گروه رسانه/

« من می توانم این وعده را به شما بدهم که اجازه ندهم نیروهای امنیتی و یا حراستی در مدارس بتوانند از آن رفتارهایی کنند که الان انجام می دهند. اگر شما بیایید می توانید این صحنه را تغییر بدهید. البته می توانید ادعا کنید ولی در کف خیابان هم می شود این ادعا را کرد بعد ممکن است آن رفتارهای ناشایست پیش بیاید. نتیجه و آینده کشور با مشکل مواجه خواهد شد.

با هم اگر دست به دست هم بدهیم ؛ اگر با هم باشیم ؛ اگر این وعده هایی که می دهیم وعده های دروغین نباشد ... یک عمر وعده می دهیم و این وضعیت را به وجود آوردیم !

اگر بخواهیم اینها را درست کنیم حتما باید به صحنه بیایید و دیگران را هم به صحنه بکشانید .

به ما کمک کنید.

من می توانم اینها را برای شما فراهم کنم و این را قول می دهم » .

مسعود پزشکیان (همایش فرهنگیان - سه‌شنبه ۲۹ خرداد ۱۴۰۳ - سالن حجاب تهران )

با توجه به وعده مسعود پزشکیان در کمپین انتخاباتی اش، علی القاعده نخستین و مهم ترین اقدام وزیر آموزش و پرورش در دولت ایشان می باید که در راستای تحقق وعده آقای رئیس جمهور برخورد قانونی بدون تسامح با آمران و عاملان تکوین فرهنگ امنیتی و گسترش بگیر و ببند در آموزش و پرورش در طی استقرار دولت سیزدهم باشد زیرا که آنها مستقیما امنیت روانی، معلمان، دانش آموزان و به طور کل جامعه را به واسطه اقدامات فراقانونی شان هدف قرار دادند. هر گونه اغماض و کاهلی در اجرای تعهدات و قول های رئیس جمهور عملی غیر قابل گذشت و غیر قابل جبران خواهد بود .

تجربه معلمی و کنش گری به ما این توان را می دهد که با قطعیت اعلام کنیم که در آستانه آغاز سال تحصیلی هیچ چیزی نمی تواند به اندازه دلجویی از معلمان و دانش آموزان مورد اجحاف قرار گرفته سرمایه اجتماعی جامعه فرهنگیان را ترمیم و امید و نشاط دانش آموزی را به مدارس و کلاس ها بر گرداند.

معلمان پرسش گر و کنش گر بر این باورند :

ضرورت حراست از حریم نهاد آموزش و پرورش ایجاب می کند در هر سطحی با افرادی که در دولت سیزدهم برای منتقدان دلسوز و کنش گران مدنی پرونده سازی کردند و به انحای مختلف موجب اذیت و آزار ، اخراج ، بازنشستگی اجباری و در یک کلام « تضییع حقوق شهروندی » آنان شدند برخورد لازم و قانونی صورت گیرد.

در دولت پیشین، بیش از 300  معلم منتقد و کنش گر توسط هیات های رسیدگی به تخلفات اداری وزارت آموزش و پرورش اخراج شدند.

معلمان کنش گر نه تنها مورد اجحاف، اخراج و تضییع حقوقشان قرار گرفتند بلکه به بسیاری از فرصت طلبان اجازه داده شد با رفتارهای ناشایست حرمت این معلمان دلسوز و مسئول را بشکنند و هر روز عرصه را در زندگی اجتماعی برایشان تنگ تر کنند.

معلمان منتقد در ساده ترین امور شغلی خود دچار آسیب شده اند و برای تحمیل سکوت بیشتر ، نیروهای غیر امنیتی نیز بر آنان به صورت غیرقانونی تهدید و سلطه گری می نمودند تا جایی که به شیوه های مختلف با سنگ اندازی های مکرر آرامش و آسایش را از آنان سلب نموده و با توهم، این اقدام ضد فرهنگی  را تزکیه و تهذیب می خواندند .

انواع محدودیت ها . تضییقات در طول دولت ناتمام سیزدهم بر دانشجویان دانشگاه فرهنگیان و دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی وارد گردید . معلمانی که قرار است در آینده و در کلاس های درس به دانش آموزان « تفکر انتقادی » و « مهارت های شهروندی » را آموزش دهند .

با وجود گذشت بیش از 50 روز از آغاز به کار دولت پزشکیان و نزدیک به 30 روز از استقرار شما در جایگاه وزارت ، تحول خاصی در وضعیت آن معلمان رخ نداده است و این در حالی است که همکار شما دکتر محمدرضا ظفرقندی در همین دولت دستور توقف احکام تمام دانشجویانی که در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ تعلیق شده‌اند را صادر کرده و در پی آن تمامی دانشجویان اخراجی یا تعلیقی علوم پزشکی به دانشگاه بازگشته اند .

اقدام مهم وزیر علوم در برکناری رئیس نالایق دانشگاه تهران با استقبال خوب افکار عمومی رو به رو شده است .

پرسش « گروه پرسش گران و کنش گران » از وزیر آموزش و پرورش دولت مسعود پزشکیان آن است که دلیل این تعلل و انفعال چیست ؟

وضعیت در حال حاضر به گونه ای شده است که در این مدت کوتاه مدیران ستادی و اداری مستقر از دستورات وزیر آموزش و پرورش حرف شنوی ندارند و به این طریق پزشکیان و سخنان و قول های او را به صورت علنی مورد تمسخر قرار داده اند .

و این در حالی است که بارها نوشته و تصریح کرده ایم :

« حضور و ابقای این مدیران حتی به مدت یک روز هم ناقض صریح میثاق آقای پزشکیان با جامعه بوده و اعتماد از دست رفته را ترمیم و جبران نخواهد کرد » .

تاکید می کنیم ؛

معلمان منتقد و کنش گر  مورد اجحاف قرار گرفته در دولت ابراهیم رئیسی نه تنها باید به کار بازگردند بلکه باید با تمامی عاملانی که مسبب این وضعیت بوده و در ایجاد و تثبیت « فرهنگ امنیتی » در دستگاه تعلیم و تربیت به هر نحوی « ایفای نقش » کرده اند برخورد جدی و قانونی بدون رو در بایستی صورت بگیرد .

