به‌جرئت می‌توان گفت که تهیه خبر و خبرنگاری از مشاغل بسیار سخت در شرایط کنونی کشور است چراکه مشکلات و معضلات و کاستی‌ها موجود و وجدان بیدار خبرنگاران مستقل، آزاد و دلواپس را به واکنش وا‌ می‌دارد و نگاه تیزبینانه و جست و جوگرانه خبرنگار همچون عقاب تیزبین بر فراز بلندی که مترصد شکار لحظه‌هاست و از سویی خود در تیررس شکارچیان است اهمیت و سختی این شغل را دوچندان می‌کند.

خبرنگاران آزاد و مستقل وجدان بیدار دردهای خفته در دل جامعه هستند و فریاد، دردهای بی‌صدا هستند و از این‌جهت زخم‌های پیکان تیز را به جان می‌خرند و در مقابل سیاهی‌ها روشنی هدیه می‌کنند. خبرنگاری در عرصه عمومی مشکلات خاص خود را دارد و اگر تخصصی و برای قشر تحصیل‌کرده و بالأخص معلمان باشد علی‌القاعده ریزه‌کاری و دقت نظر و فراست خاصی را می‌طلبد.

قلم‌زدن در حوزه رسانه‌ای که قریب 15 میلیون مخاطب دارد و انعکاس خبرها در این حوزه و آن‌هم بدون پشتوانه مالی عشق والا وهمت بلندی می‌طلبد که در توان هرکسی نیست و بررسی رسانه‌های مستقل در حوزه آموزش‌ و پرورش بر این گفته صحه می‌گذارد که دوام و پایداری با شمار مخاطبان و سلیقه‌های رنگارنگ سیاسی و نظریات متعارض کاری بس دشوار است و دوام آوری عشق خدمت می‌طلبد و بس.

در حوزه تعلیم و تربیت از دو سو خبرنگار باید مراقب باشد ؛  مخاطب و منتقد و دستگاه‌هایی باقدرت و پشتوانه قانونی و در این عرصه خبرنگار می‌ماند و برهوتی از پشتوانه قانونی و حملاتی سهمگین دوجانبه که تاب‌آوری گاو نر می‌خواهد و پیرکهن.

صدای معلم از معدود رسانه‌هایی است که در طی چند سالی که بنده آن را دنبال می‌کنم بدون حب و بغض و فارغ از گرایش‌های سیاسی، مسائل و معضلات نظام تعلیم و تربیت را رصد و نمایه می‌کند و با حساسیت‌های خاص خود مطالبات، خبرها ، دیدگاه‌ها و نظرات فرهنگیان، دانش آموزان واولیاء را در معرض دید مسئولان و برنامه‌ریزان قرار می‌دهد؛ و این دوسویه بودن رسانه‌ای تعاملی را ایجاد نموده که به‌جرئت می‌توان اذعان کرد که رسانه تخصصی صدای معلم با جمع نویسندگان فرهیخته و هوشیار از سراسر کشور منبعی باز به‌عنوان چشم و گوش بینا و شنوای ملی در راستای کمک به اهداف تعلیم و تربیت و آموزش‌ و پرورش گام برداشته است و در این راه برای ایفای حق و احقاق حق مدیر محترم صدای معلم و نویسندگان به‌کرات مورد بی‌مهری و شکایات متعدد قرارگرفته‌ است که خوانندگان صدای معلم در جریان وقایع هستند و اگر پای درد و دل ایشان بنشینی گفتی بسیار دارد اما استوار و ثابت‌قدم در جهت اعتلای نظام آموزش‌ و پرورش قلم می زند و از بحران‌ها عبور می‌کند.

بنابرآنچه عرض شد لازم است که مسئولان امر در عرصه تعلیم و تربیت دیدگاه‌های منتقدانه، پرسشگرانه و خیرخواهانه این رسانه را که از بطن جامعه فرهنگی و خط مقدم تعلیم وتربیت در این سیستم بسته و متمرکز در گستره ملی بازگو و نمایه می‌شود مورد التفات قرار داده و برخوردهای متعصبانه، التقاطی و متحجرانه را کنار گذاشته و این رسانه را دوست و همقدم در راستای دستیابی به اهداف عالی تعلیم و تربیت بدانند و قدردان زحمات باشند.

