گروه اخبار /
از آن روزها نگذشته است؛ روزهايي كه با شوق و ذوق زياد دو طرف صفحه سفيد دفتر مشقي را كه 40 برگ، 60 برگ يا 100 برگ بود و پشت آن نوشته شده بود: «تعليم و تعلم عبادت است.» با مداد قرمز و خطكش، خط ميكشيديم و با مداد مشكي كه تازه تراشيده شده بود شروع به نوشتن ميكرديم: «بابا آب داد.» براي بچههايي كه اين روزها به كلاس اول ميروند و دوران تحصيلي ابتدائي را شروع ميكنند اما سال تحصيلي جديد، مشق نوشتن، نقاشي كردن و حتي مدرسه رفتن شكل و معنايي متفاوت با آنچه كه ما بوديم و داشتيم دارد. جمعيت زياد كلاسها و نيمكتهايي كه بعضي وقتها به دليل شلوغي كلاسها مجبور بوديم سه يا چهار نفره روي آن بنشينيم جاي خود را به نيمكتهاي دو نفره يا صندلي شخصي داده در كنار اينكه ديگر مداد توسان، خودكار بيك و دفترچه تعاوني در دست هيچ بچهاي نيست. لوازمالتحريري كه اين روزها روانه بازار شده و در دست بچههاي حتي طبقات متوسط يافت ميشود ظاهر و رنگ و لعابي متفاوت با قديم دارد.

رازی ها، ابو علی سیناها، حسابی ها، ظریف ها، دانشمندان هسته ای و متخصصان موشکی ایران اسلامی در گذشته، حال و آینده در کجا و توسط چه کسانی تربیت شده، می شوند و خواهند شد؟
تردیدی نیست که رازی ها، ابو علی سیناها، حسابی ها، علیمرادی ها، طهرانی مقدم ها و ظریف های حال و آینده کشور پیش از راه یافتن به دانشگاه، قریب به 12 سال از دوران آموزشی و تربیتی خود را در جایی به نام مدرسه، تحت نظارت وزارتی به نام آموزش و پرورش و با هدایت افرادی به نام معلم می گذرانند. این بدان معنی است که بخشی مهمی از دوران سرنوشت ساز و حیاتی زندگی بشر یعنی کودکی و نوجوانی در مدرسه و با تلاش های معلمان سپری می شود. از این رو، مدرسه به عنوان سخت افزار تعلیم و تربیت و معلم به عنوان نرم افزار و عنصر کلیدی در فرآیند پرورش و شکوفایی استعداد های فرزندان ایران اسلامی می بایست در انقلاب فرهنگی مان در این 36 سال بیشتر مورد توجه همگان قرارمی گرفت.
متاسفانه به اعتراف اکثر صاحب نظران، کارشناسان و حتی خود جناب آقای دکتر فانی، وزیر محترم آموزش و پرورش، توجه جدی به امر آموزش و پرورش، مدرسه و به ویژه منزلت، معیشت و مقام والای معلم، به عنوان استاد اول، از دوران تاریک پیش از انقلاب تا کنون مغفول واقع شده است، به طوری که در حال حاضر انتقادات و اعتراضات جدی ای هم از جانب معلمان و هم از جانب نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی نسبت به این بی توجهی ها و بی عدالتی ها در پرداخت حقوق معلمان در مقایسه با سایر کارمندان دولت وجود دارد.
به نظر می رسد در طی این سال ها ، سیاست گذاران و تصمیم گیران امر تعلیم و تربیت در مقام عمل نسبت به جایگاه والا و با اهمیت پرورش رازی ها، حسابی ها و علیمرادی ها آگاهانه و عامدانه غفلت می ورزند، گویی که هنوز به باور و یقین نرسیده و یا اینکه فراموش کرده اند که خود نیز روزی در مدرسه و نزد معلم تلمذ می نمودند. مثال آنان به کودکانی ماند که با اندکی بزرگ تر شدن و بی نیاز شدن از شیر مادر، اهمیت حیاتی شیر مادر را انکار کرده و آن را کم ارزش می شمرند و حا لا که به جای شیر مادر غذا می خورند، گمان برده اند که این دومی از آن اولی اولاتر است.
