
« کاش مجلس تصویب می کرد تا خط دیگری ، زیر خط فقر بکشند، شاید ما هم به حساب آمدیم . »
« هیچ عدالتی بهتر از بازگرداندن حقوق پایمال شده نیست. » (حضرت علی علیه السلام )
کدام ملت ازهمه با سعادت تراست؟ ملتی که دارای قانون باشد،از آن سعادتمندتر؟ ملتی که قانون آن جریان دارد، از آن باسعادت تر؟ ملتی که در قانونش تبعیض نیست و از آن هم سعادتمندتر ؟ ملتی که هیچ گاه به قانون محتاج نیست.
((سخنان رهبر معظم انقلاب در رابطه با فساد، فقر و تبعیض: هر دولتی، هر مسوول دولتی، هر انسان روشن بینی، هر عالم دینی و هر فرزانه ای، اگر مبارزه با فقر و فساد و تبعیض را دنبال کند، مردم او را یاری خواهندکرد. عوامل انحطاط و عقب ماندگی سه چیز است: یکی فقر، یکی فساد و یکی تبعیض. مشکلات ما از این سه پایه شوم و از این سه عنصر مخرب است. مسوولان کشور، چه در قوه مجریه ، چه در قوه قضائیه و چه در قوه ی مقننه ، باید با فقر و فساد و تبعیض در این مملکت مبارزه کنند. امروزه مهمترین بخش اصلاح دراین کشور، عبارت است از مبارزه با فقر و فساد و تبعیض، بیش از فقر، تبعیض، برای مردم گزنده است.))
جناب آقای رئیس جمهور
امروزه اداره ی زندگی و تامین هزینه های کمرشکن آن برای بازنشستگان فرهنگی غیرممکن شده و اکثریت آن ها خسته از بی عدالتی و تبعیض و شرمنده همسر و فرزندان خود می باشند.
آقای رئیس جمهور !
یک بازنشسته فرهنگی ،نه کارانه ی ماهیانه دارد، نه اضافه کاری، نه حق مسکن و نه حق ایاب و ذهاب، نه حق ماموریت و نه حق شیفت، نه بن خریدکالا دارد و نه کمک های غیرنقدی ماهیانه و نه پاداش آخرسال و نه مانند شرکت های دولتی پاداش بستن حساب ها، نه مانند کارکنان زحمتکش بانک ها ، وام های چند ده میلیونی با درصدهای بسیار پایین جهت خرید خودرو و مسکن ،که در آخر خدمت هم تمام آن ها بخشیده شوند و در هنگام بازنشستگی صاحب چندین آپارتمان و خودرو لوکس شود و... امتیازاتی که ارگان ها و نهادهای دیگردارند.
ما بازنشستگان فرهنگی فقط یک حقوق ماهیانه ی ثابت داریم که مقداری از آن بابت بیمه های درمان، تکمیلی، عمر، بیمه ی خودرو اگر داشته باشیم، مالیات ،شهریه دانشگاه بچه هایمان، اقساط وام های با درصد بالایی که باهزار دربه دری و به ناچار برای تامین جهیزیه و... و یک عیدی ثابت که پول آجیل و شیرینی شب عید هم نمی شود.
حال با توجه به اجحاف فراوانی که درحق ماشده است و تفاوت معناداری که در دریافت حقوق بازنشستگی با سایر وزارتخانه ها، موسسات دولتی، ارگان ها و نهادهای دیگر داریم، علت این تفاوت فاحش درحقوق و مزایا از چیست؟
و اینکه دولت شما که خود را، دولت تدبیر و امید و دولت اجرای عدالت و قانون می داند، برای از میان برداشتن آنچه تبعیض نام دارد، چه اقدام خداپسندانه ای انجام داده اید؟
تا کی ما بازنشستگان فرهنگی باید چشم و گوش خود را در برابر این همه تبعیض ببندیم؟
کارد به استخوان ما رسیده است، صورتی برایمان نمانده که بخواهیم آن را با سیلی سرخ نکه داریم.
جناب رئیس جمهور !
اگر سمعکی از جنس انصاف باشد،صدای له شدن و خردشدن استخوان هایمان زیر چرخ هزینه های زندگی به گوش می رسد.
نمی دانیم چرا هر وقت حرف از حق حقوق بازنشستگان فرهنگی می شود، مسوولین کشور یک پارچه و هماهنگ و هم صدا و هم نوا، فریاد برمی آورند، بودجه نیست، پول نداریم، خزانه ی کشور خالی است و هزاران بهانه ی دیگر ؟
وزیر محترم آموزش و پرورش هم به جای اینکه از حق وحقوق ما دفاع کند، می گوید: این برنامه از 70 سال قبل بوده، دولت نهم و دهم مقصرند که حق و حقوق بازنشستگان فرهنگی کم است.
