«در خبرها داشتیم که همزمان دو مدرسه در افغانستان و ایران به آتش کشیده شدند.»

به گزارش صدای معلم:  « حوالی ساعت ۳:۰۰ صبح امروز لیسه پسرانه ابوعثمان تالقانی در مربوطات شهر تالقان مرکز ولایت تخار به آتش کشیده است.
در این رویداد ۶ باب صنف درسی به شمول یک صنف کمیپوتر و سه شعبه اداری در طبقه دوم ساختمان این مکتب با تمامی اجناس و لوازم اداری آن حریق گردیده است.
در شرایط عادی بیش از دو هزار دانش‌آموز پسر در این مکتب مشغول فراگیری آموزش بودند.
عاملان این رویداد دشمنان علم و معرفت بوده و تنها هدف آنان تاریک ساختن آینده فرزندان افغانستان است.
تحقیقات در رابطه به علت وقوع این رویداد و شناسایی عاملان آن از سوی نهادهای کشفی و امنیتی ولایت تخار آغاز گردیده است. »

همچنین شنیده شد یک دبیرستان غیر دولتی در کرج توسط یکی از دانش‌آموزان ناراضی طعمه آتش قرار می‌گیرد.
آتش زدن مدرسه غیرانتفاعی در کرج توسط دانش‌آموزی درسخوان / صد میلیون خسارت به خاطر بازی "جرأت یا حقیقت" چند دانش‌آموز
علی دانش‌آموز درسخوان یک مدرسه غیرانتفاعی در کرج با همدستی دو همکلاسی، مدرسه‌شان را به آتش کشیدند.
او در اعتراف‌های خود مدعی شد از آنجا که نتوانسته بود سال گذشته ۳ میلیون تومان از شهریه مدرسه غیرانتفاعی را بپردازد مدیر مدرسه از دادن پرونده او خودداری می‌کرد و به خاطر همین موضوع او نتوانسته در مدرسه دیگری نیز ثبت‌نام کند و یک سال از ادامه تحصیل بازمانده بود.
بنابراین کینه وی را به دل گرفته و به‌دنبال انتقام بود. تا اینکه در شرط‌‌بندی بازی «جرأت یا حقیقت» که در فضای مجازی با دوستانش انجام می‌داد تصمیم گرفتند مدرسه را به آتش بکشند.
بر اساس برآورد کارشناسان در این حادثه صدها میلیون تومان به این مدرسه خسارت وارد شده است./ایران

 به قول شاعر:
دانه فلفل سیاه و خال مه‌رویان سیاه
هر دو جانسوزند اما این کجا و آن کجا

این دو خبر به واقع هر دو جانسوز بوده و وجدان‌های بیدار را مکدر می‌نماید.
واقعه آتش‌سوزی در ولایت تخار (شهر تالقان) افغانستان از نوع جهالت مذهبی و افراطی‌گرایی طالبانی و داعشی است. این اتفاق ما را یاد مبارزات بی‌امان واپس‌گرایان زمانه با مدارس مدرن رشدیه می‌اندازد گویا از این منظر افغان‌ها یک قرن از ما عقب‌ترند.
اما حادثه حریق در مدرسه غیردولتی کرج نیز جانسوز و البته دردناک می‌باشد. در عین حال این حادثه زنگ خطر را برای مؤسسین چنین مدارسی به صدا درآورده است.
گرچه ریشه‌های حادثه به قبل از کرونا تعلق دارد، ولی احتمال تکرار حوادث مشابه دوره پسا کرونا برای سایر مدارس غیردولتی کشور مردود نیست.داستان از این قرار است که دانش‌آموزان و اولیایی که پسا کرونا از کلاس‌های حضوری و خدمات آموزش حضوری مدارس غیر انتفاعی محروم شده‌اند، در حساب و کتابشان پرداخت تمام و کمال شهریه سال گذشته برایشان توجیه اقتصادی نداشته و از طرفی به خاطر افزایش قابل توجه شهریه‌ها در سال جدید به دنبال هجرت از مدارس غیر دولتی به سوی مدارس دولتی هستند.
خاصه آنکه اگر آموزش الکترونیکی در بستر شاد را به تعطیلی‌های معطوف به آلودگی‌های هوا، اعتراضات و اغتشاشات آبان و... را اگر به تعطیلی‌های کرونایی اضافه کنیم، دلایل سرعت گرفتن کوچ از غیرانتفاعی‌ها به مدارس دولتی قابل‌درک‌تر خواهد بود.وقتی اولیای ناراضی از شرایط برای گرفتن پرونده فرزندان به مدارس غیردولتی مراجعه می‌نمایند، معمولاً در تسویه حساب شهریه سال قبل کشمکش و اصطکاک‌هایی حادث می‌شود و بعضاً متأسفانه چنین اختلافاتی به شرکای آموزشی زیان‌های جبران‌ناپذیری مشابه حادثه کرج تحمیل می‌کند.