در نظام تعلیم و تربیت ما نیز همین گونه است. یعنی اساتید دانشگاه که معلمان ثانی محسوب می شوند، ضمن احترام به جایگاه والای آنان، بسیار با ازرش تر از معلمان آموزش و پرورش به حساب آمده و چند برابر آنها حقوق و مزایا دریافت می نمایند.
36 سال از انقلاب فرهنگی می گذرد، اما هنوز موثرترین متولی فرهنگی، یعنی معلم، دغدغه معیشت و نان دارند.
آیا زمان آن نرسیده که چشمان آلوده به سیاست شسته شده و جور دیگری ببینیم ؟
مکتب ما انسان سازی است، پس معلم انسان ساز نباید از فقر و فرق رنج برده و احساس تبعیض کند. شغلی به مهمی شغل انبیا نباید حقوقی در شان فقرا داشته باشد.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
با سلام
مدیریت محترم سایت وزین سخن معلم
استدعا دارم در مورد وضعیت شغلی « معلمان قرارداد معین » و مشکلات آنها از مسئولین پیگیری به عمل آورید و صدای ما را به آنها برسانید . اهم مشکلات ما معلمان قرارداد معین به شرح ذیل می باشد.
۱. نامشخص بودن وضعیت شغلی و استخدامی
۲. تبعیض در میزان دریافتی با نیروهای رسمی و پیمانی ( هیچ کدام از احکام افزایشی شامل حال ما نمی شود ، مانند افزایش فوق العاده شغل که سال گذشته انجام شد و همچنین طرح رتبه بندی )
آموزش و پرورش ، وزارت خانه محرومی است ولی معلمان قراردادی از همه پرسنل محروم ترند .
جهت استحضار حضرت عالی یادآور می شوم تمام این نیروها دارای تحصیلات عالیه بوده ، حداقل سابقه معلمان قراردادی به ۷ سال می رسد . همگی آنها دوره های گوناگون ضمن خدمت را گذرانده و همه آنها به تدریس مشغول می باشند و دارای ابلاغ آموزگاری می باشند . بیشتر این نیروها در استان البرز حضور دارند. بیشتر این نیروها نیز فرزندان فرهنگی می باشند و هیچ کدام از امتیازات شغلی شامل این نیروها نمی شود .
حتی بیمه طلایی هم ندارند.
در پایان ، امیدوارم با تلاش پیگیرتان بتوانید در احقاق حقی قدمی بردارید که این امر از هر چیز دیگری برای شما در دنیا و آخرت سودمندتر است.
با تشکر
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
علم مدیریت آموزشی کارکردهای مدیریت در سازمانهای آمورشی را بر دانش علمی مبتنی میسازد که شامل برنامهریزی، سازماندهی ، رهبری و کنترل در سازمانهای آموزشی است. اکنون عصر مدیریت و رهبری است و کارکرد سازمانها به اثربخشی مدیریت بستگی دارد.
مدیر واجد شرایط ، افراد و سازمان را به سمت اهداف مورد نظر هدایت میکند. هرگونه آزمایش و خطا در مدیریت مدرسه میتواند زیانهای جبرانناپذیری را بر پیکر حساس آموزش و پرورش وارد نماید.
در این مقاله ، با توجه به حساسیت و نقش غیرقابل انکار مدیریت مدارس در پیش برد اهداف آموزشی و پرورشی سعی شده چالشهای مدیریت مدارس مورد بررسی قرار گیرد و سپس پیشنهادهایی در جهت رفع این موانع و پیش برد در آموزش و پرورش داده شود.
مشکلات و چالشهای مدیریت را به طور کلی میتوان در این موارد جست و جو کرد:
الف) عدم تخصص و تجربه و دانش کافی در زمینهی مدیریت مدارس ؛ سمت مدیریت مدارس عرصه آزمایش خطا نیست و هر گونه خطایی زیانهای جبرانناپذیری به امر تعلیم و تربیت وارد خواهد کرد .
ب) عدم ثبات مدیریت به دلایل متعدد اجتماعی- شرایط منطقهای، هر چند گاه مدیر لغو ابلاغ و مدیر جدید با تجربه کم یا بدون توان و تجربه وارد عرصه اداره مدرسه میشود.
پ) معیار و قوانین مشخصی جهت احراز پست مدیریت مدارس وجود ندارد؛ بنابراین هرکس به خود اجازه میدهد وارد این عرصه شود.
