در پی انتشار کلیپ رقص و شادی در چند مدرسه ، عالم و آدم را به هم ریختند و هر کدام از منظری سخن راندند .

یکی که نماینده مجلس بود به جای رسیدگی به گرانی و درد مردم از به خطر افتادن اسلام سخن راند ، دیگری از سند 2030 سخن گفت و دیگری از رواج بی بند و باری در مدارس بحث کرد و باید منتظر بود و دید کی معلوم می شود مجرم اصلی تا تربیت معلم را به ادارات و نهادهای دیگر بسپارند تا معلمانی متعهد پرورش دهند!

منتقدین محترم 

جدای از نوع موسیقی یا خواننده آن و مطالب شادی بچه ها ؛ آیا میدانید رتبه ما درافسردگی در جهان چند است؟ آیا خبر دارید کودکان ما افسرده تر از همسالان خود در بسیاری از نظامهای آموزشی جهان هستند؟
چرا می ترسید واقعیت موجود در مدارس و جامعه را بیان کنید؟
بنده در نوشته ای با عنوان « مدارس ونظام آموزشی که شادی کردن درآن ها دفع شده است.15/10/96 » در صدای معلم مواردی را عرض نمودم .
اما آنچه در پی این فیلمها و حرکات در مدارس می توان بیان داشت:
1- مدارس ما فاقد نشاط و شادی هستند و این امر نشان داد که نظام آموزشی ما ملال آور و بدون تحرک بوده و متناسب با افکار و سن دانش آموزان و همگام با خواسته ها و روحیات بچه ها برنامه ریزی نمی کند و مدرسه برای بچه ها محلی نامیمون می باشد جایی که دانش آموز ابتدایی دعا می کرد که خدایا به جای ویران شدن خانه های مردم در سیل کاش مدارس ما ویران می شد. از کوتاهی خودتان سخن بگویید و اینکه چهل سال در سفره انقلاب و در مسندهای مختلف بوده اید ولی باز هم نابه سامانی را به زمین دشمن و مدرسه و فرهنگ می اندازید

با روشهای آموزشی 50 سال پیش نمی شود آموزشی موفق داشت .

2- امور تربیتی که نهاد عهده دار امور فوق برنامه و معنوی است همچنان در دهه اول انقلاب جا مانده است و همزمان با تغییرات موجود حرکت نکرده است. جای خالی فعالیتهای چون موسیقی ، هنرهای نمایشی ، کارگاه های خلاقانه و... درمدارس خالیست و صرف برگزاری مسابقات احکام و قرآن و... نمی توان به استعداد دانش آموزان پاسخ داد. امروز مرزهای جغرافیایی وجود ندارد و دردنیای بدون مرز باید همه سلایق ارزشمند تصور شوند و برای بروز و ظهور استعدادها گامهای موثری برداشته شود.
چنانکه برای عزاداری ها در مدارس برنامه داریم آیا برای میلادها و اعیاد نیز نقشه راهی برای شاد بودن داشته ایم .

3- شور و نشاط لازمه کودکی و جوانیست ، و اگر دختران میهنمان با آهنگ خواننده ای زیر زمینی احساس شادمانی می کنند بی شک مسیر اشتباه است ؛ اشتباه متولیان نظام آموزشی است نه معلم و مدیر و دانش آموز.
شادی جوهره دختران است و لحظاتی خوش بودن نمی بایست چنین تنش زا می بود و نماینده مجلس به خود حق نمی داد که وارد چالشی کردن مسئله بشود.
آیا بهتر نبود به جای پرداختن به مسائل مهم تر این کلیپ ها را دست آویز خود قرار نمی دادید، اگر شما دلسوزید در این گیر و دار گرفتاری مردم به بدبختی و فلاکت آنها فکری بکنید که درسرزمینی پر از ثروت درعین فقر زندگی می کنند و فرزندان شما در آمریکا در کنسرتهای مختلط روزگار به خوشی می رانند.
فرزندانی که مادر و پدر خود را همیشه افسرده می بینند آیا عقده های خود را خارج از مدرسه می توانند خالی کنند؟

مسئولان عزیز و دلسوزان جامعه اسلامی:
-چرا از کودکان کار در مدارس سخن نمی رانید و از دغدغه آنان سخن نمی گویید ؟