سخن آخر

 در شرایط کرونا ویروس اگر دولت به نوعی به داد مدارس نوپای غیرانتفاعی نرسد، احتمال ورشکستگی درصد قابل توجهی از مدارس غیر دولتی استیجاری دور از انتظار نیست. مدارسی که مؤسسین آن با هزاران امید و آرزو و دوندگی سرپا نگه داشته‌اند، دودمانشان با یک طوفان کرونایی برچیده خواهد شد.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

  شاید طنز به نظر می‌آید، اما ‏فقدان دو فاکتور مهم در سیستم‌ آموزشی کشور، بسیار مشهود است اول سیستم، دوم آموزش.

طی بیست‌ و نه سال سابقه که به تمامی در کلاس‌های درس و به تدریس ریاضیات گذشته‌است، هرگز طرحی که منافع دانش‌آموزان یا معلمان را هدف گرفته‌باشد، ندیده‌ام و در تمام این مدت، فقط دنبال طرح‌هایی بودند که به هر نحو ممکن هزینه‌های آموزش‌ و پرورش را به دوش خانواده‌ها منتقل کنند ، همان هزینه‌هایی که براساس اصل سی‌ام قانون اساسی، بر عهده دولت و نماینده آن وزارت آموزش‌ و پرورش است.

در مقابل این سوال، که چرا دولت برای آموزش‌ و پرورشِِ دانش‌آموزان به اندازه کافی هزینه (سرمایه‌گذاری) نمی‌کند، همگی با چنین استدلالی مواجه می‌شویم که هزینه‌ها بالاست و دولت توان پرداخت آن را ندارد ؛ اگر چنین است چطور برای اختلاس‌ها بودجه و پول هست اما نوبت به اجرای قانون اساسی که می‌رسد، بودجه نیست؟!

بیمِ مات است در این بازی بی‌هوده مرا
چه کنم، دستْ تو بردی که دغل باخته‌ای

چگونه برای یک اختلاسِ ۶.۷۰۰.۰۰۰.۰۰۰ دلاری اعتبار و بودجه وجود دارد که  همین یک قلم اختلاس، معادل ۱۶۰ هزار میلیارد تومان و سه سال بودجه آموزش‌ و پرورش است!

به نظر می‌رسد که ارائه دهندگان چنین استدلال‌هایی، یا قصد توجیه و تثبیت شرایط موجود به نفع خود را دارند یا از هزینه‌ها و بودجه‌های دولت بی اطلاع هستند .

اگر بخواهیم برای تمام ۱۴ میلیون دانش‌آموز و تمام یک میلیون معلم و سایر پرسنل وزارت‌خانه، تبلت‌های پیشرفته خریداری کنیم و هم‌ چنین ۱۰۰۰ گیگ اینترنت یک‌ساله در اختیار آنها قرار دهیم، در این‌صورت سه میلیارد دلار یعنی کمتر از یک درصد هزینه‌های دولت، بودجه لازم است، ؛حالا تصور کنید آن ۹۹ درصد دیگر، چقدر پول است و کجا هزینه می‌شود؟!

طنز تلخی است اگر بگوئیم که در یکی از ثروتمندترین کشورهای دنیا در حال زندگی به سبک فقیرترین کشورهای دنیا هستیم  اما در همین کشور کسانی هستند که وقتی برای فرزندشان مدرسه مناسبی نیافتند، به راحتی و احتمالا به کمک رانت، مدرسه ای با استانداردهای خود بنا کردند.