پ) معلمان یک مدرسه هیچ گونه نقشی در انتخاب مدیر ندارند و از معلمان مدرسه رأیگیری بهعمل نمی آید.
ت) عدم وجود کمیته مشخصی از مسئولین اداره آموزش وپرورش جهت انتخاب مدیران مدارس.
ث) اصرار و فشار بر مسئولین و مدیران آموزش و پرورش از کانالهای روابط و فشارهای محلی جهت انتخاب مدیر که اصل شایستهسالاری به ناچار به حاشیه کشیده میشود .
ج) تقاضای شدید معلمان با سابقه 28 سال جهت سمت مدیریت یا معاونت مدارس بدون داشتن سابقه و تجربه قبلی به منظور استفاده از مزایای مدیریت در بازنشستگی.
و اما را ه کارهایی برای مقابله با این معضلات:
الف) شناسایی و استفاده از افراد توانمند و باتجربه و دارای تخصص و دانش کافی جهت مدیریت مدارس.
ب) در عین استفاده از مدیران توانمند و با تجربه از افراد شایستهتر و دارای تخصص بیشتر جهت جایگزینی افرادی که عملکرد قابل قبولی نداشتهاند بدون مراعات روابط و فشار استفاده شود.
پ) قوانین و ضوابط خاصی چون تجربه ، تخصص، توانمندی ، رشته تحصیلی مرتبط ، سابقه اجرایی ، گذراندن دورههای تخصصی مرتبط به وجود بیاید و مسئولین ملزم به رعایت آنها باشد .
ت) بین افرادی که متقاضی مدیریت مدرسهای هستند از دبیران آن مدرسه رایگیری به عمل آمده و در انتخاب مدیر نتیجه رایگیری مورد توجه قرار گیرد.
ث) کمیته خاصی از مدیران و مسئولین اداره آموزش و پرورش در انتخاب مدیر شرکت داشته باشند، اینامر باعث شناسایی افراد توانمندتر شده و مسئولیت انتخاب مدیر و فشارهای ناشی از آن فقط بر دوش مدیر آموزش و پرورش نخواهد بود.
ج) در صورت وجود معیارهای مشخص برای انتخاب مدیر و تاثیر رأی معلمان ، افراد ناتوان با استفاده از روابط ، کمتر به خود اجازه ورود به عرصه مدیریت مدارس را میدهند.
چ) وجود قوانین و آیین نامه مشخص جهت پست مدیریت مدارس و وجود کمیته انتخاب مدیران که تقاضای افراد در آستانه بازنشستگی را برای مدیریت کمتر خواهد کرد.
امید است متن حاضر مورد توجه مسئولان محترم قرار گیرد و راه را برای رشد و تعالی آموزش و پرورش و ایجاد انگیزه در معلمان فراهم آورد.
هومیان نیوز
معلمان در اعتراضات اخیر خود پایین بودن دستمزد را به عنوان اصلیترین مطالبهشان بیان و اعلام کردند که دستمزدهای فعلی برای یک زندگی حداقلی ناکافی است. با در نظر گرفتن خط فقر تعیینشده و میزان هزینههای خانوار با اقلام ضروری یک خانواده، درستی این ادعا مشخص میشود. بررسی میزان دستمزد نیز نشان میدهد که در دورههای مختلف دستمزد معلمان از تفاوت چندانی برخوردار نبوده و معلمان همواره با مشکلات معیشتی مواجه بودهاند.
حال سوالی که مطرح میشود این است که دلیل پایین بودن دستمزد معلمان چه بوده و چرا دولتها تمایلی برای بالا بردن دستمزد معلمان نداشتهاند؟
عوامل بسیاری را برای پایین بودن دستمزد معلمان میتوان برشمرد ولی در اینجا سعی بر آن است تا با نگاهی ساختاری به عوامل ریشهای که سدی در برابر دستمزد عادلانه است، اشاره شود. اگر بپذیریم که منطق سرمایهداری کسب سود بیشتر برای صاحبان سرمایه است، تمایل دایمی سرمایه برای کاهش دستمزد در جهت بالابردن میزان سود به راحتی قابل درک خواهد بود. بخشی از ارزش افزوده تولیدشده در جامعه در بخش آموزش مصرف میشود که قسمتی از آن را دستمزد معلمان تشکیل میدهد بنابراین پایین آوردن میزان دستمزد منجر به ماندن بخش بیشتری از ارزش افزوده تولید شده در دست سرمایهدار میشود. البته سرمایهدار نمیتواند میزان دستمزد را به اندازه دلخواه پایین بیاورد چون با فشار نیروی کار برای بالابردن دستمزدها یا خروج نیروی کار از این بخش مواجه میشود. اما در ایران عواملی باعث بالا رفتن قدرت دولت برای امکان پایین آوردن دستمزد به میزان حداقل میگردد که در ادامه به آن اشاره میشود.