بنده به‌عنوان عضو کوچکی از جامعه فرهنگی تلاش‌های بی‌وقفه مدیر محترم صدای معلم جناب پور سلیمان را ارج می‌نهم و روز خبرنگار را خدمت ایشان تبریک عرض می‌کنم و بر خود لازم دیدم علیرغم محدودیت ایجادشده برای این‌جانب، این مرقوم را به رشته تحریر درآورم ؛ انشا الله که مدیر محترم صدای معلم همیشه پایدار و تندرست باشند و توفیق روزافزون را از خدای متعال برای ایشان خواستارم.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

سرپرست محترم وزارت آموزش و پرورش جناب آقای حسینی در اظهار نظری فرموده اند : " معتقدم اصلاح جهت گیری ها را باید با اصلاح نام ها شروع کنیم از این رو باید نام وزارت آموزش و پرورش تغییر کند . چرا که طبق آیات قرآن تربیت مقدم بر تعلیم است . همچنین نام سازمان آموزش و پرورش استثنایی به سازمان تعلیم و تربیت با نیازهای ویژه تغییر کند ".
برای نخستین بار که این جملات را از زبان سرپرست وزارت آموزش و پرورش شنیدم تصور کردم که یا خبر درست مخابره نشده یا شاید ایشان منظور دیگری داشتند و نتوانستند منظور خود را به مخاطبان درست منتقل کنند ! اما پس از چند روز بازنشر این خبر بدون تکذیب آن از سوی سرپرست محترم وزارت باعث شد که یقین کنم جناب حسینی این عبارات را گفته و بدان باور هم دارد !

من یک پیشنهاد برای جناب آقای حسینی دارم و آن اینکه برای سنجش درستی این راهبرد خود آن را در معرض داوری فرهنگیان کشور بگذارند تا نظر آنان را نیز که صاحب صلاحیت ترین افراد درباره این دیدگاه هستند بشنوند .

به نوبه خود داوری ام را در این باره خدمت ایشان عرض می کنم .

بیان این سخنان از سوی جناب آقای حسینی دقیقا نشان دهنده غلبه ی گفتمان فرمالیسم و پوپولیسم بر این وزارتخانه ی بی سر و سامان است ، وزارتخانه ای که پس از چهار دهه، شعار دادن ، وعده دادن ، قشری گری ، ظاهربینی و فرمالیسم در آن حرف اول و آخر را می زند بدون آنکه به نتایج و عواقب این نوع برنامه ها و ایده ها اندیشیده شود ! 

آیا همکاران فرهنگی نباید از مسئولان وزارتخانه پرسش کنند که به واقع مشکل درماندگی آموزش و پرورش ، نام آن بود ؟!

آیا انحطاط تعلیم و تربیت و مدارس ما و وضعیت معیشت و زندگی معلمان ما از نام آن شروع یا نشات گرفته است ؟!

اتفاقا نام گذاری این وزارتخانه بسیار خردمندانه و هوشمندانه بوده است ، چرا که اولا دو واژه ی کاملا فارسی برای آن انتخاب شده که برای این وزارتخانه دارای اهمیت است ثانیا نام آن آهنگین و موزون برگزیده شده ، بدین معنی که گرچه به درستی تربیت بر تعلیم مقدم است ولی فکر و زبان شاعرانه و هنرمندانه ایرانی برای بیان این عبارت به جای عنوان وزارت پرورش و آموزش ، عنوان "وزارت آموزش و پرورش " را نیکو دیده و پسندیده است ولی این بدین معنا نبوده و نیست که تربیت در درجه دوم اهمیت قرار گرفته باشد ، بلکه فقط در بیان آهنگین آن ضرورت دیده که بدین شکل ترکیب سازی کند . اصولا جناب آقای حسینی می دانند که این رویه ها هستند که نظام تعلیم و تربیت را ساماندهی و راهبری می کنند نه نام و عنوان ها . مگر تاکنون اگر رویه ای برای اجرای راهبرد تربیت و سپس تعلیم طراحی شده ، دارای مانعی با عنوان " وزارت آموزش و سپس پرورش " بوده است ؟!

همچنین جناب آقای حسینی عمل به همین تنها برنامه شما ، می تواند هزینه ی هنگفتی برای وزارتخانه ای بتراشد که در پرداخت مطالبات چندین و چندساله ی پرسنل مظلوم و محرومش درمانده است ! آیا به راستی به هزینه ی سخنانی که می گوییم اندیشیده ایم ؟!

آیا در پایان دهه ی نود خورشیدی چنین وزارتخانه ی مهم و آینده سازی باید همچنان در اسارت فرمالیسم باشد ؟!

انتظار می رود که مسئولان و تصمیم گیران پس از سالها و دهه ها آزمون و خطا ، با رجوع و ارزیابی از گذشته و تجربیات بس گران سنگ ، راهبردهای خردمندانه ، راه گشا و به دور از شعارگرایی و ظاهرگرایی اتخاذ کنند تا بیش از این نظام تعلیم و تربیت به قهقرا و انحطاط سقوط نکند .

