گروه گزارش/

« وی با بیان اینکه ظرفیت‌های بسیار خوبی داریم که باید فعال شوند اظهار کرد: یکی از اقداماتی که رسانه ملی در دوران کرونا برای ما انجام داد مدرسه تلویزیونی بود که جای قدردانی دارد اما به طور کلی رسانه ملی قدرت ارتباطش در نظام آموزش و پرورش جز علیه حکمرانی آموزش و پرورش چیز دیگری نیست .

البته یادداشتی به آقای جبلی، رئیس صدا و سیما دادم و خواستم دست از سر ما معلمان بردارید، چه کار به رتبه بندی و افزایش حقوق معلم‌ها دارید، برای دستگاه خودتان چرا نمی‌گویید؟ دفعه دیگر کسی اجازه ندارد چنین کاری را انجام دهد. 

من وزیر آموزش و پرورش هستم و این را عرض می‌کنم .

 وی با بیان اینکه مسائل معطل زیاد داریم، گفت: کنکور را که برجسته کرده است، مگر غیر صدا و سیما و جاهای دیگر در تبلیغاتش بوده؟ دستگاه‌های دیگر هم همین طور هستند مثلا وزارت علوم. به ما حوزه کنکور می دهند، در مدرسه تبلیغات دست همه بچه ها می‌دهند که بیایید کلاس کنکور و تعیین رشته. امروز در شورای عالی انقلاب فرهنگی اعلام می‌کنم که اجازه ندارند در مدارس ما کنکور برگزار کنند. زیر میز نمی زنیم، واقعیت‌ها را بیان می کنیم. به مدیران استان ها اعلام می‌کنم از این پس حوزه برای کنکور در مدرسه نپذیرید. دانشگاه وظیفه‌اش است .

اینها کارهای جدی هستند و انتظار داریم نهاد رسانه و دانشگاه و... که هرکدام از ارکان تربیت هستند به ما کمک کنند. بیش از ۵۰ نامه از گروه معلمین داشتم که به رسانه بگویید دست از سر ما بردارند. من خادم و زیان معلم‌ها هستم. معلم خط مقدم و در نوک هرم است . »

این ها سخنان یوسف نوری وزیر پیشین آموزش و پرورش که در 3 خرداد 1401 در نخستین جلسه شورای سیاست گذاری اجرایی سند نظام جامع راهنمایی و مشاوره و کمیته ملی پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی دانش آموزان که در وزارت آموزش و پرورش برگزار شد بیان گردیده اند . ( این جا )

« صدای معلم » در این گزارش می نویسد :

« این که وزیر آموزش و پرورش شاید برای نخستین بار این چنین از عملکرد صدا و سیما انتقاد می کند نشان از « صداقت » داشته و جای تشکر و قدردانی دارد .

رسانه ای که خود را متصف به صفت « ملی » می کند و از « بودجه عمومی » کشور ارتزاق می کند باید که در برابر عملکرد و سیاست های خود در برابر موضوع مهم « آموزش » رویکرد « مسئولانه » ای داشته و در برابر آن پاسخ گو باشد » .

 سه شنبه 23 اردیبهشت 1404 ؛ پرتال وزارت آموزش و پرورش نوشت : ( این جا )

« به گزارش مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش، پیمان جبلی، رییس سازمان صداو سیما  امروز سه شنبه ۲۳ اردیبهشت ماه در جلسه امضای تفاهم نامه همکاری با وزارت آموزش و پرورش که با حضور وزیر آموزش و پرورش و برخی معاونان ستادی در سالن جلسات صداو سیما برگزار شد با اشاره به این که آموزش و پرورش نقش مهمی در رفع چالش‌های جامعه دارد، گفت: پیشرفت، ارتقا، امید به آینده در آموزش و پرورش شکل می گیرد. پیشنهاد و توصیه این رسانه ی مستقل و منتقد در حوزه ی عمومی آموزش ایران به صدا و سیما همچون نیروی انتظامی آن است که پیش از امضای هر گونه تفاهم نامه و یا قرار داد با آموزش و پرورش ابتدا وضعیت خودشان را به صورت دقیق آسیب شناسی کرده و « آموزش و بهسازی » از « خودشان » آغاز کنند .

وی با تأکید بر این که وزیر آموزش و پرورش اهتمام جدی بر رفع مسائل این وزارتخانه دارند، گفت: کاظمی در کنار آموزش بر امر پرورش و تربیت دانش آموزان نیز تأکید دارند که این امر نقطه قوت این دوره نظام تعلیم و تربیت محسوب می شود و دغدغه‌های ایشان در این حوزه محسوس و ملموس است.

وی تصریح کرد: از ابتدای دولت چهاردهم که همزمان با بازگشایی مدارس آغاز شد، آموزش و پرورش با چالش‌های زیادی ازجمله کمبود معلم، مطالبات بازنشستگان و ... روبرو بوده که با تلاش‌های وزیر محترم مرتفع شد.

به نوعی پیگیرهای مجدانه وزیر؛ زبانزد همه در دولت چهاردهم شده است.

وی با تأکید بر این‌که دکتر پزشکیان نیز اهتمام جدی بر توسعه عدالت در آموزش و پرورش دارند، افزود: حضور دکتر پزشکیان به صورت نمادین در ساخت مدرسه و مکلف کردن همه ارکان دولت و نهادها برای کمک به این امر ستودنی است.

جبلی به اقدامات تحولی صدا و سیما در حوزه آموزش و پرورش اشاره کرد و گفت: ما صدا و سیما را در خدمت آموزش و پرورش قرار می‌دهیم. زیرا آموزش و پرورش رسانه‌ای گسترده، فراگیر و اثر بخش است که تا مرزی ترین نقاط کشور فعالیت می کند.

وی با تقدیر از نگاه تربیتی وزیرآموزش و پرورش در کنار فراگیری علم تصریح کرد: آموزش و پرورش در کنار یکدیگر معنا پیدا می کند. بنابراین ضرورت دارد تمرکز در هر دو بخش  دیده شود.

پرسش « صدای معلم » از وزیر فعلی آموزش و پرورش که اکنون به سردار انعقاد تفاهم نامه ها تبدیل شده آن است که آیا در دو سال گذشته اتفاق خاصی در صدا و سیمای جمهوری اسلامی رخ داده و یا معجزه ای در سیاست ها و خط مشی ها به وقوع پیوسته است ؟ رسانه ای که پسوند « ملی » را یدک می کشد اما به عنوان مثال حاضر نیست در هفته معلم که مختص معلمان است تریبون را در اختیار معلمان منتقد و کنش گر قرار دهد و حتی از حضور محمد داوری نماینده ی سازمان معلمان ایران در شبکه ی آموزش جلوگیری می کند ؟

صدا و سیمایی که این همه ادعا دارد حتی حاضر نشد در هفته معلم شبکه های سراسری ( عمومی ) خود را در اختیار بخش مدنی ( غیردولتی ) آموزش و پرورش قرار دهد .

دم خروس را باور کنیم یا قسم حضرت عباس را ؟

مشاهده ی عملکرد صدا و سیما در حداقل 4 دهه ی گذشته نشان می دهد که اضلاع درگیر آموزش و پرورش از عملکرد این رسانه رضایت ندارند .

پرسش « صدای معلم » آن است که بودجه 35 هزار میلیارد تومانی صدا و سیما در سال 1404 که افزایش 45 درصدی را نسبت به سال قبل نشان می دهد واقعا مبتنی بر عملکرد واقعی این نهاد به عنوان یک « دستگاه فرهنگی » است ؟

پیشنهاد و توصیه این رسانه ی مستقل و منتقد در حوزه ی عمومی آموزش ایران به صدا و سیما همچون نیروی انتظامی آن است که پیش از امضای هر گونه تفاهم نامه و یا قرار داد با آموزش و پرورش ابتدا وضعیت خودشان را به صورت دقیق آسیب شناسی کرده و « آموزش و بهسازی » از « خودشان » آغاز کنند .

پایان گزارش/

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

اصفهان

گروه گزارش/

وزارت آموزش و پرورش در اطلاعیه ای اعلام کرده است :

« ساعت کار مدارس اعم از نوبت اول و دوم از ساعت۶ صبح الی۱۳ خواهد بود » .

پرتال وزارت آموزش و پرورش در این رابطه نوشت : ( این جا )

« به گزارش مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش، طبق مصوبه هیات محترم وزیران موضوع اصلاح تغییر ساعت رسمی کشور و به منظور مدیریت بهینه مصرف انرژی و کاهش ناترازی موجود، معاونت برنامه ریزی و توسعه منابع در خصوص ساعت آغاز کار ادارات آموزش و پرورش و مدارس و امتحانات اطلاعیه ای صادر کرد که به شرح ذیل است؛ 

۱) ساعت آغاز کار اداری از۶:۰۰ صبح الی ۱۳:۰۰ خواهد بود و در صورت نیاز کسری ساعت موظف همکاران بر اساس مفاد آیین نامه دورکاری کار در خانه موضوع تصمیم نامه شماره ۴۴۷۲۶/۷۶۴۸۱ مورخ ۷ تیرماه ۱۳۸۹ می‌باشد.