یکی از مهمترین ابزارهایی که همواره برای پایین نگه داشتن میزان دستمزد استفاده میشود، تولید ارتش ذخیره کار است که امکان چانهزنی برای نیروی کار را کاهش میدهد اما آنچه در ایران امکان چانهزنی برای نیروی کار آموزشی را کاهش داده است، تولید نیروی کار ذخیره تحصیل کرده است که قدرت چانهزنی نیروی کار تحصیل کرده از جمله بخش آموزش را به حداقل رسانده است و اگر معلم شاغل تصمیم به خروج از کارش بگیرد، نهتنها به راحتی با نیروی کار دیگری جایگزین میشود بلکه با وجود نیروی کار عظیم موجود امکان اشتغال در بخشهای دیگر نیز برایش دشوار خواهد بود.
از سوی دیگر نبود امکان فعالیت برای تشکلهای مستقل صنفی که امکان چانهزنی برای نیروی کار را فراهم میکند به باز بودن دست دولت و کارفرما در تعیین دستمزد کمک کرده است. در ایران با ممانعت از شکلگیری تشکلهای صنفی مستقل و تحت فشار قرار دادن کانونهای صنفی موجود عرصه فعالیت این بخش را محدود کردهاند. این در حالی است که تشکلهای صنفی نظیر سندیکا و اتحادیه در صورتی که تبدیل به ابزار دولت یا کارفرما نشود، یکی از عوامل اصلی فشار برای بالا بردن دستمزدها خواهد بود.
در کنار سه عامل بیانشده یعنی تمایل ذاتی سرمایه برای کاهش دستمزد، نیروی کار ذخیره تحصیل کرده و نبود امکان تشکلیابی نیروی کار در ایران میتوان به عوامل دیگری نیز اشاره کرد که به تشدید استثمار معلمان کمک میکند. از آنجمله میتوان به تمایل سرمایه به کشیدن کار بیشتر از نیروی کار استخدام شده به جای استخدام نیروی کار جدید اشاره کرد. به دلیل اینکه استخدام نیروی کار جدید نیازمند بالابردن سرمایه ثابت یعنی ابزار و وسایل کار برای نیروی جدید است کشیدن کار بیشتر از نیروی کار موجود انتخاب صرفهجویانهتری است!
در مدارس با افزایش تعداد دانشآموزان هر کلاس به بالاتر از حد استاندارد از معلم کار بیشتری بدون افزایش دستمزد طلب میکنند. در این حالت نیازی به اضافه کردن فضای آموزشی و فراهم کردن امکانات برای این بخش نیز وجود ندارد. بنابراین میتوان گفت همه شرایط لازم برای استثمار نیروی کار شاغل در بخش آموزش مهیاست و این عوامل باعث امکان تقلیل دستمزد معلمان به حداقل شده که این حداقل همان دستمزد لازم برای باز تولید این نیروی کار است .
بنابراین در شرایط کنونی با عوامل ساختاری بیان شده برای کاهش دستمزد تنها راه چاره باقیمانده برای نیروی کار اتکا به نیروی جمعی خودشان برای اعمال فشار به دولت برای بالا بردن دستمزدهاست که امروزه معلمان برگزیدهاند.
روزنامه جهان صنعت
آموزش و پرورش ما از نداشتن مدیرانِ مدیر رنج برده و می برد و این درد بی درمان (حداقل تاکنون) همچنان دارد قربانی می گیرد و قربانیان اصلی آن ابتدا معلمان و سپس دانش آموزان و خانواده هایشان هستند و این ماجرا مختص به این یکی دو سال اخیر نبوده و نیست.