 شوربختانه موسس چنین مدرسه‌ای سال‌هاست که عضو شورای عالی آموزش‌ و پرورش است ، این فرآیند را غم‌انگیز و ویران‌گر ننامیم، چه باید گفت؟ انگشت اتهام همیشه به سمت سیستم آموزشی کشور نشانه رفته‌است، این اتهام که سیستم آموزشی کشور هدفی جز دسته‌بندی دانش‌آموزان از جهت سطح درآمد خانواده ندارد. وجود هیجده نوع مدرسه مختلف از قبیل مدارس غیردولتی، تیزهوشان، هیئت امنایی، نمونه دولتی، سما، وابسته، قرآنی و ... خود گواهی بر این ادعاست.

وجود این دو مدرسه در یک سیستم آموزشی را چگونه باید توجیه کرد؟
۱. مدرسه‌ای که استخر، سالن آمفی‌تئاتر، زمین فوتبال رسمی و سالن سینما دارد .
۲. مدرسه‌ای که کلاسش در آغل گوسفندان برگزار می‌شود.

این‌ که در یک سیستم آموزشی، مدرسه‌ای کپری وجود دارد که در چند کیلومتری یک چاه نفت قرار داشته‌ باشد، با هیچ استدلالی قابل توجیه نیست.

بار‌ها و بار‌ها از طرف وزرای مختلفی شنیده‌ایم که چنین مدارسی جمع‌آوری شده یا جمع‌آوری خواهد شد. این‌که اصل سی‌ام قانون اساسی، به صراحت هزینه‌های تحصیل را بر عهده حاکمیت گذاشته‌ است و تقریبا تمام مدارس کشور با بهانه‌های مختلف، از خانواده‌ها پول دریافت می‌کنند، تحت هیچ شرایطی پذیرفتنی نیست.

چطور باید به این سیستم آموزشی اعتماد کرد و چرا باید به نتایج آن معترض باشیم؟

به صحبت‌های وزیر آموزش‌ و پرورش در یکم مهر نود و شش، توجه کنید: بطحایی با اشاره به این‌که هنوز مدارس کپری داریم، اضافه کرد: در حدود ۱۰۰۰ کلاس گلی  و نزدیک به ۲۰۰۰ کلاس کانکسی داریم، البته تعداد آن‌ها بسیار کم است و اعتبار زیادی نیاز ندارد. به عنوان وزیر آموزش و پرورش قول خواهم‌ داد که تا پایان سال تحصیلی ۹۷، این مدارس تبدیل به مدارس استاندارد شوند.

آیا آن مدارس استاندارد شدند؟

چرا هیچ‌کس یا هیچ نهادی چنین وزیری را بازخواست نکرد؟ در هر کجای دنیا کسی چنین حرفی می‌زد و عمل نمی‌کرد، قطعا به دادگاه فراخوانده می‌شد.
 وقتی آقای حاجی میرزایی، وزیر آموزش‌ و پرورش، درباره وجود مدارس کپری در کشور گفت: مدارس خشت و گلی را کلاً تمام کردیم،  با فاصله اندکی وزیر ارتباطات از هوشمند سازی تعدادی از مدارس کپری در برخی از استان‌های محروم کشور خبر می‌دهد.

هر چند که عیبم از قفا می‌گویند
*دشنام و دروغ و ناسزا می‌گویند

نتوان به حدیثِ دشمن، از دوست برید
دانی چه؟ رها کنیم تا می‌گویند

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

اصفهان

اصفهان

اصفهان

آذربایجان شرقی

آذربایجان شرقی

صدای معلم - گروه استان ها و شهرستان ها/

امروز  ۲۲ مرداد مراسم اهدای هفتاد دست لباس فضایی آفتاب با حضور دکتر حسینی معاون وزیر و ریاست آموزش و پرورش استثنایی کشور ،دکتر قاسمی مدیرکل آموزش و پرورش استان البرز و هیئت همراه در مرکز مدرسه آفتاب گوهردشت کرج برگزار گردید.

برای پیگیری چرایی و چگونگی ثبت معنوی اختراع لباس ویژه کودکان معلول و اهدای آن به کلیه مدارس ابتدایی جسمی حرکتی استثنایی کشور ، با قرار قبلی دیداری از مجموعه آفتاب و خانم دکتر بهاره آذر تنظیم می کنم.