۲) ساعت کار مدارس اعم از نوبت اول و دوم از ساعت۶ صبح الی۱۳ خواهد بود.

الف) در مدارس یک نوبته امکان حضور دانش آموزان از ساعت ۶ صبح الی۱۳ فراهم و برنامه ریزی آن بر عهده مدرسه خواهد بود.

ب) مدارس دو نوبت نوبت اول از ساعت ۶ صبح الی ۹:۳۰ و نوبت دوم (بعدازظهر) از ۱۰ صبح تا ۱۳:۳۰ فعالیت خواهند داشت. پیشنهاد « صدای معلم » به مسئولان جمهوری اسلامی آن است که دست از لجاجت و حال نگری برداشته و همان قانون پیشین و ملغی شده قانون تغییر ساعت رسمی ایران را که حذف آن از ابتدا هم غیرکارشناسی و سلیقه ای بود را دوباره احیا و قانونی کنند .

۳) ساعت برگزاری امتحانات دوره متوسطه:

الف) تمام امتحانات نهایی دانش آموزان پایه‌های یازدهم و دوازدهم از تاریخ ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۴ الی ۲۲ خرداد ۱۴۰۴و تمام آزمون‌ها در نوبت صبح و فاصله زمانی اعلام شده توسط مرکز ارزشیابی و تضمین کیفیت نظام آموزش و پرورش برگزار خواهد شد .

ب) امتحان پایه دهم به صورت داخلی و سه درس پایه نهم به صورت هماهنگ در نوبت صبح برگزار می‌گردد.

 تذکر ۱ : تمام امتحانات مذکور در فاصله زمانی ۶ صبح الی ۱۳ برگزار خواهد شد.

 تذکر ۲ : برنامه‌ریزی لازم از طریق مرکز سنجش اعمال و اعلام می‌شود.

 ۴) همه مدارس موظفند شرایط حضور دانش آموزان را از ساعت ۶ صبح فراهم نموده به نحوی که ورودی مدارس قبل از ساعت ۶ صبح باز بوده و با حضور مدیر، معاونین و سایر عوامل اجرایی مدرسه ورود دانش آموزان تسهیل گردد.

۵) دمای ساختمان ها و مدارس حداقل در دمای ۲۵ درجه سانتی گراد تنظیم گردد و سیستم سرمایش همه مدارس و ساختمان ها از ساعت ۱۳ الی ۶ صبح روز بعد خاموش گردد.

در پایان انتظار دارد با توجه به مصوبه هیات محترم وزیران، ادارات و نهادهای دولتی و غیر دولتی با والدین دانش آموزان نهایت همراهی و همکاری رابا استفاده از ظرفیت حضور شناور در فاصله ساعت۶ صبح الی۱۳ معمول و در امر تعلیم و تربیت دانش آموزان عزیز تسهیل نمایند » .

نخستین پرسش « صدای معلم » آن است که آیا این تصمیم با کدام نگاه کارشناسی اتخاذ شده جز آن که وزارت آموزش و پرورش فقط می خواهد اعلام کند که با تصمیمات دولت هماهنگ است بدون آن که به منافع و مصالح و آینده آموزش توجه داشته باشد ؟

« پزشکیان در مناظره‌ها و فضای تبلیغاتی ریاست جمهوری بر آن تاکید داشت که تصمیم گیری مبتنی بر شواهد و مشاوره علمی Evidence based decision making نیاز کشور ما در عرصه مدیریت است تا از منجلاب آزمون و خطا رهایی یابد.

پزشکیان همواره تاکید می کرد که کار باید همراه با کارشناسی باشد .

حال پرسش این است که این تصمیم بر مبنای کدام شواهد بوده که همواره ترجیع بند سخنان و سخنرانی های رئیس دولت وفاق در محافل و مجالس بوده است ؟

آقایان بفرمایند در کجای دنیا ( 1 ) دانش آموزان را ساعت 6 صبح به مدرسه می کشانند و آیا اساسا در این زمان ذهن دانش آموزان و حتی معلمان برای یاددهی و یادگیری آمادگی لازم را خواهد داشت ؟

این گونه تصمیم های خلق الساعه و از جنس سیاسی نشان می دهد که تصمیم سازان و تصمیم گیران برای نظام آموزشی با واقعیت های مدارس ایران آشنا نیستند و صرفا برای « رفع تکلیف » اقدام می کنند بدون آن که به تبعات و عوارض تصمیم های خود بیندیشند و در مورد آن مسئولیت پذیر باشند .

آیا مسئولان وزارت آموزش و پرورش که در ستاد از کولرهای گازی بهره می جویند ؛ می دانند و می فهمند که چند درصد مدارس عادی دولتی کولر و یا سیستم سرمایشی دارند که به آنان توصیه می کنند دما را حتما روی 25 درجه تنظیم کنند ؟

این گونه تصمیم ها فقط موجب بی نظمی و آشفتگی بیشتر در مدارس خواهد شد .

پیشنهاد « صدای معلم » به مسئولان جمهوری اسلامی آن است که دست از لجاجت و حال نگری برداشته و همان قانون پیشین و ملغی شده قانون تغییر ساعت رسمی ایران را که حذف آن از ابتدا هم غیرکارشناسی و سلیقه ای بود را دوباره احیا و قانونی کنند .

پایان گزارش/

( 1 )

ساعت شروع و پایان مدارس در برخی کشورها

آمریکا و کانادا : مدارس ابتدایی معمولاً از 8:30 صبح تا 3 یا 3:30 بعدازظهر .

اسپانیا: مدارس ابتدایی در صبح از ساعت 9 تا 12:30 و در بعدازظهر از ساعت 3:30 تا 5 . بعضی مدارس ابتدایی در اسپانیا برای کمک به والدین شاغل از ساعت 7 صبح پذیرای بچه‌ها در مدرسه هستند.

فرانسه: شروع کلاس در فرانسه معمولاً از ساعت 9 تا 4:30 و کالج‌ها از ساعت 8:30 تا 5 عصر.

استرالیا: کلاس‌ها در استرالیا از 9 تا 3:30 بعدازظهر تشکیل می‌شود.

فنلاند: دانش‌آموزان فنلاندی اولین کلاس درس را حدود ساعت 9 تا 9:45 صبح آغاز می‌کنند.

ژاپن: در ژاپن مدارس از ساعت 8:30 صبح آغاز می‌شود و کلاس‌هاحدود 3:50 بعداز ظهر پایان می‌یابد.

چین و برزیل: در این فهرست مدارس چین و برزیل از همه زودتر آغاز می‌شوند و آن‌ها برای شروع کلاس‌ها ساعت 7:30 را در نظر گرفته‌اند. البته به نظر می‌رسد چین هم قصد دارد برای بهره‌وری بیشتر در مدارس ساعت شروع کلاس‌ها را تغییر دهد.

بهبود یادگیری

مرکز تحقیقات کاربردی و ارتقای آموزشی دانشگاه مینه سوتای آمریکا درباره زمان مناسب برای شروع کلاس‌ها تحقیقاتی کرده و بر این باور قدیمی که ابتدای صبح یادگیری بهتر و سریع‌تر اتفاق می‌افتد خط بطلانی کشیده است. محققان این مرکز با بررسی داده‌های بیش از 9 هزار دانش‌آموز از هشت مدرسه در ایالت‌های مختلف به این نتیجه رسیدند که تاخیر در آغاز کلاس‌های صبح مدارس سبب افزایش تمایل به حضور، نمرات بهتر در آزمون‌ها و به خصوص تست‌های ریاضی، انگلیسی، مطالعات اجتماعی و همین طور علوم تجربی می‌شود. آن‌ها همچنین در مدارسی که دیرتر شروع می‌شدند شاهد کاهش استرس، سوء‌مصرف مواد مخدر و علایم افسردگی در دانش آموزان بوده‌اند.

در یکی از این پژوهش‌ها که لس آنجلس تایمز منتشر کرده آمده است: «دانش آموزانی که خواب شبانه کافی دریافت نمی‌کنند حدود دو سوم بیشتر از بقیه دچار آسیب و جراحت خواهند شد. این در حالی است که خواب کافی می‌تواند منتج به تعادل بهتر، هماهنگی بیشتر چشم‌ها و همچنین عکس‌العمل‌های دقیق تر شود.»

هوشیاری بعد از 9 صبح

متخصصان عصب‌شناسی معتقدند که سیستم عصبی کودکان و نوجوانان طوری برنامه‌ریزی شده است که آن‌ها ساعت‌های نزدیک به نیمه‌شب نیازمند خواب می‌شوند. در نتیجه به دلیل نیاز کودک به حداقل 9 ساعت خواب آن‌ها قبل از ساعت 9 - 9:30 به هوشیاری کامل خود نمی‌رسند. متخصصان به این نتیجه رسیده‌اند که ساعت بیولوژیک بدن خانم ها تا 19 سالگی و برای آقایان تا 21 سالگی برقرار خواهد بود.

