روزگار عجیبی شده است که دبه درآوردن دولت در مورد تعهدات خود و حرکت به‌سوی بی‌قانونی در لوای قانون به روندی عادی در حال دگرگونی است تعهدات را یک‌طرفه لغو می‌کند و یادش نمی‌آید که همین نیروهای تعهد دبیری و آموزگاری دو برابر مدت تحصیل هرجایی که نیاز بود خدمت کردند چه سال‌هایی که در مناطق محروم و عشایری و یا در استانی دیگر از حداقل چهارتا هشت سال هفته‌ها و ماه‌ها از خانواده دور بودند و حتی یک تلفن هم برای آگاهی از وضعیت خانواده‌شان نبود ؛ حالا چه شده که بی‌کفایتی و ناکارآمدی و سوء مدیریت خود و عوامل اجرایی و تصمیمات غلط و عدم پیش‌بینی برای تأمین نیرو و وضعیت اسفبار و آنارشیستی موجود در سیستم آموزشی را که هر روز آشکارتر می‌شود به‌ پای رعیت خود هزینه می‌کنند و بی‌اخلاقی در وفای به عهد که بر خواسته از دین مبین اسلام است را زیر پا می‌گذارند و آموزش بی‌اخلاقی را از سطح کلان و در حد اعلای خود به معلمین آموزش می‌دهند.

در تاریخ 27 / 10 / 96  طی نامه شماره ۱۳۵۷۱۶ / ۵۰۷۰۰ رئیس‌جمهور لایحه " اصلاح و دائمی نمودن قانون خدمات کشوری " را که سازمان برنامه‌ و بودجه پیشنهاد کرده تقدیم رئیس محترم مجلس شورای اسلامی نموده است که در بندهایی از این لایحه دولت تعهدات خود به همکاران تعهد دبیر و تربیت‌ معلم را لغو نموده است.

دربند ۵۱ و در اصلاح ماده ۱۰۵ تبصره دو این موضوع آمده:

دوران تحصیل که به‌صورت تعهد خدمت قبل از استخدام یا حین خدمت در اوقات اداری در مقاطع رسمی آموزشی یا معادل آن توسط کارمندان طی شده یا می‌شود " جزء سابقه خدمت برای بازنشستگی منظور نمی‌گردد " حکم مندرج در قانون متعهدین خدمت به وزارت آموزش‌ و پرورش (مصوب ۱۳۶۹) از این‌ جهت فاقد اعتبار است.

بنابراین در صورت تصویب این بند سنوات دوره دو ساله تربیت‌ معلم، دوره چهار ساله تربیت دبیر، دوران تحصیل مأمورین به تحصیل از سنوات بازنشستگی حذف خواهد شد ؛ به‌ عبارت‌ دیگر این دسته از همکاران دیرتر بازنشسته می‌شوند.

به زبان ساده‌تر در پشت تصویب این بند افزایش زمان بازنشستگی از ۳۰ سال به حداقل 32 سال برای فارغ‌التحصیلان کاردانی از تربیت‌معلم و 34 سال برای فارغ‌التحصیلان کارشناسی از دانشگاه‌ها خواهیم بود و عملاً زمزمه افزایش زمان بازنشستگی از ۳۰ به ۳۵ سال به واقعیت خواهد نشست در عمل این تبصره سنوات کاری جهت بازنشستگی افراد بالا رفته و دیرتر بازنشسته خواهند شد.

همچنین در صورت تصویب این بند عملاً مزایای دوره‌های تربیت‌ معلم و دبیر که شروع سنوات بازنشستگی از آغاز تحصیل بود، از بین خواهد رفت؛ و در درجه اول باید منتظر عواقب این تصمیم برای کاهش انگیزه داوطلبان دانشگاه فرهنگیان برای شغل مقدس معلمی بود.

و اما سخنم با هیئت دولت و نمایندگان مجلس :

اربابان حوزه مجریه و مقننه

ما رعیت شما گردنمان از مو باریک‌تر است و خلف وعده و زیر پا گذاشتن تعهدات در لوای قانون جدید (چه تصویب شود یا نشود) و ظلم اربابان به رعیت را هرگز فراموش نخواهیم کرد و ضرب‌المثل " آه مظلوم به سوهان ماند گر خود نبرد برنده را تیز کند " یادآورتان می‌شوم.