هر گونه اغماض و کاهلی در اجرای تعهدات و قول های رئیس جمهور عملی غیر قابل گذشت و غیر قابل جبران خواهد بود .

پر واضح است این نخستین گام در جهت ترمیم شکاف میان صف و ستاد و دمیدن روح امید به تغییر در جان کم رمق آموزش و پرورش خواهد بود .

جمعی از پرسش گران و کنش گران آموزش و پرورش :

- علی پورسلیمان

- اسماعیل جعفری

- سیدمرتضی حسینی

- محمد حیدری

- محمدرضا خورشیدی پاجی

- کامران رحیمی

- سیما زنجانی

- علی زینلی

- محمدرضا شهریاری

- فرهاد عیسایی

- سیدهادی عظیمی

- رضا قاسم پور

- زهرا قاسم پور دیزجی

- نرگس کارگری

- علیرضا کاشفی

- طهماسب کاوسی

- نرگس ملک زاده

- سعاد موسوی شرقی

- حمزه علی نصیری

- شیرین یوسفی

***

بیانیه نهم

بیانیه هشتم

بیانیه هفتم

بیانیه ششم

بیانیه پنجم

بیانیه چهارم

بیانیه سوم

بیانیه دوم

بیانیه نخست

پایان پیام/

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

تهران

تهران

بی علاقگی به سرنوشت جامعه، به صورت خودخواهی فردگرایانه در جوامع مدرن دیده می شود؛ به عقیده من تمام مسائل جهان ما از بقای کره زمین، قحطی درآفریقا و دیکتاتوری های سیاسی گرفته تا پیشرفت ایدز، همگی؛ ما را به قبول مسئولیت هایمان فرا می‌خوانند.

آنچه ضامن دموکراسی است تنها یک قانون اساسی خوب با بندهای خوب نیست. دموکراسی شرط لازم آزادی است اما شرط کافی نیست. بدونِ شهروندانی آگاه به ارزش های عام، دموکراسی معنا ندارد.

این ارزشهای عام را شهروندان باید از شعر، فلسفه و علوم اجتماعی استخراج کنند.

 رامین جهانبگلو

از کتاب" نقد عقل مدرن"

***

چند روز دیگر مانند سال های گذشته زنگ آغاز سال تحصیلی در مدارس به « صدا » در می آید و میلیون ها دانش آموز در سراسر کشور راهی کلاس و مدرسه می شوند .

این جنب و جوش در معیت لطافت هوا در ماه پاییز و در دهه ها قبل زیبایی خاصی به این شروع نوستالژیک می داد اما متاسفانه در سایه ی بی خردی و بی کفایتی مسئولان بی مسئولیت و نیز روزمرگی و بی تفاوتی حاکم بر رفتار شهرنشینان به ویژه در کلان شهرها ؛ تصویر تاریک و بغرنجی را از آغاز سال تحصیلی ترسیم نموده است .

این وضعیت رفته رفته پیچیده تر و لاینحل تر هم می شود .

شرکت کنترل کیفیت هوای تهران اعلام کرد که کیفیت هوای پایتخت در تاریخ ۲۴ شهریور در وضعیت «ناسالم» قرار دارد .

طبق اطلاعات ارائه شده، آلاینده اصلی هوای تهران در ۲۴ ساعت گذشته «ذرات معلق کمتر از ۲.۵ میکرون» با میانگین ۸۷ بود که وضعیت کیفیت هوا را «قابل قبول» نشان می‌داد. اما هم‌اکنون آلاینده اصلی «ذرات معلق کمتر از ۱۰ میکرون» با میانگین ۲۰۰ است که موجب قرار گرفتن کیفیت هوا در وضعیت «ناسالم» شده است .

از ابتدای سال جاری، کیفیت هوای تهران به طور کلی شامل پنج روز پاک، ۱۱۶ روز قابل قبول، ۵۵ روز ناسالم برای گروه‌های حساس و دو روز ناسالم بوده است .

این وضعیت با باز شدن مدارس و افزایش حداقل 30 درصدی ترافیک به سمت وخیم تر شدن پیش می رود .

نخستین پرسشی که به ذهن متبادر می شود آن است که چرا باید نیمه نخست سال این گونه باشد و ساکنین شهرهای بزرگ مانند تهران از این شش ماه فقط 5 روز هوای پاک داشته باشند ؟

چرا رسانه ها و افکار عمومی در این شش ماه کاری به کار آلودگی هوا ندارد اما به محض باز شدن مدارس یک دفعه همگی نگران وضعیت سلامتی دانش آموزان می شوند ؟ و « یک صدا » بر طبل تعطیلی مدارس می کوبند ؟  میراث شوم دوران طولانی مدت کرونا هم باب شدن و یا مد شدن « آموزش مجازی » بود .

چرا این حساسیت و پی گیری در نیمه نخست سال مشاهده نمی شود ؟

دانش آموزی در کلاس داشتم که یک سر و گردن در سواد و بینش از سایر هم کلاسی هایش بالاتر بود .

به طنز می گفت :

« تا مدرسه رو تعطیل نکنیم

آروم نمی نشینیم »

چندی پیش ؛ « صدای معلم » گزارشی را در انتقاد از سخنان وزیر آموزش و پرورش منتشر کرد . ( این جا )

در این گزارش آمده بود :

« با وجود چنین وضعیتی ؛ مشاهدات و عملکرد مسئولان  در دهه ی اخیر نشان می دهد که با بازگشایی مدارس میزان ترافیک که حتی در اوقات تعطیلی تابستانی مراکز آموزشی تعریف چندانی ندارد و غیر قابل تحمل است افزایش حداقل 30 درصدی را پیدا کرده و به همان میزان و بیشتر آلودگی هوا را تشدید می کند و مسئولان و مقامات که هیچ گونه برنامه ای برای مواقع ندارند و حتی از اجرای قوانین مانند « قانون هوای پاک » عاجزند نخستین و آخرین تصمیم شان ، تعطیل کردن مدارس است .

