کرمانشاه

البرز

تهران

  آقای وزیر !

بازنشستگان دل خسته روزگار ماههای متمادی است که شنونده مصاحبه های شما و معاون تان بوده و ترجیع بند سخنان شما مبنی بر اختصاص ردیف مستقل بودجه برای پرداخت پاداش پایان خدمت و پرداخت بلافاصله بعداز ابلاغ بودجه را بارها و بارها با خود و خانواده هایشان زمزمه کرده اند .

  با سیر در صفحات اجتماعی و مطالعه دل نوشته های این فراموش شدگان که حتی از ادامه کار به صورت پاره وقت در سیستم آموزشی نیز محرم شده اند ، درخواهید یافت که بسیاری از ایشان با این مبلغ بنای سروسامان دادن به زندگی دختران و پسران جوانشان را داشته اند و فاصله دریافت تنها اندوخته مالی سی سال عمر کاریشان با توجه به فشار اقتصادی و تورم و موج فزآینده بیکاری و خلاء پشتوانه اشتغال برای خانواده های فرهنگی ظرفیت تحمل و صبوری از این خانواده سلب کرده ولی ایشان نجیبانه این مدت را با وعده های مکرر شما سپری کرده اند.

اکنون بودجه ابلاغ شده و همگان می دانیم معنی ردیف مستقل در بودجه یعنی عدم وجود مشکل در پرداخت ؛ پس لطفا با عمل به وعده ها در ایام خرداد خانواده بازنشستگان را  به جدیت دولت تدبیر در توجه به مطالبات فرهنگیان امیدوار فرمایید.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گلايه از مديران محترم آموزشگاه هاي ابتدايي
مدير محترمي كه در جلسه توجيهي سنجش نوآموزان 96-95 شركت كرديد و آنجا به شما ابلاغ شد كه براي سنجش نوآموزان مي بايست اطلاعات نوآموز در سايت مربوطه درج و علاوه بر آن عكس نوآموز نيز اسكن و در سايت بارگزاري گردد :
اگر اين ابلاغيه و دستور غير قانوني سازمان استثنايي كشور را خود حضرتعالي در مدرسه اجرا خواهيد كرد ، دست شما درد نكند و روي سخن با شما نيست !
اما اگر در آن جلسه ساكت نشستي و اعتراضي نكردي چون بناست كار را بقيه كادر مدرسه انجام دهند بايد بگويم :

به همكاران كادر مدرسه جفا کردی !
چرا اعتراض نكردي؟

 وقتي يك فعاليتي كه هزينه هاي انجام آن فعاليت تمام و كمال از مردم دريافت مي شود پس بايد در حق الزحمه انجام آن فعاليت همه دست اندركاران فعاليت از مدرسه گرفته تا وزارت سهيم باشند و جبران خدمت شود.
كجاي قانون نوشته زحمت يك فرآيندي را كادر مدرسه متحمل شوند و حق الزحمه آن به ادارات نواحي و اداره كل و وزارت پرداخت شود ؟!
شما بايد از حقوق كادر خود دفاع مي كرديد كه نكرديد !

حداقل حركت ممكن يك اعتراض بود كه انجام نداديد . دفاع نكرديد از زير مجموعه خود .
كساني كه دست اندركار طرح سنجش نوآموزان هستند در پايگاه هاي سنجش فردي به اسم منشي دارند ايشان حقوق مي گيرد پس اطلاعات و عكس نوآموزان را در سايت وارد نمايد .
بهتر نبود به جاي درگير كردن زيرمجموعه خود با يك كار غيرقانوني ، از آنها مي خواستيد به امور جاري و ثبت نام و پرونده دانش آموزان پايه هاي دوم تا ششم رسيدگي كنند؟

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

  انگار همین دیروز بود که در نقطه طلایی علایق شان - که همان شوق آموزگاری بود - به هم پیوستند و شور نوجوانی راباهم زیســتند.مشق عشق وتمریِن وفاداری کردنــد و هنوز هم برهمان پیمان وعهد قدیم شــان، استوار هستند. اکنون ســی و دوسال از آن عهد گذشته است. مقصود از این مقال، بیان احوال فرهیختگانی است که خصال متعالی و منش های عالی انسانی را از عشق به آموزگاری به دســت آورده اند.

