ارسطو در باب ضرورت فلسفه می گوید: « اگر باید فیلسوفی کرد باید فیلسوفی کرد. اگر نباید فیلسوفی کرد باید فیلسوفی کرد» این عبارت زیبا هیچ گاه رنگ غبار به خود نمی گیرد و همیشه بدیع جلوه می نماید.

فرض است بدانیم که بین فیلسوف و تفلسف کردن تفاوت از زمین تا آسمان است.

نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند

نه هر که آینه سازد سکندری داند

نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست

کلاه داری و آیین سروری داند

هزار نکته باریک تر از مو اینجاست

نه هر که سر بتراشد قلندری داند

"حافظ"

اخیراً باب شده است بسیای از واعظان و سخنرانان در هنگام وعظ و سخنرانی در مورد هر پدیده اجتماعی ، سیاسی ،مذهبی ، اقتصادی و علمی اظهار نظر نموده و نظرات غیر کارشناسی از خود صادر می کنند.

تازه خیلی با جرأت شده و فتوا می دهند و گاهی هم از حلال و حرام سخن به میان می آورند بدون این که در مورد آن موضوع فیلسوف باشند.

کسی که می خواهد درباره موضوعی فیلسوفی کند باید در راستای آن موضوع فیلسوف باشد ؛ هر تفلسفی اعتبار علمی ندارد زیرا ممکن است همه سو نگرانه نباشد بر این اساس ناقص و نارساست.

جالب است !

شخصی می آید در هنگام سوگــــواری و عـزاداری به تفسیر از نهاد آموزش و پرورش می پردازد و در آن از « حقوق معلم » سخن به میان می آورد و اعتراض معلم نسبت به حقوق و دستمزد خویش را محکوم می کند.

لازم است بدانیم در این مورد نظر دادن، تخصص ویژه می خواهد ؛ چرا به خود اجازه می دهید در مورد مسائلی که اطلاعات کافی و وافی ندارید وارد شوید و به تجزیه و تحلیل بی اساس و سست بپردازید.

زمانی که بی نظمی اقتصادی به اوج خود رسیده و هیچ کنترل و نظارتی در کار نیست ، معلم انتظار دارد جلوی این بی نظمی سد شود، حال که نمی شود کنترل کرد حداقل بین مستمری بگیران یا کارکنان دولت فرق قائل نشوید . شاید بشود فقر را تحمل کرد اما فرق قابل تحمل نیست.اصلا شاید اعتراض معلم درست نباشد اما این موضوع باید در هیئت دولت و مجلس به بحث و بررسی گذاشته شود و هیئتی متشکل از اقتصاددانان ، حقوق دانان و کارشناسان ذیربط به این امر بپردازند نه این که هر شخص غیر متخصص در این باره خیلی تلگرافی نظر دهد و ذهن عده ای را با تعبیرهای نادرست خود به انحراف کشاند.

کسی می تواند در خصوص آموزش و پرورش نظر دهد که علم جامعه شناسی آموزش و پرورش را بداند و بفهمد که :

آموزش و پرورش یک نهاد تولید کننده است آن هم تولید فکر که از همه تولیدات ارجح می باشد. آموزش و پرورش یک نهاد زود بازده نیست ، بازدهی اش به گونه ای است که تحلیل نمودنش قدری علم جامعه شناسی می خواهد.

در کجای جهان این نظر محترم است و ارجمند جلوه می کند؟ با تعبیر این که « معلم کم کار است » باید کم تر از کارمند بانک ، آب ، گاز و شهرداری حقوق بگیرد . اگر این تعبیر آبکی درست باشد دیگر کسی معلم نمی شود و اگـــر این تعبیر درست از آب در آید آنانـــی که می توانند معلم خوبــی باشند هیچ گاه شغل معلمی را انتخاب نمی کنند.

طبق تحقیقات بعمل آمده در کشورهای توسعه یافته جهان مثل آلمان ، ژاپن و ... بهترین استعدادها جذب شغل معلمی می شوند ، چرا؟

دولت موظف است بر اساس تورمی که در جامعه وجود دارد برای کارکنان خود حقوق تعریف کند نه بر اساس مشاغل. ممکن است کمی فرق لازم باشد نه آن چنانی فرقی که معقول نباشد تا جایی که از عدالت دور شود.

در کجای دنیا سراغ دارید پزشک در یک روز زمان اندکی را که در مطب خویش به طبابت می پردازد 40 تا50 نفر را ویزیت نماید و به او اجازه داده شود تا 1500000 تومان کاسب باشد ، کجای این کارعلمی و منطقی به نظر می رسد؟ در همین روز به بیمارستان هم می رود تازه جزء هیئت علمی دانشگاه هم است و حقوق قابل ملاحظه ای از بیمارستان و دانشگاه می گیرد. این پزشک کدام ساعتی از روز، وقت می کند سری به کتابخانه ها و سایت های علمی و پزشکی بزند؟

در کشور ما پزشک با درآمد گزافی که دارد بیشتر فکرش صرف تبدیل پول به دست آمده به سرمایه های فراوان است. در کارهای برج سازی و سرمایه گذاری در بخش های خصوصی و خرید املاک ... فعالیت دارد .چنین پزشکی اصلاً وقت نمی کند در جهت کسب یافته های تازه پزشکی فعالیت نماید و به روز باشد !