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه اخبار/

تهران

یزد

هرمزگان

فارس

تهران

پرتال وزارت آموزش و پرورش را که نگاه می کنی خبری از خبرنگار و تنها روزش نیست .

انبوهی از اخبار و گزارش ها که اگر واقعا این ها درست باشند چرا خروجی ها آن را تایید نمی کنند ؟

اگر واقعا مدیران ما این قدر فعال ، برنامه ریز و آینده نگر هستند پس چرا روزمرگی در همه اجزاء سیستم حاکم شده است و کم تر کسی را پیدا می کنی که از وضعیت موجود راضی باشد .

سیدجواد حسینی هم که در ابتدا بخشنامه ممنوعیت شکایت از رسانه ها را ممنوع اعلام کرد و البته حرکت خوب و قابل دفاعی بود اما به نظر می رسد که نگرانی اش در مورد معرفی اش به عنوان وزیر آموزش و پرورش وقتی را برای فکر کردن در مورد این موضوع و نوشتن چند کلمه و یا سطر برای تبریک روز خبرنگار از او ستانده است .

هر چند مدیرانی که من در آموزش و پرورش می شناسم به تناسب اوضاع تغییر جهت و خط می دهند و اکثرا اعتقادی به رسانه های مستقل ندارند .

دیروز سه شنبه 15 مرداد رئیس دانشگاه فرهنگیان نشست خبری با خبرنگاران داشت .

بیش از 30 درصد سخنان آقای خنیفر به خبرنگار و جایگاه آن اختصاص داشت اما در این نشست و در میان آن همه خبرنگار غیر از من و آقای خنیفر کسی اشاره ای به این روز و جایگاه خبرنگار نکرد .

خبرگزاری تسنیم یک گزارش بلند بالا از این نشست تهیه کرده اما گویا فراموش کرده است حتی به کلمه خبرنگار هم اشاره ای نماید .

اگر خبرنگاران هم در این روز نخواهند مشکلات خود را طرح کنند پس چه زمانی باید جایگاه حرفه ای خویش را بازیابی کنند ؟

آیا غیر از این است که حرمت امام زاده را متولی نگاه می دارد و هر کسی در این جامعه خودش باید جایگاه تعریف کرده و از آن نگاه داری و مواظبت کند .

به نظر می رسد سایه شوم روزمرگی و از خودبیگانگی نه فقط بر پودمان نظام آموزشی که بر پیکره رکن چهارم دموکراسی نیز سایه افکنده بی آن که خودشان خبردار باشند و در پی یافتن چاره ای.

در نشست " بزم اندیشه " که با حضور عادل پیغامی معاون پژوهشی دانشگاه امام صادق برگزار شد و حاشیه هایی نیز به همراه داشت ( این جا ) ؛ زمانی که نوبت من برای طرح پرسش بود آقای باقری از کارمندان سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی سخنان مرا در نهایت بی ادبی قطع کرد و گفت که ایشان خبرنگار است .

برای من صحبت ایشان واقعا گنگ و غیرقابل فهم بود .

شاید این فوبیای خبرنگاری و ترسی که بسیاری از مدیران آموزش و پرورش و سایر دستگاه ها از رسانه و خبرنگار دارند بی دلیل نباشد و قطعا در یک زمینه و یا کانتکست اجتماعی رخ داده است .

رسانه زوایای تاریک و مبهم برخی پدیده ها و افراد غیرشفاف را در اتاق شیشه ای قرار می دهد و یا  زاویه و شدت نور را افزایش می دهد و این باب طبع بسیاری از مدیران و حتی افراد عادی جامعه هم نیست .

بسیاری از مردم هنوز تصور درست و جامعی در مورد حوزه شخصی و حوزه عمومی ندارند و مرز میان این دو را واقعا تشخیص نمی دهند . سیدجواد حسینی هم که در ابتدا بخشنامه ممنوعیت شکایت از رسانه ها را ممنوع اعلام کرد و البته حرکت خوب و قابل دفاعی بود اما به نظر می رسد که نگرانی اش در مورد معرفی اش به عنوان وزیر آموزش و پرورش وقتی را برای فکر کردن در مورد این موضوع و نوشتن چند کلمه و یا سطر برای تبریک روز خبرنگار از او ستانده است !

چندی پیش صدای معلم گزارشی را در مورد اداره آموزش و پرورش منطقه 9 منتشر می کند . ( این جا )

محسنی نسب مدیر منطقه از من دعوت می کند تا نشستی با او داشته باشم .

او در مورد گزارش صحبت می کند .

به این مدیر می گویم که پاسخ و شفاف سازی در مورد امور منطقه بر عهده روابط عمومی یک سازمان است .