چرا برای فرار از اجرای عدالت از جیب دیگران خرج می کنید؟ چرا دیگران را مقصر جلوه می دهید؟
شما در این دو سال که قدرت را به دست گرفته اید، کدام قدم مثبتی را در افزایش حقوق و مزایای فرهنگیان بازنشسته برداشته اید؟
چرا بودجه برای وزارت علوم که به قول مسوولین نظام مثل ما مصرف کننده هستند، هر چه بخواهند وجود دارد،چرا برای سایر نهادها، ارگان ها و موسسات دولتی دیگربودجه فراوان است؟
جناب آقای رئیس جمهور !
با عنایت و توجه به حقایق و واقعیت های موجود درباره وضعیت نابه سامان و بحرانی ،نگران کننده و زجرآور حقوق فرهنگیان بازنشسته و در حالی که در روزهای در پیش رو، هیات دولت نوشتن لایحه ی بودجه سال1395 را در دستورکار خودخواهد داشت ؛ ازشما و هیات محترم دولت تقاضا داریم ردیف بودجه ی مخصوص و جداگانه در رابطه با افزایش حقوق بازنشستگان فرهنگی، حداقل 2 یا 3 برابر شاغلین درنظر گرفته و با رایزنی های لازم با نمایندگان مجلس، نظر مثبت آن ها را جلب کنید.
عبادت به جز خدمت خلق نیست
به تسبیح و سجاده و دلق نیست
باتقدیم احترام
شهریورماه1394
رونوشت جهت اطلاع و پیگیری موضوع :
* دفتر مقام معظم رهبری
* دبیرخانه ی شورای نگهبان
* ریاست مجلس شورای اسلامی
* کمیسیون اصل 90
* فراکسیون فرهنگیان مجلس
* کمیته ی آموزش وپرورش مجلس
* کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس
* معاون مدیریت و برنامه ریزی رئیس جمهور،آقای نوبخت
* وزیر آموزش و پرورش
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
تراژدي تقابل «دارا و ندار» هميشه تراژدي غمانگيزي بوده. جنگهاي قرون وسطايي كه براي به دست گرفتن قدرت به وجود ميآمد، نتيجه يورش ثروتمندان بر پابرهنگان بوده است. حتي سر و كله اين تقابل در آموزش هم وجود دارد، آنهم در كشور ما!
جامعهاي اسلامي كه در اصلي سيام قانون اساسياش حرف از رايگان و يكسان بودن آموزش براي همگان مطرح شده. وزير آموزش و پرورش، علي اصغر فاني چند روز پيش گفت: «جداسازی مدارس کودکان کار از سایر کودکان صحت ندارد و ما دوست داریم تمامی کودکان تحصیل کنند.» گرچه اين صحبت، سخن بسيار خوبي است اما جزو بديهيات نظام اسلامي ماست. اينكه اصلا چنين چيزي مطرح شود، جاي تعجب دارد. اما فارغ از اين سخن، در جامعه ما تقابل دارا و ندار در آموزش به شدت مشهود است. نمونه بارزش مدارس غيرانتفاعياي هستند كه در ازاي دريافت پول بيشتر، خدمات بيشتر و بهتري ارائه ميكنند. هميشه خانوادههاي فقيرتر حسرت فرستادن فرزندانشان به مدارس «خوب» مثل مدارس غيرانتفاعي را با خود حمل كردهاند اما چرا با وجود اين تقابل بازهم مسئولان از يكسان بودن آموزش حرف ميزنند؟
با پيمان نودينيان، معلم سنندجي و كارشناس آموزش درباره تفاوت تحصيلداراها و ندارها صحبت كرديم.