شغل معلّمی رویای پاک کودکانگی و اولین انتخاب عاشقانگی شــان بود؛ در بهار 1363، با رویت اطلاع یه تاسیس دانشسرای تربیت معلّم در شهرشان، مصمم شدند که رویای معلّم شدن را تحقق بخشند. آنان شغل معلّمی را در آن روزگار، مثل بسیاری دیگر، به عنوان آخرین شانس تحصیلی و واپسین اولویّت کاری - از روی دفترچه انتخاب رشته - انتخاب نکردند. بلکه از همان اوان نوجوانی و ســال ها قبل از رسیدن به شرایط بیکاری و موقعیت ناچاری، به عنوان اولین اولویت کاری خود برگزیدند و با اتمام دوره راهنمایی از دو مسیر میسر برای ادامه تحصیل، (یعنی دبیرستان و دانشسرا)، مسیر دانشســرا را با اشتیاق و اختیار، انتخاب، و با احراز قبولی در آزمون ورودی آن، در مهرماه همان سال، رسالت اجتماعی خویش را با شغل آموزگاری پیوند زدند.

هرکدام از مدرسه ای از یک آبادی در دانشسرای تربیت معلّم شهید باهنر هشترود گرد آمدند.همه باهم به کسب ویژگی های ناب آموزگاری همت گماشــتند و منش آموزگاری را در کنار هم و در کلاس درس اســاتید علــم آموزگاری فرا آموختند و هر روز تمرین آموزگاری کردند و شاکله فکری و بنای شخصّیت خویش را برای ایفای نقش پیامبرگونه آموزگاری استوار ساختند.

چهار سال با عادات و اندیشه های گوناگون با هم و برای هم زیستند و فضای فکری خویش را در آن مجمع بزرگ تفاوت ها و تناقض ها آذین بستند و با سن اندک شان در اوج قلّه کمالات آموزگاری نشستند. طعم لحظه های تلخ و شــیرین زندگی را باهم چشیدند. جبهــه و جنگ را نیز با هم تجربــه کردند. جوانمردی و فــداکاری را نه فقط در کتاب های درســی که در رکاب یکدیگر آموختند.

داغ یاران شهیدشــان؛ شهید صادقی، شــهید داداشی، شهید محمدپور، شــهید آبدرجویی و شهید ســلطانی را با هم دیدند. در سوگ از دست رفتن بهترین یاران خود - شاد روان حسین طالبی و زنده یاد محمدعلی یوسفی- باهم گریستند. بی اعتبار بودن لبخند روزگار را با هم فهمیدند و هر روز مردتر از دیروز به پایان دوره چهارساله تحصیلات خود در آن مکان رسیدند و در خردادماه1367 در دفتر خاطرات هم یادگاری نوشــتند؛ «آشنایی یک اتفاق است و جدایی یک قانون». و هرکدام در کســوت آموزگاری راهی مدرســه ای در گوشه ای از موطن خود گشــتند.

اکنون بعد از گذشــت سه دهه، در دومین ســال بازنشستگی شــان بازهم گرد آمده اند؛ «دانش آموزمعلّمــان نوجوان» دیروز و «بازنشســتگان فرزانه» امروز؛ اما این فرهیختگان خواسته هایی نیز دارند و معتقدند که با تحقق این خواسته ها، می توان به اعتلای آموزش و پرورش نیز امیدوار شــد؛ احیای دانشسراهای تربیت معلم و تامین نیروی انســانی برای مدارس کشور از این رهگذر. چرا که آموزگاری یک تخصص است و هر تخصصی را از هرجا نتوان کسب کرد.

تدریس، کلاس داری آفرینش موقعیت های آموزشی،مدیریت مشکلات کلاس، مدیریت مدرســه، رودررویی با بچه ها با طیف وسیعی از خلق و خوهای مختلف و زمینه های خانوادگی گوناگون و طبقات اجتماعی متفــاوت و تفاوت های فردی ظریف و فاحش و ... تخصص می خواهــد؛ تخصص آموزگاری. فقرزدایی از مدارس و تخصیص سرانه آموزشی کافی برای تجهیز کلاس های درســی و کهنه زدایی از آنها.