شکاف عمیق در توزیع درآمدهای ملی بین معلمان و دیگر کارکنان دولت،از جمله ( پزشکان ، قضات ، کارمندان شرکت های آب ، برق و گاز...) موجب اختلاف قابل ملاحظـه ای گردیده که به طرز فاحش ایــن تفاوت درآمدها خــودنمایـــی می کند. برای توجیه این مسئله از « روش قیاس »  استفاده می کنیم، فی المثل کســی که در بانک کار می کند با توجه به حقوق و مزایا می تواند بهترین مسکن با کیفیت بسیار خوب را برای خانواده خویش تهیه کند و علاوه بر آن توانایی آن را دارد در بسیاری از جاها سرمایه گذاری کند و ملک و املاک خریداری نماید و تملک داشته باشد همین طور یک قاضی، ولی معلم در طول خدمت سی سال نه تنها نتوانسته یک مسکن نسبتا خوب تهیه نماید بلکه در زندگی روز مرّه خویش هم مانده است. دولت موظف است هرم فاصله در آمد ها را کم کند.

مقدار کار و شیوه کاری یک معلم به زمان بازگشایی مدارس و پایان سال تحصیلی بستگی دارد، دراین مورداصلا معلم تعیین کننده نیست. این نحوه کار از طرف وزارتخانه معلوم می گردد که این اسلوب و روش در همه کشورها معمول و متداول است این دلیلی نمی شود که معلم نسبت به کارمندان دیگر موسسات از حقوق و مزایای کمتری برخوردار باشد. اصلاً چرا معلم باید بیکار باشد اگر بخش قابل ملاحظه ای از درآمدهای ملی صرف هزینه بهداشت و آموزش و پرورش گردد که این امر در کشورهای توسعه یافته معمول است هیچ گاه بیکاری پنهان معلم، خود را نشان نمی دهد.

این افراد باید در اوقات فراغت در کتابخانه ها و آزمایشگاه های مجازی و حقیقی و کارگاهای علمی به سر برند و به تفحص در زمینه شغلی خویش بپردازند و به کارهای پژوهشی و تحقیقاتی روی آورند.

اگر احساس می شود معلمان کشور بیکاری و فراغت زیادی دارند این نشان از بی برنامگی متولیان و دست اندرکاران تعلیم و تربیت و بی بضاعتی آموزش وپرورش می باشد.

تا زمانی که معلم جامعه ما در غم نان بسر برد نمی تواند درست معلمی کند .

چگونه می شود این قضیه را توجیه نمود که باید به قاضی آن قدر حقوق داد تا در اثر نیاز و تنگدستی خللی در قضاوت و انصافش وارد نشود و از روی عدالت رای صادر نماید و حق کسی را تضییع ننماید، در صورتی که برای معلمی که زیربنای فرهنگ ، تربیت و اخلاق آینده سازان کشور به دست آنان پایه گذاری می شود این فرض محال است؟ برای این که یک قاضی عادل و یک پزشک و مهندس اخلاقی و انسانی تربیت شود معلمانی می خواهیم که متعهد بوده و با آرامش و طیب خاطر به کلاس های درس گام نهند.

برخی هم با تعبیر نادرست این که "معلم زیاد است "نمی توان به آنها حقوق کافی داد در این باره باید گفت معلم زیاد نیستند این دانش آموزان کشور هستند که زیادند،چنانچه فراوانی خاصی احساس شود به عهده برنامه ریزان آموزش و پرورش می باشد که درست از پس ساماندهی و سازماندهی نیروی انسانی برنمی آیند.

گنه کرد در بلخ آهنگری

به شوشتر زدند گردن مسگری

یادمان نرود معلمان زیاد هستند ولی زیادی نیستند !

امیدواریم معلمان همچون گذشته هیچ گاه رسالت واقعی خویش را از یاد نبرند.

ارسال مطلب برای سخن معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

  گروه گزارش /

در بخش پیشین ( این جا ) به آثار و پیامدهای اجرای نظام 6 ، 3 ، 3 اشاره شد و این که حذف پایه اول از دوره دبیرستان ( دوره دوم متوسطه ) مشکلات و مسائل زیادی را برای همکاران فرهنگی ایجاد کرده است .

متاسفانه شواهد و گزارش ها نشان می دهد که وزارت آموزش و پرورش علی رغم تبلیغات فراوان ، برنامه و یا راهکار مشخصی برای سامان دهی علمی و نظام مند نیروهایش ندارد و این بی برنامگی به شدت موجب نارضایتی و اعتراض معلمان نسبت به وضعیت موجود شده است .