و سخنم با همکاران ارجمندم؛

همکاران گرامی سرمای زمستان بی‌عدالتی سوزناک است و ظلم اربابان بی‌پایان، سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی که ریاست آن را آموزگاری از جنس خودمان در دست دارد و عوامل و انصارش که وزارت را قبضه کرده‌اند دست تبری شده‌اند که قصدشان نابودی جنگل است و از ماست که بر ماست اما اتحاد و یگانگی رمز موفقیت است ؛ لذا پیشنهاد بنده حقیر آن است که کمپین‌هایی را جهت آگاه‌سازی در سطح محلی و ملی در فضای مجازی راه‌اندازی نمایند و از سوی دیگر با رایزنی با نمایندگان محترم خود در مجلس شورای اسلامی که تعداد بسیار زیادی از آنان همکاران فرهنگی در مجلس شورای هستند با توکل بر خدا و برای حذف بند مذکور و بندهای دیگری که خلاف تعهدات دولت است آگاه‌سازی نموده و از عواقب مترتب بر تصویب این موارد جلوگیری شود.

«الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم» حکومت ممکن است با کفر پایدار بماند ولی با ظلم، پایدار نمی‌ماند. امام علی (ع)

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

اگر این طرح که به صورت آزمایشی اجرا می شود مورد استقبال واقع شود دستاوردی است که می توان آن رابه عنوان  مدلی  موفق در برنامه های کیفی بخشی فعالیت های تعلیم وتربیت ارائه داد

تهران

نخستین اردنگی زندگی‌ام را در نخستین روز مدرسه، از آقای مدیر دریافت کردم.

تصور کنید پسر بچه ۷ ساله وقتی برای نخستین‌ بار روپوش مدرسه به تن کرده بود، از شدت ضربه لگد مدیر ناگهان به ۲ متر جلوتر پرتاب شد.علت صدور حکم اردنگی این بود که سر صف داشتم با بغل‌دستی‌ام حرف می‌زدم.

ناظم از پشت بلندگو گفت: «باید موهایتان را کوتاه کنید!» من با ذوق به بغلی گفتم: «باید موهامونو ‌Ghichi-Ghichi کنیم.» و ادای قیچی کردن را در آوردم.در همین هنگام از سوی مدیر محاکمه خیابانی شدم.یک روز دیگر وقتی از سر صف به سمت کلاس‌ها می‌رفتیم، قبل از رسیدن به ورودی ساختمان، دیدم پرچم مقوایی ایالات متحده را در مسیرمان روی زمین چسبانده‌اند.پایم را باز کردم و یک گام بلند برداشتم تا پرچم را لگد نکنم و سپس به راهم ادامه دادم و رفتم.اما ناظم من را صدا زد، گفت: «برگرد، از رویش رد شو»!

هنگامی که در سالگرد ۲۲ بهمن بچه‌ها روزنامه دیواری تهیه می‌کردند، من یکی از شرکت‌کنندگان بودم، اما اعتراض داشتم که چرا همه در روزنامه دیواری خودشان جدول کلمات متقاطع می‌گذارند. این کار را ناشی‌گری و جوگیری می‌دانستم.

در آن مدرسه یک‌نفر نبود که اصول تهیه روزنامه دیواری را به دانش‌آموزان یاد بدهد. هر وقت جلسه رای اعتماد به یک وزیر پیشنهادی آموزش و پرورش تشکیل می‌شود، یاد چیزهایی می‌افتم که همیشه بوده و هست و می‌ماند.

وزیر، مانند لوگو است. تغییر آن هیچ تفاوتی ایجاد نمی‌کند.

کانال فرورتیش رضوانیه

آذربایجان شرقی

کودک ما آنچه را که ما می پسندیم می اندیشد برای همین خلاقیت و عقلانیت در انجام امور حاکم نمی باشد/ این فرآیند تا جایی در جامعه ما نفوذ دارد که هنگام ازدواج ، هر دو زوج اغلب در تعقیب تربیت فردگرایانه در" منِ " خویش باقی می مانند و به دلیل ما نشدن ، در زندگی با بحران های جدی رفتاری یا اخلاقی برخورد می کنند./ عدم مشورت کردن با دیگران خصوصا در بین مدیران زائیده چنین تربیتی است. انسانهای فردگرا ، فوبیای جمع و گروه دارند. جمع را لایق ابراز وجود نمی یابند. در نظر و باور آنان جمع قابلیت اعتماد و همفکری برای انجام امور را ندارد/ تا فرصتی به دست می آورد اولین حرکت مدیریتی او سوء استفاده از دستان نامرئی قدرت شغلی خود است. مثل مدرک سازی جعلی یا وادار ساختن دیگران برای نوشتن تز تحصیلی . این وادارسازی با رو در واسی قرار دادن است. چون از نظر او فقط او کفایت پیشرفت را دارد و برای همین دیگران نردبان ترقی او هستند/ ما در انتخاب ها و انتصاب های مدیریتی خود آنقدر که به ظواهر امر یعنی مدرک تحصیلی یا ظاهر متدین داشتن می اندیشیم یا به گفته های شفاهی جاری او در محافل سیاسی و اجتماعی بها می دهیم به شخصیت فردی افراد و توانایی های اجتماعی یا ذاتی او اهمیتی قائل نمی شویم. ما این شرایط مهم را محک نزده ، خیلی راحت افراد را به اداره امور حساس می گماریم و این کاستی جبران ناپذیری است/ مآخذ بسیاری از بی کفایتی های امروز نتیجه قصور و بی توجهی ما در اندیشۀ جمع گرایانه می باشد که خودخواهی های افراد را روز به روز می افزاید