* چرا آموزش کودکان فقیر و غنی یکسان نیست؟
محمد لطفی، نماینده سمنها در اتاق فکر شورای ساماندهی کودکان کارو خیابان گفته است: «وقتی اول مهر میآید؛ برخی کودکان مشاهده میکنند که سایر هم سن و سالانشان لباس پوشیدهاند و به مدرسه میروند و آن فضای عمومیای را که همه ما تجربه کردهایم، تجربه میکنند اما آن کودکان نمیتوانند؛ چنین فضایی را تجربه کنند. دلیل این موضوع ممکن است؛ فقر، نداشتن برگه هویت و ضعف فرهنگ خانوادگی باشد که این کار نوعی کودکآزاری است. البته منظور من همه کودکان نیست بلکه کودکانی است که نمیتوانند به هر دلیلی وارد چرخه تحصیل شوند.» او درباره تحصيل كودكان كار توضيح داده كه: «برخی گمان میکنند منظور از درس خواندن کودکان کار این است که آنها را فقط وارد ساختمان مدارس کنیم. گروه دیگری نیز براین باورند که این کودکان باید جدا از کودکان عادی، درس بخوانند زیرا ممکن است؛ تجربیاتی داشته باشند که سایر کودکان را آلوده کنند، این در حالی است که کودکان کار باید همچون کودکانی که در شرایط عادی زندگی میکنند، درس بخوانند یعنی در مدارس کنار سایر کودکان و در ساعات مدارس» لطفیادامهميدهد: «در همه جاي جهان این گرایش ایجادشده است که کودکان استثنایی را در کنار کودکان عادی قرار دهند، آن وقت ما میخواهیم کودکان عادی را استثنا کنیم؟ این دیدگاهی متفاوت است، حال اگر جناب آقای فانی گفتهاند که ما میخواهیم همه کودکان درس بخوانند، بسیار عالی و البته کمی هم دیر است».
مدارس غيرانتفاعي براي كودكان غني؟!
«در حال حاضر مدارسی تاسیس شده است که شهریههای 20 یا 30 میلیونی میگیرند و آموزش را به کالایی تبدیل کردهاند که در دسترس همگان نیست و اینکه کسی بخواهد؛ مدارس جداگانه برای کودکان کار ایجاد کند نمونه دیگر تایید این مطلب است. پیام اینگونه مدارس به جامعه آن است که آموزش کودک فقیر با کودکی که دارای شرایط اقتصادی خوبی است، باید متفاوت باشد.»
اين صحبتهاي لطفي دقيقا مويد اين نكته است كه دولت برخلاف تمام شعارهايش، به آموزش يكسان و عادلانه در ميان مردم اعتقادي ندارد. گرچه اين رويه فقط در دولت حاضر نيست و از ابتداي راهاندازي مدارس غيرانتفاعي در دولت سازندگي، همه دولتها به اين مدارس اهميت ويژه دادهاند. پيمان نودينيان ميگويد: «از دوران آقاي رفسنجاني به اين طرف، خصوصي كردن مدارس به صورت يك رويه شده است. رويهاي كه هيچ گاه حذف نشده بلكه بيشتر شده است. دولت از طرفي ناتوان است كه بتواند مدارس را به خوبي اداره كند، از آن طرف مدارس به بخش خصوصي واگذار ميشوند.»
به گفته نودينيان نه تنها بحث مدارس غيرانتفاعي چشم گير است بلكه در دولت نهم و دهم حتي بحث معلمهاي شركتي براي بعضي مدارس هم مطرح شدند. معلمانی كه از نظر حرفهاي چندان مناسب تدريس در مدارس نبودند: «در اين دوره، افراد غيرحرفهاي را به كار ميگرفتند. من با اين قضيه مخالف هستم. كاملا بحث كيفيت آموزش در كشور ما فراموش شده. در مدارس دولتي مخصوصا در محل خدمت من، سطح برخورداري بچهها از وسايل كمك آموزشي و همينطور امكانات آموزشي، محله به محله با هم فرق دارد، پايين شهر با بالاي شهر فرق دارد. اگر در محلات فقيرنشين يك ماشين تر و تميز داشته باشيد، برخوردهايي كه مردم دارند و نگاههايي كه آنها به شما دارند كاملا متفاوت است. اين قضيه در ميان بچه ها هم كاملا مشهود شده و نتايج فاجعهباري را رقم ميزند».
وقتي پولدارها عزيزتر ميشوند
«مدارس غيرانتفاعي يك واقعيت در جامعه ما است. بچههايي كه تمكن مالي بيشتري دارند از آموزش بهتري برخوردار هستند چه به لحاظ مدرسه و چه به لحاظ حمايت خانوادگي و چه به لحاظ توجهي كه مدارس به آنها ميكنند. معلماني كه در مناطق محروم در حال فعاليت هستند بيشترين تلاششان را ميكنند اما فضاي مدرسه اين اجازه را نميدهد كه راندمان كار بالا برود. بچهاي كه الان گرسنه سر كلاس مينشيند و با مسائل عديده تربيتي مواجه است، نميتواند بازده خوبي داشته باشد.» اين صحبت نودينيان خبر از فقر امكانات در بعضي از مدارس دولتي ميدهد. او معتقد است كيفيت آموزشي زماني محقق ميشود كه بچهها باهم برابر باشند و از امكانات يكسان برخوردار شوند: «اما متاسفانه معلمان خوب در مدارس غيرانتفاعي هستند! در اين صورت ما نگران نسلي هستيم كه درحال پرورش يافتن هستند».