از مدت ها پیش ، اداره کل آموزش و پرورش تهران اقدام به « تجمیع دوره پیش دانشگاهی ( سال چهارم ) در یک واحد آموزشی مشخص » در هر منطقه نموده است .

این بدان معناست که در یک واحد آموزشی متوسطه ، 25 درصد نیروها به علت اجرای نظام ساختار جدید از لیست آن مدرسه حذف می شوند . از سوی دیگر ، به علت حذف پایه چهارم با ترتیبی که بیان شد ، 25درصد دیگر نیروهای آن واحد آموزشی نیز از چرخه آموزش حذف شده و در ردیف « نیروهای مازاد » قرار می گیرند .

در واقع ، 50 درصد نیروهای این واحد آموزشی در فهرست " نیروهای مازاد " قرار می گیرند .

حال این پرسش مطرح است که چه دلیل و یا علتی برای این " تجمیع " شتاب زده وجود دارد ؟

آیا بهتر نبود که وزارت آموزش و پرورش  علی رغم آن که برنامه های خود را بر خلاف  سیاست های دوران گذشته ، " غیر شتاب زده " می داند و می خواند ؛ بر اساس  یک " برنامه " امور سامان دهی نیروها را پی گیری می نمود ؟

پایان پیام /

گروه اخبار /

همه‌چیز از یک مسابقه تلویزیونی آغاز شد و ندانستن پیش پا افتاده‌ترین سوالات از سوی شرکت‌کنندگان جوان آن. اتفاقی که تلنگر تلخی بود بر ضعف دانستنی‌های جوانان. ندانستن‌های مداومی که حتی مجری مسابقه را به تنگ آورده بود.
- مجری: بحرالمیت یا دریای مرده به چه دلیل به این نام مشهور شده؟
شرکت‌کننده: دریای سیاه؟ به خاطر مثلث برمودا؟
- مجری: کدام مجلس به انقراض سلسله قاجاریه رای داد؟
- شرکت کننده: مجلس خبرگان
و...
این روزها آمارها حکایت از آن دارد که تعداد راه‌یافتگان به دانشگاه و مدرک‌بگیران تحصیلات آکادمیک افزایش یافته است، اما سوالی که در اینجا به ذهن می‌آید، این است که با این حجم از دانشگاه و فارغ‌التحصیلان، افراد جوابی برای ساده‌ترین سوالات ندارند؟ چه شده که بسیاری از مردم نیازی به دانستن احساس نمی‌کنند؟ چرا علاقه‌ای به خواندن ندارند؟ چرا تلاش و رغبتی برای دانستن نیست؟
فقر اطلاعات عمومی و ندانستن گویا در جامعه ما به سمت همه‌گیر شدن می‌رود، اما هنوز چاره‌ای برایش اندیشیده نشده است. «مجموعه عوامل مختلفی در چرایی این ماجرا دخیل هستند و نمی‌توان تک‌بعدی به این ماجرا نگریست.»

محمد محمدی‌اصل، جامعه‌شناس با اشاره به این نکته در گفت‌وگو با فرهیختگان می‌گوید: «وجود اقتصاد رانتی اولین دلیل است. ما برای زندگی کردن احتیاجی به علم و دانش نداریم، چراکه زندگی ما بر پایه فروش ماده خامی به اسم نفت تامین می‌شود در حالی که اگر زندگی ما بر پایه کار، تولید و فرآوری محصولات بنا شده بود خود را ملزم به دانستن و کسب علم و مهارت می‌کردیم.» بر این اساس اقتصاد و  روش‌های کسب ثروت در جامعه، ارتباط مستقیمی با میزان رغبت مردم به کسب دانش دارد. از سوی دیگر محمدی عدم تناسب بین جمعیت کارگزاران آموزشی کشور و جمعیت پذیرنده آموزش را دلیل دیگر این ماجرا می‌داند. او می‌گوید: «نسبت معلم و استاد به دانش‌آموز و دانشجو پایین است. این به این معناست که ما سرمایه‌گذاری‌های لازم را در حوزه آموزش انجام نداده‌ایم. حال این سرمایه‌گذاری هم نیروی انسانی متخصص را شامل می‌شود و هم امکانات و وسایل آموزشی.

14 میلیون دانش‌آموز در جامعه وجود دارند و در مقابل تنها یک‌میلیون کادر آموزشی وجود دارد که حتی این تعداد نیز فقط مختص آموزگاران نیست.» او شرایط حاکم بر جامعه را نیز در این ماجرا دخیل می‌داند.
شهروندان فرصتی برای حضور در جامعه ندارند، بنابراین نیازی به سرمایه‌گذاری برای یادگیری تاریخ و فرهنگ خود ندارند، اینکه چه کسی بودند و در گذر ایام چه اتفاقی بر سر کشور آنها آمده است. فرهنگ وارداتی موضوع دیگری است که او به آن اشاره می‌کند و می‌گوید: «شهروندان به‌ویژه جوانان امروز از وسایل ارتباطی جدید استفاده می‌کنند، بدون آنکه فرهنگ استفاده از آن را یاد بگیرند. از سوی دیگر پیام‌ها در فضای مجازی رد و بدل می‌شوند بدون آنکه تمرینی در نوشتن اتفاق بیفتد. وسایل ارتباطی جدید باعث شده هر کسی دیواری را به دور خود بکشد و این‌طور به دیگران القا کند که احتیاجی به مشارکت و اندوخته دانشی شما ندارم.»

