايي و اقامتي در تهران زندگي ميكند، غيرممكن بود. تا زماني كه در خرداد ماه امسال رهبر معظم انقلاب طي سخنان صريحي، دستور دادند همه كودكان افغانستاني در سن تحصيل بايد بتوانند درس بخوانند. حالا پس ازدو ماه، نخستين گام ثبتنام اين دانشآموزان آغاز شده است.
اداره كل امور اتباع و مهاجران خارجي وزارت كشور دو روز پيش طي اطلاعيهاي از اتباع خارجي بدون مجوز كه فرزنداني بين هفت تا ١٨ ساله دارند، خواست كه مراحل دريافت معرفينامه تحصيلي را طي كنند.
در اطلاعيه اين اداره گفته شده است كه ثبتنام در دو مرحله، اولي نوبتدهي و دومي ثبتنام در دفتر كفايت و صدور برگه معرفينامه تحصيلي انجام ميشود. طبق اين اطلاعيه نخستين مرحله يعني نوبتدهي فقط طي پنج روز از ١٢ تا ١٦ مرداد، انجام خواهد شد. پدر مسلمه سه قطعه عكس خودش و دخترش را در جيب ساعتي شلوارش، جايي كه مطمئن است گم نميشود، گذاشته و راهي اردوگاه سليمان خاني، در تهرانسر شدهاند. در طول مسير، رييس پدر مسلمه، چند بار تماس ميگيرد و شاكي است كه چرا سر كار نرفته است و او هم هر بار توضيح ميدهد كه ميخواهد دخترش را مدرسه ثبتنام كند و برايش خيلي مهم است كه اين كار را امروز انجام دهد. پدر مسلمه اميدوار است بتواند با اين كار آينده خوبي را براي دخترش رقم بزند. «مسلمه يك ساله بود كه مادرش مرحوم شد. من به او قول داده بودم كه به خوبي از دخترم مراقبت ميكنم، از همان يك سالگي آوردمش ايران كه زندگي اش امن باشد.» مسلمه از افغانستان و مادرش هيچ خاطرهاي ندارد. همينطور كه موهاي لخت كوتاهش را باد ميدهد تا كمي از گرماي آفتابي كه روي سرش ميتابد بكاهد، در ادامه حرفهاي پدرش ميگويد كه قرار است درس بخواند و خانم دكتر شود. آرزويي كه پدرش آن را غيرقابل دست يافتن نميداند: «دخترم خيلي باهوش است. معدل كلاس اولش كه توي خانه كودك ناصرخسرو خواند، ٢٠ شد.»
پدر مسلمه در صف كوتاهي منتظر ميماند. نام و نام خانوادگي و نام پدرش را ميگويد و بعد نام و سن دخترش را اعلام ميكند. اينها در يك برگه كوچك ثبت ميشود و نسخه دوم برگه را به پدر مسلمه ميدهند. خانم كارمند ميگويد: «سهشنبه ٢٠ مرداد راس ساعت ١٣:٢٥ به اين آدرس در ملارد برويد و بقيه كار ثبتنامتان را انجام دهيد. » بعد نگاهي به مسلمه كه از گرما سرخ شده است مياندازد و ادامه ميدهد: «امروز لازم نبود دخترتان را با خودتان بياوريد. اما سه شنبه حتما او هم همراهتان باشد.»
پدر جوان مسلمه خوشحال است كه يك مرحله ثبتنام، بيدردسر طي شده و از همين الان دارد دنبال آدرس ملارد ميگردد: «من نميدانم ملارد كجاست، اما سر قله قاف هم باشد، ميروم و دخترم را در مدرسه ثبتنام ميكنم.»