آموزش خوب حق همه است
«آموزش خوب حق همگان است فارغ از اينكه چقدر ثروت داشته باشند. بحثهايي كه سالهاست در حال پيگيري هستيم همين آموزش همگاني است. به نظر ما حق همه است كه از آموزش باكيفيت برخوردار باشند. من هم شخصا با تبديل كردن آموزش به يك كالاي پر زرق و برق مخالف هستم. به اين معني كه خصوصي كردن آموزش و پرورش يعني تبديل كردن آموزش و پرورش به يك كالاي پر زرق و برق در حالي كه مبناي آموزش همان آموزش همگاني است كه بايد همه به آن توجه كنند.» الان كه اروپا و آمريكابا مشكلات و بحرانهاي اقتصادي روبهرو هستند مجبورند بودجه آموزش و بهداشت را كم كنند. همين اتفاق باعث شده به كيفيت آموزش ضربه سنگيني بخورد كه سالهاست در پي ترميم آن هستند. آن قدر كه حتي كنگرههاي جهاني براي حل اين معضل برگزار ميكنند.
اتفاقي كه نه تنها در كشور ما رخ نميدهد بلكه مسئولان به راحتي از كنارش عبور ميكنند.
روزنامه قانون

پاييزي ديگر در راه است و من بار ديگر به مدرسه نميروم. به خاطر دارم اول مهر، هنگام آراستن و بافتن موهاي بلند دخترم با احساسي صادقانه، نه براي دلخوش كردن و كاستن از اندوه كودكانهاش براي بازگشت به مدرسه به او ميگفتم: بهت حسوديم ميشه، كاش من جاي تو بودم، و او هربار چهره در هم ميكشيد و ميگفت: كاش من هم جاي تو بودم!
البته، خداي مهربان آرزويش را برآورده كرد.

او بالاخره درسش تمام شد و از دانشگاه به خانه بازگشت، و من دوباره درسم را از سر گرفتم و رهسپار مدرسه شدم. در چند سال گذشته، با شروع سال تحصيلي، وقتي ميخواستم سر به سرش بگذارم، و خاطرات اندوهبار كودكيش را به يادش بياورم، آراسته، كيف و كتاب در دست، به اتاقش ميرفتم، از خواب بيدارش ميكردم و با لبخند شيطنتآميز دستورات ضروري خانه را به او ميدادم و اتاقش را ترك ميكردم. هنگام ترك اتاق با غرولند تكيه كلام خودم را به خودم تحويل ميداد و ميگفت:
عجب دنياي وارونهاي!
واقعاً عجب دنياي وارونهاي!
چون من با اينكه پاييز زندگي ام را سپري ميكنم، هنوز بدون ذرهاي تغيير در عواطفم، با همان احساس پرحرارت كودكي، اول مهر و بازگشت به مدرسه را دوست دارم.

اما، حتي يك كودك و نوجوان هم در اطرافم نمييابم كه از آمدن موسم مدرسه هيجانزده و خوشحال باشد.
اضطراب تمام شدن تابستان و فرارسیدن پاییز سراپاي وجودشان را فراگرفته است؛ نوجوانها از معاشرت و وقتگذراني با يكديگر سير نميشوند و حتي حاضر نيستند، ساعتي را در جمع خانواده بگذرانند. كوچكترها هم جنون بازي گرفتهاند، جيغ و فريادهاي جنونآميزشان را حين بازی آبپاشي از اين بالا، حتي از اين مسافت دور ميشنوم و غرق شادي و هيجانی كودكانه ميشوم. اغلب در محوطه، لابي يا در آسانسور، آنها را در حال چانهزني و التماس به مادرانشان ميبينم:
مامان توروخدا، توروخدا آخر تابستونه، بذار بيشتر پايين بمونم. دخترم نيز هميشه همينطور التماس ميكرد و من چه ظالمانه مقاومت ميكردم.

راستي بچهها را چه شده است؟ يا بهتر است بگويم در مدارس چه خبر است، كه آنها حتي شوق و ذوق تجديد ديدارهاي شاد اول مهر با دوستانشان را ندارند. يعني مدرسه در طول اين سي چهل سال تا اين اندازه وحشتناك شده است؟
چند سال پيش، پسر خواهرم كه سال چهارم يا پنجم دبستان بود، با آگاهي از اين كه من رشتة تربيت ميخوانم با لحني گلايهآميز به من گفت: خاله، من با اينكه زرنگ ترين شاگرد مدرسه هستم، اما احساس خوشبختي و خوشحالي نميكنم. از حرفش هم جا خوردم، هم بهشدت متأثر شدم. شايد به اين دليل كه از يك پسربچة دهساله انتظار شنيدن چنين درددلي را نداشتم!