چرا آموزش و پرورش رایگان شعاری تهی بوده که مستضعفان و تهیدستان را می رنجاند ؟
-چرا از آموزه های دینی فقط جهنم را برایمان یاد آوری می کنید ؟ آیا اسلام فقط در جهنم و بهشت خلاصه می شود ؟ آیا کشورهای عربی همگی جهنمی اند؟ آیا نظام آموزشی آنها هم شاد بودن را برنمی تابد؟
-چرا از اعتیاد در جامعه و مدارس سخن نمی رانید، از سن پایین اعتیاد و.... حرف نمی زنید و از نابودی نسل آینده ساز در هراس نیستید؟
-چرا از سیاست زدگی آموزش و پرورش و دروغ های مدیران آن سخنی به میان نمی آورید ؟ از حق و حقوق معلم سخن نمی گویید و از مطالبات و معوقات و پاداش پایان خدمت دم نمی زنید اما یک شادی لحظه ای شده است بلای جانتان.
-چرا از مدارس چندگانه ( تیزهوشان، نمونه، هیت امنایی ، دولتی ، غیرانتفاعی  ) که فرزندان مردم را مضطرب ، پراسترس و عصبی بار آورده حرفی نمی زنید ؟
-از اختلاس ثروت مردم ، از خاوری و زنجانی سخن نمی گویید و از صندوق ذخیره فرهنگیان که برباد فنا رفت سخن نمی رانید و حقمان را از اختلاسگران نمی ستانید ؟
- راستی فرزندانتان در آمریکا و انگلیس و... با نامحرمان دست می دهند و کشف حجاب می کنند شما ناراحت نمی شوید؟ آیا برخودتان نفرین نمی کنید که فرزندانی به دوراز اعتقادات مذهبی به بار آورده اید؟
- برنامه ریزی آموزشی و پرورشی را برای مدارس چه کسانی ترسیم می کنند ؟ آیا دانش آموخته دانشگاهند ؟
در چنین بستری بر آموزش و پرورش خود بگریید نه رقص کودکانتان !
توجه به خواسته نسل جوان و تازه وظیفه همه مسئولین است تا بستر فعالیت سالم توام باشادابی را فراهم سازند نه اینکه به خاطر کج اندیشی و کوتاه بینی با عزل چند مدیر مدرسه عرض اندام کنند.

معلمان و مدیران ما صدها بار معتقدتر و متشرع تر از واعظان و.... ما هستند چرا که با هرناملایمتی در این 40 سال کنار آمده اند و به خاطر رضای خدا حقی از کودکی ضایع ننموده اند و اگر مانع برخی شادی ها نشدند می دانستند که این شادی لحظه ای است و چون به جامعه و خانه برگردند افسرده اند. چرا از سیاست زدگی آموزش و پرورش و دروغ های مدیران آن سخنی به میان نمی آورید ؟ از حق و حقوق معلم سخن نمی گویید و از مطالبات و معوقات و پاداش پایان خدمت دم نمی زنید اما یک شادی لحظه ای شده است بلای جانتان !

نمایندگان محترم مجلس ووزیر آموزش و پرورش  !

خوشحال باشید که فرزندان این سرزمین شادند و شادی می خواهند و اگر نوع نگاهشان و شادی شان مناسب با عرف جامعه نبود ، وظیفه شماست که بستر مناسب فراهم کنید .

از کوتاهی خودتان سخن بگویید و اینکه چهل سال در سفره انقلاب و در مسندهای مختلف بوده اید ولی باز هم نابه سامانی را به زمین دشمن و مدرسه و فرهنگ می اندازید.
شادی ارمغانی از خداوند و نعمتی بهشتی است ، بهشت زمین را شما بسازید.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

متن زیر به بهانه سخنرانی دکتر نعمت الله فاضلی در جلسه تودیع دکتر مهرمحمدی درباره وضعیت دانشگاهها نوشته شده است .ضمن ادای احترام به این دو بزرگوار، لازم به ذکر است که از اسامی ایشان فقط به عنوان نمادی از جامعه شناسان و محققین و کارشناسان آموزشی استفاده شده است.

مقایسه انجام شده در متن بین نظام آموزشی کشور ما با نظام های آموزشی کشورهای پیشرفته بر پایه اطلاعاتی است که در طی یکسال تحصیل فرزندانم در مقطع ابتدایی و دبیرستان در یکی از این مدارس کسب کرده ام.

" باهم فریاد بزنیم "

آقای دکتر فاضلی!

سخنان انتقادی و فریادهای پر از خشم شما را در مراسم تودیع دکتر مهرمحمدی شنیدم.

سخنان صادقانه و حساسیت شما درباره وضعیت بحرانی دانشگاه ها ستودنی است.