منبع: خراسان

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه اخبار/

عصر یکشنبه ۱۴ اردیبهشت ۴۰۴ مراسم گرامی داشت « روز معلم و بررسی چالش‌های آموزش و پرورش » به همت حزب مردم‌سالاری شعبه استان البرز در هشت‌کافه کرج با حضور معلمان ، فعالین فرهنگی و رسانه‌ای با شکوه هرچه تمام‌تر برگزار گردید.

ابرچالش‌های آموزش و پرورش

پس از سخنان آغازین فرامرزی مجری برنامه، رضا قاسم‌پور دبیر استانی مردم‌سالاری ضمن خوشامد و تبریک روز معلم به چهار ابر چالش زیر اشاره نمود.

- آموزش و پرورش به عنوان نهاد مصرفی

- عدالت آموزشی گروگان مدارس خاص

- پدیده انفجار ابله‌ها در سیستم

- امنیت فرهنگی گروگان فرهنگ امنیتی

هوش‌ مصنوعی؛ دستیار و مکمل‌ معلم

در ادامه کوروش رومیانی (دبیر استانی حزب پیشرو اصلاحات) ضمن اشاره به اضلاع ناراضی آموزش و پرورش و ذی‌نفعان متعدد دستگاه تعلیم و تربیت افزود: امروز معیشت و منزلت فرهنگیان خدشه‌دار شده و برخی از همکاران مدارس دولتی‌ تمرد در تدریس دارند و این می‌تواند به مثابه دومینوی آموزشی عمل نماید.

رومیانی با اشاره به ضرورت بهره‌مندی از فن آوری‌های نوآورانه و گفتمان‌سازی توسعه و خلاقیت افزود: امروزه هوش مصنوعی می‌تواند دستیار معلم بوده و مکمل وی باشد البته معلم با هیچ چیز قابل جایگزینی نیست .

باید با معلم محوری خداحافظی کرده‌ و با ارزیابی شکوفایی و مهارت‌های آموزشی، دانش آموز را از حصار مدرسه به سمت زیست جمعی و اجتماعی سوق داد.

معلم تنها کارمندی که رئیس ندارد

داود مرادخانی از اعضای ارشد سازمان معلمان استان البرز نیز با اشاره به مرجع بودن معلم و کتاب در گذشته افزود: در جامعه مدرن حصارهای کلاس شکسته و مرجعیت معلم با ورود گوشی اندروید شکسته شده است. شکاف نسلی باعث عدم درک لازم بین معلم و دانش‌آموز نسل زد است.

تفاوت‌های فردی، آموزش اخلاق‌ مداری و حس مسئولیت‌پذیری در مدارس نیازمند بازنگری و تحول است. معلم تنها کارمندی‌ست که آزاده و مستقل بوده و چندان در بند رئیس روسا نیست.

فرهنگیان؛ در صدر گروه‌های مرجع

محمد حسن اصل‌روستا (دبیر استانی حزب اتحاد ملت) نیز با اذعان به اینکه معلم جایگزین ندارد افزود: بیس جامعه، آموزش و معلم بوده و جذابیت‌های معلمی جایگزین‌پذیر نیست. جامعه پیشرفته و عقب‌مانده به نوعی محصول کار معلمین آن اجتماع است. سَرندکردن دانش‌آموزان در مدارس مختلف باعث نابودی برهم کنشی دانش‌آموزان شده و رفتارهای تعدیل‌گر از بین رفته است.

امروز عملا آموزش و پرورش در مدارس عادی دولتی و محروم رهاست. خانواده و مدرسه در عین امن بودن می‌توانند مخوف‌ترین مکان‌های دنیا باشند. البته در نقد جامعه معلمین نیز باید منصف باشیم هنوز هم بالاترین اعتماد جامعه به معلمین بوده و جامعه فرهنگی در صدر گروه‌های مرجع قرار دارد.

دانش‌آموزان، غایبان تصمیم‌گیری‌ها

محسن صادقیان (رئیس سابق سازمان دانش‌اموزی و دبیر استانی سازمان عدالت و آزادی) نیز با اشاره به نقش اساسی معلم و مدرسه افزود: علائم بیماری آموزش و پرورش هویداست. منزلت و معیشت معلم زیر سوال است. محصول گزینش‌ افراد همسو با حاکمان، باعث اخلال در فرآیند شایسته‌گزینی می‌گردد.

فرار نخبه‌ها محصول بی‌تدبیری‌های دولت‌ها و نداشتن فرصت‌های شغلی متناسب با ظرفیت نخبه‌هاست.

دانش‌آموزان در تصمیم‌گیری‌های مربوط به خود غایبند‌. حاکمیت باید آموزش و پرورش را در اولویت کاری خود قرار دهد.

ما فاقد نیازسنجی هستیم

اتابکی دبیر انجمن اسلامی معلمان استان البرز نیز با اشاره به فقدان انگیزه لازم بین دانش‌آموزان و عدم تطابق شیوه‌های آموزشی رایج و معلم محور با نیازمندی‌های دانش‌آموزان و بازار کسب و کار افزود:

ناتوانی سیستم آموزشی ما در آزمون‌های بین‌المللی باعث آبروریزی ماست.

تغییر مکرر مدیران و عدم ثبات مدیریتی همچنین فقدان شایسته‌سالاری نیز از عوامل ناکامی‌های دستگاه تعلیم و تربیت است. ما فاقد نیاز سنجی هستیم و نکته مهم دیگر اینکه: صرفه‌جویی در همه چیز خوب‌ است به جز آموزش و پرورش.

ختم کلام اینکه: آموزش و پرورش در اولویت حاکمیت نیست.

اولیا همراه دانش‌آموزان درس می‌خوانند

در ادامه اکرم شریفی بعنوان نماینده اولیا افزود: در مدارس عملا انجمن‌ها جایگزین معلم شده‌ و اقتدار معلم شکسته شده است. بعضا اولیا همراه بچه‌های خود درس می‌خوانند. معلم وقتی برای پاسخ گویی ندارد ؛ باید به بچه‌ها راه بیاییم و آزادی‌های اجتماعی و پوشش رنگ‌های روشن و پاپیون را قدغن نکنیم .

در مقابل تکنولوژی مقاومت نکنیم

ناهید ختایی (خبرنگار و مدیرعامل کانون حامیان حقوق شهروندی استان البرز) نیز با اشاره به کمبود مدارس و تراکم بالای کلاس‌ها در کرج و فردیس افزود: ۴۵۰ مدرسه کم داریم در حالی که ۱۰۰۰ کلاس توسط اتباع اشغال شده‌اند .

حدود یک پنجم‌دانش‌آموزان البرز در مدارس غیردولتی بوده و استان البرز با کمبود معلم و کلاس رو به روست.

ختایی با اشاره به آمار مدارس ساخته شده در دولت قبل افزود: با مردم صادق بوده و در مقابل تکنولوژی مقاومت نکنیم.

نیازمند مدارس و معلمان شاد هستیم

امیر عطاران از معلمانِ قلم‌ به دست و منتقد نیز با اشاره به مفاهیمی چون تاخر فرهنگی و سواد سیاه و سفید افزود: مدارس و دانشگاه‌های ما مدرک داده ولی درک و ادارات نمی‌دهند لازمه تحول ، شکل‌گیری گفتمان و به حاشیه بردن کوتوله‌هاست. مدرسه بسازیم تا محتاج ساخت زندان نباشیم. نیازمند مدارس و معلمان شاد هستیم.

میدان‌ فرهنگ را به کوتوله‌ها نسپاریم

در ادامه اکبری‌طارمی از معلمین کرج با اشاره به شش برابر بودن بودجه آموزش و پرورش ترکیه نسبت به ایران افزود: معلم به عنوان قلب تپنده و رهبر آموزشی حذف شدنی نیست. هوش مصنوعی ذهن خلاق را نابود می‌کند. انقلاب، جنگ و آموزش سه راه تغییرند ؛ خودمان را دست‌کم نگیریم .

نیازمند نقد از درون، مطالبه‌گری و به حاشیه بردن چاپلوسان و دورقاب‌چینانیم. برگشت به پیشینه پرافتخار فرهنگی و نگاه به افتخارات اکتسابی راهگشاست . میدانِ بازی را به کوتوله‌ها نسپاریم.

معلمین اغلب آپدیت نیستند

خانم عبدی به نمایندگی از معلمین مدارس غیردولتی ضمن اشاره به صعوبت کار در مدارس افزود: استفاده از نیروهای غیرمرتبط، بازنشسته و نابلد با تکنولوژی‌های جدید در تولید محتوا، باعث انگیزه‌کشی در بین دانش‌آموزان می‌شود. معلمان مدارس دولتی اغلب آبدیت نیستند.