بنده به شخصه تعداد زیادی شان را در همین چندین سال اخیر دیده ام و می بینم.متأسفانه اپیدمی بدیمنی سراسر سیستم خسته و از نفس افتاده ی آموزش و پرورش ما را فرا گرفته و این اپیدمی هولناک در چند سال اخیر نه تنها از قدرت ویران گرش کاسته نشده بل رشد و نمو بیشتری یافته تا آنجا که بسیاری از نیروهای اداری و ستادی ( نمی گویم معلمان و فرهنگیان) تمام هم و غم خودشان را در یکی دو سال آخر خدمت شان برای رهایی از اداره گذاشته و می گذارند تا مدیر یا معاون فلان مدرسه اعم از ابتدایی یا متوسطه بشوند و صد بار شور بختانه اینکه ، این مدیران تازه وارد نه تنها کمکی به رفع چالش های پیرامون مدرسه و محیط آموزشی و رفع دغدغه های آموزشی و تربیتی معلمان و خانواده هایشان نمی کنند بل معضلی جدید به گرفتاری ها و مشقات آموزش و پرورش و علی الخصوص معلمان عزیز می افزایند ؛ چرا که هدف اینان فقط گذران آخرین سال ها و روزهای خدمت شان در آموزش و پرورش است و عملاً به دلیل فقدان دانش و تجربه لازم و دوری طولانی از محیط آموزشی ،تلاشی برای بهبود اوضاع مدرسه و معلم و دانش آموز نخواهند کرد و به عبارتی نمی توانند بکنند.
مدیرانِ نامدیری که فقط برای افزایش حقوق ( حق مدیریت یا معاونت یا...) خود و بیشتر به قصد تحصیل منافع شخصی نه جمعی فرهنگیان ،یکی دو سال آخر را با استفاده از روابط و زد و بند های اداری ، حکم مدیریت یا معاونت می گیرند تا ضمن افزایش حقوق خود با حقوق پایه بالاتری بازنشسته شوند و بدین سبب جای فرهنگیان و معلمانی که واقعاً توان مدیریت و رهبری یک مدرسه یا مجتمع دارند را تنگ نموده و باری سنگین و مضاعف بر دوش آموزش و پرورش بیمار ما می افزایند.
اکنون پرسش ساده این جاست که مسئولین آموزش و پرورش ما در رده های میانی و بالاتر کجایند و چه می کنند؟
آیا در جریان این نوعِ مدیر سازی های خلق الساعه و یک شبه هستند یا نه ؟ اگر هستند چرا در هیج مکان و زمانی لب به اعتراض و پیگیری و درمان این درد بزرگ نگشوده اند؟ و چرا جلوی آن را نمی گیرند؟
آیا یک نیروی ستادی و اداری که سال های سال در گوشه عزلت خود در اتاقی محصور در یک اداره مشغول به کار بوده و از چالش ها و معضلات عملیاتی و مدیریتیِ آموزش و پرورش، بی خبر و از دانش مدیریت و رهبری امروزین بی بهره است و عملاً دنیای او دنیایی جدا از مقوله ی ارتباط و برخورد مستقیم با دانش آموزان و معلمان است توانایی مدیریت و اداره ی مدرسه را دارد؟
بنده با قاطعیت می گویم : خیر
پس بهتر است مسئولین بالایی آموزش و پرورش از وزیر گرفته تا پائین تر راه چاره ای بیابند.هر چند راه چاره سخت نیست و بسیار آسان و آن اینکه جلوی این عزل و نصب های خلق الساعه و روابط زده را که در میانه های دولت پیشین رشد و نمو یافت و تاکنون نیز ادامه دارد با یک دستور العمل ویژه بگیرند.
صدوراین بخشنامه یا دستور العمل ساده ، آسان ترین بخش از شرح وظایف مدیرت و رهبری علی الخصوص رده های بالادستی آموزش و پرورش بیمار ما است.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
گروه اخبار / مجید انصاری معاون پارلمانی رئیس جمهور امروز در حاشیه گردهمایی روسای مدارس غیردولتی در خصوص سیاست دولت یازدهم در رابطه با بحث توسعه مدارس غیردولتی و خرید خدمات آموزشی از بخش خصوصی، اظهار داشت: خرید خدمات آموزشی توسط دولت به معنای واسپاری مطلق آموزش و پرورش به بخش غیردولتی نیست و این به معنای نادیده گرفتن نظارت دولت بر مراکز غیردولتی و خدماتی که ارائه میدهند، نیست.