به نظر شما در بقیه گروههای شغلی در جامعه ما از بابت صداقت و اخلاق و منش و فرهنگ شرایط ما چگونه است؟ ما از روزی دورو و ریاکار شدیم که جلوی در مدرسه به خاطر رنگ جورابمان توبیخ شدیم نه به خاطر همکاری نکردن در یک برنامه گروهی

به عنوان مثال ،آیا نظام ارزشیابی و ارتقا در سایر ارگانها و سازمانها نسبت به دانشگاههای ما شرایط بهتری دارند؟

معلمین ما، کارمندان ما، پزشکان ما، مهندسین ما، هنرمندان و ورزشکاران ما ، صنعتکاران و اهل فرهنگ ما و سیاستمداران و نمایندگان ما و...... با چه سازوکاری در نهادها و سازمانهای خود ارزشیابی می شوند و به درجه های بالاتر می رسند؟ بگذریم از بسیاری از مشاغل که هیچ سازو کار ارزشیابی هم برای آنها وجود ندارد . وضعیت کل جامعه ما از بابت فرهنگ و منش و اخلاق وصداقت چگونه است؟"

آقای دکتر فاضلی می دانید وجه مشترک همه این اقشاری که برشمردم چیست؟

ما همگی تربیت یافته همان سیستم آموزش و پرورشی هستیم که شما درمراسم تودیع یکی از چهره های شاخصش شرکت کرده اید و فریاد برآورده اید.

ما و نسل بعد ازما جزو همان نسلی هستیم که عجله داشتیم پله های ترقی را سریع طی کنیم.به ما آموزش داده نشد که :

" آسانسوری برای موفقیت وجود ندارد و باید پله های پیشرفت را یکی یکی طی کنیم" (این جمله شعار دانش آموزان یک مدرسه ابتدایی در یکی از کشورهای پیشرفته بود که کل سال تحصیلی همه فعالیتهای دانش آموزان را دربرگرفته بود).ما و نسل بعد از ما کار گروهی بلد نیستیم.ما و نسل بعد از ما در تب و تاب رقابت و پیشرفت نتوانستیم چشمهایمان را باز کنیم و دنیای اطرافمان، انسانهای کنارمان و طبیعت دور و برمان را ببینیم . در بین نسل ما و بعد از ما دروغ و بی صداقتی و دزدی در هر گروه شغلی که جست و جو کنید زیاد است.

ولی شما جامعه شناس ها کجا بودید زمانی که برنامه ریزان آموزشی و نویسندگان و طراحان کتب درسی در حق ما و کودکی ما خیانت کردند تا فریاد بزنید؟

دو سه سال تحصیل هم نسلان من که در دوران جنگ گذشت بهترین سالهای کودکی ما بود . چون می توانستیم در میان پناهگاه های مدرسه با دوستانمان بدویم و بازی کنیم .

هنوز مدارس به انواع و اسامی مختلف طبقه بندی نشده بودند.

ما هنوز در مدارس تیزهوشان و نمونه و مذهبی و قرآنی و  شاهد و بسیج و غیر انتفاعی و دولتی و... در جزیره های جدا از هم اسکان داده نشده بودیم و هنوز ساکنین این جزایر با حسرت یا نفرت به هم نگاه نمی کردند. هنوز تست هوش و آزمون تیزهوشان و انواع آزمونها و مصاحبه های ورودی مدارس مختلف متولد نشده بود. هنوز کتابهای کمکی ابداع نشده بودند که بعد از ظهرهای ما را در خانه خاکستری کنند. هنوز می توانستیم بعد ازظهرها با دوستانمان در کوچه بازی  کنیم . هنوز کلاسهای زبان و کامپیوتر و چرتکه و هزار کوفت و زهرمار دیگر فراگیرنشده بود .

ما از روزی دروغگو شدیم که تمام استعداد و انرژی مان صرف تکالیف مدرسه شد . ما از روزی بداخلاق شدیم که کتابهای تست و درسهای سنگین مدرسه بهترین روزهای کودکی و نوجوانی ما را سیاه کرد .

 ما از روزی دورو و ریاکار شدیم که جلوی در مدرسه به خاطر رنگ جورابمان توبیخ شدیم نه به خاطر همکاری نکردن در یک برنامه گروهی .

ما کودک بودیم و ناچار به تحمل  ولی شما جامعه شناسها چرا هیچ نگفتید؟ چه انتظاری از هم نسلان من دارید که صبر داشته باشیم و برای پیشرفت تک بعدی و تک نفره عجله نکنیم وقتی ایستادن در صف و کمک به هم نوع و کارگروهی را در کودکی به ما یاد ندادند و به جای آن رقابت و تست زدن و حذف رقیبانمان را به ما یاد دادند.