آیا فاجعه و شرم آور نیست که عنوان شود در یک سال تحصیلی از چهار ماه دانش آموزان فقط 40 روز در مدارس حضور پیدا کردند ؟ ( این جا )

مواردی مانند ورزش صبحگاهی و نهادینه کردن احترام به پرچم و... قرار است کی و کجا در مدارس جامه ی عمل بپوشد ؟

از 14 دستگاه مسئول « هوای پاک » یکی هم وزارت آموزش و پرورش است .

مطالبه ی جدی و مستمر کدام یک از وزیران آموزش و پرورش جمهوری اسلامی اجرای قانون هوای پاک بوده است ؟

آیا وزیر آموزش و پرورش دولت پزشکیان همان اندازه که به مسائلی مانند نماز اهمیت می دهد به « هوای پاک » هم حساسیت دارد و به جد آن را « پرسش و مطالبه » می کند ؟ »

برخی مخاطبان صدای معلم پیام اصلی این گزارش را نادیده گرفته و فقط موضوع نماز و مراسم خسته کننده و بی هدف در صبح گاه مدارس را سیبل اصلی انتقادات خود قرار داده بودند .

حتی یک نفر ننوشته بود که به فرض چرا در صبح گاه مدارس به جای قرائت آن همه دعا و تکرار شعارهای سیاسی و ایدئولوژیک ، یکی از مسئولان و عوامل مدرسه در مورد محیط زیست و یا لزوم هوای پاک  صحبتی نمی کند ؟

واقعیت هم همین است .

در مدت 34 سال حرفه معلمی به ندرت دیده و یا شنیده ام که به عنوان مثال مدیر مدرسه و یا معاون و یا معلمان سر صف در این موضوعات برای دانش آموزان صحبت کرده و « طرح پرسش » کنند .

چرا باید این گونه باشد ؟ چرا رسانه ها و افکار عمومی در این شش ماه کاری به کار آلودگی هوا ندارد اما به محض باز شدن مدارس یک دفعه همگی نگران وضعیت سلامتی دانش آموزان می شوند ؟ و « یک صدا » بر طبل تعطیلی مدارس می کوبند ؟

چرا نباید دانش آموزان و خانواده ها را به مساله مهم « محیط زیست » آگاه و حساس کرد ؟

تعیین کردن یک روز به عنوان « روز هوای پاک » در تقویم و برگزار کردن چند مراسم از سر تکلیف و بخشنامه مشکلی را حل نمی کند .

حراست از محیط زیست و داشتن هوای پاک باید به یک « مطالبه ی عمومی و جدی » تبدیل شود و به کل جامعه تسری پیدا کند .

 میراث شوم دوران طولانی مدت کرونا هم باب شدن و یا مد شدن « آموزش مجازی » بود .

این نوع آموزش هم مانند امور دیگر ما ایرانیان و بر خلاف فلسفه ی تطبیقی و جهانی اش به جای آن که موجب ارتقای کیفیت و سطح آموزش شود به کلید واژه ای نزد عموم مردم و به ویژه مسئولان تبدیل شده که در عوض تعطیلی بی حساب و کتاب مدارس به خاطر آلودگی هوا و سایر شرایط جوی از آن برای توجیه تنبلی مزمن ، بی عرضگی و بی برنامگی خویش بهره جویند و بدتر از آن اکثریت جامعه هم از این گونه تصمیم ها حمایت می کند بی آن که به عواقب و پیامدهای نهادینه شدن چنین وضعیت هایی در آینده بیندیشند .

زیان های این گونه تصمیم ها هم غالبا عاید مدارس عادی دولتی می شود و الا مدارس خاص خودشان می دانند که چگونه این وضعیت را « مدیریت » کنند و سر و صدا بلند نشود .

وقتی هم که این نقدها بیان می شوند برخی بر حسب عادت و یا مرض با اظهار نظرهایی که من آن ها را « اظهار نظرهای گاز معده ای » می نامم سعی می کنند صورت مساله را پاک کنند و با گفتن عباراتی مانند :

این مدرسه ها درش بسته شود بهتر است . و یا این که درس خواندن و نخواندن در این مملکت چه فرقی می کند و.... سعی می کنند تا ادای روشنفکری درآورند و مسئولیت های فردی و اجتماعی خود را در حاشیه قرار دهند .

اما کافی است که به فرض ( محال ) و بر اساس گفته ی این افراد مدارس از فردا تعطیل شوند .

بدون تردید همین ها نخستین کسانی خواهند بود که بانگ برخواهند آورد که چه نشسته اید که دارند میراث رشدیه را به باد می دهند و یا این که روح شیخ فضل الله نوری دوباره حلول کرده و نظایر آن ....

با این همه ؛

مطالبه گری در این موضوعات باید از « مدرسه » آغاز شود .

نمی توان پذیرفت که مسئولان مدرسه و آموزش و پرورش این همه در صف بر نظم و انضباط تاکید کنند اما وضعیت خارج از مدرسه مانند خیابان ها و جاده ها و... مانند « جنگل بی صاحب » شود و قانون ستیزی و قانون گریزی تبدیل به یک ارزش و هنجار عمومی شود .

آیا مشاهده ی شکم های برجسته و برآمده حداقل نیمی از دانش آموزان ایرانی این حساسیت را نزد مسئولان مدرسه و آموزش و پرورش ایجاد نمی کند که استفاده از وسایل نقلیه پاک مانند « دوچرخه » را محور گفت و گوها قرار دهند و برای بچه ها تشویقی در نظر بگیرند به جای آن که دائما بر موج کنکور و نمره و رقابت های منفی ناشی از حافظه محوری بدمند .

  در موضوع بود یا نبود دانشگاه فرهنگیان نظرات مختلفی مطرح می شود.

سه عنوان که اکثریت نظرات را درون خود می پذیرد: گروه مخالف، گروه میانه و گروه موافق هستند.

گروه مخالف ؛ مخالفت خود را نسبت به مخارج و هزینه های این دانشگاه و تحمیل آن بر آموزش و پرورش، بودجه کشور و ناکارآمدی علمی این دانشگاه اعلام می کنند.