محمدی به تعداد پایین تیراژ کتاب در کشور نیز اشاره می‌کند. به گفته او این میزان پایین به هر علتی که هست نشان می‌دهد مردم تمایلی به دانستن ندارند و اعتماد آنها به کتاب از بین رفته است. او به سرانه پایین مطالعه در کشور اشاره می‌کند که نزدیک به 10 دقیقه در روز است، در حالی که این شاخص در کشور‌های دیگر به چهار ساعت در روز می‌رسد. به اعتقاد او فضایی که بر اجتهاد مبتنی نباشد، این ذهنیت را در افراد ایجاد می‌کند که ما نیازی به دانستن نداریم و پیرو بودن و مصلحت اندیش بودن وظیفه اصلی ماست.
اما فرج کمیجانی، کارشناس مسائل آموزشی نگاه دیگری به ماجرا دارد. او می‌گوید: «رسالت آموزش و پرورش این است که حداقل اطلاعات را به جامعه هدف خود آموزش دهد. اما سیستم آموزشی ما در بی‌کیفیت‌ترین وضعیت قرار دارد؛ منشا آن هم ضعف محتوا، امکانات و نیروی انسانی متخصص است.» به گفته او معلمان در جامعه امروز ما از انواع مشکلات معیشتی و منزلتی رنج می‌برند و این امر توان و رغبت آموزش را از آنها می‌گیرد. از سوی دیگر توده مردم به دلیل انواع سرخوردگی‌ها، رغبتی برای کسب دانش ندارند.»
«بی‌توجهی به تفاوت نگرش‌ها در درازمدت باعث می‌شود افراد به اطلاعات سطحی گرایش پیدا کنند.» این نظر حوریه دهقان‌شاد، استاد علوم ارتباطات است. به اعتقاد او، «جوانان‌ها گرایش ویژه‌ای به سمت شبکه‌های اجتماعی پیدا کرده‌اند و کتاب و رسانه‌های مکتوب در حال فراموشی است. علاوه‌بر این فاجعه دیگری نیز رخ داده است. بسیاری از مردم به واسطه این شبکه‌ها فقط به اطلاعات بصری ازجمله فیلم و عکس روی آورده‌اند. این مساله این هشدار را به ما می‌دهد که خواندن و تمرین نوشتن روزبه‌روز در حال فراموش شدن است.
همه این عوامل دست به دست هم داده‌اند که اطلاعات عمومی مردم در کشور ما دچار چنین وضعی باشد؛ ضعف سیستم آموزشی و سرانه پایین مطالعه،  شرایط اقتصادی و... .

شاید قدم نخست، تغییری عمده در نظام آموزشی‌ای باشد که تمایل به آموزش و مطالعه را از دوران مدرسه در مردم می‌کشد.

روزنامه فرهیختگان

  گروه اخبار /

مدیر سایت سخن معلم :

« مشخص نیست که آموزش و پرورش، بر اساس چه دستورالعملی به کسری مقرری ماه اول از حقوق فرهنگیان در فروردین سال 94 مبادرت ورزیده است. »

در « روزنامه آفتاب یزد » مورخ شنبه 13 تیر گفت و گوی جذاب و خواندنی با دکتر« قانعی راد» رئیس انجمن جامعه شناسی ایران درباره مادی شدن افراد جامعه در دنیای امروز انجام شده بود... آنچه تا حدودی مایه شگفتی بنده در این گفت و گو شد عبارت بود از یک جمله‌ و قضاوت‌ جناب دکتر قانعی راد. ایشان در بخشی از این گفت و گو می گویند:

« کاش معلمان ما به جای مطالبه 500 هزارتومان حقوق بیشتر، دغدغه‌شان این بود که دانش‌آموزان در این سیستم آموزشی اشتباه درحال فناشدن هستند چون تبدیل به موجوداتی شده‌اند که فقط در پی حفظ کردن و امتحان دادن هستند. درحالی که نظام آموزشی در درجه اول باید بُعد رشد فکری و اجتماعی آنان را مدنظر قرار دهد. یادگیری در نظام آموزشی ما صرفا این است که دانش‌آموزان خودشان را در اتاق حبس کنند، مثلا 100ساعت در هفته درس بخوانند. دانش‌آموزان ما امروز فاقد کنجکاوی، خلاقیت و مهارت‌های ارتباطی‌اند حتی توانایی شاد زندگی‌کردن هم ندارند.از تاریخ، فرهنگ و موسیقی چیزی نمی‌دانند اما خیلی خوب شیوه‌ها و روش‌های تست‌زنی را بلد هستند. اینها همه واقعیت است؛ واقعیاتی که نشان از آسیب و صدمه دارد درحالی که معلمان ما به جای توجه به این آسیب‌ها به فکر افزایش حقوق هستند.»
اینها بخشی از سخنان دکتر امین قانعی راد رئیس انجمن جامعه شناسان است.اگر به واقعیت زندگی معلمان این مرز و بوم و همچنین تلاش هایشان بیشتر دقت نماییم جنبه یک سخن و قضاوتی شتاب زده و نسنجیده بیشتر برایمان آشکار می‌شود...