ما ثمره ی همان نظام آموزشی هستیم که اعقاب دکتر مهرمحمدی طراح آن هستند.

 امیدوارم امثال ایشان این امید را پیدا نکرده باشند که با نظام جدید و سند تحول بنیادین که در تدوینش دست داشته اند شرایط بهتر خواهد شد.تحولی که سندش را همان افراد قبلی با همان اطلاعات بروز نشده قبلی نوشته اند طنز تلخی بیش نیست . مهارتهای زندگی و سواد رسانه و کارآفرینی را با اضافه کردن چند عنوان کتاب به بدبختی های دانش آموزان نمی توان به کودکان و نوجوانان یاد داد. دانش آموزانی که در انبوه تکالیف و انتظارات غیر معقول معلمین بیش از ده عنوان کتاب و درس و تست گرفتارند با چه انرژی و امیدی به کار آفرینی و سوادرسانه بیندیشند؟

مگر برای نویسندگان و طراحان نظام آموزشی و شما جامعه شناسان کارسختی بود که تحقیق کنید و ببینید که در کشورهای با نظام آموزشی پیشرفته  تعداد دروس و محتوای درسی به خصوص در مدارس ابتدایی به چه شکل هست؟ ما همگی تربیت یافته همان سیستم آموزش و پرورشی هستیم که شما درمراسم تودیع یکی از چهره های شاخصش شرکت کرده اید و فریاد برآورده اید

به عنوان معلم بیش از ده سال در مقطع دبیرستان درس پایه تدریس کرده ام ...

باور کنید بسیار طاقت فرساست آموزش پدیده فوتوالکتریک و فیزیک هسته ای به دانش آموزانی که حوصله جمع و تفریق را هم ندارند . درباره دانش آموزان مدارس شمال شهر تهران صحبت نمی کنم . از میلیون ها دانش آموز معمولی در شهرها و روستاهای محروم دور و نزدیک کشور صحبت می کنم که هر هفته از بهترین هفته های زندگی شان را باید صرف انجام تکالیف سنگین آموزشی و پرورشی و برآورده کردن انتظارات بیش از پانزده معلم و معاون متفاوت علاوه بر انبوه انتظارات خانواده و جامعه کنند.

نمی دانید چقدرسخت است یاد دادن معادله موج به دانش آموزی که نمی داند یا دیگر برایش حتی سلامت جسمش اهمیتی ندارد وقتی سلامت روح و شخصیتش را در این نظام آموزشی ناکارآمد امثال من معلم نابود کرده ایم و دلخوشیم که داریم طبق سرفصلهای پیشرفته ترین کشورهای دنیا تدریس می کنیم.

به قدری سرفصلها و عناوین دروس و نحوه ارائه ی حتی همان دروس مشترک با ایران، با کشور ما متفاوت است که اسمی به جز خیانتکار و دروغگو نمی توانم بر روی هر کسی که در تدوین کتب درسی و برنامه ریزی آموزشی و عناوین دروس در کشور ما دارد بگذارم.همان ها که مدعی اند نظام جدید آموزشی و کتب درسی جدید با تحقیق بر روی نظام آموزشی کشورهای موفق در آموزش و پرورش تدوین شده است.

مطمئنا تحقیق در این باره در طول این سالها نه برای نویسندگان کتب درسی نه شما جامعه شناسان کار سختی نبوده ؛ چطور صبر کردید؟!

چطور کاری نکردید تا هزینه های هنگفتی که می توانست برای تجهیز مدارس و برای ساختن محیط سالم و شاد در مدارس صرف شود برای تدوین کتب تهوع آور فعلی و نظام ضعیف آموزشی صرف شود که بعد از ماهها کلنجار رفتن با بنگاههای اقتصادی حتی نتوانست  لکه ننگ آزمون تیزهوشان را از دامن خود پاک کند آن هم در زمانی که نخبه پروری در خفیف ترین اشکال آن هم در مدارس کشورهای پیشرفته وجود ندارد. نه در حد تقسیم دانش آموزان به خوبها!! و بدها !! یا زرنگها و ضعیفها در تابلوهای مدارس و نه حتی در حد مقایسه کودکان و نوجوانان با بقیه در کارنامه هایی که فقط اولیا مشاهده اش می کنند.