او هنوز هم جزو زرنگترين شاگردان مدرسه و ماية اميد مسئولان مدرسه براي كسب افتخار براي مدرسه در رقابتها و المپيادها است، و هنوز هم با وجود برخورداري از توجة ويژه و احترام از سوي معلمان، مسئولان و دوستانش، از مدرسه بيزار است. البته من هنوز اين تناقض را كاملاً درك نكردم و حدسهايی خام ميزنم. در دورة ما بچههاي كامياب به ندرت از مدرسه بيزار بودند، فراواني بيزاران از مدرسه در ناكامان به مراتب بيشتر از كاميابان بود.
اما امروز شاهد آنم كه بچههاي موفقتر از مدرسه بيزارترند. آيا به اين دليل نيست كه ما واقعاً در يك دنياي وارونه زندگي ميكنيم، و يك پديدة عجيب وارونه را تجربه ميكنيم: دانشآموزان در خدمت مدرسه و نه مدرسه در خدمت دانشآموزان؟

به نظرم اگر قادر به درك اين پديده شويم، ديگر افسردهتر و بيزارتر شدن دانشآموزان موفقتر عجيب به نظر نميرسد. زيرا پي ميبريم، دانشآموزان بنابر مقاصد و نيات معلوم و نامعلوم مورد بهرهكشي مدارس براي بالا بردن رتبههايشان قرار گرفتهاند. هرقدر موفقتر، انتظار و فشار و بهرهكشي بيشتر، پس افسردهتر و بيزارتر.
ميگويند اسبهاي مسابقه براي مسابقه دادن آفريده شدهاند و تشنة مسابقه دادن هستند. البته، من با وجود شلاق و مهميز سواركار هرگز اين افسانه دربارة اسبها را باور نكردم و نه هرگز باور ميكنم كه كودكان طبيعت اسب مسابقه را حتي تحت آموزشهاي سخت و توانفرسا واقعاً بپذيرند. زیرا اگر ميپذيرفتند، احساس خوشبختي و خوشحالي ميكردند. اما ظاهراً برخي باور ميكنند و پذيرفتهاند. زيرا به جاي «مدرسه» با برنامههاي رغبتبرانگيز مناسب طبع كودكان ترجيح دادهاند، مزرعة تربيت اسب مسابقه تأسيس كنند.

البته ناگفته نماند، در اینجا بچهها بيشتر به مدارس غيرانتفاعي ميروند. راستش من هم اگر اسب يا كودك بودم از تصور بازگشت به مزرعة پرورش اسب مسابقه، شلاق و مهميز و دويدن جنونآميز در ميدانهاي مسابقه و شرطبندي ماتم ميگرفتم، و احساس خوشبختي و خوشحالي نميكردم. اما، خوشبختانه آن قدر خوششانس بودم كه در يك مزرعه پرورش اسب مسابقه پرورش نيافتم، بلكه در يك «مدرسه» ملي و يك دبيرستان دولتي پرورش يافتم كه گويا برنامههايشان به مراتب مناسبتر با طبيعت كودكان و نوجوانان بود. زيرا بار ديگر پاييز فرا ميرسد و من به دليلي كاملاً متفاوت با دختر جوانم، پسر خواهر نوجوانم و كودكان بازيگوش اطرافم دلتنگ و افسردهام. دلتنگ و افسرده از اين كه پاييزي ديگر از راه رسيد و من بار ديگر به مدرسه نميروم.

هنوز جسارت سخن گفتن از مرگ تربيت در مدارس كشورم را ندارم، اما به هيچ وجه نميتوانم به عنوان يك «شاهد» چشمم را به روي نشانهها ببندم و به حال ناخوش برنامة درسي مدارس شهادت ندهم.
برنامة درسيي كه خوشحالي و احساس خوشبختي را از بچهها گرفته است.
آنها سال هاست كه پاييز اين فصل شاد رنگي سرشار از مواهب يادگيري را انتظار نميكشند و در اضطراب آمدنش به سر ميبرند.

آخرین اخبار و تحلیل ها در حوزه آموزش و پرورش ایران و جهان در سایت سخن معلم
با گروه سخن معلم باشید .