ترمیم حقوق و تامین معیشت معلّمان و رهاکردن آنان از درد و دغدغه مسکن و نان. ترمیم حقوق معلّمان بازنشسته جهت تامین زندگی شــرافتمندانه بــرای آنان . اعطای خدمات بیمه ای و رفاهی شایسته به معلّمان بازنشسته به طوری که آنان بعد از ســی سال خدمت و در واپسین سال های زندگی، رنج ناخوشی های دوران سالخوردگی را کمتر احساس کنند و معلّمان جوان آینده امن و روشن خــود را در آینه وجود آنان ببینند.

اســتفاده از تجارب معلّمان بازنشسته برای مشاوره مدیران و آموزگاران، یاری و راهنمایی نیروهای جوان، تصمیم سازی در عرصه های خرد و کلان، برنامه ریزی آموزشــی و پرورشــی و حتی ساخت فضاهای آموزشی.

روزنامه همدلی

گلستان

با نثار سلام و صلوات بر محمد و آل محمد و با عرض سلام و احترام خدمت جامعه بزرگ فرهنگیان کشور و مسیولین محترم

این رساله در جهت پیگیری حقوق دانشجو معلمان دانشگاه فرهنگیان و اطلاع رسانی به همکاران گرامی در مورد نابه سامانی موجود در سیستم دانشگاه فرهنگیان و همچنین اهتمام مسئولین گرانقدر در رفع مشکلات موجود به قلم تحریر در آمد.

در ابتدای کار لازم می دانم به فراز هایی از بیانات مقام معظّم رهبری در دیدار ایشان با دانشجویان دانشگاه فرهنگیان در مورد مقام معلم اشاره کنم :

( تکریم نسبت به معلم و بزرگداشت او به معنای واقعی کلمه آثار بسیار مثبتی را در فرهنگ جامعه و تعلیم و تربیت باقی می گذارد )

مگر نه این است که بیانات حضرت ایشان راه گشای مشکلات و کلید نیل به آرمان های انقلاب اسلامی است؟

اما متاسفانه مجموعه دانشگاه فرهنگیان نه تنها در راه به کار بستن و عمل به این فرمایشات قدم بر نمی دارد بلکه سیاست های آن مغایر با سخنان آن حضرت و در جهت تربیت نسل فرهنگی تضعیف شده و کم توان است .

طی آخرین اخبار واصله از مدیریت و معاونت دانشگاه فرهنگیان ،این مجموعه قصد ممانعت از ادامه تحصیل دانشجویان خود به مدت سه سال پس از فراغت از تحصیل دارد.

این بخش نامه که از جانب معاونت آموزشی و تحصیلات تکمیلی برای کلیه پردیس های فرهنگیان ارسال شده ،از یک سو با اصل تکریم مقام معلم ، رشد و بالندگی معلمان و نظام آموزشی کشور مغایرت داشته و از طرفی دیگر خلاف شرع و قانون میباشد.

در اینجا لازم می دانم به مندرجات دفترچه انتخاب رشته کنکور سراسری استناد کنم که در شرایط و ضوابط مربوط به دانشگاه فرهنگیان هیچ گونه منعی برای ادامه تحصیل دانشجویان این دانشگاه ذکر نشده است.

بر همین اساس بسیاری از دانشجویان این دانشگاه با ذهنیت ادامه تحصیل و افزایش توان معلمی و خدمت به جامعه پا در این راه نهاده و با تلاش مستمر ، انگیزه کافی و امید به پیشرفت ؛ به راه خود ادامه دادند . فلذا از دولت تدبیر و امید و مسئولان مربوطه تقاضای تجدید نظر در این تصمیم خطیر را دارند.

اگرچه تا به امروز کلیه بخشنامه های مربوط به این دانشگاه حاصل تصمیمات فردی و به دور از خرد جمعی و در تضاد با بهبود وضیعیت دانشگاه فرهنگیان بوده است اما شاهد هیچ گونه اعتراضی از سوی دانشجویان این دانشگاه نیستیم و دلیل این امر، اخذ تعهد نامه مالی از دانشجویان به محض ورود به دانشگاه می باشد تا مسئولان بتوانند آنها را مجبور به پذیرش تصمیمات غیر منطقی و خارج از چارچوب خود کنند .