چه برسد به اینکه مدارس عکسهای چند متری دانش آموزان موفق در کنکور و آزمونها را ماهها از در و دیوار مدرسه ها و شهرها آویزان کنند. شما جامعه شناسان کجا بودید وقتی که سیستم آموزشی و صدا وسیمای ما در کنار دلالان آموزشی تنها راه خوشبختی و انسان خوب شدن را موفقیت در آزمونها و کنکورهای بنگاههای مالی تبلیغ کردند؟

مگر برنامه ریزان آموزشی ، امثال دکتر مهرمحمدی و نویسندگان کتب آموزشی و جامعه شناسان نمی دانستند در کشورهای با آموزش و پرورش موفق تقریبا چیزی به عنوان کتاب درسی وجود ندارد؟ و در مدارسی هم که کتاب درسی وجود دارد با چه روشهای هوشمندانه ای کتابها را به عنوان سرمایه های با ارزش استفاده و نگهداری می کنند؟

مگر سخت بود که تحقیق کنند عناوین درسی در مقطع ابتدایی و دبیرستان چقدر با کشور ما متفاوت است و این تفاوت چه نتایج معجزه آسایی برای آنها و چه نتایج ویران کننده ای برای ما دارد؟

مگر نمی شد تحقیق کرد که در نظام های  آموزشی موفق معلم با دانش آموز مسابقه نمی دهد...

معما طرح نمی کند و فقط در حدی که آموزش داده تکلیف می دهد و آزمون می گیرد.

مگر چقدر دشوار بود که فقط در روز ارائه نتیجه یکسال کار دانش آموزان یک مدرسه ابتدایی در یک کشور با آموزش و پرورش پیشرفته حضور پیدا کنید و ببینید چه سطحی از شادی ، کار گروهی ، اعتماد بنفس ، تحرک بدنی ، اطلاعات عمومی و صداقت را دانش آموزان در این مدارس بدون هیچ فشاری و استرسی با روحیه خوب و در کلاسهای ورزش و موسیقی و هنر و ریاضی و علوم در کنار هم فراگرفته اند.

کودکان و نوجوانان از نژادها ،مذاهب و طرز فکرهای مختلف توانسته اند از طریق مدرسه در کنارهم آموزش ببینند و تفاوتهای هم را بپذیرند و کارگروهی  و روش زندگی و مطالب علمی یاد بگیرند.

مگر چقدر دشوار بود که تحقیق کنید که نظام های آموزشی پیشرفته در درجه اول بر دانش و اخلاق و علوم تربیتی به روز شده متکی ست...نه فقط منابع مالی..

آقای دکتر !

بیایید باهم فریادهای مان را برسر سیاستگذاران، مولفان و مجریان آموزشی ی  بکشیم که واقعیت ها را نمی بینند و نمی خواهند شائبه همکاری با موسسات مالی آموزشی را با عملکرد درست برطرف کنند  .

بیایید فریادهایمان را بر سر خانواده هایی بکشیم که هماهنگ با سیستم بیمار آموزشی، کودکی و نوجوانی فرزندانشان را تباه می کنند .

بپذیریم که " مشکل جمعی را نمی شود با حرکت فردی حل کرد " .

بیایید کاری موثرتر از فریاد انجام دهیم.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه اخبار/

در پی مواضع اخیر سیدمحمد بطحایی  به ویژه در مورد کلیپ های منتشر شده ، انجمن حمایت از حقوق کودکان در نامه ای به وزیر آموزش و پرورش به این اظهارات واکنش نشان داد .

گروه دانش آموزی/

« سیدمحمد بطحایی » وزیر آموزش و پرورش امروز و در آیین گرامی داشت بیستمین سالگرد تأسیس سازمان دانش‌آموزی در سخنانی از سازمان‌ها، شهرداری‌ها و ارگان ها انتقاد کرده و گفته است :

" سازمان‌ها، شهرداری‌ها و ارگان ها امکانات را برای خودشان نگه داشته اند و باید درب سالن‌های ورزشی و اردوگاه‌هایشان  باز شود تا مربیان از این امکانات برای جامعه پذیری دانش آموزان استفاده کنند. "

این سخنان در حالی بیان می شود که وزارت آموزش و پرورش خود دارای اردوگاه ها و مراکز تفریحی متعددی در سراسر کشور است .

« صدای معلم » هفته معلم سال جاری گزارشی  از اردوگاه میرزاکوچک خان جنگلی رامسر  منتشر کرد . ( این جا )

در این گزارش آمده است :

" این مجتمع وابسته به وزارت آموزش و پرورش با مساحتی بالغ بر 45 هکتار در 5 کیلومتری غرب شهرستان رامسر واقع گردیده است .