فقدانِ صلاحیت‌های حرفه‌ای مدیران

خانم حسینی از همکاران اجرایی مدارس نیز با اشاره به اینکه: اخلاق حرفه‌ای نداریم افزود: مدیران منتخب مدارس سلیقه‌ای و جناحی هستند و بعضا فاقد صلاحیت‌های حرفه‌ای و اخلاقی لازم بوده و آموزش‌های لازم علم مدیریتی را طی نکرده‌اند.

راهکارهای برون‌رفت از آچمزهای فعلی :

* توجه ویژه به منزلت برباد رفته و معیشت سقوط آزاد فرهنگیان با اجرای دقیق رتبه‌بندی معلمان و توجه جدی به رفاهیات فرهنگیان

* لغو مصوبه اخیر وزیر آموزش و پرورش با نیروی انتظامی و تعامل سازنده با نهادهای فرهنگی در جهت گسترش امنیت فرهنگی

* تغییر رویکرد دولت وفاق در گسترش قارچی مدارس دولتی‌ و خاص و برقراری تدریجی عدالت آموزشی با برچیدن مدارس تبعیض‌آمیز

* فراهم اوردن تمهیدات لازم برای تشکیل سازمان نظام معلمی و سپردن گزینش حرفه‌ای معلمان به یک مرکز تخصصی و حرفه‌ای

پایان گزارش/

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه گزارش/

« سامانه‌ سیدا به نشانی sida.medu.ir مخفف «سامانه‌ی یکپارچه‌سازی دانش‌ آموزان»، ساما‌نه‌ای برای ثبت نمرات دانش‌آموزان است که از سوی آموزش و پرورش در اختیار مدیران، معلمان و کارکنان مدرسه قرار می‌گیرد.

تا قبل از شیوع کرونا، مدارس از سامانه‌ی سناد برای ثبت اطلاعات و از سامانه‌ی دانا برای نمره‌دهی به دانش‌آموز استفاده می‌کردند اما پس از همه‌گیری این ویروس، آموزش و پرورش سامانه سیدا و پادا را به عنوان دو سامانه‌ی ثبت و مشاهده‌ی اطلاعات انتخاب کرد.

با این کار دیگر نیاز نیست معلمان برای ثبت نمره و دانش‌آموزان برای دریافت کارنامه‌ی خود به مدرسه مراجعه کنند و از سوی دیگر به دلیل تحت وب بودن سامانه، دسترسی آن چه برای مدرسه و چه برای دانش‌آموز آسان‌تر شده است.

هدف کلی این سایت انجام امور مربوط به مدارس به صورت مجازی‌ست ولی بیشتر با عنوان سامانه‌ی ثبت نمره شناخته می‌شود و پیش‌بینی می‌شود در آینده‌ای نه‌ چندان دور به سایتی کامل و جامع برای انجام امور مدارس تبدیل شود » . ( این جا )

در واقع ؛ سیدا کار معلم و مدرسه را ساده تر کرده اما در سوی دیگر ماجرا ، تمرکز گرایی وزارت آموزش و پرورش بار دیگر خود را در شکلی دیگر نشان داده است .

برای وارد کردن نمرات مستمر در این سامانه ، « بازه ی زمانی » پیش بینی شده و معلمان حتما باید در مهلتی که وزارت آموزش و پرورش مشخص کرده است نمرات را وارد سامانه نمایند .

اگر مدرسه ای بخواهد نمرات را در آن بازه زمانی وارد نکند و یا نمره ای را بعدا تغییر دهد باید از اداره آموزش و پرورش مجوز بگیرد .

مشخص نیست فلسفه ی این کار برای چیست ؟

مدارس برنامه هماهنگی برای برگزاری امتحانات میان ترم ندارند . از سوی دیگر ؛ اعلام کردن مهلت برای بارگذاری نمرات عملا آزادی عمل معلم را برای ارزشیابی مستمر دانش آموزان تا پایان نیم سال نخست و یا پایان سال تحصیلی زیر سوال می برد .

در واقع ؛ پس از ثبت نمرات مستمر در سامانه دیگر ارزشیابی دانش آموزان بی معنا می شود و انگیزه را از معلم و دانش آموز برای ارزشیابی و بهبود یادگیری محدود و حتی تعطیل می کند .

 هدف وزارت آموزش و پرورش از این تصمیم چیست ؟

مگر آن که بخواهد نشان دهد در این میان بیکار نیست و ناخودآگاه هر فردی را به یاد حکایت « آفتابه دار مسجد شاه » می اندازد .

( سال های ماضی در بازار تهران، مردمی که برای قضای حاجت به سرویس بهداشتی (مستراح آن روز) مراجعه می‌کردند، از میان آفتابه‌ها، یکی را برمی‌داشتند و به کارشان می‌رسیدند.

یک آقایی هم به عنوان آفتابه‌دار آنجا نشسته بود و مرتباً داد می زد : آقاجون اون آفتابه رو ورندار! این یکی را بردار! بعد هم غرغر می‌کرد و ادامه می داد که ای بابا! اینجا صاحاب داره، فکر کرده هر کی هرکیه! »

آفتابه‌ها هیچ فرقی با هم نداشت. اما به رسمیت شناختن آفتابه دار مهم بود! » ( این جا )

پایان گزارش/

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه گزارش/

همان گونه که پیش تر آمد ( این جا ) ؛ نشست خبری « علی فرهادی ، سخنگو و معاون برنامه ‌ریزی و توسعه منابع وزارت آموزش و پرورش امروز سه شنبه 9 اردیبهشت در دبیرستان دخترانه متوسطه دوره اول شاهد حضرت معصومه واقع در منطقه 6 تهران برگزار گردید .

تاخیر 20 دقیقه ای آقای سخنگو در ابتدای پرسش و پاسخ خبرنگاران مورد اعتراض « علی پورسلیمان مدیر صدای معلم » قرار گرفت .

پورسلیمان گفت که در 36 سال تدریس اش به یاد ندارد که 36 دقیقه در ورود به کلاس تاخیر داشته است .

فرهادی در پاسخ عنوان کرد که قبل از ورود به نشست برخی خبرنگاران از او پرسش کرده اند .

مدیر صدای معلم این پاسخ را قابل قبول ندانست و تصریح کرد که همه باید در چارچوب قانون حرکت کنند .

« صدای معلم » نخستین رسانه ای بود که پرسش های خود را در چند محور مطرح کرد .

آن چه در زیر می آید ؛ مشروح پرسش و پاسخ « صدای معلم » و سخنگوی وزارت آموزش و پرورش است .

دکتر  مسعود پزشکیان رئیس جمهور ، روز یکشنبه 14 اردیبهشت در جمع معلمان  نمونه از سیستم اداری کشور انتقاد کرد و با بیان اینکه در برخی از ادارات افراد و کارکنان در یک قالب خاص فرو رفته اند، گفت:

« متاسفانه تلاش و پویایی و اینکه تا آخر عمر و بدون وقفه و خستگی باید به دنبال یاد گرفتن و یاد دادن باشیم در ذهن ما ایجاد نشده است درحالی که ما هر لحظه باید تغییر کنیم و با دنیای در حال تغییر ، خودمان را تطبیق دهیم. باید بچه هایی تربیت کنیم که با دنیایی که هر لحظه در حال تغییر است خودشان را وفق دهند، عاشق و توانمند باشند، خلاق ، صادق، راستگو و در حل مشکلات جسور و ریسک پذیر باشند » .

سخنان رئیس جمهور نقدی  بر ایستایی نظام اداری کشور است است و به صورت تلویحی معلمان را به  خلاقیت و ریسک پذیری دعوت می‌کند. 

سخنان رئیس جمهور در شصت و چهارمین سال روز نامگذاری « روز معلم » بیان شده است . معلمانی که روز 12 اردیبهشت 1340 در میدان بهارستان گردهم آمدند تا نسبت به وضعیت معیشت خود اعتراض کنند گمان نمی کردند که اعتراضشان منجر به شهادت دکتر خانعلی و تعیین آن روز به عنوان روز معلم شود.

شهادت استاد مطهری در شامگاه روز 11 اردیبهشت 1358 نیز به تثبیت روز معلم پس از انقلاب اسلامی انجامید .

در طول شصت و چهار سال گذشته همچنان معلمان  به وضعیت معیشت خود معترضند ، همچنان مسئله معلمان در پس گذشته شش دهه حل نشده است و همچنان در بیانیه های روز معلم از مسائل اقتصادی و معیشتی و کمبود حقوق گلایه می‌شود. در طول این مدت طرح های مختلفی اجرا شده‌اند که آخرین آن طرح رتبه بندی معلمان محسوب می شود .

اجرای طرح‌های فوق هر چند توانسته مرهمی بر معضلات باشد ولی نتوانسته است به صورت بنیادین مسائل را حل کند و یا گامی برای حل مسئله باشد و همچنان معلمان کمترین میانگین حقوق را در میان کارکنان دولت دارند .