صفها منظم است و مراجعان توسط راهنماهايي كه در حياط حضوردارند، به باجههاي خلوتتر، براي ارايه عكس و دريافت برگه نوبت راهنمايي ميشوند. وسط حياط اردوگاه، زير يك سايه بان بزرگ ايرانيتي، نيمكتهايي قرار دارد كه مراجعاني كه خسته شدهاند آنجا نشستهاند تا نفسي تازه كنند. با وجود گرماي بسيار زياد هوا جمعيتي كه وسط حياط نشستهاند به نظر خسته نميآيند. حداقل غالبا لبخندي بر لب دارند كه شايد نشان از رضايت آنها براي ثبتنام فرزندانشان در مدارس رسمي است.
در يك بازه ١٠ دقيقهاي ميتوان تخمين زد كه حدود ١٥٠، ٢٠٠ نفر در صفهاي مختلف، پشت حدود ١٤ باجه موجود در اردوگاه، برگه نوبتدهي را دريافت كردند، اما تعداد زيادي از مراجعان هم بيرون از اردوگاه، لبه باغچهها نشستهاند. غالبا هزارهاند و از مرزهاي هرات و كرمان وارد ايران شدهاند. برخي به تازگي و برخي سالهاست كه در ايران سكونت دارند. از روي لهجه دري يا ايراني شان ميتوان حدس زد كه كدامشان سكونت طولانيتري در ايران داشتهاند و كدامشان مهمانهاي تازه كشور هستند.
آقا موسي ٧٢ ساله با لباس بلند سفيد رنگ افغانستاني، اگر چه بيشتر شبيه تصوير مرسوم افغانستانيهاست اما لهجهاش ميگويد كه سالهاست در ايران زندگي ميكند. موسي مريض است اما چون تاكيد شده كه بايد سرپرست كودكان به اين مركز بيايد براي نوبتگيري براي دختر ١٥سالهاش سيما و نوه ١١ سالهاش ناصر، شخصا به اينجا آمده است. او ميگويد: خبر ثبتنام بچههاي غيرمجاز را كه از ماهواره شنيده خيلي خوشحال شده است. با خودش گفته: «ما كه هيچي نشديم بذار حداقل بچههامان درس بخوانند و چيزي بشوند.»
آقا موسي از سرآسياب كرج به اين مركز در تهرانسر آمده است. با وجود اينكه اداره كل اتباع در استان البرز ١٠ مركز را براي مراجعه معرفي كرده است، اما گويا آدرسها به خوبي اطلاعرساني نشده و موسي را به اين مركز در تهرانسر كشانده است: «ما از همسايهها فهميديم كه آنها بچههايشان را اينجا ثبتنام كردهاند و با دو تا از همسايههاي ديگر آمديم همينجا.»
همراه موسي دو زن ديگر هم از سرآسياب كرج به همين اردوگاه آمدهاند. يكي بسيار خوشحال و اميدوار و ديگري مستاصل و نا اميد.
خانم ضياگل ميگويد: سه تا بچه دارد؛ يكي ١٨ ساله و يكي ١٥ ساله و يكي هفت ساله. دختر بزرگش كه ١٨ سال دارد فقط توانسته سه كلاس درس با كمك معلم خصوصي بخواند: «اما بعدش ديگر پول كم آورديم و مجبور شد درس خواندن را ول كند. » اما پسر ١٥ ساله ضياگل در خانه مهر كودك، توانسته هشت كلاس درس بخواند. او حالا اميدوار است با اين طرح هر سه فرزندش بتوانند به مدرسه بروند و «براي خودشان كسي شوند.» زن ديگري كه همراه ضيا گل است اما به خوشبيني او نيست. چادرش را دور صورتش محكم ميكند و ميگويد: «من كه تا بچههايم را توي مدرسه نبينم باور نميكنم، چنين كاري شدني باشه.»
او كه حدودا ٥٠ ساله به نظر ميرسد، سه فرزند دارد. تاكنون براي بچههايش معلم خصوصي ميگرفته و ماهي ٩٥ هزار تومان هزينه ميداده تا همه فرزندانش درس بخوانند؛ حالا اميدوار است با اين طرح بچهها با هزينه كمتري درس بخوانند و مدرك معتبري بگيرند.