به گفته مسئولان وزارت آموزش و پرورش این اردوگاه همزمان قابلیت پذیرش 800 نفر را دارد.

 برخلاف آن چه در سایت ها و  برخی پایگاه های خبری در مورد این اردوگاه منتشر کرده اند اما با کمی اقامت متوجه می شوید که در این جا نیز همانند سایر مکان ها و مراکز تفریحی و اقامتی وزارت آموزش و پرورش ناکارآمدی و سوء مدیریت به حد وفور مشاهده می شود .... "

پیش تر این رسانه گزارشی از مجتمع کلک چال وابسته به اردوگاه منظریه ( شهید باهنر تهران ) منتشر کرد . ( این جا ) منتشر کرد .

شاید بهتر باشد وزیر آموزش و پرورش قبل از این گونه سخنان و استمداد از دیگران نگاهی به وضعیت مدیریت و مدیران خود داشته باشد .

یزد

تهران

تهران

سیستان و بلوچستان

تقویم را که مرور می کنیم روزهای خاصی به نام دانشمندان، شاعران، بزرگان و حوزه های علمی، فرهنگی، اقتصادی و... اختصاص یافته است تا پاسداشت، تکریم و مسائل آن حوزه فراموش نشود و هر ساله به صورت جدی دیده شود .

در واقع می تواند زمانی باشد برای دیده شدن یا برعکس؛ زمانی باشد برای فراموش نشدن...

در ایران روز ۱۲ اردیبهشت به عنوان روز معلم نامگذاری شده است در واقع مجالی است برای یادآوری اهمیت و جایگاه معلم، بررسی میزان تحقق وعده های مسئولین به فرهنگیان در گذشته و همچنین گره گشایی از مشکلات عدیده ی آنان در آینده...
اما آیا هفته معلم برای مسئولین امر نیز به همین معناست؟یا اینکه تنها به چند دقیقه برنامه با حرفهای تکراری، قولهای بدون عمل ختم میشود...

در سالهای اخیر مطالبات معلمان و حوزه تعلیم و تربیت در برنامه های تلویزیونی توسط کارشناسان مطرح می شود ؛ مسئولین دولتی، وزارت آموزش و پرورش و نمایندگان قول بهتر شدن شرایط را می دهند اما آیا بحث های مطرح شده در هفته معلم به بهبود شرایط حوزه تعلیم و تربیت انجامیده است؟
آیا برنامه های هفته معلم توانسته است نگاه دولت و مجلس را به این حوزه تغییر دهد و کم و کاستی ها برطرف شود؟

به نظر می رسد هفته معلم در سال جاری حتی در بحث ها و برنامه ها کم رنگ تر از سالهای گذشته دیده شده است و مشکلات همچنان باقی خواهد ماند...


مژده برای معلمان :

پرداخت بخشی از حق الزحمه امتحانات سال۹۶...
پرداخت بخشی از حق التدریس سال۹۷...

مژده های در راه ( وعده های وزارت آموزش و پرورش برای آینده ):
پرداخت پاداش بازنشستگان سال۹۷...
پرداخت مرخصی استفاده نشده بازنشستگان...
پرداخت حق الزحمه امتحانات سال۹۷...
رتبه بندی ...

یک نمونه از تسهیلات فراهم شده برای فرهنگیان:

فرهنگیان عزیز می توانند برای دریافت تسهیلات با نامه اداریِ کسر از حقوق به بانک .... مراجعه نمایند.

شرایط تسهیلات:
سود ۱۸درصد
کارمزد ۵درصد
مبلغ مسدودی ۱۰ درصد
البته این گونه وام ها مختص سال جاری نیست و فرهنگیان با توجه به حقوق پایین در سالیان گذشته نیز به اجبار متقاضی دریافت این چنین وامهایی بوده و خواهند بود...

دولت از پرداخت ۱۰۸ درصدی به آموزش و پرورش سخن می گوید اما ما مشاهده می کنیم پرداخت جزئی ترین حق الزحمه های همکاران مربوط به سنوات گذشته نیز با مشکل مواجه شده است.
در واقع این مصاحبه ها با واقعیتها فاصله ی بسیاری دارد و شنیدن این سخنان از زبان معاون رئیس جمهور جای تاسف دارد چرا که اگر بودجه کافی برای این وزارت خانه در نظر گرفته شود و تخصیص یابد نیازی به تخصیص ۸ درصد اضافه وجود ندارد و چگونه هست با تخصیص ۱۰۸ درصدی همچنان مطالبات فرهنگیان پرداخت نشده است؟
ما فرهنگیان اعتراض خود را به این چنین مژده ها، وعده ها و سخنانی اعلام می کنیم و از مسئولین اختصاص بودجه کافی برای رفع مشکلات معلمان و سیستم آموزشی را خواستاریم.