این افشا شدن ها از برکات فضای مجازی است که چون یوم تبلی السرائر پته خلاف کاران را روی آب می ریزد  و جالب است که عده ای این روزها در ایران دغدغه ای جز بستن همین فضای مجازی ندارند/ فرماندار وقت درس خواندن ندارد/ کسی به منع قانونی تحصیل در حین خدمت توجهی نمی کند حتی خود نمایندگان مجلس که این قانون را تصویب کرده اند هم خیلی هایشان در دوران نمایندگی مجلس در حال درس خواندن در دانشگاهها هستند/ وقتی در شهرستان بزرگی چون دزفول بپیچد که فرماندار در  جلسه امتحان تقلب کرده است چطور می توان از آموزش و پرورش توقع داشت که بتواند کنترل های اخلاقی را در مدرسه نهادینه کند و به دانش آموز نوجوان و جوان یاد بدهد که باید درس بخوانند و حاصل فهم ودرک و تحصیل خودشان را در امتحان ارائه کنند/ چطور در کشور هزار فیلتری چون ایران یک‌ متقلب تا این‌حد سخیف می تواند به مقامات عالیه ای چون‌ معاونت استاندار و فرمانداری دست پیدا کند و کجای این فیلترها سوراخ است/ اگر به رزومه همین‌ متقلب ها توجه شود ای بسا که همین آدم‌ که در یک دانشگاه برای گرفتن مدرک تقلب می کند در شعبه ای دیگر از همین دانشگاههای جور واجور مدرس است و دارد کردان وار افاضه فیض می کند و از تجربیات تحصیلی خود در آکسفورد شاهد مثال برای دانشجویان می آورد/  به یزدان‌ که ما گر خرد داشتیم- کجا این سرانجام بد داشتیم

معمولا هر زمانی که فرهنگیان به بیان مطالبات خود و دانش آموزان و شرایط آموزش و پرورش می پردازند، با یک پاسخ عجیب روبه رو می شوند؛ آموزش و پرورش دستگاه عظیمی است و بودجه نداریم.

بودجه ی آموزش و پرورش در سال ۹۵ در حدود ۲۸ هزار میلیارد تومان یعنی حدود ۱۰ درصد کل بودجه ی دولت بوده است. در کل کشور حدود ۸.۵ میلیون نفر به عناوین مختلف از دولت حقوق و مستمری می گیرند که حدود ۱.۲ میلیون نفر از آنها یعنی حدود ۱۵ درصد را فرهنگیان تشکیل می دهند. این آمار عجیب( ۱۵ درصد فرهنگی و ۱۰ درصد بودجه) گویای آن است که فرهنگیان حتی به اندازه ی تعدادشان و مساوی با سایرین، برایشان هزینه نمی شود. ولی باقی کارمندان دولت که در مجموع چندین برابر آموزش و پرورش هستند، هیچ وقت عنوان نمی شود که تعدادشان زیاد است.

اما آمار عجیب تر بعدی این است که تعداد دانش آموزان کلیه ی مقاطع تحصیلی کشور در حدود ۱۳.۵ میلیون نفر است. که به همراه ۱.۲ میلیون فرهنگی، در حدود ۱۵ میلیون نفر با آموزش و پرورش هر روز سر وکار دارند، اگر جمعیت کشور را ۸۰ میلیون نفر در نظر بگیریم. این تعداد در حدود ۱۸ درصد از جمعیت کشور را تشکیل می دهند. که فقط ۱۰ درصد بودجه ی کشور برای آنها در نظر گرفته شده است.یعنی قشر نونهال و نوجوان، که آینده سازان این کشور هستند و سرمایه ی انسانی (مهم ترین سرمایه ی هر ملتی)  ایران اسلامی محسوب می شوند حتی مانند سایر رده های سنی به آنها توجه نمی شود. در حالی که نگاه دوراندیش حکم می کند که بیشترین سهم را برای این قشر از جامعه در نظر گرفت.