وی افزود: تجربه نشان داده که بخش غیردولتی با محدودیت کمتری مواجه است و ابتکار عمل در شیوههای آموزشی و کاهش هزینهها را در برنامههای خود داشته است.معاون پارلمانی رئیس جمهور: دولت به دنبال کاهش مدارس دولتی نیست. واسپاری مدارس دولتی به بخش خصوصی به ویژه معلمان و بدنه آموزش و پرورش مد نظر است.
معاون پارلمانی رئیس جمهور گفت: نگاه به ترکیب آموزش و پرورش نشان میدهد که بخش بزرگی از بودجه این وزارتخانه ستادی است و با کاهش تصدیگری دولت میتوان این بودجه ستادی را آزاد کرد.
انصاری ادامه داد: تجربه استفاده از خدمات بخش غیردولتی در آموزش و پرورش در آغاز راه است ولی با نهادینه شدن آن و برپایی نشستهای مدارس غیردولتی در این زمینه میتوان اشکالات را اصلاح کرد و بر اساس دستورالعملهای صادره بهگونهای اقدام کرد که از کیفیت آموزش کاسته نشود.وی افزود: تجربه سالهای گذشته نشان میدهد که استفاده از خدمات بخش خصوصی در آموزش و پرورش با افت کیفیت آموزش همراه نبوده است. البته ممکن است بحث نخبهگزینی در برخی از مدارس مطرح باشد اما با سازوکارهایی که در بحث نظارت طراحی میشود میتوان مشکلات را حل کرد. انصاری عنوان کرد: در سیاستهای دولت واسپاری و مشارکت با بخش غیردولتی مدنظر است و این به منزله کاهش مدارس دولتی نیست بلکه تاکید رئیس جمهور بر این بوده که در هر جایی که دولت میدان را باز میکند باید میدان رقابت حفظ شود. در بخش واسپاری مدارس دولتی میتوان از ظرفیت معلمان استفاده کرد و واسپاری الزاما نباید به بیرون از بدنه آموزش و پرورش باشد بلکه میتوان مدارس را به افرادی که در بدنه آموزش و پرورش قرار دارند مانند معلمان واگذار کرد و از مشارکت آنها بهره برد .
معاون پارلمانی رئیس جمهور گفت: باید مدارس غیردولتی را با استانداردهای مطلوب داشته باشیم تا مردم قدرت انتخاب داشته باشند. در حقیقت مدارس دولتی و غیردولتی باید برای ارتقاء کیفیت تلاش کنند تا مردم بتوانند از بین آنها دست به انتخاب بزنند.
وی افزود: در حوزه راه نیز دولت بر این مسئله تاکید دارد که از مشارکت بخش غیردولتی استفاده کند. باید توجه داشت که استفاده از مشارکت بخش غیردولتی در آموزش و پرورش در آغاز راه است و امیدواریم دولت با برنامهریزی به اهدافی که در این زمینه مد نظر دارد برسد.
تسنیم
گروه اخبار / « مرکز بررسی های استراتژیک ریاست جمهوری » طی نامه ای از « گروه صدای معلم ( سخن معلم ) » درخواست نموده است تا در نشست هم اندیشی این نهاد به منظور بررسی « لایحه ی دائمی شدن قانون اصلاح قانون تاسیس و اداره مدارس ، مراکز آموزشی و مراکز پرورشی غیردولتی » حضور یابد .
متن این دعوت به شرح زیر است
"نخستین درد" را « اعتقاد » به « الگوی کامل» می دانم
تفکری که می گوید یک فرد یا باید از همه لحاظ الگو باشد یا اساساً الگو نیست. تفکری که انسان ها را « همه » یا « هیچ » می کند. تفکری که هرگز نمی پذیرد انسان ها، « مجموعه ای از خوبی ها و بدی ها» هستند و اساساً « انسان بودن » یعنی ترکیب این دو که اگر چنین نبود، یا شیطان بودیم و یا فرشته.
این تفکر هزینه های زیادی را به جامعه ما تحمیل کرده است. برای جست و جوی الگو نیازمند باستان شناسی تاریخی هستیم. جست و جوی کسانی چنان دوردست، که بدیهایشان محو شده و تنها فسیلی از خوبیهایشان بر جای مانده باشد.