رئیس جمهور محترم، مجلس و نمایندگان محترم و وزیر محترم آموزش و پرورش؛ معنای تکریم معلم چیست؟
تعریف شما از شان و منزلت معلم چیست؟
زمان پرداختن به مشکلات معلمان کی فرا خواهد رسید؟

سطح انتظارات جامعه از معلم و شغل معلمی بالاست ؛ وظیفه معلم سنگین است و باید معلم به شکلی تامین شود که تمام توان جسمی و ذهنی خود را معطوف به مدرسه و دانش آموز نماید.
بدون شک ذهن فردی که از تامین خرج و مخارج اولیه و ضروری یک زندگی ساده عاجز باشد نمی تواند به خوبی به مسایل آموزشی و تربیتی دانش آموزان بپردازد این موضوع می طلبد دولت و مجلس نگاهی درست به این وزارت خانه داشته باشند.
وضعیت فعلی کشور قابل درک است اما مشکل اینجاست که در روزگار آرامش و فراوانی نعمت باز هم معلم و آموزش و پرورش به خوبی دیده نمی شوند...

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه گزارش/

شامگاه سه شنبه  10 اردیبهشت وارد اردوگاه میرزاکوچک خان جنگلی می شوی .

مطابق معمول و انتظار همانند سایر مراکز تفریحی و اقامتی وزارت آموزش و پرورش با آن که در آستانه آغاز " هفته معلم " است نوشته و یا بنری به مناسبت " روز معلم " و گرامی داشت آن دیده نمی شود .

این مجتمع وابسته به وزارت آموزش و پرورش با مساحتی بالغ بر 45 هکتار در 5 کیلومتری غرب شهرستان رامسر واقع گردیده است .

به گفته مسئولان وزارت آموزش و پرورش این اردوگاه همزمان قابلیت پذیرش 800 نفر را دارد.

 برخلاف آن چه در سایت ها و  برخی پایگاه های خبری در مورد این اردوگاه منتشر کرده اند اما با کمی اقامت متوجه می شوید که در این جا نیز همانند سایر مکان ها و مراکز تفریحی و اقامتی وزارت آموزش و پرورش ناکارآمدی و سوء مدیریت به حد وفور مشاهده می شود . ( 1 )

برخورد عوامل اجرایی و مسئولان این اردوگاه بد نیست .

فردی موتورسوار چهار اتومبیل حامل معلمان را به منتهی الیه جنوبی اردوگاه هدایت می کند .

" ویلای سبز " در دو طبقه که البته طبفه دوم آن قفل است .

با این که وضعیت آب و هوا معتدل و خوب است اما در بدو ورود تمام شوفاژ های این ویلا فعال هستند .

هوا در درون این خانه بسیار گرم است .

احتمالا کسی در مورد خاموش کردن و یا تغییر وضعیت سیستم گرمایشی مسئولیت ندارد .

علی رغم داغ بودن شوفاژها اما در لوله های آب گرمی برای استحمام و... موجود نیست .

مدیر مدرسه با نگهبانی تماس می گیرد و تقاضای کمک می کند .

مسئول مربوطه می گوید که مسئول تاسیسات اردوگاه به خانه اش رفته است و فعلا کسی را به عنوان " متخصص " نداریم .

با این حال در بخشی از این اردوگاه پهناور اتاقی به نام " اتاق بحران " مشاهده می شود که چند سطل در برابر آن آویزان بوده و برخی از بخش ها را تار عنکبوت احاطه کرده است .

به نظر می رسد ویلای سبز قبلا کاربرد اداری داشته است اما بعدا تغییر کاربری داده اند و به خصوص مجاورت آن با اتوبان پر تردد آلودگی صوتی را بیش از پیش برای مسافران زجر آور ساخته است .

یکی از مسئولان اداری این اردوگاه در پاسخ به انتقادات همکاران در مورد وضعیت اردوگاه می گوید که خودشان هم از این وضعیت خسته اند .

از « صدای معلم » می خواهد مسائل را رسانه ای کند شاید مسئولی پیدا شود و رسیدگی کند .

برای هر نفر اقامت بدون احتساب هزینه های غذا و... مبلغ 25 هزار تومان اخذ گردیده است .

جمع مبلغ برای 14 نفر که توسط اردوگاه اخذ شده است با هزینه اجاره یک ویلای استخر دار با تمام امکانات برابری می کند .