مجموعه آفتاب به همت زوج خیرخواه و انساندوست از سال ۱۳۸۳ شروع به کار کرده است.

مرکز متشکل از سه بخش مکمل زیر می‌باشد: 

۱- پیش‌دبستانی، دبستان جسمی حرکتی و چند معلولیتی استثنایی آفتاب (ارائه محتوای استاندارد آموزش و پرورش)
۲- مرکز جامع توانبخشی چندمعلولیتی معلولان (جسمی حرکتی- ناتوانی ذهنی- اوتیسم) روزانه آفتاب (ارائه خدمات توانبخشی از مسیر بهزیستی)
۳- انجمن حمایت از حقوق کودکان معلول جسمی حرکتی و چند معلولیتی آفتاب سبز (تسهیل‌گری و حذف چالش‌های احتمالی پیش روی جامعه معلولین)

حوزه فعالیت مرکز آفتاب با ۲۲ پرسنل، پوشش استانی و با قبول میهمان فرااستانی است. آفتاب با ۹۴ توان‌خواه در حال فعالیت بوده و خانم دکتر بهاره آذر به عنوان مسئول فنی و همسرشان دکتر سیدعلی حسینی تهرانی به عنوان مؤسس در این مرکز حضور دارند.

در سال ۹۶ به همت مسئولان مرکز و با الهام از لباس فضایی به منطور کمک به ایستایی و راستایی حفظ بدن معلولان حرکتی، و با کمک سیستم تعلیق زیروگراویتی (به صفر رساندن جاذبه)  تغییراتی در لباس معلولان دنیا ایجاد شد. این خلاقیت و اختراع ثبت معنوی شده و امروزه به همت مسئولان و پرسنل مرکز در حال تولید انبوه این اختراع پوششی هستند.

به گفته خانم دکتر ۵۶ مدرسه و ۲۰۰ مرکز همانند آفتاب در کل کشور در حال فعالیت بوده و مرکز آفتاب آماده اهدای رایگان لباس به ثبت رسانده خود، به تمامی مدارس مشابه در ایران می‌باشد.

وی هدف از ورود خود به عرصه خدمت‌رسانی به جامعه معلولین استان را ایجاد حال خوب برای خود و جامعه با توانمندسازی و مشارکت اجتماعی عنوان می‌کند و تعامل مسئولین بهزیستی، آموزش و پرورش، شورا و شهرداری و مدیریت عالی استان را در جهت بهینه‌سازی خدمت به جامعه معلولین، سازنده و مفید ارزیابی می‌نماید.

 لازم به ذکر است که مراکز جسمی حرکتی محدودیت سنی نداشته و به منظور برقراری عدالت آموزشی و دسترسی آسان آموزش برای کودکان معلول در سراسر کشور فعالیت می‌نمایند.

پایان پیام/

گروه گزارش/

دوشنبه 20 مرداد ، " صدای معلم " گزارشی را خطاب به رئیس سازمان نوسازی ، توسعه و تجهیز مدارس کشور با عنوان : " نشست رئیس سازمان نوسازی مدارس کشور با برخی رسانه ها و به مناسبت " روز خبرنگار " ! " منتشر کرد . ( این جا )

پرتال این سازمان پس از گذشت حدود 24 ساعت از برگزاری این نشست خبر آن را منتشر کرده است . ( این جا )

عنوان خبر چنین است :

" رئیس سازمان نوسازی مدارس کشور تاکید کرد:

خلق منابع پایدار برای مدرسه سازی ضرورت دارد "

در  محتوای خبر سازمان نوسازی مدارس چنین آمده است :

« حقیقتا من از پیشنهادات و نقدهای سازنده شما استقبال می کنم و آن را برای شناخت بهتر و رفع کاستی ها لازم می دانم. »

پرسش " صدای معلم " از آقای رخشانی مهر آن است که رسانه های مدعو در این مدت کدام پیشنهاد را مطرح کرده و یا نقد صریح و شفافی نسبت به عملکرد مجموعه شما را داشته اند ؟