سخنان رئیس جمهور در جمع معلمان نمونه نیز همچنان تکرار همان سیاست های رسمی در مورد معلمان است که  عموم مقامات رسمی  در سخنان خود خواهان تحول  هستند ولی در عرصه عمل تغییری مشاهده نمی شود .

دیرپایی مسئله معلمان در طول دهه‌های مختلف امری است که کمتر به چرایی آن پرداخته می شود. اینکه دولت‎ها، معلمان را به قشری فاقد امتیاز تبدیل کرده‌اند و نیازی نیز به تامین خواسته های آن‌ها نمی بینند ناشی از نوع نگرش کلان به مدرسه و سیاست و فرهنگ است .

معلمان ؛ قشری خاص محسوب می‌شوند که از قلب پایتخت تا دورترین نقاط کشور در مدارس حضور دارند و به دلیل ویژگی‌های تحصیلی و شخصیتی مرجعیت اجتماعی دارند . ارتباط معلمان با نسل آینده موجب می‌شود که زودتر از سایر اقشار به تحولات اجتماعی و فرهنگی پی ببرند و میزان تغییرات مناسبات جامعه را دریابند. تعدد و کثرت تعداد معلمان نیز موجب می شود نسبت به سایر اقشار بیشتر دیده شوند و تاثیرگذارتر باشند .

 معلمان نیروی محرکه نظام تعلیم و تربیت هستند و همین ویژگی آن‌ها را درمیان دو حیطه سیاست و فرهنگ قرار می‌دهد . هر نوع خلاقیت در عرصه معلمی بدون توجه به سیاست و فرهنگ امکان‌پذیر نیست.

آموزش و پرورش به عنوان یکی از مهم ترین حوزه‌های فرهنگی ، مسئولیت بازتولید نظم سیاسی و روابط اجتماعی را ایفا می نماید و هر چه اهداف نظام تعلیم و تربیت ایدئولوژیک تر باشند از معلم انتظار می رود که نقش مهم‌تری را را در تربیت برعهده گیرند . اما فرهنگ هم می‌کوشد تا سیاست را تغییر دهد .

مدرسه به عنوان نبض تپنده آموزش و پرورش باید مکان تلاقی دو عنصر سیاست و فرهنگ دانست . محلی که معلم به عنوان نیروی محرکه تعلیم و تربیت با دانش آموزان که  بخش مهم جامعه و مناسبات فرهنگی  هستند برخورد دارد .از این رو با مسائلی رو به رو هستیم که مسئله معلمان هستند ولی در میانه دو عرصه سیاست و فرهنگ مسئله معلمی وجود دارد که مناسبات سیاست و فرهنگ آن را شکل می‌دهد.

مسئله معلمی از این منظر امری فراتر از مسئله معلمان است و به مثابه هسته سخت مسئله سیاست و فرهنگ در جامعه ایران به حساب می‌آید.

مسئله معلمی امری است که معضلات مربوط به تنش‌های میان  دو عرصه سیاست و فرهنگ  را بازمی‌نمایاند و معیشت ظاهر بیرونی مسئله معلمی است .

مهم ترین عاملی که به اعتراض بخشی عمده‌ای از معلمان می‌انجامد ، حس حذف شدگی و نادیده گرفته شدن است. حس حذف شدگی را می توان از گفت وگوهای معلمان پایتخت تا دورترین نقاط کشور حس کرد .

عموم اعتراضات معلمان نیز پیرامون همین حس حذف شدگی است . اینکه دولت‎ها، معلمان را به قشری فاقد امتیاز تبدیل کرده‌اند و نیازی نیز به تامین خواسته های آن‌ها نمی بینند ناشی از نوع نگرش کلان به مدرسه و سیاست و فرهنگ است .

نگرش نادرست به فرهنگ موجب می شود که دستگاه تعلیم و تربیت بیش از آن که به کثرت موجود در عرصه جامعه بیندیشد بر یکسان سازی تاکید کند و همین یکسان سازی نیز مدرسه را به محلی پرتنش تبدیل می کند که از یک سو معلم باید مجری سیاست‌های رسمی یکسان نگر و یکسان ساز باشد و از سوی دیگر در برابر دانش آموزانی قرار گیرد که در برابر یکسان سازی مقاومت می کنند .

نگرش نادرست به فرهنگ گمان دارد که می تواند با ابزارهای یکسان سازی همچون گزینش مسئله را حل کند و نیازی به حل بنیادین مسئله نیست و تامین نیازهای معلمان نیز در حدی که روند فعالیت ها متوقف نشود کافی خواهد بود . همین نگرش معلم را به تدریج  از حیطه برخورد سیاست و فرهنگ حذف می کند .

حذف شدگی مسئله آفرینی است که به آن توجه نمی شود و زمینه لازم را  برای اعتراض فراهم می‌سازد .

هویت جمعی معلمان به عنوان قشری که میان دو عرصه سیاست و فرهنگ ایستاده است بر مبنای حذف شدگی بنا شده است . ادامه مسیر حل نشدن مسئله معلمی  هویت جمعی حذف شدگی را تشدید می کند و همین نیز زمینه را برای متشنج شدن فضای مدرسه فراهم می سازد.

 مسئله معلمان در معرض دید همگان است و جامعه به خوبی آن را می‌بیند ولی مسئله معلمی هسته سخت مسئله سیاست و فرهنگ در جامعه ماست که هر کدام در صدد تسخیر دیگریست و تاکنون توازن و تناسبی بین آنها برقرار نشده است. این تضاد مسئله معلمی را به یک مسئله آفرین تبدیل کرده است که می تواند مسائل مختلفی را به وجود آورد .

دیرپایی مسئله معلمان در طول بیش از شش دهه گذشته ناشی از بی تفاوتی به مسئله معلمی  است . میان معلمان و معلمی باید تفاوت قائل شد. مسئله معلمی امری فراتر از معلمان است. تلاش‌های صورت گرفته تاکنون برای حل مسئله معلمان بوده است در حالی که تا وضعیت معلمی تغییر نکند شرایطی معلمان نیز تفاوتی نخواهد کرد.

دغدغه های فعالان عرصه صنفی و سیاسی معلمان مصروف تغییر وضعیت معلمان می شود حال آن که زمانی که وضعیت معلمی در بحران باشد و میان فرهنگ و سیاست رابطه سازنده‌ و بالنده به وجود نیاید وضعیت معلمان ثابت خواهد ماند.

 خلاقیت و ریسک پذیری در میان معلمان نیز منوط به حل مسئله معلمی و مشخص شدن رابطه بین سیاست و فرهنگ است .حذف شدگی مسئله آفرینی است که به آن توجه نمی شود و زمینه لازم را  برای اعتراض فراهم می‌سازد .

  وضعیت معلمی امری فراتر از معلمان است .

وضعیت معلمی تحت تاثیر عوامل اجتماعی ، فرهنگی و اقتصادی و سیاسی جامعه شکل می‌گیرد . سیاست نقش موثری در شکل گیری وضعیت معلمی دارد . نهاد سیاست می خواهد معلمان مطلوب داشته باشد ولی این  نوع نگاه به معلمی منجر به حس حذف شدگی و نادیده گرفتن در بین معلمان می شود و مسئله معلمی را بغرنج تر می‌نماید.

از نگاه سیاستمداران و مسئولان خلاقیت تا جایی خوب است که به سیاست یکسان ساز آسیب نزند ولی معلم با نهاد ناآرام و متکثر فرهنگ در تعامل است .

در جوامعی که میان سیاست و فرهنگ تناسب برقرار است معلمی جایگاهی متفاوت می‌یابد و در جوامعی که روابط بین سیاست و فرهنگ تنش آلود باشد وضعیت معلمی نیز عرصه ای پرتنش خواهد شد.

رئیس جمهور محترم و مسئولانی که در پی ارتقای روحیه خلاقیت و ریسک‌‍پذیری در عرصه آموزش و پرورش‌اند می باید نگاهی نو به مسئله معلمی داشته باشند .

مسئله معلمی است که همچنان ناشناخته مانده است و مانع هر نوع تغییر خواهد بود.

مسئله آفرینی که ناشی از فقدان تناسب بین دو عرصه سیاست و فرهنگ است .

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

شنیدن دردهای ما معلمان حتی برای خودمان نیز تکراری شده است. چون نه تنها درمان نشده اند که بر تعداد و پیچیدگی آن هر روز افزوده شده است. امروز اگر معلمم می خوانید فقط انگاره ای سمبلیک است. من دیروز و پریروز و هر روز تا سی سال مدت خدمتم، نیز معلم بودم. یعنی تصور می کنید با یک روز پاسداشت، زخم های دیرین من و آنانی که قبل من بودند و افسوس که به رسم روزگار الان نیستند (یاد و خاطرشان گرامی)، التیام می یابد؟

تاکنون که بعد از دهه ها نکوداشت و برگزیدن معلمان نمونه از بین غیرنمونه ها که تعدادشان بسیار است، هیچ اثری از بهبودی نیست ؛ پس امید واهی از بهر چه ؟

اگر واژه « معلم » را از ابتدای ابتدا و از جایی که مکتب خانه ها جای خود را به مدارس امروزی دادند! تعریف کنیم شاید خطاهای اندازه گیری و انحراف معیار پنداشتی موجود، از اذهان آحاد جامعه حذف و اهمیت ذاتی معلم پدیدار گردد.