جالب اینجا است که اگر به بافت کلی سخنان دکتر قانعی راد توجه نماییم پی می‌بریم به این حقیقت که جناب دکتر قانعی راد به گونه ای از معلمان سخن می‌گوید که انگار آنها دید صرفا مادی به قضایا دارند و تنها در فکر افزایش حقوق هستند نه موارد دیگر.

نگارنده منکر این حقیقت نیست که شبح دید مادی انگارانه تا حدودی بر همه ما احساس می‌شود و در این میان قشر معلمان را مستثنی نیستند و با توجه به اینکه در این جامعه زندگی می‌کنند آنها را هم گاهی با خود درگیر می‌نماید اما مطالبه افزایش حقوق توسط معلمان را نمی‌توان با دید منفی « مادی شدن » توصیف نمود.

بنده توجه به اینکه سابقه تدریس حدود ده سال دارد و می‌پذیرد که نظام آموزشی ما نواقص و اشکالات فراوانی دارد و نباید مطالبات معلمان تنها در افزایش حقوق خلاصه شود و...همچنین به جنبه توصیه گونه سخنان دکتر قانعی راد که نشان از دلسوزی ایشان دارد باید توجه نمود اما در هر حال جهت روشن شدن موضوع ،موارد زیر را قابل تامل می‌دانم:
اولا ، تامین مایحتاج زندگی و امکانات اساسی از طریق یک حقوق و دستمزد مکفی از شرط های اولیه و نیاز های ضروری است و عدم تحقق این نیاز و حقوق کافی ، موانع بسیار بزرگی سر راه کیفیت آموزش و پرورش دانش آموزان به وجود می آورد و نمی توان به بهانه مادی نشدن افراطی جامعه به سادگی از کنار آن گذشت و بگوییم که به جای افزایش حقوق باید در فکر بهبودی نظام آموزشی باشیم.

بنابراین افزایش حقوق معلمان از مهم‌ ترین مطالبات معلمان علاوه بر یک حق اساسی آنها برای استمرار یک زندگی شایسته است باید به عنوان پیش‌نیازی درنظر گرفته شود جهت بهبودی وضعیت آموزشی زیرا تا زمانی که دغدغه مادی معلمان به طور جدی مطرح باشد تا حدودی نمی‌توان انتظار شایسته از بهبود وضعیت آموزشی داشت و در واقع تکرار و توضیح این جمله ها توضیح واضحات است و قضیه مطالبات معلمان را باید با این زاویه دید مورد مداقه قرار بگیرد.
ثانیا اگر مطمئنا دکتر قانعی راد به بیانیه شورای مرکزی تشکل های صنفی فرهنگیان سراسر کشور دقت نمایند می‌دانند که دو مورد از اهم مطالبات فرهنگیان توجه به ارتقای کیفیت آموزشی و تربیتی و اجرای سیاست های حفاظتی از دانش آموزان در قبال آسیب های اجتماعی و جلوگیری از ترویج خشونت در مدارس است ، همچنین همه ما بیشتر به محتوای نوشته های روزنامه ها و مجلات و برگزاری دوره های آموزشی آگاهی داریم و می‌دانیم که دغدغه معلمان در کنار افزایش حقوق تلاش فراوان و دغدغه همیشگی معلمان معطوف به بهبود وضعیت فکری و اخلاقی و آموزشی دانش‌آموزان است و در این راستا تلاش های زیادی نموده اند و راهکارهای هم ارائه می‌دهند اگر چه ممکن است این اقدامات معلمان از ضعف هایی هم برخوردار باشد اما بی‌خیال هم نیستند و همان طور که گفته شد نگرانی از وضعیت آموزشی و پرورشی و فکری دانش آموزان روح بیشتر معلمان را دچار فرسودگی کرده است و این هم تنها زمانی می‌توانید این حس و دغدغه معلمان را احساس نمایید که معلم یک مدرسه باشید در یک روستای دورافتاده ای که از بسیاری از امکانات آموزشی و...محروم است یا حتی تدریس در کلاس های پرجمعیت شهرهای بزرگ که هر کدام سلیقه و رفتاری دارند و تنها موردی که برایشان کم اهمیت است درس و دانش است. 
آیا تقاضا و تلاش معلمان جهت دست یابی به مطالبات مشروع و قانونی و ضروری خود که آن هم افزایش حقوق است نشانه گسترش روحیه مادی شدن آنان است؟