به جز پیشنهاد " صدای معلم " که به جد خواهان " الزام دعوت از رسانه ها و خبرنگاران در تمامی جلسات مجمع خیرین " در سراسر کشور شد ( این جا ) کدام پیشنهاد جدی و عملیاتی مطرح گردیده است ؟

آیا همان " رسانه های خاص " در این مدت پی گیر این موضوع بوده اند که چرا دستور العمل صادره توسط سازمان شما در بسیاری از استان ها اجرا نمی شود ؟

در خبر این سازمان آمده است :

« در ادامه خبرنگاران به بیان نقطه نظرات و پیشنهادات خود پرداخته و از زحمات آنان  توسط رئیس سازمان نوسازی مدارس کشور تقدیر به عمل آمد. » آن چه یک کشور و جامعه را می سازد نه مدارس نو که فکر نو ، اندیشه نقدپذیر و ذهنی آزاد و خلاق است .

رئیس سازمان نوسازی مدارس در پیام خود به مناسبت " روز خبرنگار " از " مسئولیت حرفه ای " خبرنگاران گفته بود که نباید تحت هیچ شرایطی فراموش شود .

خبرنگاران در این نشست چه گفتند ؟

کدام آسیب ها را مطرح کرده اند ؟

اگر این نشست به مناسبت " روز خبرنگار " بوده چرا هیچ عکسی از خبرنگاران حاضر منتشر نشده است ؟

نکته تاسف آور آن که این خبرنگاران هم هیچ خبری از این نشست را مطرح نکرده اند  .

حداقل می توانستند مانند سایر گزارش ها و اخبار که در مدت بسیار کوتاهی اخبار نشست ها را منتشر می کنند خلاصه ای از نقدها و پیشنهادات خود را هم مطرح کنند .

در نشست خبری سه شنبه 15 بهمن 1398 « صدای معلم » از رئیس سازمان نوسازی مدارس کشور پرسید : ( این جا )

« " آقای رخشانی مهر شما بیش از 2 سال است که معاون وزیر و رئیس سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور هستید .

به جز نشست هم اندیشی و خبری مرحوم محمدرضاحافظی رئیس جامعه خیرین مدرسه ساز و  جنابعالی در 8 خرداد 1397 نشست دیگری برگزار نشده است .

آیا شما نمی خواهید در برابر عملکرد خویش پاسخ گو باشید ؟"

در نشست خبری امروز مجری جلسه در ابتدا بیان کرد که آقای رخشانی مهر و معاونین ایشان به مدت 1 ساعت به بیان عملکرد و کارنامه خویش خواهند پرداخت .

مدیر صدای معلم ضمن انتقاد از این تصمیم بیان کرد که آیا قرار است یک ساعت سخنرانی باشد و فقط نیم ساعت پرسش و پاسخ ؟

این اعتراض مورد قبول رئیس سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور قرار گرفته و عنوان کرد که او  دیگر حرف نمی زند و فقط پاسخ گوی پرسش های خبرنگاران خواهد بود . »

آیا بهتر نبود رئیس سازمان نوسازی مدارس در نشست امروز باز هم به جای تکرار همان حرف های پیشین که بارها در تربیون های مختلف بیان شده است اجازه می داد تا خبرنگاران و رسانه ها از مشکلات و مسائل خویش بگویند و روز خبرنگار به " نوعی دیگر " و به صورت واقعی برگزار گردد .

به نظر می رسد که سازمان نوسازی مدارس پیش از اقدام برای نوساختن مدارس ابتدا افکار و نگرش خود را در این زمینه ها " نوسازی " کرده و خود را به " تفکر انتقادی " ، " پاسخ گویی " و " شفافیت " توسعه و تجهیز نماید .

آن چه یک کشور و جامعه را می سازد نه مدارس نو که فکر نو ، اندیشه نقدپذیر و ذهنی آزاد و خلاق است .

پایان گزارش/

گروه گزارش/

پرتال وزارت آموزش و پرورش می نویسد : ( این جا )

« در آستانه شروع سال تحصیلی جدید از سوی معاونت متوسطه برنامه نظارتی پروژه مهر 1400-1399 به ادارات کل آموزش ‌و پرورش استان‌ها ابلاغ شد.