تکیه گاه من در این جامعه استوار نیست. در مورد من نگاه ها مردّد و باورها سست و ناپایدار است.

در جغرافیای مشاغل موجود در سرزمین من، « معلم » ، تنها یک معنا و مفهوم ندارد. بیش از 15 مترادف دارد و در معرّفی من، دنیایی از معانی بی ربط وجود دارد که معرّف من نیست:

سرباز معلمان، معلمان حق التدریس، معلمان شرکتی، معلمان هئیت امنایی، معلمان طرح قرارداد کار معین، معلمان خرید خدماتی، معلمان نهضتی، معلمان مهرآفرین، معلمان غیر رسمی و...

و انواع مدارسی که در تاریخ اولین مدرسه نگاشته اند همانند مدارس امروزی، اما بعد یک قرن، هنوز هم هیچ سنخیتی با مدارس امروزی ندارند. و همین مدارس مرا بیشتر سردرگم می کند تا تصمیم بگیرم که کجا تدریس کنم تا بهترین باشم. پس عده ای از ما معلمان با حسادت، رقابت منفی و تنگ نظری پنهان و زیرکانه سعی در ربودن گوی سبقت از دیگر همکاران خود برمی آییم تا برچسب بهترین و برترین را در طول خدمت خود داشته باشیم و دیگران تافته جدا بافته بودن ما را ساده لوحانه حس و باور کنند و ظاهر و باطن غیرواقعی ما را برای دیگران چنان تعریف کنند که قابل لمس باشد. حال به جز معلمی، به چیز افتخار می کنند نمی دانم؟ چون معلم واقعی نیازی به عاریت گرفتن هر چیز ناخالص ندارد.

در این عرصه هر کس که نام مدیر یا نیروی ستادی در نظام آموزشی داشته با دیدن یک کلمه، جرقه ایده جدید برای معلم یا مدرسه را در ساختار نظام آموزشی زده است و چون ایرانیان در رتبه چهارم بهره هوشی IQ در سطح جهان هستند ! پس شهره به هوش برتر و خلاقیت گشتند و مدام در پی تفکر خلق الساعه، بر تنه درخت معرفت که روزگاری فقط با واژگان « معلم » شناخته می شد، ساقه ها، شاخه ها و برگ های مازادی تعبیه کردند که هر چند معلم و مدرسه نامیده می شد اما هیچ سنخیتی با ماهیت ذاتی معلم نداشتند. آنان فقط شبیه سازی شده بودند و از ژن واقعی یک معلم تربیت شده در دانشگاه یا دانشسرا نبودند.

و اما اسامی رنگارنگ مدارسی که امروزی می خوانیم و بدان فخر می فروشیم:

مدارس تیزهوشان، نمونه دولتی، مدارس شاهد و ایثارگران، مدارس دولتی، مدارس تطبیقی، مدارس هئیت امنایی، مدارس اقلیت های دینی، مدارس رشدی یا تجربی، مدارس حرفه ای، مدارس هوشمند، مدارس استثنایی، مدارس بین المللی، مدارس ورزش، مدارس شبانه یا بزرگسالان که بعضا نوجوانان و جوانان ازدواج کرده نیز در بین آنان هست، مدارس عین انتفاعی که بعدا برای پیشگیری از سوءاستفاده مدیران و حتی مسئولان آموزشی، غیر دولتی خوانده شدند اما باز با هدف انتفاع بیشتر و انداختن بار مالی آموزش بر دوش مردم به کار خود ادامه دادند و رایگان بودن آموزش در اصل سی ام قانون اساسی را تبدیل به رؤیا کردند.

آری. من معلم زمانی دچار گم گشتگی هویتی شدم که شما داستان قعر چاه بودن معیشت مرا بزرگ نمایی کردید.

نامش را « معلم » خوانند. اگر عاشق باشد مجنون تر از مجنون است. عشق او دل سنگ ها و کوه ها را می شکافد. او پدر و مادر ثانی است. رسالت و جایگاهش همانند آنان پر از مهر است و دوستی. چون می داند پس می خواهد به جز او، بسیاری دیگر نیز بدانند. اگر واقعا معلم باشد نور است و روشنایی و امید.

اما هاله ای از تاریکی این همه زیبایی را دربر گرفته است. روزنه نور در کار او بسیار کوچک و در حد سوسو زدن است. ابرهای سیاه هیچ از سر او فارغ نمی شوند. دریغ از نور خورشید. حتی از روشنایی مهتاب نیز بی نصیب است. هر چند او خود باغبان باغ سرسبزی است اما باغبانان خود او چنین صلاحیتی ندارند. مدام شاخ و برگ های بی جا می چینند و هر دائم بر سر او می کوبند. حتی چندین شاخ و برگ استیجاری از قعر سنت بر تارو پود او به زور تعبیه کرده اند.

اما اگر او خود نور نباشد یا نور برای رشد و شادابی او فراهم نباشد، همین معلم باغبان دیروز، دیگر امروز قادر به تغذیه شاخک های کوچک درخت باغ خود نخواهد بود.

آری ؛ او قادر نیست خودش باشد چون پیچک های بی رحم او را سیطره کرده اند. او قادر نیست دست یاری سوی دیگری دراز کند چون باغبان بی رحم او، مدام هر ساقه و شاخه تازه رشد کرده را قیچی می کند و نومیدی را حاکم می سازد. نام او معلم است.

حال با قدری انصاف بگوئید او تا چه حد باید برای اثبات زیبایی های باغبانی خود در ایجاد گلستان و بوستانی سرسبز؛ مبارزه کند. مقاومت کند. مطالبه کند. بی تفاوت و خنثی نباشد. کوه هم با همه صلابت خود از این همه مقاومت، خسته می شود و شروع به سایش و فرسایش می کند.

برای دلخوشی یا فریب، می گویند عدالت یعنی قرار گرفتن هر چیز در جای خود. پس چرا با این همه ادعای عدل و داد، من و شما در جای اصلی و واقعی خود قرار نگرفته ایم؟! چرا در تربیت من تعلّل می جویند و به عمد رهایم ساخته اند. آخر من علف هرز یا قارچ خودرو که نیستم. من نیز از باغبان خود انتظاراتی دارم. اگر من با تمامی کاستی ها و علیرغم تمامی ناملایمات، تکالیف نقش خود را به جا می آورم، پس شما باغبانان ستادی چرا در به جا آوردن حقوق من تعلّل می جوئید؟

یک کلام مرا به درستی و همانند وسواس هنگام خریدتان، با دقت برگزینید، تعلیمم دهید و با آموزش ناب روز فرزند خصال خویشتن سازید چون خود کرده را تدبیر نیست.

گم گشتگی نام و مقام معلم در نظام آموزشی، خود به خود به وجود نیامده است. روزگاری با خودباختگی دبیران پرورشی و امروز با حضور نیروهای پلیس در مدرسه، به ایرادجویی و کنترل او می پردازند و خواهند پرداخت.

در نظام آموزشی؛ نیروهایی که خود مفهوم عدالت را رعایت نمی کردند بر مسندی نشستند که خود لایق آن نبودند. پس من گم شدم. در بین این همه سرگشتگی، دستم را که نگرفتید گاه با لگد به قعر حقارت و مستأصلی نیز انداختید. دانش آموزان و والدین آنان مدام در پی غربال گری من بودند. ابتدا دنبال بهترین مدرسه می گشتند و سپس دنبال بهترین معلم. اما من معلم مدرسه دولتی بودم و با انواع مدارس خلّاق شما هم خوانی نداشتم. چون با وجود این که 85 درصد دانش آموزان در مدارس دولتی مشغول تحصیل هستند اما بیشتر امکانات ظاهرفریب در اختیار 15 درصد مابقی مدارس است. ظاهر فریب، چون امکانات آنها نیز با مدارس روز و استانداردهای جهانی آموزش برتر در جهت توسعه پایدار، هیچ سنخیتی ندارد. امکاناتی که فقط رنگ و لعاب هستند و با قرار گرفتن در کنار واقعیت، رنگ می بازند. تکیه گاه من در این جامعه استوار نیست. در مورد من نگاه ها مردّد و باورها سست و ناپایدار است.