گروه اخبار /

فضای مشجر 2500 متری، استخرآبگرم سرپوشیده، سالن ورزشی چندمنظوره مجهز به دیواره سنگ نوردی، اتاق تکواندو، ژیمناستیک، اسکیت و شطرنج، آموزش زبان انگلیسی و فرانسه و آموزش مهارتهای مختلف و... ؛ این امکانات اگر در فهرست امکانات یک مجتمع رفاهی قرار بگیرد، شاید عجیب نباشد، اما اگر به شما بگوییم که همه آنها برای بچههایی زیر هفت سال درنظر گرفته شده است، چه؟ بچههایی که پدر و مادرهایشان ترجیح میدهند آنها را در مهدهای ویژه و چندستاره ثبتنام کنند.
مهدهایی با امکانات غیرمتعارف و البته شهریه هایی نجومی، عجیب و فراتر از نرخ تعیین شده از سوی سازمان بهزیستی کشور و خانواده هایی که حاضرند برای یک ماه حضور فرزندشان در این مهدهای کودک ، مبالغی بین دو تا سه میلیون تومان و حتی بیشتر هم بپردازند.
از این نظر ارائه خدمات باکیفیت تر و امکانات رفاهی بیشتر هم مدت هاست که به حربه مسئولان این مهدهای کودک تبدیل شده است؛ هر که تبلیغات بهتری داشته باشد، مشتری های بیشتری هم خواهد داشت. بهانه ای که باعث می شود شهریه بعضی مهدها با شهریه مراکز آموزش عالی همتراز و حتی در برخی موارد بیشتر شود.
نکته جالب اینجاست که ظرفیت این مهدهای کودک هم همیشه پر است و این یعنی خانواده های زیادی هستند که حاضرند حتی با پرداخت شهریه های سنگین، فرزندان شان را برای نگهداری به این مراکز بسپارند.
پس چندان عجیب نیست که حضور پررنگ تری نسبت به مهدهای معمولی در دنیای آگهی های تبلیغاتی داشته باشند؛ مخصوصا اگر سری به سایت های فعال حوزه کودک در اینترنت بزنید، حتما چشم تان به این آگهی ها می خورد و با امکانات عجیب و غریب مهدهایی روبه رو می شوید که دوزبانه و سه زبانه بودن یکی از مشخصه های اصلی آنهاست.
شماره تلفن یکی از این مهد ها را که در منطقه زعفرانیه تهران قرار دارد، می گیریم و ارتباط برقرار می شود.
مدیر مهد فهرستی از امکانات خاص و ویژه مهدکودک خود را پشت تلفن ردیف می کند و در پایان به کسب درجه ممتاز از کانادا هم به عنوان یکی از نشان های ویژه مرکزش اشاره می کند.
اصرار ما برای اعلام شهریه نهایی، در نهایت به اعلام یک مبلغ حدودی منتهی می شود؛ این که اگر کودکی در تمام کلاس های فوق برنامه مهد حضور فعال داشته باشد باید ماهانه مبلغی بالای یک میلیون تومان بپردازد.
این درحالی است که وقتی پای صحبت دو سه نفر از پدر و مادرهایی که بچه هایشان را در این مهد ثبت نام کرده اند، می نشینیم از پرداخت ماهانه دو میلیون و 500هزارتومان شهریه خبر می دهند، پرداختی که البته با رضایت کامل صورت می گیرد و در سال به صرف هزینه ای 30 میلیون تومانی می رسد.
مدیر این مهد کودک که در سال فقط یک نوبت و آن هم در بهار پذیرش دارد و بچه ها باید مدت ها در نوبت ثبت نام آن بمانند، در پاسخ به این سوال که شهریه میلیونی این مهد بر چه اساسی تعیین شده، می گوید: شهریه ما با توجه به مربی ها، آموزش ها و امکاناتی که در اختیار بچه ها قرار می دهیم تعیین می شود. در این مهد به جز زبان انگلیسی بچه ها با زبان فرانسه هم آشنا می شوند؛ تمام مربی های ما فوق لیسانس علوم تربیتی و روان شناسی هستند و از روش های آموزشی خاصی برای پرورش خلاقیت بچه ها استفاده می کنیم.
این موضوع را پیگیری می کنیم
همین شهریه های عجیب و غریب که خیلی وقت ها با شهریه مدارس غیرانتفاعی برابری می کند، بهانه ای است که با معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی به گفت وگو بنشینیم.