به گزارش مرکز اطلاع‌رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش‌ و پرورش، در آستانه شروع  سال تحصیلی جدید و با توجه به تقارن دهه دوم فعالیت مدارس با چهلمین سالگرد دفاع مقدس، شیوع بیماری کووید19 و تأثیر آن بر همه فعالیت‌ها، مخصوصاً نظام آموزشی، از سوی معاونت متوسطه دستورالعمل نظارت بر روند اجرایی شدن برنامه‌های پروژه مهر 1400-1399، به ادارات کل سراسر کشور ارسال شد.

در بخش‌هایی از این برنامه نظارتی بر ضرورت اجرا، اهمیت و اهداف پروژه بازگشایی مهر، اهم محورهای فعالیت‌های مورد انتظار از استان‌ها مناطق و مدارس، ساختار اجرایی و نتایج مورد انتظار، ساختار و روش‌های نظارت بر عملکرد استان‌ها مناطق و مدارس در پروژه بازگشایی تأکید شده است.

بر اساس این دستورالعمل، معاون آموزش متوسطه به‌عنوان رئیس ستاد پروژه مهر و معاونین وزیر  و روسای سازمان‌ها، رئیس مرکز حراست و مدیرکل ارزیابی عملکرد و پاسخگویی به شکایات عضو اصلی ستاد نظارتی می‌باشند و سایر مدیران برحسب ضرورت دعوت خواهند شد.»

این بخشنامه مشتمل بر 12 صفحه می باشد . ( این جا )

در بخش " اهمیت و اهداف " پروژه مهر  امسال چنین آمده است :

- هم افزایی علمی و تجربی در بین مدیران آموزشی و اداری

- پیش نگری در ماموریت های اصلی مدیران و اقدامات پیش دستانه برای رفع کمبودها و مدیریت هوشمندانه برنامه ها

- نیل به مفهوم واقعی مشارکت در آموزش و پرورش به معنای مشارکت عاطفی و فکری همگان در موضوع تعلیم و تربیت

- بهره گیری از ظرفیت سایر دستگاه ها به ویژه استانداری ها در بازگشایی مطلوب مدارس

- تنظیم یک برنامه منعطف و موثر برای مواجهه با شرایط ناپایدار ماه های آتی و عدم قطعیت آینده ، با توجه به « دستور العمل برنامه ریزی منعطف سال 1399 » در محتوای این دستورالعمل نقش خاص و قابل پرسشی برای " استانداران " به عنوان روسای شوراهای آموزش و پرورش تعریف نشده است و این در حالی است که این مقامات مطابق " قانون تشکیل شوراهای آموزش و پرورش " و بر اساس ماده 1 این قانون ، مسئولیت تحقق مشارکت و نظارت مردم در امر آموزش و پرورش و بهره گیری از کلیه منابع و امکانات جهت تاسیس ، توسعه و تجهیز فضاهای آموزشی و پرورشی و تسهیل در فعالیت های اجرایی آموزش و پرورش بر عهده آنان گذارده شده است .

« نتیجه مورد انتظار " بر اساس این بخشنامه نیز چنین بیان شده است :

« شروع شوق انگیز و مطلوب فعالیت آموزشی و تربیتی نظام آموزش عمومی کشور در پرتو مشارکت عمومی همه ذی نفعان »

و اما بخش مهم تر و قابل توجه این بخشنامه ، " اهم فعالیت مورد انتظار از استان ها ، مناطق و مدارس " است که چنین آمده است :

« - بهبود وضعیت فیزیکی مدارس از نظر استحکام ، نمای ظاهری ، زیباسازی ، بهداشتی ، تجهیزاتی و...

- سامان دهی نیروی انسانی ( مدیران ، معلمان و سایر همکاران ) در مطلوب ترین شکل ممکن

- اطمینان از کفایت امکانات ( تامین کتب درسی ، تجهیزات کارگاهی و آزمایشگاهی ، ورزشی ، پرورشی و آموزشی )

- اطمینان از تامین پروتکل های بهداشتی جهت سلامت دانش آموزان در مدارس و کلاس های درس

- سامان دهی دانش آموزان و پیش بینی الزامات شروع سال تحصیلی ، کلاس بندی و تعیین نیاز واقعی و تامین منابع

- توجه به ابعاد ترویجی - تبلیغی و اطلاع رسانی پیرامون بازگشایی مدارس و برنامه ها و چهلمین سالگرد دفاع مقدس

- پیش بینی ملاحظات لازم بر مبنای دستور العمل برنامه ریزی منعطف سال 1399 »

نکته قابل تامل آن است که این گونه بخشنامه ها با محتوای اکثرا " تکراری " هر سال توسط وزارت آموزش و پرورش به واحدهای مربوطه ارسال می گردد .