اما من و دانش آموزم در مدارس دولتی روستاها و شهرها و حتی در دل کلان شهرها، با انگ محرومیت و حقارت، به زور به نفس کشیدن ادامه می دهیم تا شاید بتوانیم قدعلم کرده و خودی نشان دهیم. رتبه های تک رقمی روستازادگان را که به خاطر دارید؟ همان هایی که برای یادگیری دانش و علم از من معلم، فرسنگ ها را پای پیاده در می نوردند و مخاطرات گرما، سرما و موانع طبیعی را به جان می خرند تا بتوانند و قادر باشند. همین تلاش ها ثبت است بر کارنامه موفقیت من معلم. او قدر مرا می داند و من به او افتخار می کنم. چون قدر زر زرگر شناسد قدر گوهر گوهری.

من معلم زمانی دچار گم گشتگی هویتی شدم که شما داستان قعر چاه بودن معیشت مرا بزرگ نمایی کردید. همان قیاسی که با اعلام خط فقر، مرا به روز سیاه نشاندید. ترکش های آن هنوز علیرغم افزایش حقوق، در رسانه های جمعی و مجازی مشاهده می شود. چون باز زیر خط فقر هستم.

بهتر است قبول کنید که این شغل ما نیست که انبیایی است بلکه اوضاع معیشتی ما تابع الگوی ساده زیستی آنان است.

از دیگر سو برای دل فریبی یا باقی ماندن در هویت ایرانی اسلامی، روز شهادت را روز معلم نامیدید. تنها شهیدی که در روزش ساز و آواز به صدا در می آورند شهید مطهری است و مرا از سیل خروشان همکاران در روز جهانی 5 اکتبر، به گوشه ای پرت کردید. تا ندانم. نفهم. نبینم. آن قدر که در گرداب بی تفاوتی، خنثی شوم. آموزش زمانی که رنگ سیاست یا ایدئولوژیک گرفت و معلم بدون آموزش ضمن خدمت یا تعامل گروه های آموزشی و تربیت خارج از دانشگاه های سراسری و دانشسراها، تنها و بی یار و یاور ماند، پر و بالش بشکست.

رئیس جمهور محترم، عمق واقع بینی شما نسبت به موضوع زیر چقدر است و به وزیر آموزش و پرورش تا چه حد اعتماد و اطمینان دارید که این گفته ها را عملی خواهد ساخت؟ ما از شما مدت زمان مشخصی می خواهیم تا از پیگیری و اجرایی شدن دستورات تان یقین حاصل کنیم. اجازه ندهید این درک درست از موضوع، فقط در حد یک بیان زیبا باقی بماند و سپس فراموش شود.

یقین ارتقا ارزش و مقام معلم با بزرگداشت روز معلم به دست نمی آید اما اگر آموزش متحول و متعالی شود من معلم هم ارزشمند خواهم شد. هر چند که معتقدم برای داشتن چنین باوری می بایست در انتخاب وزیر آموزش و پرورش، بیشتر از این دقت می کردید چون انتخاب شما هیچ تفاوتی با سلایق رؤسای جمهور سابق ندارد و با این انتخاب، تعقیب و تحقق هدف زیر عملا غیرممکن به نظر می رسد.

و اما درک درست شما ؛

رئیس جمهور با اشاره به اهمیت اصلاح روش‌های آموزشی و ارتقای کیفیت آموزش در مدارس، تأکید کرد:

« باید درباره روش‌ها و ابزارهای ارتقای کیفی آموزش جلسات بیشتری برگزار و برترین الگوهای موجود در جهان بررسی شود. آموزش‌های نوین در مدارس باید براساس الگوهای حل مسئله، کار تیمی و تقسیم مسئولیت ارائه شود تا توانمندی دانش‌آموزان را ارتقا دهد. ما باید از ساختار آموزشی فعلی فاصله گرفته و روش‌های آموزش را اصلاح کنیم. برای رسیدن به این هدف باید از ابزارهای نوین آموزشی بهره برده و دانش‌آموزان را در رشته‌های مورد نیاز کشور تربیت کنیم. همچنین آموزش‌ها در هر منطقه‌ای باید براساس نیازهای همان منطقه ارائه شود، تا نیروهای انسانی در هر منطقه، براساس نیازهای منطقه خود آموزش ببینند؛ عدالت این است که هر فرد در منطقه خود رشد کند » .

ضمن پرسش از عملی شدن این دستور شما تاکنون، بار دیگر تأکید می کنم ما از شما مدت زمان مشخصی می خواهیم تا از پیگیری و اجرایی شدن دستورات تان یقین حاصل کنیم.

دو تقاضای دیگر نیز از شما داریم چیزی که گذشتگان جرأت اجرایی کردن آن را نداشتند.

1-  از شما می خواهیم دستور تشکیل « سازمان نظام معلمی » را بدهید تا با ایجاد هماهنگی و همفکری، به طور حرفه ای و قانونی اجازه فعالیت داشته باشیم.

2-  برای جبران کمبود معلم، از بین فارغ التحصیلان دانشگاه های سراسری نیرو جذب کنید. نیروهای ماهری که دانش کسب کرده و می توانند در طی 3 تا 6 ماه آموزش روش های تدریس و فن معلمی، آمادگی حضور در کلاس های درس را بیابند.

گفته در آموزش و پرورش بسیار است و مثنوی هفتاد من گردد، آنچه که از آن خبری نیست عمل مقیّد به دانش و تجربه روز است.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

  تاریخ بشر، در گستره‌ای از تحولات فکری، علمی و تمدنی، همواره مدیون حضور اندیشه‌ورزانی است که با قدرت کلمه، تربیت و الهام، مسیر حرکت انسان به‌سوی تعالی را هموار ساخته‌اند. در این میان، معلمان جایگاهی ممتاز و یگانه دارند؛ آنان که نه تنها ناقلان دانش بلکه سازندگان افق‌های معرفتی و ارزش‌های بنیادی جامعه‌اند.

نقش معلم، ورای کلاس درس و متون درسی، به‌مثابه بازیگری است که با هر گفتار، رفتار و تصمیم، زمینه‌ساز تحولات معرفتی، روانی و اجتماعی نسل‌های آینده می‌شود. وی معمار هویت انسانی و نهادساز فرهنگ تمدنی است؛ کسی که به‌درستی می‌توان او را پایه‌گذار بنیان‌های فکری یک ملت دانست.

نقش نهادین معلم در بازتولید فرهنگ و گفتمان اجتماعی

از منظر تحلیل ساختاری، نهاد آموزش یکی از پیچیده‌ترین و تأثیرگذارترین ساختارهای اجتماعی است و درون این ساختار ؛ معلم، عامل کنشگر و معناپرداز است. معلم نه فقط انتقال‌دهنده دانش، بلکه مروج گفتمان‌های اجتماعی و حامل الگوهای رفتاری است که در ذهن و ضمیر متعلمین ریشه می‌دواند. او در فرآیند جامعه‌پذیری نقش مکمل خانواده و رسانه را ایفا می‌کند، اما برخلاف این دو، بر بستر عقلانیت، تجربه تربیتی و آگاهی فلسفی عمل می‌نماید.

در لایه‌های زیرین تعلیم و تربیت، معلم از طریق زبان، سکوت، انتخاب محتوا و شیوه‌های آموزشی، به بازتولید یا احیاناً بازسازی ساختارهای گفتمانی جامعه می‌پردازد. این امر معلم را به عامل کلیدی در تداوم یا تغییر روایت‌های هویتی، اخلاقی و فرهنگی بدل می‌سازد. در جوامعی که معلم مورد تکریم ساختاری و نهادی قرار دارد، سطوح توسعه انسانی، سرمایه اجتماعی، و همبستگی جمعی نیز به‌مراتب غنی‌تر و پایدارتر است.

در این چارچوب، سرمایه‌گذاری بر معلم، سرمایه‌گذاری بر ثبات اخلاقی و دانایی اجتماعی است. چنین نگاهی، نهاد آموزش را نه باری بر دوش بودجه، بلکه زیربنای قدرت نرم و ضامن اقتدار پایدار کشورها می‌داند.

معلم و تکوین تمدن معرفتی، اخلاقی و آینده‌ساز

در جهانی که هر روز پیچیده‌تر، سیال‌تر و پرشتاب‌تر می‌شود، نیاز به کنشگران تربیتی که بتوانند مسیر دانش را به سوی خرد، و آموزش را به سوی پرورش هدایت کنند، بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. معلم در این میان، نه فقط مدرس اطلاعات، بلکه طراح مسیرهای یادگیری، تسهیل‌گر تحول روان‌شناختی، و مربی مسئولیت‌پذیری اجتماعی است.

او با پرورش مهارت‌هایی همچون تفکر انتقادی، اخلاق گفت‌وگویی، و سواد اطلاعاتی، دانش‌آموزان را برای زیستن در جهانی بینافرهنگی، مبتنی بر پیچیدگی و عدم قطعیت آماده می‌سازد. افزون بر این، معلم نقشی بی‌بدیل در انتقال میراث فرهنگی بشر، بازخوانی روایت‌های تمدنی، و به چالش کشیدن تعصبات بی‌پایه ایفا می‌کند.