گروه میانه ؛ گاها این دانشگاه را مانند فضای آموزشی محدود در نظر می گیرند و گاهی پویایی بیشتر از هر نظر را مد نظر قرار می دهند و انتقاد ها را به دلیل رشد این دانشگاه بیان می کنند و در وجود داشتن این دانشگاه نظر گاهی نظر منفی و گاهی مثبت دارند.

گروه موافق نیز ضرورت وجود دانشگاه فرهنگیان را تایید و فرایند فعلی حاکم بر این دانشگاه را صحیح و قابل قبول می دانند.

اما اگر واقع بینانه‌ به موضوع پرداخته شود، می توانیم به جرات بیان کنیم که داشتن نیروی انسانی مورد نیاز یک سازمان فضایی را می طلبد که آموزش ها و مهارت ها به طور حرفه ای و خاص در آن فضا مورد توجه قرارگیرد و خروجی نیروی انسانی متخصص و با مهارت برای آن سازمان باشد.

به عنوان مثال می توان به دانشگاه های صدا و سیما و علوم قضایی اشاره داشت که با بورسیه کردن افراد جذب شده نیروی مورد نیاز سازمان خود را تامین می‌کنند.

بنابراین نظرات مخالف در رابطه با دانشگاه فرهنگیان که با هدف تربیت و آموزش نیروی مورد نیاز نظام آموزش و پرورش تاسیس شده است، چندان دور از ذهن نیست و دیگر سازمان ها و حتی کشورهای پیشرفته و به اصطلاح جهان اول دنیا برای خود نیازی ضروری می دانند چراکه موضوع هزینه در مقابل دستاورد های بلند مدت و مفید قرار نمی گیرد.

نظرات کاملا موافق نیز به دلیل آنست که ضرورت وجود دانشگاه فرهنگیان به اثبات رسیده است و همین روند فعلی را برای رسیدن به اهداف نظام آموزش و پرورش مطلوب می دانند.

اما در دیدگاه میانه، گاهی نظرات بسیار تندی به روند فعلی این دانشگاه وارد می شد که عدم وجود دانشگاه فرهنگیان به اثبات می رسد و گاهی نظرات انتقادی بر پایه وجود دانشگاه فرهنگیان اما با ملاحظات دیگر بیان می شود.

قابل توجه است که هیچ سازمان، نهاد، ارگان و اداره ای وجود ندارد که کاملا دارای نقاط مثبت و بدون نقاط ضعف باشد بنابراین اگر چنانچه دیدگاه میانه را بپذیریم، شرایط بحث و گفت و گو در جهت رشد و توسعه این دانشگاه بیشتر فراهم خواهد شد.

اصولاً براساس تجربه های متعدد در حوزه های مختلف جامعه، زمانی یک موضوع به بلوغ و حد مطلوب خود می رسد که انتقادات سازنده در مرحله اول مطرح شوند و سپس بر اساس انتقادات، کارگروه ها یا اجتماعات صاحب نظران آن حوزه برای حل و رفع مشکلات و انتقادات به ایده پردازی و بررسی ایده های مختلف بپردازند.

با این مقدمه، ضروری است که باور کنیم نقش صاحب نظران و متخصصانی که سال ها در متن و درون سازمان آموزش و پرورش با کوله باری از تجربه و اندوخته نسبت به روند فعلی انتقاداتی را مطرح می سازند و متاسفانه مسئولین ذی ربط به دلیل عدم وجود یک رابطه و بستر ارتباطی یا دیگر دلایل به این نوع از انتقادات توجهی نمی کنند.

مگر می شود دلیل مشکلات یک دانشگاه یا سازمان را عریض و طویل بودن آن دانست؟ پس ما یعنی معنای ظرفیت های مختلف این وزارتخانه، ادارات و مدیریت ها را متوجه نشده ایم.

یک وزارتخانه بایستی چنان از انعطاف و روش مدیریتی شایسته ای برخوردار باشد که تمام ابعاد و جنبه های خود را منطبق با اصول علمی در جهت اهداف و رضایت، پیش ببرد و این روش را به تمام ادارات مربوط به خود در سلسله مراتب پایین تر منتقل کند.

اما اگر فرایند به نحوی باشد که ایده ها و نگرش های جدید در حد بیان باقی بماند و مشکلات ، انتقادات و ظرفیت ها نادیده گرفته شوند ؛ انتظار پیشرفت در حوزه آموزش و پرورش و تمام سازمان های مربوطه به فراموشی سپرده می شود.

امید است وزیر محترم آموزش و پرورش دولت چهاردهم، رویکردی را دنبال کنند که انتقاد معلم شریف و محترم یک روستا و یک دانشجو معلم هم نادیده گرفته نشود و وزارتخانه در جهت یافتن راهکار حل آن مشکل، اهتمام ورزد.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

آذربایجان غربی

گروه گزارش/

« صدای معلم » در گزارش خود به تاریخ یکشنبه 11 شهریور 1403 با عنوان : « روابط عمومی و دو جای مهم و راهبردی در آموزش و پرورش ... آقای کاظمی ! تجارب پیشین پیش روی شماست ! » به دو جایگاه ستادی دیگر یعنی « حراست » و « گزینش » هم اشاره کرد . ( این جا )

امروز شنبه 24 شهریور ؛ پرتال وزارت آموزش و پرورش به انتصاب های جدید توسط وزیر آموزش و پرورش دولت پزشکیان پرداخته است . ( این جا )

اخبار رسیده به « صدای معلم » نشان می دهد که انتصاب « حسین صادقی » به عنوان رئیس مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش با پذیرش و استقبال خوب معلمان کنش گر رو به رو شده است .

این رسانه ی مستقل و منتقد در حوزه ی عمومی آموزش ایران امیدوار است که رویه ی غلط این بخش توسط مدیر جدید تصحیح شده و شکاف ( دره ) بی اعتمادی میان « صف » و « ستاد » به سوی بهبودی تمایل یابد هر چند قائم به شخص بودن عملکرد یک دستگاه یک مساله مهم مدیریتی است که باید با مطالبه گری مستمر و هدف مند در « حوزه ی عمومی » اصلاح شود .