در اثر همین تفکر است که از انسان های زنده تقدیر و تجلیل نمی کنیم. چه آنکه می ترسیم امروز تحسینش کنیم و فردا حرفی بزند یا کاری بکند که به مذاق ما خوش نیاید. فقط وقتی مرد و مطمئن شدیم دیگر کاری نمی کند و حرفی نمی زند، او را – البته با یک زندگی نامه ی سانسور شده – به الگوی جامعه بدل می کنیم.
نیاموخته ایم که یک نفر می تواند معتاد باشد، اما فلسفه را خوب بفهمد.
یک نفر می تواند الکلی باشد،اما خوب شعر بگوید.
یک نفر می تواند خیانتکار باشد، اما ریاضی را خوب بیاموزد.
یک نفر می تواند نماز نخواند،اما اقتصاد را خوب بفهمد.
دلیل نمی شود « آنچه خوبان همه دارند » را « من و تو » یک جا داشته باشیم.
با تمام وجود بر این باورم که جست و جوی کسی که – به سلیقه ی ما – هیچ ایرادی ندارد و سراپا حسن است، ریشه ی « بت سازی » و « بت پرستی » است.
"دومین درد" را « ظاهربینی و کوته نظری » می نامم.
ایرادهای جزئی کوچک را « بزرگ » می بینیم و ایرادهای بزرگ پنهان را « کوچک » می پنداریم.
فرهنگی که در آن « دود سیگار را به حلق خود دادن » عیب است، اما « دود خودرو را به حلق خلق دادن » عادی تلقی می شود.
فرهنگی که در آن « مستی از شراب » جرم است، ولی « سرمستی از قدرت »، طبیعی است.
فرهنگی که در آن، « حفظ حجاب » اولویت است، اما « پاکدامنی » به فراموشی سپرده می شود.
فرهنگی که در آن، « کثیفی خانه » زشت است، اما بیرون ریختن زباله از خودرو، زشت تلقی نمی شود.
فرهنگی که در آن، برداشتن یک قطعه از یک کارخانه « دزدی » است، اما خریدن غیر قانونی مجوز یک کارخانه، زیرکی است.
فرهنگی که در آن، اگر « نماز » نخوانی، از حوزه ی دین خارج هستی،اما اگر « غیبت » کردی، « تهمت » زدی و یا " مسخره کردی " همچنان مومنی.
فرهنگی که در آن،به روز « قضاوت »، ایمان داریم، اما صبر نداریم تا « قضاوت در مورد دیگران » را به « روز قضاوت » موکول کنیم.
و بدتر از آن اینکه ،
جامعه، « ایرادهای کوچک آشکار » را تنبیه می کند و « سرطان های بزرگ پنهان » را تجلیل!
چنینمی شود که « دختران با تار موی آشکار » دستگیر می شوند و دزدان، با « دم خروس آشکار » در میانه ی شهر آزادانه می گردند و قدرت نمایی می کنند.
چنین می شود که آن کس که یک نفر را کشته است،اعدام می شود و آن که هر روز صدها سال عمر مردم را در پای اینترنت، به دلیل کندی و کنترل محتوا، تلف می کند، آزادانه به زندگی اش ادامه می دهد.
به نظر می رسد این نگرش فرهنگی، ریشه ی تاریخی نیز دارد. چنانکه ظاهراً از زمان سعدی،عادت ما بر آن بوده که « سنگ ها » را می بسته ایم و « سگ ها » را رها می کرده ایم…
و در فرهنگی که مردم «به ظاهر» نگاه می کنند، « اشتباهات کوچک » را بزرگ می شمارند و « گناهان بزرگ » را نادیده می گیرند، فرهنگی که تو را معصوم می خواهد و به تو « حق خطا کردن » نمی دهد،باید هر روز یک «ماسک» بر چهره بزنی.
هیچ کس واقعیت تو را نمی داند.
در خانه به شکلی زندگی می کنی و در بیرون شکل دیگر.
با هر گروه از دوستانت به شکلی حرف می زنی.
در رسانه ها یک حرف می زنی و در زندگی شخصی به شکل دیگری زندگی می کنی.
در ورود به سازمان خود، چادر بر سر می کنی و شب هنگام، در مهمانی ها پرسه می زنی…
گویی که بالماسکه ی بزرگی در کار است.
بالماسکه ای که میلیون ها نفر در آن نقش ایفا می کند.
هر یک نقابی بر چهره،
نه برای یک شب؛
که تا لحظه ی مرگ.
" برگرفته از کتاب فرهنگ سنگ و سگ "