مقایسه ی بودجه ی آموزش و پرورش کشور های پیشرو، آمار ناراحت کننده ای را نشان می دهد، ژاپن با جمعیتی کمتر از دوبرابر ایران، بودجه ای حدود ۳۰ برابر ایران صرف آموزش و پرورش، نسل آینده ی خود می کند و یا کشور سوئد با داشتن جمعیت کل ۱۰ میلیون نفر (ایران فقط ۱۳.۵ میلیون نفر دانش آموز دارد) تقریبا به اندازه ی ایران صرف آموزش و پرورش فرزندان خود می کند و یا در کشور های درحال توسعه مانند ترکیه می بینیم که با جمعیتی هم اندازه ی کشور عزیزمان ایران، حدود چهار برابر ایران، صرف، آموزش و پرورش نسل بعدی خود می کند.

در مورد کیفیت فرهنگیان همین کافیست، بگوییم که حدود ۳۰ درصد  از همه کارمندان دولت مدرک تحصیلی دیپلم و زیر دیپلم دارند، و این آمار در بعضی وزارت خانه ها مانند بهداشت به ۵۰ درصد می رسد، ولی ما در آموزش و پرورش می بینیم آمار افرادی که تحصیلات دیپلم ویا کمتر از دیپلم دارند در حدود ۱۰ درصد است. این یک آمار کوچک است که نشان دهنده ی سطح تحصیلات و سواد فرهنگیان نسبت به میانگین سایر کارمندان دولت است. با این حال، گویا توجهی به این موضوع نمی شود و کسی هنر معلمان را نمی خرد.

با همین اطلاعات کلی می توان دریافت که کشور ما چه میزان  کمتر نسبت به سایر کشورها، برای پرورش نسل آینده ی خود بودجه صرف می کند. در حالی که کشور ما یک کشور مسلمان است و با تاکیداتی که شرع مقدس بر تربیت و علم آموزی دارد و با توجه به اینکه خاک ایران اسلامی ما انباشته از ثروت های خدادادی است. شایسته است، توجه بیشتری به امر آموزش و پرورش، فرزندان این کشور کنیم و برای فرهنگیان این کشور ، ارج و قربی، مناسب با آنچه در فرهنگ اصیل ایرانی اسلامی است، در نظر بگیریم.

صدای فرهنگیان لرستان

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

شاید هم نوشدارویی است که لذتی یک روزه را به مردمانِ تحت بحران می‌بخشد. چه شادی وصف‌ناپذیری میان کودکان و دانش‌آموزان می‌تواند از این لحظه لذت‌بخش‌تر باشد/ بحران ها در اینجا، جایگزین تمهیداتی شده است که کودکان و دانش آموزان خود می‌بایست برای دور زدن آموزش و کنار گذاشتن درس و تحصیل به کار می‌گرفتند. سبک نوین تعطیل کردن مدارس، که امروزه بخشی از تلاشهای خستگی‌ناپذیر مسئولین در جهت مدیریت بحران است، به درستی این نیاز دانش آموزان را مرتفع ساخته است/ دیگر کسی شاید برنامه‌ایی بهتر از تعطیلی مدارس و ادارات را در ذهن ندارد/ تعطیلی بدین شکل مفهوم حل بحران را همواره به تعویق می‌اندازد و بدین شکل امر بحرانی را از مفهومی اجتماعی- مدیریتی که همواره "اینجایی" زندگی ما را تهدید می‌کند به امری طبیعی- رویدادی مبدل می‌سازد که در "آنجایی" می‌تواند قرار بگیرد که از تیررس ما دور است/ تعطیلی جای تمام مناسبات و انتظاراتی را می‌گیرد که ما از نهادهای ذیربط داریم/ تعطیلی همان مازاد معنایی است که مانع از تصور دالهای بزرگی چون ضعف‌ها، ناتوانی‌ها، بی‌برنامه‌ایی‌ها، سهل‌انگاری‌ها و ... می‌شود

گروه اخبار/ حسینعلی امیری معاون رئیس‌جمهور در امور مجلس گفت: اگر لایحه خدمات کشوری تبدیل به قانون شود از اول فروردین‌ماه ۹۷ اجرا خواهد شد.