البته دکتر قانعی راد در عبارات دیگر همین گفت و گو می‌فرمایند که خود افزایش حقوق سبب افزایش تورم و بی ارزش شدن پول می‌شود و غیر مستقیم شاید غرض ایشان ناظر بر این است که معلمان تقاضای اعطای تسهیلات نمایند به جای افزایش حقوق... که البته این ایده و سخن دکتر را می‌پذیرم اما این عبارت جناب قانعی راد که می‌گوید معلمان به جای دغدغه آموزشی دغدغه افزایش حقوق دارند...در واقع نوعی کم لطفی و بی توجهی در برابر اهمیت وضعیت معیشتی معلمان است و همچنین نادیده گرفتن این واقعیت است که معلمان با حقوق اندکی که تا حالا دوام آورده اند اما همچنان برای بهبودی کیفیت آموزی تلاش نموده اند و خواهند نمود .

در پایان با درنظر گرفتن موارد بالا که مطرح نمودم منطقی بودن سخنان دکتر قانعی راد را می‌سپارم به قضاوت وجدان و منطق خوانندگان گرامی.

روزنامه آفتاب یزد

ارسال مطلب برای سخن معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

  پایان شهریور 93 است و مهلت مسکن  اجاره ای تمام شده است  و دو ماه  صبح تا شب به دنبال  خانه ی اجاره ای 40 متری هستم .اجاره ها با حقوق من معلم همخوانی ندارد. برای گرفتن وام به اداره مراجعه کردم پاسخ این است :

« باید مبلغی را سپرده گذاری  کنید بعد از چند ماه به شما وام داده می شود ! »

" آقا من موقعیت مناسبی ندارم؟ "

در پاسخ ، حتی بدون آن که به من نگاهی کند شانه هایش را بالا می اندازد و با بی تفاوتی می گوید : " افراد بسیاری  وضعیتی  مشابه  شما دارند ! "

در نهایت تصمیم می گیرم  اسباب و اثاثیه مختصری که دارم را جمع  و جور کرده تا جایی پیدا می کنم، « خانه معلم  »بمانم .جواب آنها هم منفی است . چرا که بومی تهران هستم !

روز اول مهر را با چشمانی پر از اشک  و استرس و اضطراب تمام شروع می کنم .

در این شرایط با آن همه بغض فرو خورده من اگر دانش آموزی خطایی می کرد من چطور باید رفتار می کردم ؟!

من نیاز به غربالگری دارم ؟!

اعتماد به نفس من و عزت نفس من در جامعه ، نزد اولیا ،پیش املاکی، و...چه می شود ؟!

در این شرایط  می توانم 33 پسر بچه پر جنب و جوش پایه ششم را مدیریت کنم ؟!

آیا من باید غربالگری شوم؟!

منی که با مدرک فوق لیسانس با 25 سال سابقه کار حقوق یک میلیون تومان خود را باید برای خانه ای 40 متری تقدیم صاحب خانه کنم ! مخارج دیگر زندگی را چگونه  باید تامین کرد ؟!

من باید غربالگری شوم؟!

تا محل کار  روزانه 10 هزار  تومان باید پول تاکسی داد. منی که درآمد روزانه ام 35 هزار تومان است ، چطور باید این این مبلغ را پرداخت کنم؟! مجبورم هر روز سوار اتوبوس های شلوغ صبح شوم و سه بار خط عوض کنم و وقتی به کلاس درس می رسم ،انرژی برایم نمانده است.

آیا من باید غربالگری شوم؟!

هر بار با خود کلنجار می روم اینها بچه ابتدایی هستند ، نیاز به تنوع در پوشش معلم دارند ؛ لااقل هر سه ماه پوشش دیگری باید داشت . اما آیا توان خرید دارم؟!

خانم ! کلاس خصوصی درس می دهید ؟بله . چاره ای ندارم و وقتی شب به خانه بر می گردی جنازه ای بیش نیستی .تازه یادت می افتد که برنامه فردای بچه ها را آماده نکرده ام اما دیگر توانی هست ؟!

و...

من باید غربالگری شوم ؛ چون دیگر نه عزت نفسی ،نه اعتماد به نفسی ،نه روح و روانی و نه جسمی سالم برایم باقی مانده است !

اما نه به دلیلی که شما به دنبال آن هستید !

به دلیل مشکلات ناشی از بی عدالتی که با تمام تلاش خود حتی از حداقل های زندگی هم برخوردار نیستی !

من باید غربالگری شوم ...

ارسال مطلب برای سخن معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

همدان

 تابستان كه فرا مي‌رسد پس از پايان يك سال تحصيلي با كليد خوردن فرآيند ثبت نام دانش‌آموزان در مدارس در واقع سال تحصيلي جديد به نوعي آغاز مي‌شود، مدارس موظف هستند تا پايان تيرماه ثبت نام‌ها را انجام دهند و آمار خود را به مناطق ارسال كنند.