حبیب الله مسعودی فرید می گوید: ما امسال خیلی جدی می خواهیم این موضوع را پیگیری کنیم و مهدهایی را که عمدتا در نقاط بالای شهر و در کلان شهرهایی مثل تهران است، مورد بررسی قرار دهیم. اگر کسی به ما اعلام کند مهدکودکی از امکانات عجیب و غریب و با تبلیغات خاص، شهریه های بالا دریافت می کند، حتما این موضوع را پیگیری می کنیم چون مهدها موظف هستند شهریه را براساس نرخ مصوب بهزیستی و ستاره هایی که برایشان تعیین شده دریافت کنند.
مسعودی فرید در ادامه می گوید: نرخ هر استان با بقیه استان ها به خاطر تورم متفاوتی که در مناطق مختلف کشور وجود دارد، فرق می کند. امسال در کل تهران نرخ پایه افزایش شهریه 14 درصد است. البته خود تهران هم از نظر وضعیت اقتصادی به چند منطقه تقسیم شده؛ برفرض اگر در شمال شهر تهران شهریه مصوب 400هزارتومان باشد، مهدکودکی که در جنوب شهر قرار دارد شهریه ای 300هزارتومانی خواهد داشت.
البته این نرخ ها شهریه پایه است و به ازای هر ستاره، 10 درصد به شهریه مهد و این نرخ پایه اضافه می شود. یعنی برای مهدکودک سه ستاره ای که 400 هزارتومان شهریه پایه تصویب شده، این افزایش به 30 درصد می رسد و شهریه حدود 520 هزارتومان محاسبه می شود.
با وجود این در بسیاری از مهدهای سه ستاره، شهریه ها فاصله زیادی از نرخ مصوب بهزیستی دارند؛ دنبال دلیل هم که بگردید به کلاس های فوق برنامه ای می رسید که در نهایت شهریه را به بالای یک میلیون تومان می رسانند. دلیلی که معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی درباره اش می گوید: هر مهدکودکی مجاز است تا سه موضوع فوق برنامه را در برنامه هایش داشته باشد، هیچ اجباری هم در شرکت بچه ها در این کلاس ها نباید وجود داشته باشد و این موضوع با توافق والدین باید صورت بگیرد.
رواج مصرف گرایی در جامعه امروز
در بحث شهریه های نجومی مهدکودک های آن چنانی، مسئولان این مراکز یک طرف قضیه هستند و خانواده هایی که فرزند یا فرزندانشان را به این مهدها می سپارند در طرف دیگر قرار دارند؛ خانواده هایی که علاقه زیادی به حضور فرزندانشان در مهدهای نامی و سرشناس نشان می دهند. سررشته این علاقه را که بگیرید به رواج یک عادت نادرست اجتماعی در طبقه مرفه جامعه امروز می رسید؛ مصرف گرایی.
موضوعی که از گرفتن سلفی های آن چنانی با لوازم لوکس و گران قیمت شروع می شود و تا سرودست شکستن برای ثبت نام بچه ها در مهدکودک های چندستاره و بعدها مراکز آموزشی و مدارس غیرانتفاعی گرانقیمت ادامه پیدا می کند.
حجت الاسلام محمدرضا سالاری فر، عضو هیأت علمی گروه روان شناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه در این باره به جام جم می گوید: در این موضوع بحث اصلی این است که فلسفه مهدکودک چیست و چرا یک خانواده باید فرزندش را به مهد بفرستد؟ با توجه به این که در جامعه امروز ما تک فرزندی رواج پیدا کرده رشد اجتماعی بچه ها به کندی صورت می گیرد؛ بنابراین کودکان ما باید زمینه ای داشته باشند که رشد اجتماعی پیدا کنند. پس اصل مهدکودک چیز خوبی است و در جامعه ما لازم است. اما این که در مهد کودک دنبال چه چیزی هستیم، موضوع مهمی است که باید مورد توجه قرار بگیرد.
دنیای آرمانی در مهدکودک های گران قیمت
حجت الاسلام محمدرضا سالاری فر می گوید: اصل بر این است که در مهدکودک مهارت های اجتماعی یک بچه افزایش پیدا کند و ارائه آموزش های اضافه بر سازمان چه در خانه و چه در مهدکودک می تواند بچه ها را سردرگم کرده و آنها را با مشکل روبه رو کند.
از این نظر بهتر است خانواده ها به دنبال مهدکودکی باشند که در یک محیط واقعی و نه در دنیایی آرمانی و غیرواقعی بچه ها را بپذیرند تا کودکان با واقعیت های موجود در جامعه رشد پیدا کنند؛ درحالی که اگر مهدکودک ها بیایند در یک شرایط رویایی با امکاناتی رویایی و برنامه های متفاوت از عموم جامعه، محیطی را ایجاد کنند و به این طریق مشتری جذب کنند، طبیعتا برای خروجی های این مهدکودک ها مشکلاتی به وجود می آید.