او ميگويد در افغانستان هيچوقت احساس امنيت نميكرده است و براي آرامش بچههايش به ايران آمدهاند: «اگر اينجا گرسنه باشيم هم دلم ميخواهد همينجا بمانم حداقل بچه هام از تفنگ و گلوله در امانند.» او گلويش را صاف ميكند و ادامه ميدهد: اگر در افغانستان امنيت و امكان درس خواندن و پيشرفت براي بچههايش فراهم بود، حتي يك ساعت هم در ايران نميماند. زن، چشمهاي بادامياش را ريز ميكند و صدايش را پايين ميآورد و ميگويد شوهرم نگران بود كه اگر بيام اينجا و مشخصات بدم هممون رو شبانه دستگير ميكنن و ميفرستن افغانستان. اما من گفتم «به خاطر بچههامون بايد اين كار رو بكنيم. حالا مي ترسم نكنه اتفاق بدي بيفته.»
اين زن در حالي از ارايه اطلاعات به مسوولان رسمي ابراز نگراني ميكند كه در اطلاعيه اداره كل امور اتباع و مهاجران خارجي صراحتا ذكر شده است: «طرح ثبتنام از دانشآموزان فاقد مدرك صرفا براي خانوارهاي فاقد مدرك قانوني يا داراي مدارك فاقد اعتباري كه داراي فرزند يا فرزندان در سن تحصيل بين هفت الي ١٨ سال هستند، برنامهريزي شده است و دولت جمهوري اسلامي ايران به هيچوجه برنامهاي براي شناسايي و ثبتنام از اتباع افغاني مرتكب ورود و اقامت غيرقانوني ندارد.»
نخستين گام ثبتنام دانشآموزان بدون مجوز اقامتي افغانستاني كه تخمين زده ميشود بين ١٥٠ تا ٢٥٠هزار نفر باشند؛ در حالي آغاز شده و نوبتدهي براي مراجعه به دفاتر كفايت و ارجاع كودكان براي واكسيناسيون و دريافت كارت بهداشت بچهها انجام ميشود كه هنوز مسوولان اعلام نكردهاند آيا بنا است هزينهاي براي ثبتنام از دانشآموزان اخذ شود يا نه؟
طبق آمارهاي ارايه شده از سوي آقاي فاني، وزير آموزش و پرورش كشور، هزينه تحصيل هر دانشآموزافغانستاني در ايران بالغ بر يك ميليون و ٨٠٠ هزار تومان است و هنوز مشخص نيست كه آيا خانوادهها بايد سهمي از اين هزينه را تامين كنند يا خير؟
ضيا گل ميگويد: «گفته شده ثبتنام مجاني است؛ اما من حاضرم شهريه هم بدهم و فقط فرزندانم بتوانند درسشان را بخوانند.» اما برخي مراجعان بيرون اردوگاه كه ظاهرشان هم نشان ميدهد از طبقه ضعيف اقتصادي هستند وهمگي با چند فرزند قد ونيم قد در اين مكان حاضر شدهاند ميگويند كه اگر قرار باشد پولي بابت ثبتنام بدهند از پسش بر نميآيند و مجبورند از تحصيل فرزندانشان صرفنظر كنند.
فاطمه، زني حدودا ٦٠ ساله كه براي ثبتنام سه فرزندش به اين مركز آمده ميگويد: «شوهرم يك ساله كار نكرده. خودم تو خونه پيژامه ميدوزم و با كمك دو تا پسر ١٥ و ١٦ سالم خرج خونه رو در ميياريم. اگه قرار باشه براي ثبتنام بچهها پول بديم اصلا نميتونم سه تا بچه رو ثبتنام كنم.»
البته فاطمه از همين الان از ثبتنام دو پسرش كه كار ميكنند و هزينههاي خانه را تامين ميكنند صرفنظر كرده است، حتي اگر ثبتنام رايگان باشد.
روزنامه اعتماد