قرار نیست هر گزارش و یا خبری که در رسانه منتشر می شود بابت آن ، مدیر رسانه با مدیران نشست بگذارد .

7 مرداد کارگاه آموزش خبرنگاری پانا  ویژه دانش‌آموزان دختر متوسطه اول در محل اتاق شورای اداره آموزش و پرورش منطقه 9 برگزار می گردد . ( این جا )

مدیر آموزش و پرورش منطقه 9 خبرنگاری را حوزه ای حساس، تاثیر گذار و البته چالشی معرفی کرده و دانش‌آموزان را نسبت به رعایت نکات حقوقی خبرنگاری آگاه می کند .

برای من جای پرسش است که آقای محسنی نسب با کدام سوابق رسانه ای و یا سواد رسانه ای برای دانش آموزان رهنمود می دهد ؟

و یا مهران اصل معاون پرورشی و تربیت بدنی منطقه 9، با حضور در این جلسه رعایت عدل و انصاف در خبرنگاری را لازمه این حوزه حساس دانسته و بر لزوم توجه به ساحت‌های ششگانه سند تحول بنیادین تأکید می کند .

برای من جای پرسش است که در کجای سند تحول بنیادین و ساحت های شش گانه آن به خبرنگاری و یا جایگاه رسانه پرداخته شده است ؟

این نمونه و یا شمایی از وضعیت موجود در پایتخت است .

تکلیف حدود 800 منطقه و یا ناحیه آموزشی کشور به ویژه مناطق محروم نیز از قبل مشخص است .

برخی از مدیران آموزش و پرورش وقتی انتقادی از آن ها می شود و حوزه پوششی آن خبر وسعت می گیرد نخستین پرسشی که مطرح می کنند این است که چرا رسانه اول این موضوع را با آن ها مطرح نکرده است ؟

بسیاری از مدیران آموزش و پرورش رسانه را با روابط عمومی اشتباهی گرفته اند و یا آن را عنصری مزاحم و دست و پاگیر می پندارند .

وظیفه و کارکرد رسانه انعکاس منطقی و جامع موضوع است . وظیفه مدیران هم پاسخ گویی .

واضح است که اگر  مشکل را با هر مدیری در میان بگذاری اکثریت آن را تکذیب می کنند و سعی می کنند اوضاع را کاملا مطلوب و بی عیب و نقص جلوه دهند .

دوستی تعریف می کرد که خبری را منتشر کردیم .

مدیر مربوطه آن را تکذیب کرد .

سپس فایل صوتی را بارگذاری کردیم .

مدیر مربوطه به جای پاسخ گویی گفت که از طریق نرم افزار ، صداسازی کرده اند .

این دوست خبرنگار هم با طعنه گفته بود که اگر من این کارها را بلد بودم دیگر این جا چه می کردم . الان باید در هالیوود بودم !

شبکه های اجتماعی فرصت خوبی را در اختیار همه شهروندان برای انعکاس اخبار و رویدادها گذاشته اند اما به علت فقدان سواد رسانه ای این وضعیت کارکرد معکوس پیدا کرده است .

هر کسی فرضا در اینستاگرام پیجی درست کرده و یا در تلگرم گروه و یا کانالی زده و خودش را خبرنگار  تصور کرده است .

نتیجه چنین وضعیتی گسترش فضای بی اعتمادی ، شایعه ، خشونت کلامی و حتی بیزاری از فضای رسانه ای شده است .

رسانه اگر با توجه به کارکردی که دارد درست و منطقی به کار گرفته شود می تواند روند بلوغ عاطفی و اجتماعی در جامعه توسعه نایافته ما را تسریع بخشد هر چند فعلا چنین چشم اندازی مشاهده نمی شود .

تنها راه حلی هم که به ذهن برنامه ریزان و سیاست گذاران می رسد پاک کردن مساله به جای حل آن است .

مدیریت رسانه شناسنامه دار در جامعه ای مانند ایران که تفکر انتقادی اعراب و یا جایگاهی در نظام آموزشی و سایر حوزه ها ندارد به ویژه زمانی که بخواهی مستقل باشی و حرفه ای عمل کنی بسیار دشوار و با استرس فراوان همراه است .

در جامعه ای که افراد عادت به گفت و گوی انتقادی ندارند و زبان غالب نیش و کنایه است و به جای صرف چند دقیقه و یا چند ساعت برای یافتن " حس مشترک " ترجیح می دهند که ساعت ها و روزها و هفته ها در پله ها و راهروهای دادگاه ها بالا و پایین بروند و سرانجام هم به نقطه شروع می رسند صحبت کردن از رسانه و کارکردهای آن شاید یک شوخی باشد .

آقای سرپرست !

روزخبرنگار و رسانه بر شما و مدیران تان مبارک .