جام جم
گروه اخبار /
معاون استاندار سيستان و بلوچستان و فرماندار شهرستان ويژه ايرانشهر، آموزش و پرورش را بنيان و اساس موفقيت، رشد و بالندگي كشور دانست و گفت: استفاده از ظرفيت هاي عمومي و محلي در خدمت به نظام تعليم و تربيت از اهداف تشکيل شوراهاي آموزش و پرورش است که بايد به آن توجه شود.
نبي بخش داوودي در نشست شوراي آموزش و پرورش كه در سالن اجتماعات فرمانداري ايرانشهر برگزار شد،افزود: موانع زيادي پيش روي آموزش و پرورش است که اگر عزم عمومي ايجاد نشود، حل و فصل آن به تنهايي از عهده دولت بر نمي آيد.
فرماندار ايرانشهر اظهار داشت: همراهي مردم با آموزش و پرورش ميتواند تاثير به سزايي در همکاري والدين با معلمان ايفا کند.
داوودي افزود: قبل از پيروزي انقلاب اسلامي دانش آموزان با بدترين شرايط تحصيل مي کردند، اما اکنون به برکت نظام جمهوري اسلامي در دور ترين روستاهاي منطقه مدرسه با امکانات رفاهي وجود دارد.
وي اضافه کرد: معلمان با آموختن علوم و پرورش فکر و انديشه دانش آموزان سهم به سزايي در بالندگي نسل هاي آينده کشور دارند.
مدير آموزش و پرورش ايرانشهر نيز گفت: دانش آموزان اين شهرستان از استعدادخوبي برخوردارند به طوري که در رياضي فيزيک 72 درصد، علوم پزشکي 57 درصد و ادبيات 32 درصد در دانشگاههاي سراسر کشور پذيرفته شده اند.
عبدالغفور حسيني افزود: 50 نفر از دانش آموزان شهرستان ايرانشهر در آزمون هاي سراسري 94 توانسته اند رتبه زير 10هزار را کسب کنند.
وي اظهار داشت: اين موفقيت نويدي براي شکوفايي علمي درشهرستان ايرانشهر است.
روزنامه اطلاعات
گروه اخبار / در منطقهای عشایری که در مرز استان چهارمحال و بختیاری، خوزستان و کهگیلویه و بویراحمد واقع شده، شرایط به گونهای است که معلمانش بدون دریافت حق ایاب و ذهاب و حقوق حداقلی بیادعا مشغول خدمت کردن به دانشآموزان این مرز و بوم هستند.
گروه اخبار /
محمد بطحایی معاون توسعه مدیریت و پشتیبانی وزارت آموزش و پرورش در پاسخ به این پرسش که « آیا به غیر از نفراتی که از طریق آزمون استخدامی وارد آموزش و پرورش میشوند، امکان جذب در این دستگاه از طریق دیگر وجود دارد؟»، اظهار داشت: بله، امسال در مهر از دو طریق، ورودی نیروی انسانی به آموزش و پرورش خواهیم داشت.
وی افزود: روش نخست پنج هزار نفری هستند که دارای مدرک تحصیلی لیسانس و بالاتر هستند و از طریق آزمون استخدامی پذیرش میشوند و پس از آن یک سال دوره آموزشی را در دانشگاه فرهنگیان سپری میکنند و از مهر سال 1395 استخدام پیمانی آموزش و پرورش میشوند.
بطحایی به روش دومی که قرار است تعدادی نیرو جذب آموزش و پرورش شود اشاره و خاطرنشان کرد: روش دوم رویه سابقی است که از طریق دانشگاه فرهنگیان نیرو جذب آموزش و پرورش میشد که این کار ادامه خواهد داشت.
معاون توسعه مدیریت و پشتیبانی وزارت آموزش و پرورش افزود: امسال نیز پنج هزار نیرو از طریق کنکور سراسری که دارای مدرک دیپلم هستند از مهر ماه جذب آموزش و پرورش شده و به مدت چهار سال در دانشگاه فرهنگیان به تحصیل و آموزش خواهند پرداخت.
وی گفت: این افراد از وقتی که وارد آموزش و پرورش شوند استخدام میشوند و حقوق آنها نیز برقرار خواهد شد.
انتهای پیام/
فارس
1. 6 سال اول خدمت، کلا رتبه بندی در کار نیست ( ارتقاء معیشت معلم صفر ).