اما پرسش « صدای معلم » از وزیر آموزش و پرورش آن است که مبنای کارشناسی و مدیریتی انتصاب « مجتبی هاشمی » به عنوان « رئیس مرکز حراست وزارت آموزش و پرورش » چه بوده است ؟

آقای هاشمی در دولت سیزدهم مناصب زیر را عهده دار بوده است : مجتبی هاشمی هم مانند سایر مدیران ستادی مستقر در دولت سیزدهم هیچ گاه نه به این پرسش ها و گزارش ها پاسخی ارائه کرد و نه در نشست های خبری از رسانه ی صدای معلم برای حضور و طرح پرسش دعوتی به عمل آورد .

- مدیرکل ارزیابی عملکرد و پاسخ گویی به شکایات وزارت آموزش و پرورش

- رئیس مرکز برنامه ریزی منابع انسانی و امور اداری وزارت آموزش و پرورش

( دو پست مهم بالا را ایشان یک جا اداره می کرد ) ( این جا )

« صدای معلم » در گزارش خود به تاریخ یکم آذر 1401 با عنوان : «آقای هاشمی ! چرا معلمان اداره شما را خیلی جدی نمی گیرند!» آیا مديركل ارزيابی و عملكرد و پاسخ گويی به شكايات وزارت آموزش و پرورش به اصول و ویژگی های " حکمرانی خوب " پای بند است ؟ پرسش هایی را خطاب به ایشان مطرح کرد . ( این جا )

این رسانه پرسیده بود :

« بر اساس این تعریف علمی و جهانی ؛ نخستین پرسش « صدای معلم » از آقای هاشمی و سایر مقامات و مسئولان آن است که آنان تا چه میزان در جهت توانمند سازی نهادهای مدنی و بخش خصوصی حرکت کرده اند ؟

میزان پاسخ گویی و مسئولیت پذیری اداره ی كل ارزيابی و عملكرد و پاسخگويی به شكايات وزارت آموزش و پرورش در برابر افکار عمومی و ذی نفعان آن چقدر بوده است ؟

تعاریف و نسخه هایی که وزیر آموزش و پرورش و سایر مقامات تحت مدیریت ایشان برای جامعه ی ایران و ذی نفعان آن می پیچند تا چه حد در کاهش « نارضایتی فراگیر معلمان » تاثیر داشته است ؟ و آیا توانسته است بر « سرمایه اجتماعی و اعتماد » آنان به ستاد وزارتخانه بیفزاید ؟

به عنوان مثال ؛

عملکرد اداره كل ارزيابی و عملكرد و پاسخ گويی به شكايات وزارت آموزش و پرورش حداقل در یک سال اخیر در موضوعات و موارد زیر چگونه بوده است : 

- چالش های ثبت نام

- وضعیت هدایت تحصیلی و این که به موقع صورت می گیرد ؟

- وضعیت سامانه ی ثبت حقوق و بیمه ی معلمان غیردولتی و پس گرفتن آن و یا آن که اجبارا تایید کردن سامانه بدون پرداخت حتی یک روز بیمه و حداقل حقوق دریافتی به معلمان غیردولتی توسط مدیران ؟

- وضعیت شهریه های گزاف در مدارس دولتی و غیردولتی

-رسیدگی به وضعیت اعزام معلمان به خارج از کشور و بررسی عملکرد مرکز بین الملل وزارت آموزش و پرورش در این مورد

و...

( آیا واحد شما به نامه ی خانم لیلا مرادپور که به تازگی در « صدای معلم » منتشر شد پاسخ گو بوده و یا اصلا نیازی برای پاسخ دادن در خود می بیند ؟ ) ( این جا )

پرسش « صدای معلم » از آقای هاشمی آن است که آیا نهاد تحت مدیریت ایشان واقعا در جهت تحقق وظایف تعریف شده برای این نهاد نظارتی و کنترل حرکت می کند و پرسش مهم تر این که چرا معلمان ترجیح می دهند به جای طرح شکایت در این اداره و واحدهای تابعه آن بیشتر از مجاری خارج از حوزه ی آموزش و پرورش پی گیر حقوق و مطالبات قانونی و ضایع شده ی خویش باشند ؟ »

مجتبی هاشمی هم مانند سایر مدیران ستادی مستقر در دولت سیزدهم هیچ گاه نه به این پرسش ها و گزارش ها پاسخی ارائه کرد و نه در نشست های خبری از رسانه ی صدای معلم برای حضور و طرح پرسش دعوتی به عمل آورد .

پرسش « صدای معلم » آن است که با این توصیفات ؛ چگونه فردی عهده دار بخش مهمی مانند « پاسخ گویی به شکایات » در بزرگ ترین وزارتخانه کشور می شود و ادامه کار می دهد ؟

« شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران » در خبری عنوان کرده است که : « مدیر کل ارزیابی عملکرد وزارت آموزش و پرورش مجتبی هاشمی که در سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ مسئول ارزیابی عملکرد وزارت آموزش و پرورش بوده، نقش اساسی در تغییرات گسترده در مدیریت مدارس کشور داشته است. هاشمی در حذف و جایگزینی بیش از ۲۰ هزار مدیر مدارس، نقش اساسی داشته است » .

آیا آقای هاشمی این ادعا را می پذیرد ؟

آیا پاسخی دارد ؟

رئیس جدید مرکز حراست وزارت آموزش و پرورش با توجه به پیشینه و عملکرد خود واقعا چه طرح و برنامه ای برای بازسازی اعتماد معلمان و کاهش نارضایتی فراگیر فرهنگیان دارد ؟

با توجه با تاکیدات فراوان مسعود پزشکیان در دوران رقابت های انتخاباتی بر لزوم توجه محوری و بنیادین به « کار کارشناسی » ؛ پرسش صریح این رسانه از وزیر آموزش و پرورش در مورد این مطالبه ی مهم برای اقناع افکار عمومی فرهنگیان و جامعه چه می تواند باشد ؟

پایان گزارش/

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه گزارش/

روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش به جا مانده از دولت سیزدهم در بخش اسلاید پرتال خود با عنوان : « وزیر آموزش و پرورش دولت چهاردهم پای حرف فرهنگیان نشست » سعی کرده است تا دل علیرضا کاظمی را به دست آورد اما هنوز این بخش نسبت خود را با سخنان مسعود پزشکیان در حوزه آموزش و تربیت تعریف نکرده است .