با آغاز ثبت‌نام، خانواده‌هايي كه دانش‌آموز كلاس اولي دارند، يا كساني كه فرزندان‌شان يك دوره تحصيلي را به پايان رسانده يا اوليايي كه محل سكونت‌شان تغيير كرده، در پي ثبت نام فرزندان‌شان هستند، چرا كه بقيه دانش‌آموزان يعني كساني كه از يك پايه به پايه ديگر ارتقا پيدا كردند و قصد تغيير مدرسه خود را هم ندارند به طور خودكار در همان مدرسه انتقال و يا ارتقاي آنها به پايه بالاتر صورت مي‌گيرد.

اين گروه از والدين كه بايد براي ثبت نام فرزندان خود اقدام كنند، آمار بزرگي را تشكيل مي‌دهند، به عبارتي بيش از يك سوم دانش‌آموزان را شامل مي‌شوند و به طور تقريبي با احتساب ١٢ ميليون دانش‌آموز مي‌توان گفت نزديك به ٥ ميليون بايد نسبت به ثبت نام اقدام كنند.

اين عدد كه حجم وسيعي از كار ثبت نام را دربر خواهد گرفت همه ساله با مسايل و مشكلاتي مواجه است. آمار مراجعان و معترضان به ثبت نام نشان‌دهنده گستردگي اين مشكلات و تكرار همه ساله آن است. هر چند موضوع ثبت نام داراي ابعاد مختلف است كه بيشتر بر تخلفات مدارس متمركز مي‌شود اما در اين نوشته بنده بر آنم تا از يك منظر تربيتي و در ذيل نگرش مبتني بر مديريت آموزشي به اين مقوله بنگرم؛ زاويه‌اي كه به نظر مي‌رسد كمتر به آن پرداخته شده است.

ترديدي وجود ندارد كه در نظام رسمي آموزش و پرورش موفقيت آموزشي منوط به ارتباط مستمر و تعامل مفيد و موثر خانه و مدرسه است و در پيوند پويا و سازنده اين دو نهاد ارتقاي كمي و كيفي محيط آموزشي ميسر خواهد شد، امكاني كه پيشرفت تحصيلي دانش‌آموزان و ارتقاي كيفي آموزشي و تربيتي را تضمين خواهد كرد.

اين فرض بديهي ما را به اين نتيجه مي‌رساند كه هر پديده‌اي در فرآيند آموزشي بايد تقويت‌كننده اين رابطه باشد؛ به مقوله ثبت نام نيز بايد از اين زاويه نگريسته شود. اگر انجام ثبت نام كه گام نخست ارتباط خانه و مدرسه و اوليا و مربيان است، غيرقانوني،‌تلخ و نامطلوب صورت گيرد، همان خشت اولي است كه كج گذاشته مي‌شود. اين يك وظيفه دوجانبه اوليا و مربيان است كه بايد تلاش كنند تا در شرايط مناسب و در شفافيت قوانين و مقررات و انتظارات و توقعات ثبت نام صورت گيرد. تصور نشود كه صرف وارد كردن نام فرزند در ليست مدرسه دلخواه آغاز يك موفقيت است بلكه آغاز موفقيت‌آميز برقراري ارتباطي است كه پيوندي معنادار ميان خانه و مدرسه ايجاد مي‌كند، پيوندي كه شوق تعامل و انگيزه همكاري را تضمين خواهد كرد، چرا كه در غير اين صورت فرزند در محيطي قرار مي‌گيرد كه فقط كاركرد مكانيكي دارد و اين با روح كار آموزشي و تربيتي ناسازگار است.

اين مساله در ثبت‌نام دانش‌آموزان پايه اول ابتدايي ازاهميت بيشتري برخوردار است؛ نخست اينكه والدين لازم است به همراه فرزند خود براي ثبت‌نام مراجعه كنند شكل‌گيري ذهنيت مثبت براي كودكي كه از خانه براي نخستين بار مي‌خواهد ساعاتي جدا شود و به نهاد ديگري به نام مدرسه بپيوندد از اهميت ويژه‌اي برخوردار است؛ بنابراين كمك به اينكه در مواجهه نخست تصويري مثبت و انگيزه بخشي در ذهن كودك از فضاي مدارس و مدير و مسوولان و مربيان مدرسه شكل گيرد، نخستين وظيفه تربيتي و آموزشي والدين است.

در ساير موارد ازجمله تغيير مدرسه هم شرايط تقريبا مشابه است، وقتي دانش‌آموزي پس از تحصيل در يك محيط آموزشي و با دوستان و هم‌كلاسي‌هايي كه چند سال همراه هم بوده‌اند به يك محيط آموزشي جديدي مي‌رود، ضرورت دارد تدابير لازم براي فراهم سازي مقدمات ارتباط سازگارانه صورت پذيرد. نشان دادن وجوه مثبت و جذاب مدرسه جديد و اطلاع‌ از مزيت‌هاي آن به اين امر كمك مي‌رساند.