آیا اگر وزارت آموزش و پرورش به ماموریت های اصلی مدیران و مدیریت هوشمندانه آنان واقف بوده و باور دارد نیازی به این گونه تکرار مکررات هست ؟

پرسش " صدای معلم " از " علیرضا کمره ای " به عنوان معاون آموزش متوسطه و رئیس ستاد پروژه مهر این است که دقیقا بگویند و توضیح دهند که برای اجرای جامع و کیفی این دستور العمل چه میزان اعتبارات و بودجه با توجه وضعیت خاص امسال که با شیوع کرونا توام شده تخصیص داده شده است ؟

نظارت در این مورد زمانی معنا و مفهوم پیدا می کند که مطابق اصول مصرح قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ، وسایل آموزش و پرورش رایگان برای همه ملت فراهم شود .

آیا وزارت آموزش و پرورش و حاکمیت به وظایف ذاتی خویش در این مورد عمل کرده اند که بخواهند در آن راستا نظارت خود را اعمال کنند ؟

چند پیش در اخبار آمده بود فراکسیون جمهوریخواه سنای آمریکا برنامه ای شامل کمک یک صد میلیارد دلاری به مدارس و پرداخت پول نقد تا ۱۲۰۰ دلار به اکثر شهروندان پیش بینی کرده است .

مدیر یک مدرسه در منطقه 5 تهران به صدای معلم می گوید :

" این بخشنامه را ابلاغ کرده اند اما از طورف دیگر گفته اند که از اولیا نباید  پولی بگیری . در واقع حتی کمک های داوطلبانه را هم ممنوع کرده اند . من مدیر مدرسه برای بازگشایی مدارس باید از کجا هزینه کنم ؟ مگر با " جیب خالی " می شود مدرسه را آماده کرد ؟ "

مدیر دیگری از منطقه 9 تهران به این رسانه چنین می گوید : " تازه وقتی از اولیا درخواست کمک می کنیم آن ها متقابلا می گویند وقتی مدرسه ماه هاست " تعطیل " است و ما خودمان داریم دانش آموزان را ساپورت می کنیم بابت چه چیزی باید پول بدهیم ؟ "

در محتوای این دستورالعمل نقش خاص و قابل پرسشی برای " استانداران " به عنوان روسای شوراهای آموزش و پرورش تعریف نشده است و این در حالی است که این مقامات مطابق " قانون تشکیل شوراهای آموزش و پرورش " و بر اساس ماده 1 این قانون ، مسئولیت تحقق مشارکت و نظارت مردم در امر آموزش و پرورش و بهره گیری از کلیه منابع و امکانات جهت تاسیس ، توسعه و تجهیز فضاهای آموزشی و پرورشی و تسهیل در فعالیت های اجرایی آموزش و پرورش بر عهده آنان گذارده شده است .

و این در صورتی است که استانداران بر اساس تجارب در این مدت نقش پررنگی در عزل و نصب ها و  انتصابات آموزش و پرورش داشته اند .

« صدای معلم » از ابتدای تعطیلی مدارس به خاطر کرونا منتقد سیاست های وزارت آموزش و پرورش در این بخش و به ویژه " تعطیلی مدارس " بدون برنامه ریزی خاص و آینده نگرانه و رها از " روزمرگی " بوده و بر این باور است که ادامه تعطیلی مدارس ضمن گسترش آسیب های اجتماعی و در وجه مهم تر ، اتوریته مدرسه را دچار ضعف های اساسی و بحران خواهد کرد .

این رسانه از مسئولان وزارت آموزش و پرورش می خواهد ضمن احترام به بخش مدنی آموزش و پرورش  و استقلال حرفه ای این نهاد مادر به وظایف حاکمیتی و قانونی خویش در این مورد عمل نمایند .

پایان گزارش/