این پرتال می نویسد : ( این جا )

« به گزارش مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش، علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش به منظور اجرای سیاست‌های دولت چهاردهم و با هدف ارتباط موثر با سطح جامعه و بررسی دغدغه های جامعه فرهنگیان با تعدادی از فرهنگیان دیدار کرد.

عصر روز چهارشنبه، علیرضا کاظمی با برخی از مراجعه کنندگان به وزارت آموزش و پرورش که از قبل تعیین وقت انجام داده بودند، در محل این وزارتخانه دیدار کرد.

 در این دیدار‌ وزیر آموزش و پرورش به همراه تعدادی از معاونین با شنیدن مشکلات و مسائل مراجعان، دستورات لازم برای رفع موانع و مشکلات را صادر کرد.

در جلسه مذکور مراجعه کنندگان با علیرضا کاظمی دیدار کردند و درخواست های خود را ارائه کردند و وزیر آموزش و پرورش نیز معلمانه به توضیحات و دغدغه های آنها گوش و دستوراتی صادر کرد.

در این جلسه که با حضور  فرهنگیانی از نقاط مختلف کشور برگزار شدکه درباره مشکلات استخدامی، جذب و نگهداشت نخبگان، درخواست کمک دانش آموز نخبه از وزیر برای تسهیل امور مربوطه، طرح آموزش قرآنی یک معلم، معترضان به کد ۱۹، انتقال وجابجایی، به کارگیری نیروها و بررسی مشکلات نمایندگان معلمان مامور خارج از کشور و... موضوعاتی مطرح کردند.

گفتی است در این جلسه اعضای شورای معاونان وزارت آموزش و پرورش که با درخواست های این فرهنگیان مرتبط بودند نیز حضور داشتند که پس از دستور وزیر آموزش و پرورش مسأله مراجعه کننده را پیگیری کردند.

گفتنی است که دیدار مردمی با وزیر آموزش و پرورش یکی از برنامه های ثابت و مهم این وزارتخانه خواهد بود تا از این طریق فرهنگیان، مستقیم و بدون واسطه با وزیر آموزش و پرورش و مسئولان ارشد آموزش و پرورش دیدار و گفت و گو کنند » . وقتی در کارنامه ی عملکردی مسئولان و مدیران به آیتم « پاسخ گویی » اساسا اهمیتی داده نمی شود و میزان ابقا و ماندگاری فقط تعریف و تمجید از مافوق و ارائه اخبار و گزارش های خوب و صوری است ...

محض یادآوری باید گفت که ملاقات های مردمی با وزیر آموزش و پرورش « پدیده ی جدید و یا منحصر به فردی » نیست و سال هاست که این رویه ادامه داشته بی آن که در اثربخش بودن و یا علمی بودن این گونه نشست ها پژوهش و یا مطالعه ی مستقل و یا علمی صورت گیرد .

برگزاری این ملاقات ها هم فرضا ارتباطی با سیاست های این  دولت و یا آن دولت هم ندارد .

عادت و رویه ی نادرستی است که در فرهنگ سازمانی بیمار ما نهادینه شده است .

اگر وزیر آموزش و پرورش دولت پاسخ گوی پزشکیان به دنبال « ارتباط موثر » می باشد باید که در سیاست های و راهبردی این وزارتخانه در زمینه نوع و جنس ارتباط با بدنه و خوانش مطالبات و انتظارات ؛ بازنگری و تحول جدی صورت بگیرد .

منطقی ترین و بهترین مسیر برای پاسخ به این انتظار هم بخش « روابط عمومی » است .

وقتی صف ملاقات کنندگان با شخص وزیر آموزش و پرورش پرترافیک است و جنس مطالبات هم همگی از جنس « شخصی » هستند نشان دهنده آن است که روابط عمومی های آموزش و پرورش تعطیل هستند و پاسخ گویی و مسئولیت پذیری مدیران و مسئولان در آن جایگاهی ندارد .

این که فرد از جریان پاسخ گویی در این دستگاه تعلیم و تربیت « ناامید » شده و ترجیح می دهد مشکل خود را با شخص اول دستگاه مطرح نماید . شاید که تاثیری داشته باشد .

بنابراین این موضوع نمی تواند نکته ی مثبت و یا قابل طرح و دفاعی برای وزیر آموزش و پرورش باشد .

وقتی در نشست های خبری این وزارتخانه ، فقط « رسانه های خودی و هم سو » دعوت می شوند و از سوی دیگر خبرنگاران هم سعی می کنند تا نقش « میرزابنویس » را ایفا کنند و چیزی نپرسند و یا نگویند که فلان مسئول به قبایش بر بخورد و برآشفته شود ...

وقتی در کارنامه ی عملکردی مسئولان و مدیران به آیتم « پاسخ گویی » اساسا اهمیتی داده نمی شود و میزان ابقا و ماندگاری فقط تعریف و تمجید از مافوق و ارائه اخبار و گزارش های خوب و صوری است ...

  طبیعی است که صف منتظران ملاقات با وزیر آموزش و پرورش شلوغ و پر ترافیک شود .

پایان گزارش/

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

   دورکیم، جامعه شناس فرانسوی معتقد بود که پدیده‌های اجتماعی علل اجتماعی دارند و نباید آنها را با علل و عوامل فردی تحلیل نمود. بر این اساس در تحلیل این مسئله که چرا اکثریت دانش آموزان کشور علاقه‌ای به تحصیل ندارند، باید آن را مسئله اجتماعی (اکثریت دانش‌آموزان کشور) دانست نه پدیده یا مسئله‌ای فردی ( تعداد بسیار اندکی از دانش‌آموزان).

