این روزها در برخی محافل صحبت از ضرورت تشکیل سازمان نظام معلمی است. واقعا جای چنین سازمانی در کشور ما با توجه به استراتژیک بودن نظام تعلیم و تربیت، خالی است . روشن است  هر چه ساختار این سازمان از استقلال بیشتری برخوردار باشد، عملکرد کارایی آن نیز بالاتر خواهد بود . برای دوری از باندبازی و جلوگیری از دخالت جناح های سیاسی می بایست ساختار این سازمان انتخابی باشد.

در عرصه های دیگر مثل مهندسی ،پزشکی و پرستاری چنین سازمان هایی با ساختار انتخابی سال هاست که مسئولیت نظام دهی به امورات این عرصه ها و دفاع از حقوق صنفی این صنوف را بر عهده دارند .
با توجه به حاکمیتی بودن نظام آموزش و پرورش ، به نظر می رسد چنین نهادی زمانی می تواند عملا شکل گیرد که یا حیطه ی اختیارات آن محدود به پیگیری مسائل جزئی صنفی باشد یا اگر بخواهد در امورات مهم نظام آموزش و پرورش دخالت کند باید با موافقت و تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی و توسط وزارت آموزش وپرورش و مصوبه ی مجلس ایجاد شود .

نحوه انتخاب اعضاء سازمان نظام معلمی می تواند به شرح زیر باشد :
در هر شهرستان سر گروه های آموزشی (با توجه به اینکه آن ها منتخبین گروه های آموزشی هستند) می توانند بهترین گزینه برای عضویت در نهاد سازمان معلمان شهرستان باشند . در استان نیز سرگروه های شهرستان ها می توانند از بین خود سازمان معلمان استان را انتخاب کنند و در نهایت سر گروه های آموزشی استان ها سازمان معلمان کشوری را تشکیل خواهند داد.

شرح وظایف این نهاد به شرح زیر می تواند باشد :
1 – پی گیری مشکلات صنفی فرهنگیان
2- نظارت بر کیفیت ( آموزشی ، پرورشی ، ارزشیابی ، تجهیزات و ساختمان ) مدارس غیر دولتی
3- بررسی صلاحیت دبیران غیر رسمی شاغل در مدارس غیر دولتی
4 - تعیین شهریه مدارس غیر انتفاعی
5- نظارت بر ارزشیابی معلمان و دانش آموزان
6- نظارت بر تعاونی های وابسته به آموزش و پرورش
7- در سطح وزارتی بررسی محتواهای دروس و اصلاح نواقص
8-بررسی و پیشنهاد اشل حقوقی سالانه و میزان مبلغ حق التدریس دبیران رسمی و غیر رسمی و سایر حق الزحمه ها
9- نظارت بر نظام ارتقای شغلی فرهنگیان
و....
به حال امیدوارم روزی مسئولان بلندپایه فرهنگی کشور به این نتیجه برسند که از به بازی گرفته شدن نخبگان منتخب جامعه فرهنگی در امر سیاست گذاری و اداره امورات فرهنگی کشور ضرر نخواهند کرد .

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

خوزستان

بسیار می شنویم و شنیده ایم که از دغدغه فرهنگی در جامعه سخن گفته شده و مطلب نوشته می شود؛ اما به راستی چرا کسی را نمی توان یافت که « دغدغه«فرهنگی »داشته باشد؟!

مگرنه این است که فرهنگیان فرماندهان خط مقدم فرهنگ هستند ؛ پس چرا فرهنگ مهم است اما فرهنگی مهم نیست؟
بر اساس یافته های علمی و نیز بر اساس آیات و روایات متعدد « دوران کودکی و نوجوانی را مهمترین دوران زندگی انسان دانسته ومی دانند.»
با این وجود در جامعه ما پارادوکسی تأمل برانگیز وجوددارد و آن این است که:

هرچه از مقاطع تحصیلی پایین تر تحصیلی به سمت بالا حرکت می کنیم٬ اوضاع بهتر و هر چه از بالا به پایین می آییم اوضاع وخیم تر و نابه سامان ترمی شود. (با مقایسه ساده ضریب حقوقی فرهنگیان و اساتید دانشگاه ها و نیز شکل ظاهری دبستان ها با دانشگاه ها می توان این موضوع را به وضوح مشاهده کرد.)
چگونه است که هرگاه مشکلی اجتماعی رخ می نماید ( اعتیاد ٬خودکشی ٬ناهنجاری های رفتاری و...) انگشت اتهام به سمت فرهنگیان نشانه می رود ٬اما ما در عمل برای کار آنها ارزشی قائل نمی شوند؟

آیا تمام بودجه فرهنگی مملکت در آموزش و پرورش صرف می شود؟
در مملکتی که طبیب جسم پنجاه برابر طبیب ذهن و روان و فرهنگ دستمزد می گیرد چه انتظاری می توان از وضع فرهنگی جامعه داشت.؟!
انتظاراتی که از فرهنگیان و آموزش وپرورش داریم متناسب با میزان توجه ما به این وزارتخانه بزرگ و کارکنان فرهیخته اش نیست.

ذکر این نکته خالی از لطف نیست که:

در بدنه بزرگترین نهاد آموزشی و تربیتی کشور کمترین اهمیتی به مدرک تحصیلی و دانش فنی معلمان داده نمی شود؛ به عنوان مثال ، یک فرهنگی با مدرک دکتری و 23 سال سابقه کاری در رتبه «خبره» قرارمی گیرد و فرهنگی دیگری با 24 سال سابقه و مدرک دیپلم حائز رتبه «عالی» می گردد.

آیا یک سال سابقه بیشتر در آموزش وپرورش باید ارزشمندتر از چهارمقطع تحصیلی قلمداد شود؟!

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه اخبار/ رییس مجلس شورای اسلامی به عضویت کمیسیون فرهنگی درخواهد آمد.

" تشکر ویژه از سازمان مدارس غیردولتی و وزارت آموزش و پرورش "

سلام

خواستم بابت دستگیری های شما عزیزان از ما، ماهایی که در خانواده بزرگ آموزش و پرورش حتی افتخار معلم نامیده شدن را پیدا نکردیم ازطرف خودم و همکارانم تشکر کنم .

خواستم از اینکه همه جا ما را « نیروی آزاد  »خطاب می کردند و حتی یک کارت شناسایی هم با همین عنوان نداشتیم تشکر کنم .

خواستم بابت همه تحقیر شدن هایی که در این سال ها تحمل کردیم تشکر کنم .

خواستم به خاطر توجه شما به تقاضاها و خواهشهایمان جهت رسیدگی به دغدغه ها و مشکلاتمان تشکر کنم ؛ ممنون که هر سال مثل یک دوست کنارمان بودید و به همراه ما تحقیر شدن ها و خرد شدن ها را تحمل می کردید .

سپاسگزارم از اینکه اجازه ندادید تا هر کس حتی از بقال محل گرفته تا راننده تا کاسب و....همه و همه با اطمینان ما را نصیحت کنند که این کار شما با این حقوق و آینده مجهول اصلا به درد نمی خورد و چقدر سخت بود لبخند زدن در جواب ایشان که هر ماه چندین بار روح و جان ما را با چنین نصایحی صفا و جلا می دادند.

متشکرم از اینکه وضع حقوق و بیمه مان پس از اولین مصاحبه شما در چند سال قبل سامان گرفت و بنده و همکارانم پس از چندین سال تدریس اکنون با فراغ بال و بدون اضطراب آینده را به نظاره می نشینیم ؛ واقعا چقدر شما حامیان خوبی برای ما بودید و چقدر دل ما گرم است .

آن قدر گرم که گرمای تابستان هم حریفش نیست .

از صمیم قلب متشکریم چرا که هر سال می گذرد و سن ما هم بیشتر می شود بیشتر احساس معلم بودن می کنیم تا نیروی آزاد بودن. نیروی آزادی که مثل قاصدکی معلق در هواست.

خیلی از شما ممنونیم خیلی ...

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

چهارمحال و بختیاری

کرمان

  گروه اخبار/

بسیاری از فارغ التحصیلان  دانشگاه ها در نوشتن یک  مقاله ، پایان نامه دانشجویی و حتی در نوشتن یک گزارش شغلی ، توانایی لازم را  ندارند/ خوب نوشتن ، مستلزم  مطالعه هدف مند ، تمرین کافی و بهره مندی از توصیه های کارشناسان این حوزه است/ مهارت نوشتن بدون مطالعه و تمرین ، تکامل نمی یابد / امروزه جوانان حتی به نوشتن یادداشت های روزانه هم تمایلی ندارند/ نوشتن ،  بازتاب اندیشه آدمی است و انشا  نوعی آفرینش خلاقانه است که با مدد تفکر و زبان ایجاد می شود/ با نوشتن به تفکر عینیت  می بخشیم/ خوب دیدن و خوب شنیدن ، زمینه خوب نوشتن را فراهم می کند/ قرار نیست همه چیز را از اینترنت بگیریم  و با دیگران به اشتراک بگذاریم . گاه احساس خود را بی پیرایه بازگو کنیم . اجازه دهیم نوجوانان به طور عملی مشاهده کنند که معلمشان روزی دو سه سطر می نویسد/ نوشتن ، مثل هر هنر دیگری به ممارست نیاز دارد و هیچ کس یک شبه نویسنده  نمی شود/ بکوشیم تا عظمت در نگاهمان باشد ، نه در آنجه  که  به آن می نگریم

تهران