شاید مهم ترین مزیت این اردوگاه بلوارهای زیبا و خلوت است که فرصت خوبی برای پیاده روی بدون استرس گذر اتومبیل و سایر وسائلی که آرامش را از انسان سلب می کنند فراهم می کنند .

با وجود آن که سیستم آب و هوایی و اقلیمی شمال ایران وضعیت را طوری ساخته است که نیازی به آبیاری پوشش گیاهی نیست اما بخش قابل توجهی از پوشش گیاهی اردوگاه میرزاکوچک خان آموزش و پرورش " آفت زده " است و حتی برخی از بخش ها در این اردوگاه بایر و متروکه هستند .

درست است !

آقایان حتی زحمت کشت چند نهال را هم به خود نداده اند .

علی رغم این که دانش آموزان حضور پررنگی در این اردوگاه دارند اما امکانات بازی در حد بزرگی آن به چشم نمی خورد و استفاده از حداقل این امکانات هم " پولی " است .

مولودی مدیر هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران به صدای معلم می گوید :

مسئولان وزارت آموزش و پرورش  دائما از تغییر کاربری مدارس می گویند اما در این اردوگاه چندهکتاری با این که بخش وسعیی ازآن مجاور با خیابان و اتوبان ها است اثری از احداث فروشگاه و یا مجتمع های تجاری و اداری دیده نمی شود .

مولودی پیشنهاد می کند که در بخش هایی از این اردوگاه جهت درآمدزایی فروشگاه ها و مجتمع هایی احداث شود . "

جالب است که در این اردوگاه چند مغازه کوچک وجود دارند اما برخی اوقات تعطیل بوده و یا مواد لازم و مورد نیاز مسافران در آن پیدا نمی شوند .

« صدای معلم » پیش تر هم  گزارشی در مورد مجتمع کلک چال وابسته به اردوگاه منظریه ( شهید باهنر تهران ) منتشر کرد . ( این جا )

اما تغییری مشاهده نشد .

به نظر می رسد مسئولان وزارت آموزش و پرورش دغدغه ای جز حفظ میز و صندلی خویش و ماموریتی جز تثبیت  وضع موجود را ندارند .

( 1 ) " اردوگاه میرزا کوچک خان رامسر: این مجتمع فرهنگی اردویی که بین رامسر و تنکابن در شمال کشور ایران واقع شده از یک طرف به دریای خزر و از طرف دیگر به جنگل های سرسبز منتهی میشود.

مجتمع فرهنگی اردویی یا اردوگاه کشوری میرزاکوچک خان جنگلی رامسر یکی از زیباترین اردوگاههای جهان است که انصافا همه شرایط خوب را برای یک اردوی چند روزه در خود جمع کرده است .

اردوگاه میرزاکوچک خان جنگلی رامسر به دلیل واقع شدن در ساحل دریای خزر و سرسبزی کوه رفیع پشت آن بیشتر در تابستان که فصل شناست پر طرفدار و جذاب است و در فصول دیگر مخصوصا پائیز و زمستان تقریبا کمتر مراجع دارد و این در حالیست که برای اردوگاههای تهران و اصفهان چنین نیست.

اردوگاه رامسر مثل کل منطقه شمال کشور در تابستان پر رونق و شلوغ است به طوری که باید برای برگزاری اردو در این اردوگاه از ماهها قبل جا رزرو کرد .

اردوگاه میرزا کوچک خان رامسر نیز مثل بقیه اردوگاههای کشوری از امکانات و تجهیزات بسیار خوبی برخوردار است و دهها سال است که میزبان انواع و اقسام اردوهای گوناگون از سراسر کشور بوده و هست.... " ( این جا )

" معاون امور جوانان جمعیت هلال‌احمر مازندران در مراسم افتتاحیه این اردو گفت: این اردو با اهداف فرهنگی‌، ورزشی، مذهبی و ایجاد روحیه نشاط‌، خدمات داوطلبانه، همدلی جوانان، شناخت آداب و رسوم استان‌های دیگر، هماهنگی بیشتر در مواقع امداد‌رسانی و آشنایی با فرهنگ ایثار برگزار می‌شود.

یدالله داودی افزود: در این اردو‌ها جوانان از آموزش مهارت‌های زندگی، آسیب‌های اجتماعی و فعالیت‌های بشر دوستانه بهره‌مند می‌شوند... " ( این جا )

هفته معلم سال 1398

گزارشگر : علی پورسلیمان

پایان گزارش/