با توجه به روش تحلیل دورکیمی می‌توان عوامل اجتماعی مهم زیر را در عدم علاقه‌مندی اکثریت دانش‌آموزان کشور به تحصیل چنین تحلیل نمود:

۱. ابزار تحرک اجتماعی نبودن تحصیل:

در گذشته، جوانان از طریق تحصیل و کسب علم می‌توانستند به مشاغل دولتی دست یابند. دست یابی به شغل مناسب و دائمی از سوی جوانان موجب تغییر سایر جنبه‌های زندگی آنان یعنی ازدواج ، نوع منزل مسکونی ، نوع وسیله نقلیه و ... می‌شد. اما امروزه در کشور ما تعداد مشاغل دولتی بسیار کاهش یافته و کسانی هم که به مشاغل دولتی دست می یابند، بیشتر از راه‌هایی غیر از تحصیل به آنها دست می‌یابند . به این معنی که آنانی که متعلق به خانواده شهدا هستند یا دارای درصد جانبازی می‌باشند یا در موسسات حکومتی- انقلابی مثل دانشگاه امام صادق ، تحصیل کرده‌اند ، می‌توانند در مشاغل دولتی جذب شوند . بنابراین جوانان به این نتیجه می رسند که یا باید در بخش خصوصی مشغول شوند و یا باید خودشان، کارآفرینی کنند. بخش خصوصی به دلیل تسلط دولت بر همه منابع اقتصادی و همچنین سیاست خارجی نامناسب و تحریم ها بسیار ضعیف و ناکارآمد بوده و در نتیجه نیازمند نیروی متخصص و به روز نمی باشد. کارآفرینی یک جوان برای خود نیز امری آسان نیست. از طرف دیگر بسیاری از دانش‌آموزان در خانواده ، فامیل ، دوستان و آشنایان خود ، افراد تحصیل کرده بسیاری را سراغ دارند که یا بیکارند یا به ناچار در مشاغلی چون رانندگی اسنپ ، دلالی و ... مشغول کارند. بنابراین بسیاری از دانش‌آموزان به دلیل اینکه تحصیل را ابزاری برای تحرک اجتماعی و دست یابی به شغل مناسب و دائمی نمی‌یابند، در نتیجه علاقه به تحصیل در آنان از بین می رود.

۲. پیدایش مشاغل آسان و پردرآمد:

با شروع دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد و در پیش گرفتن سیاست‌های رادیکال از سوی وی در عرصه سیاست خارجی مخصوصاً مسئله انرژی هسته‌ای موجب شد که غرب تحریم‌هایی را علیه ایران وضع کند. این تحریم‌ها به مرور زمان نه تنها کمتر نشدند ، بلکه روز به روز بیشتر شده و حتی جنبه بین المللی پیدا کردند . تحریم‌ها موجب شدند که قیمت سکه ، دلار و خودرو از حالت طبیعی و متعادل خود خارج شده و روز به روز افزایش یابند . دولت برای متعادل کردن قیمت آنها سعی کرد با عرضه سکه و دلار دولتی و همچنین عرضه خودرو به قیمت دولتی ، قیمت آنها را به حالت تعادل برگرداند؛ اما با این وجود، فاصله قیمت دولتی با قیمت بازار به منبع درآمدی جدیدی برای بسیاری از افراد تبدیل شد.

در دوره ریاست جمهوری روحانی نیز افزایش بی‌رویه قیمت سهام در بورس به منبع درآمدی بادآورده و یک‌شبه اضافه شد. به این ترتیب به تدریج وضعیتی در کشور به وجود آمد که بسیاری از افراد می‌توانستند با زحمت کمتر به درآمد بیشتری دست یابند. از طرف دیگر نظام جهانی جدید که بر ارتباطات الکترونیکی و اینترنتی استوار است موجب ایجاد و گسترش مشاغل موقتی و منابع جدید درآمدی از جمله رمزارزها و ایردراپ ها (مثل کتس، همستر، داگز ) شده که اکثریت جوانان به صورت آسان و با کمترین هزینه می‌توانند صاحب درآمدهای زیاد شوند.

خلاصه اینکه امروزه در داخل کشور، افراد جوان و در سن نیروی کار می‌توانند از طریق شرکت در قرعه کشی خودرو، خرید و احتکار دلار و سکه به قیمت دولتی و فروش آنها در زمان مناسب و همچنین فعالیت در رمزارزها و ایردراپ‌ها ، درآمد‌های زیادی را بدون پرداخت مالیات یا تاسیس محل کار به دست آورند. بنابراین این گونه افراد نیازی نمی‌بینند که انرژی خود را در کلاس‌های درس و مدرسه سپری کنند که هم روندی دراز مدت است و هم اینکه نیازمند انرژی ذهنی و مالی بسیار است.

۳.دشواری رقابت علمی و تحصیلی:

واقعیت این است که مواد و درس‌های آموزشی امروزی نسبت به گذشته به لحاظ کیفی در سطح بالاتر و دشوارتری تدوین و تنظیم شده است. به عبارت دیگر درس‌های آموزشی کنونی نسبت به گذشته دارای بار علمی سنگین‌تر و در عین حال در سطح بالاتری از درک و فهم، تنظیم شده‌اند. برای مثال در کتاب جامعه‌شناسی دهه ۶۰ مثلاً مفهومی چون «ارزش» تعریف می شد و چند مثال نیز برای آن در کتاب نوشته می شد. به هنگام امتحان کتبی از دانش‌آموزان سوال می‌شد که: « ارزش را تعریف کرده و یک مثال برای آن ذکر کنید». اما امروزه کتاب جامعه‌شناسی چنین انتظاری از دانش‌آموزان ندارد ، بلکه انتظار بالاتری دارد. به این معنی که از دانش‌آموزان می خواهد در حوزه مدرسه، چند ارزش را نام ببرند یا اینکه از بین چهار گزینه داده شده ، مشخص کنند که کدام یک ارزش بوده و هنجار نیست. پاسخ به چنین سوالاتی نیازمند این است که ابتدا دانش‌آموزان باید تعریف ارزش را بدانند و سپس قادر باشند بر اساس تعریف مذکور، مثالهای مربوطه را ذکر کنند یا مصداق درست را از بین گزینه‌های داده شده ، تشخیص دهند.

بنابرین امروزه دانش‌آموزان برای قبولی در یک رشته خوب و به درد بخور در دانشگاه لازم است که چهار سال دبیرستان را علاوه بر کلاس‌های مدرسه در کلاس‌های تقویتی بیرون از مدرسه نیز شرکت کنند تا بتوانند در یک رقابت دشوار علمی بر رقیبان خود پیروز شوند. در حالی که در گذشته، رقابت علمی امری دشوار و پرهزینه نبود. لذا رقابت علمی دشوار و سنگین برای دانش‌آموزان در قبولی در یک رشته خوب و به درد بخور باعث می‌شود که اکثریت آنان به این نتیجه برسند که تحصیل امر چندان به صرفه و مفیدی نیست و در نتیجه علاقه خود به تحصیل را از دست بدهند.

در پایان و به طور خلاصه می‌توان گفت که امروزه اکثریت دانش‌آموزان به دلایل زیر تحصیل را امری درازمدت، پرهزینه و نامفید تشخیص داده و در نتیجه علاقه چندانی برای تحصیل ندارند.

اولا تحصیل را برخلاف گذشته، ابزاری برای تحرک اجتماعی و رسیدن به مراتب بالای شغلی و اجتماعی نمی یابند.

ثانیا مشاغل آسان، کم هزینه و پردرآمدی مثل خرید سکه و دلار به قیمت دولتی و یا خرید خودرو به قیمت دولتی و فروش آنها به قیمت بالا در بازار وجود دارند. همچنین جوانان می توانند در فضای اینترنتی در بخش هایی چون رمزارزها و ایردراپ ها، فعالیت اقتصادی داشته باشند که درآمد زیادی را بدون پرداخت مالیات و یا اجاره محل کار در اختیار آنان قرار می دهد.

ثالثا امروز برخلاف گذشته، رقابت علمی و تحصیلی ، امری درازمدت، دشوار و پرهزینه است ؛ در حالی که راه هایی وجود دارند که جوانان می توانند در کوتاه مدت و با صرف حداقل هزینه ها به درآمدهای زیادی دست یابند.

رسیدن به ثروت نیز معمولا موجب دست یابی به دیگر مزایای اجتماعی یعنی قدرت و حیثیت (پرستیژ) می گردد.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

چرا تعداد پوسترها از تعداد آنهایی که آنها را نگاه می کنند بسیار بیشتر است؟

قاعدتا هر کدام از این پوسترها مقالات علمی هستند که باید پاسخ یک سوال را بدهند. در این دو و نیم دهه ای که من شاهد هستم، هر سال هزاران پایان نامه و پوستر و مقاله نوشته می شود؛ ولی چرا ما در حل ساده ترین سوالات درمانده ایم؟

درست رو به روی محل نصب این پوسترها، با قطع درختان و درختچه ها، ساختمانی غیر قانونی می سازند و صدای هیچ کس در نمی آید. یعنی برگزارکنندگان این کنگره از ظرفیت این همه آدم برای حل یک مشکل در راستای حفظ طبیعت و‌میراث یک قرن تاریخ علم کشور استفاده نمی کنند.

آیا دانشگاهی که از خانه خود و درختانی که بر او سایه می افکنند نمی تواند دفاع کند، می تواند جلوی تخریب جنگل ها و خشک شدن تالابها را بگیرد؟  آیا از این دانشگاه انتظار داریم که مشکلات مملکت را حل کند؟

چرا با این همه تولیدات علمی، کل گروه های زیست شناسی کشور با ۹۰ سال سابقه نتوانستند حتی یک ژورنال معتبر علمی با اندکس بین المللی منتشر کنند؟

چرا ما در دانشگاه مادر ما یک متخصص اکولوژی نداریم؟

چرا در دانشگاههای کشور حتی یک نفر متخصص حیات وحش تربیت نشده و اگر هم کسانی دلسوز هستند اغلب به خاطر علاقه شخصی است. در حالی که ازبکستان کشوری فقیر ، در بیابان های آسیای میانه وزارتخانه اکولوژی، حفاظت محیط زیست و تغییر اقلیم دارد. در کشوری با پایین ترین سهم بودجه تحقیقاتی، بالاترین تعداد فارغ التحصیلان دانشگاهی به خصوص در مقاطع فوق لیسانس و دکتری و شمار مقالات علمی دارد.

مقالاتی که با جیب خالی تولید می شوند واقعا کیفیت دارد؟ به جرات می گویم که بالای نود درصد این پوسترها و مقالات فقط ابزاری است برای ارتقای همکاران دانشگاهی و یا نمره فارغ التحصیلان. آن درصد کم با کیفیت هم ابزاری است برای گرفتن پوزیشن در خارج و فرار از کشور.

۲۶ سال است که ما در دانشگاه تهران بهترین ها را تربیت کردیم و همگی رفتند. ولی حالا آن قدر وضع مان خراب شده که در بهترین دانشگاه کشور، افراد با صفر نمره تخصصی در کنکور فوق لیسانس پذیرفته می شوند.

یک روز بعد از برگشتنم از ازبکستان، معاون اداری مالی ما آمد گفت که این سوسن هایی که شما کاشته اید را باید جمع کنید تا جایش گیاه زینتی بکاریم. من به حدی از گفته ایشان - که اتفاقا متخصص آب است - برآشفتم که حد احترام دانشگاهی خود را هم شکستم. ما را چه شده است که بدین گونه جایگاه دانشگاه را پایین آوردیم که در این روزها که بی آبی کل کشور را گرفته است، یک گیاه بومی که درست در گرم ترین روزهای سال بدون آبیاری گل می کند را تحمل نمی کنیم و دنبال کاشت یک سری گل های زینتی خارجی هستیم؟ 

دانشگاه سقوط کرده است و درد آن است که ما حتی چشم مان  آنقدر ضعیف شده که حتی قادر به دیدن خرابه های آن نیستیم و گوش مان هم آنقدر ضعیف شده که صدای فروریزش آن را نمی شنویم .

این داغش خیلی جگر سوز است.

( کانال دغدغه های محیط زیستی و دانشگاهی )