به‌طور كلي ثبت‌نام امري است كه به ‌رغم نگاه سطحي بسياري از والدين و مديران و متوليان مدرسه به آن، مي‌تواند تجربه شيريني باشد از آغاز يك ارتباط، چرا كه در خواست ثبت‌نام يك تقاضا از روي ميل است و در صورت پذيرش همراه با استقبال اين درخواست مي‌تواند آغازگر خوبي براي يك سال تعامل سازنده خانه و مدرسه و اوليا و مربيان باشد.

*عضو شورای نویسندگان سخن معلم

  آموزش و پرورش، معلمان و دكتر فاني ماه‌هاي سختي را سپري كردند. ماه‌هايي كه با موج گسترده اعتراضات معلمان آغاز شد. آقاي وزير و يارانش در دولت پيگير مطالبات مطروحه و در رسانه‌ها درصدد پاسخگويي و جلب نظر معلمان برآمدند و اين فرآيند با طرح استيضاح در مجلس ادامه يافت.

بحث استيضاح براي وزير محترم و نمايندگان استيضاح‌كننده با وساطت افراد تاثير‌گذاري همچون دكتر حدادعادل و آقاي مظفر و با برخي تفاهمات به خوبي و خوشي پايان يافت. در ديگر سو ، اگرچه با تدبير دولتمردان حركت‌هاي اعتراضي معلمان در ظاهر با برخوردهاي امنيتي و قضايي مواجه نشد اما با مبهم ماندن سرنوشت مطالبات و زنداني شدن فعالان صنفي معلمان، مساله براي معترضان ختم به خير نشد.

بديهي است كه قصه مطالبات فرهنگيان و عملكرد دولت، مجلس و وزارت در اين خصوص سر دراز داشته و خواهد داشت.

اگرچه در اين دوره نقد عملكرد وزارت آموزش و پرورش تيتر نخست همه بحث‌ها، نوشته‌ها و تجمعات بود اما به دليل وجود فضاي هيجاني و خشم ناشي از تبعيض‌ها و كاستي‌ها عملا فضاي منطقي و منصفانه‌اي براي نقد و روشنگري پديد نيامد.

موج خشم و بدبيني در بين فرهنگيان معترض و فعالان صنفي مانع از گسترش مباحث كارشناسانه و واقع بينانه شد. در ميان نمايندگان مجلس نيز غلبه منافع جناحي و سياسي و همچنين نزديكي فصل انتخابات و ضرورت‌هاي انتخابات و انتصابات موجب شد تا مطالبات معلمان و بررسي عملكرد وزير در اين خصوص در عمق استيضاح جريان نداشته باشد.

  به نظر مي‌رسد با ابقاي دكتر فاني در مسند وزارت، عدم كارآيي حربه استيضاح در كوتاه‌مدت و فروكش كردن ظاهري امواج اعتراضي، فصل مناسبي براي ورود به عرصه‌هاي گفت گو و نقد منصفانه عملكرد وزير پديد آمده است.

در اين فرصت مناسب از يك سو دكتر فاني مي‌تواند با حضور بيشتر در رسانه‌ها، مجامع فرهنگيان و تشكل‌هاي معلمان به ارايه برنامه‌ها و عملكرد خود پرداخته و ضمن تشريح نتايجي كه تاكنون به دست آمده دورنماي موعودش را براي مخاطبان به تصوير بكشد. استماع دوباره درد دل‌هاي معلمان فرصتي پديد مي‌آورد تا در صورت لزوم آقاي فاني دست به بازنگري چشم‌انداز و اهداف زده و سرعت گام‌هاي اجرايي را تنظيم كند.

از ديگر سو  ،معلمان و به ويژه فعالان صنفي و اعضاي تشكل‌هاي فرهنگيان نيز فرصت دارند تا از رسانه‌ها و فضاي مجازي براي ارتباط هر چه بيشتر با بدنه معلمان بهره گيرند. سپس با در نظر گرفتن شرايط اقتصادي دولت به دسته‌بندي و اولويت‌گذاري مطالبات خود پرداخته و با مديران ارشد دولت، آموزش و پرورش و مجلس به گفت‌وگو بنشينند. مذاكره‌كنندگان بايد افق‌هاي ترسيم شده در برنامه دولت براي بهبود معيشت و منزلت معلمان را با سطح مطالبات خود بسنجند و همسويي يا ناسازگاري اين دو را مبناي گام‌هاي بعدي قرار دهند.

آغاز فصل گفت‌وگو و انعكاس مناسب آن مي‌تواند معلمان را نسبت به پيگيري مطالبات و عزم جدي در بهبود وضعيت و رفع تبعيض‌ها خوشبين كند و فرآيندي موثر و كم هزينه را موجب شود.

روزنامه اعتماد