بدین وسیله از کلیه فرهنگیان عزیز ، مدیران و مسیولان متعهد به نظام آموزشی کشور و دانشجو معلمان تقاضای مساعدت و همکاری در راه تحقق این امر خطیر را دارم.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

در کشور ما از گذشته های دور دولت و حکومت ها نتوانسته اند برنامه مناسب و دقیق و معتبر و کافی و وافی و شایسته برای روند اداره تعلیم و تربیت عمومی جامعه رقم زنند . شنیده می شود که فرهنگیان در قبل از انقلاب اسلامی هم از وضع حقوق و معیشت خود گله مند بوده اند و حتی در تظاهرات منجر به فوت دکتر خانعلی که به دو برابر شدن حقوق معلمان در آن سال ها انجامید باز هم افاقه نکرد و معلمان همچنان نسبت به کم بودن حقوق و تبعیض در پرداخت حقوق با سایر ارگان ها معترض بودند .

شاِید به دلیل وضعیت اقتصادی مناسب و جمعیت و توقعات کمتر مردم آن دوران ، این تبعیض و کم فروشی دولت های قبل از انقلاب اسلامی نسبت به معلمان لمس نمی شد اما با شروع انقلاب اسلامی و پیروزی آن و احقاق حقوق از دست رفته ملت ایران و آزادی های نسبی باعث شد بسیاری از مسایل مربود به ارگان ها و سازمان دولتی به سطح جامعه راه پیدا کند ؛ اما با توجه به جو انقلابی و شروع جنگ تحمیلی این گونه مسایل صنفی به فراموشی سپرده شد .

آموزش و پرورش وضع خوبی نداشت و نیروهای انقلابی که جدید وارد آن شده بودند 6 ماه یک بار حقوق می گرفتند که حقوق ها هم بسیار ناچیز بود .در همان زمان بسیاری از نیرو های انقلابی آموزش و پرورش به سایر ارگان ها و نهادهای دولتی رفتند و خود را نجات دادند ، امابقیه این نیروها باقی ماندند تا شرایط نابه سامان دستگاه تعلیم و تربیت را در حال حاضر به چشم نظاره کنند .

هم حقوق های فرهنگیان شاغل و بازنشسته کفاف زندگی را برای 15 روز هم در ماه نمی دهد و هم تبعیض در دریافتی با سایر نهادها و ارگان های دولتی افزایش زیادی داشته است .

تمام فکر و ذکر فرهنگیان این است که چه زمانی معوقات و پاداش خود را دریافت خواهند کرد و مسئولین هم خونسرد و آرام توجه زیادی به این موضوع نمی کنند !

ظاهرا به این نتیجه رسیده اند که غرغرها و اعتراضات فرهنگیان نمک اداره کشور است و اگر نباشد دولت ها احساس کمبود می کنند !

ظاهرا دولت ها اراده یا اعتقادی به بهبود معیشت فرهنگیان و رفع تبعیض از این فرهیختگان جامعه ندارند و خود را با امور اقتصادی و سیاسی مشغول کرده اند غافل از اینکه بزرگترین ضربات خاموش و بی صدا از طریق فرهنگ به بدنه حکومت ها وارد شده است .

آموزش و پرورش در ایران برای ادامه حیات موثر خود نیاز به تغییرات اساسی در همه موارد را دارد علی الخصوص در مورد نیرو های انسانی به مسوولین متخصص و غیر سیاسی و باندی ، کاربلد ، معتقد به فرهنگ و تریبت نیازدارد .

کم کردن دوایر اداری آموزش و پرورش ضروری است .

به نظر می رسد با اجرای دولت الکترونیک و مدرسه محوری 20 درصد حجم فعلی ادارات و ستاد آموزش و پرورش کافیست .

بودجه های آموزش و پرورش باید صرف مدارس معلمان و کارکنان آن شود تا شاهد بالندگی تعلیم و تربیت کشور در تربیت انسان شایسته باشیم .

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

ایلام