تمدن معاصر، در بطن خود، نیازمند بازتعریف نقش معلم به‌مثابه روشنفکر عمومی، مروج اخلاق کاربردی و محرک بسط عقلانیت انتقادی است. او باید قادر باشد که میان گذشته و آینده، سنت و نوآوری، و عقلانیت و عاطفه پلی معرفتی بنا کند.

چالش‌ها، مسئولیت‌ها و بایسته‌های تقویت نهاد معلمی

علی‌رغم جایگاه بی‌بدیل معلم در منظومه تربیتی، موانع و چالش‌های متعددی پیش روی این نهاد قرار دارند. از ضعف زیرساخت‌های آموزشی و نبود عدالت در توزیع منابع گرفته تا فشارهای اقتصادی، فرسودگی شغلی و بی‌ثباتی منزلت اجتماعی، همگی عواملی‌اند که بهره‌وری نهاد معلمی را تهدید می‌کنند.

در کنار این چالش‌ها، تحول انتظارات از معلم، به‌ویژه در عصر فن آوری‌های نوین و یادگیری دیجیتال، دامنه مسئولیت‌های او را چند برابر ساخته است. معلم امروز باید از تلفیق میان دانش فنی، اخلاق حرفه‌ای، روان‌شناسی رشد، مهارت‌های دیجیتال، و سواد فرهنگی بهره‌مند باشد تا بتواند با نسل جدیدی از متعلمین ارتباطی عمیق و اثربخش برقرار کند.

افزون بر آن، آموزش معلمان نیز باید متحول شود. برنامه‌های تربیت معلم نیازمند بازطراحی عمیق‌اند تا به جای تمرکز صرف بر روش تدریس، به پرورش بینش فلسفی، مهارت حل مسئله، تاب‌آوری روانی و مدیریت فرهنگی توجه کنند.

سیاست‌گذاری‌های کلان آموزشی نیز باید با تکیه بر داده‌های پژوهشی و تجربیات بومی، مسیر ارتقاء جایگاه حرفه‌ای معلم را تسهیل نماید.

تمدن‌ها، برخلاف تصور رایج، نه از طریق ابزارهای سخت‌افزاری و قدرت نظامی، بلکه از طریق تربیت ذهن‌ها و شکل‌دهی به افق‌های فکری انسان‌ها دوام می‌یابند. در بطن این فرآیند، معلم جایگاه محوری دارد؛ او کسی است که با هدایت عقل و پرورش قلب، زیربنای یک نظم انسانی عادلانه را رقم می‌زند. تجلیل از مقام معلم، اگر تنها در سطح مراسم باقی بماند، به فراموشی تدریجی کارکرد تمدنی این نهاد می‌انجامد.

ضروری است که نگاهی ساختاری، راهبردی و عمیق به نقش معلم در توسعه انسانی داشته باشیم. این امر مستلزم همگرایی میان نهادهای آموزشی، فرهنگی، رسانه‌ای و اقتصادی است تا با ایجاد یک زیست‌بوم حمایتی، زمینه بروز و ظهور ظرفیت‌های بی‌کران معلمان فراهم شود. در چنین افقی، می‌توان امید داشت که معلمان، نه در حاشیه بلکه در مرکز طراحی آینده تمدن قرار گیرند.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه گزارش/

سخنان علیرضا کاظمی وزیر آموزش و پرورش در نشست با « معلمان نمونه » خبر ساز شده است .

برخی آن را توهین به شان معلمان و دانش آموزان دانسته اند .

این عده این گونه اظهارات را دون شان معلمی و مقام معلم تلقی کرده و خواهان عذرخواهی وزیر آموزش و پرورش شده اند .

کاظمی می گوید :

« شان نظارت داره . شان ... داره . شان رعایت داره . رعایت به معنی این که چی ؟حواسش باشه اگه یکی از این کلاس جدا شد ؛ کجا رفت ؟ چرا نیومد کلاس ؟ ترک تحصیل کرد ؟ این شان رعایت به معنی « چوپانی » .

یه چوپان دیدید یه گوسفند از گله اش کم می شه ، حواسش هست . می ره دنبالش . می دُوه ِ دنبالش . سر به بیابون می ذاره . پیداش می کنه . این گونه وقایع ناخودآگاه ما را به یاد « معلمان چوخ بختیار » و دغدغه های معلم فقید « صمد بهرنگی » می اندازد .

میاره تو جمع . دوباره .

 الان ما این جورئییم ما .

این میشه شئونات معلمی ما . دوستان عزیز ... »

برآیند سخنان کاظمی در این مورد متوجه « حس مسئولیت پذیری » است که البته نه فقط در آموزش و پرورش بلکه در کل جامعه کم رنگ و یا کاملا بی رنگ شده است .

آن چه در حال حاضر در جامعه کاملا مشهود است ؛ « بی تفاوتی محض » اکثریت جامعه نسبت به وضعیت دیگران و حتی خودشان است و روز به روز وضعیت بغرنج تر و پیچیده تر می شود .

به این خبر توجه کنید :

« به گزارش همشهری آنلاین، ماجرای عجیب گروگان‌گیری ۲۹ ماهه یک خانواده در خانه خودشان در رشت، در روزهای اخیر اذهان ایرانیان را درگیر خود کرده است. این خانواده ادعا دارند که با استفاده از داروهای روان‌گردان و شکنجه‌های غیرانسانی ۲۹ ماه تحت اسارت افرادی ناشناس قرار گرفته‌اند.

یکی از ابعاد این پرونده که هم‌اکنون به عنوان یکی از نکات مهم و مبهم در این پرونده مورد سوال است، پیگیری وضعیت عدم مراجعه دانش‌آموز این خانواده به مدرسه و ترک تحصیل او است.

برخی معتقدند که اگر این مسئله با حساسیت لازم از سوی مدرسه پیگیری و به اداره آموزش و پرورش اطلاع‌رسانی می‌شد، شاید منجر به آن می‌شد که ماجرای ترک تحصیل این دانش‌آموز از سوی نهادهای مسئول همچون قوه قضائیه یا بهزیستی با حساسیت بیشتری پیگیری می‌شد.

بنابراین هم‌اکنون یکی از نکات عجیب این پرونده، عدم پیگیری مدرسه نسبت به وضعیت غیبت حدود ۳ ساله دانش‌آموز این خانواده است.

پدر این خانواده در این باره می‌گوید: «باید قانونی وضع شود تا اگر کودکی به مدرسه نرفت، مسئولان مدرسه یا آموزش و پرورش اقدام به خارج‌سازی نام دانش‌آموز از سامانه آموزشی نکنند و پیگیر علت نیامدن او به مدرسه شوند.

فرزند من تا روز ۱۳ بهمن ۱۴۰۰ به مدرسه می‌رفت، اما یک دفعه ناپدید شد و سپس فرزند دیگرم. در حالی که اگر مدرسه به آموزش و پرورش اطلاع‌رسانی می‌کرد و سپس این ماجرا از طریق مراجع قضایی پیگیری می‌شد، ما درهمان ماه اول نجات پیدا می‌کردیم. کمک کنید این الزام ناپدید شدن ناگهانی بچه‌ها و اطلاع‌رسانی آن از طریق مدارس به آموزش و پرورش و سپس مراجع قضایی اجبار شود.» ( این جا )

البته این یک نمونه است و نمی تواند قابل تعمیم به همه جای نظام آموزشی باشد اما واقعیت آن است که معلمان و کادر مدرسه در مجموع به حضور و یا عدم حضور دانش آموزان خیلی حساس نیستند به ویژه در کلاس های پرتراکم و یا پر جمعیت و دانش آموزانی که اصطلاحا شلوغ و بی انضباط هستند و موجب بی نظمی و آشفتگی وضعیت در مدرسه می شوند .

اما در این میان تمثیل وزیر آموزش و پرورش به عنوان مسئول در امور تعلیم و تربیت و واگذاری نقش « چوپان » به معلمان و به تبع آن تعریف نقش « گوسفند » برای دانش آموزان نهایت بد سلیقگی و ابتذال است .

پرسش « صدای معلم » آن است که در میان آن همه « معلم نمونه » آن هم در سطح کشوری کسی نبود که در آن نشست به سخنان وزیر آموزش و پرورش واکنش نشان دهد ؟

نمونه بودن یعنی چه و در کجا باید مصداق پیدا کند ؟

معلمی که خود را « نمونه » می خواند اما شهامت و جسارت دفاع منطقی از جایگاه خود را در فرایند « تفکر انتقادی » ندارد و یا به آن واقف نیست ؛ قرار است کدام الگوی رفتاری و اندیشگی را به دیگران و جامعه هدف انتقال دهد .

این گونه وقایع ناخودآگاه ما را به یاد « معلمان چوخ بختیار » و دغدغه های معلم فقید « صمد بهرنگی » می اندازد .

پایان گزارش /

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید