عمر چیست ؟ آفتاب تموز !
به سرعت این عمر می گذرد و نهایت به پایان می رسد و این سیر ، راه همه بشر است . فقیر و غنی . زشت و زیبا . گناهکار و بی گناه . اهریمن و اهورامزدا . معتقد به خدا و یا خودستا و پول ستا و قدرت ستا و مقام ستا .
روزمرگی لعنت زندگی بشر است. غفلت نیز همچنین . ناسپاسی و قدرنشناسی از همه بدتر . لحظه ای ایستادن و تفکر کردن ، شاید بتواند ریشه این سه لعنت را بخشکاند.
بیایید قدردان همسر و فرزند و همسایه و والدین و خواهر و برادر و همکار و کسبه محل زندگی خود باشیم تا از شرّ این سه لعنت ، رهایی یابیم.
بیایید به همراه تقدیر ، تدبیر نیز داشته باشیم. سرعت حرکت ما در زندگی ، حضور را از ما ربوده است. بیایید بایستیم و با شمارش داشته ها، کم با حسرت نداشته ها ، زندگی کردن را فراموش کنیم.
من امروز ایستادم ، اندیشیدم ، داشته هایم را نیم نگاهی فکندم ، برای سلامتی خود و آرامش حاکم بر خانواده ام شکر کردم . بعد خود را جلوی کامپیوتر و سایت صدای معلم دیدم ، با خود گفتم روزی چند ساعت من از این نعمت رایگان ، بی منّت ، پرمحتوا ، بهره می برم ؟ بعد خود را مکلّف به قدردانی از مدیر این سایت دیدم. با خود اندیشیدم نعمتی که به من آگاهی و حضور می دهد ، چرا نباید شکرش به جا آورده شود ؟ چرا نباید چنین بیندیشیم که مدیر محترم سایت صدای معلم ، نعمتی از سوی پروردگار برای من معلم برای جستن و یافتن آگاهی و بصیرت و توان شغلی است. واسطه ای بی ادّعا مابین نیروهای صف و ستادی است. آنان که می نویسند با دو سه سطر ارسالی در بخشِ نامه ها ، از فشارهای عصبی ، از ناسپاسی و قدرنشناسی جامعه و مسئولین ، خالی می شوند و فریادشان را به تبسّمی مهربان تبدیل می سازند. چون کسی هست که این قیل و قال های تنهایی او را منعکس سازد.

بیایید کمتر یکدیگر را به عنوان همکار و هموطن بیازاریم و شکر هر نعمتی را تا زمانی که از آن برخورداریم ، به جا آوریم .فقط با شکستن غرور و یا کنار گذاشتن بخل و حسادت و کینه خود نسبت به دیگری و یا دیگران ، با قدر نهادن به داشته ها و درک و ارزش گذاری برای انسانهای ارزشمند پیرامون خود. برای حمایت از دو تنی که مدافع حق و حقوق هیچ یک از ما نیست ، همکار خود را با نیش هایی غیرفرهنگی نیازاریم.

در این سایت ، هر کس در حد توان و سواد خود ، اثری از خود بر جای می گذارد. اثری که با کمی دقت و همکاری بیشتر می تواند به خلق و یا جاودانگی ارزش های فرهنگی منجر شود. ما خلق اثر ، بسیار کم داریم. ما زیاد به برجسته نوشتن و دیدن و اندیشیدن و کردن ، معتقد نیستیم . ما بیشتر نیاز به دیده شدن هستیم آن هم با محتوایی بسیار ناچیز . ما زندگی را بسیار سهل و ساده و تکراری و عادی می شماریم . برخی از افراد در این جامعه ، طول زندگی حتی بیش از یک قرن دارند ، اما عرض زندگی تعدادی از آنها ، بسیار یکنواخت و بی بهره است. ما از خلق اثر و تفکر بسیار فاصله داریم ، چون معتقدیم آن وظیفه عده ای خاص و محدود و غیر از ماست . کار بسیاری از ما روز را شب کردن و شب را صبح کردن . اما زندگی ، فقط این نیست.

بیایید بایستیم ، بیندیشیم و خلق اثر کنیم و در هر نقش و پایگاهی که قرار داریم ، مفید و مؤثر باشیم ، همیشه که نباید اثر پذیرفت ، بیایید تا اثر بگذاریم و خلق اثر سازیم. نقش اجتماعیِ مؤثر و خاص و متمایز من در این جامعه چیست ؟
من معلم بعد 20 - 30 سال خدمت در این شغل ، چگونه و بر چه تعداد از افراد جامعه اثر گذاشته ام و مسیر زندگی و حرکت چند نفر را به سوی سازندگی و بالندگی تغییر داده ام ؟ مسیر زندگی چند دانش آموز را به طور معجزه آسایی با کشف استعداد و توانایی هایش ، تغییر داده ام ، او را تشویق و حمایت کرده ام ؟ صِرف درس دادن رُوتین کافی بوده و هست ؟

من معلم ، می خواهم برای موجودیت سایت صدای معلم قدردان باشم ، از خوانندگان فهیم این سایت که دغدغه نوشتن را بر تعهد نویسندگان ، فرضِ واجب می سازند و با بزرگ نمایی اطلاعات و اخبار آموزش و پرورش و یا نقد و بررسی مسایل موجود ، جهت تعمیم آگاهی و هوشیاری ، همراه این سایت هستند قدردانی می کنم. از تلاش بی امان تمامی نویسندگان سایت که در مسیر عشق به ساحتِ شغل معلمی و خردمندی معلمان ، قلمفرسایی می کنند و دغدغه نوشتن و سهیم شدن را با همکاران خود دارند، قدردانی می کنم .

برای اعتلا و توانمندی بیشتر ، می خواهم بیندیشم و بنویسم و بسازم . تحمل سختی و ناهمواری واجب است اما باید اعتراف کرد که ما از همه پتانسیل های ذاتی و توانایی های خود در مسیر زندگی استفاده نمی کنیم . بیایید به این مسیر ارزشمند زندگی بیشتر بیندیشیم و نگران این اصل باشیم که چرا امروز دیگر حافظ و سعدی و ابوریحان بیرونی و بوعلی سینا و امام محمد غزالی و مولوی و نظامی و.... در بین ما وجود ندارند ؟ من از معلمی قدردانی می کنم که کاشف اسرار علایق و ذوق و استعداد نظری و عملی دانش آموزان خود است و با پیگیری صمیمانه و نستوه تا هدایت همه جانبه آن ، دست از تلاش برنمی دارد و طریق پرورش آنها را به خوبی به آن دانش آموز ، آموزش می دهد.

من بهانه بسیار زیادی برای قدردانی دارم اما برای تقدیر باید اراده داشت و حرکت کرد و در برابر شداید و نامهربانی ها و فراز و نشیب ها ایستادگی کرد ، همچون مدیر محترم سایت صدای معلم همکار گرامی جناب آقای علی پورسلیمان. راستی من و شما هم قادریم چنین مسیری را در جهت تنویر افکار عمومی و حرفه ای ،آغاز و طی کنیم ؟

من شخصا ، بر علاقه و ضرورت وجودی آن واقفم اما چنین اراده ای ندارم ، شما چطور ؟ بد نیست گه گاهی حین مطالعات خود در این سایت ، خدمت مدیر سایت ، خسته نباشیدی عرض کنیم و مراتب قدردانی خویش را برای بیشتر قوّت گرفتن ابراز داریم. شاید این ارزش معنوی جایگزینی بر تمامی نیازهای مادی باشد. جناب پورسلیمان متشکریم. پایدار باشید.

آذربایجان شرقی

تهران

آذربایجان شرقی

پس از گذشت حدود 2 ماه از رای اعتماد نمایندگان مجلس به وزیر آموزش و پرورش ، حاجی میرزایی نخستین انتصابات خود را چهارشنبه 8 آبان با حضور عوامل و نیروهای ستادی و البته بدون دعوت از خبرنگاران و رسانه ها انجام داد .

حاجی میرزایی در این مراسم ؛ « جواد حسینی » را به جای « مجید قدمی » در سمت رئیس سازمان آموزش و پرورش استثنایی ، « علی باقرزاده » را به جای « شاپور محمد زاده » رئیس مرکز امور هماهنگی  ، ارتباطات و حوزه وزارتی و جلال دلقندی را به عنوان رئیس مرکز حراست وزارت آموزش و پرورش معرفی کرد .

دعوت به کار از سرپرست پیشین وزارت آموزش و پرورش در جایگاهی پایین تر و البته قبول این دعوت از سوی حسینی نشان می دهد که وزیر آموزش و پرورش حداقل به الفبای مدیریت و اصول آن آشناست اما این کافی نیست .

شاید اگر حسینی به جای علی اللهیار ترکمن در جایگاه معاون برنامه ریزی و توسعه منابع می نشست نشان می داد که حاجی میرزایی به جغرافیای افکار عمومی آشناست اما احتمالا با فرض آن که با مخالفت نیروهای موسوم به " اصول گرا " رو به رو نشود ترجیح داد که چنین ریسکی نکند .

این نشان می دهد که حاجی میرزایی مرد بحران نبوده و اهل ریسک برای ارتقای وضعیت و تحول در فرآیندها نیست .

البته همان گونه که پیش تر نیز گفتم ؛ از کسی که آمدن خود به وزارتخانه ای مانند آموزش و پرورش را محصول تقدیر الهی می داند خیلی نباید انتظارات بالایی داشت .

همچنین پذیرش این سمت از سوی آقای حسینی  این فرضیه را به واقعیت نزدیک می سازد که ایشان نقش "شومن " را در زمان سرپرستی ایفا نکرده است و حضور او به عنوان " وزیر " در راس وزارتخانه می توانست حداقل اعتمادی بین معلمان و اداری ها بگشاید .

فرصتی که البته به آسانی از دست رفت هر چند تجارب تاریخی نشان داده است که ما ایرانیان استاد فرصت سوزی و تبدیل فرصت ها به تهدیدها هستیم و هیچ گاه متنبه هم نشده  و عبرت نگرفته ایم!

« علی باقرزاده » که پیش تر رئیس سازمان نهضت سوادآموزی و نیز معاون حجت الاسلام علی ذوعلم در سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی بوده است در این نشست تقویت، انسجام و هماهنگی مدیران و معاونان حوزه ستادی را از اهم برنامه هایش ذکر کرد .

باقر زاده تصریح کرده: ترویج فضای همدلی و اعتماد در سطح ستاد از دیگر برنامه‌ها خواهد بود.

ادغام مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی در دفتر وزراتی به بهانه ی چابک سازی در ساختار سازمانی بزرگ ترین اجحاف و ظلم بطحایی وزیر پیشین در حق این وزارتخانه بود .

هیچ گونه دلیل و یا پشتوانه کارشناسی برای این اقدام نمی توان متصور شد .

انتظار این بود که باقرزاده ارتقای جایگاه روابط عمومی و موثر کردن آن و ارتباط با بدنه یعنی " معلمان " را در صدر برنامه ها ذکر می کرد اما این سخنان نشان می دهد که ایشان با نگاهی " از بالا به پایین " درصدد پر کردن شکاف بین ستادی است و نه شکاف عظیم میان " صف " و " ستاد " .

ممکن است آقای باقرزاده استدلال کند که ایجاد این هماهنگی و همدلی در ستاد گام نخست برای ورود به مرحله بعدی یعنی شکاف میان ستاد و صف باشد اما مهم این است که اکثریت افراد مستقر در حوزه ستاد بر اساس قابلیت ها و شایستگی های مدیریتی و عملکردی در آن جایگاه قرار نگرفته اند و کوتاه بودن سقف " اندیشگی " در این حوزه امکان گفت و گو و تجمیع حول اهداف سازمان آموزش و پرورش را به حداقل و یا " صفر " متمایل خواهد کرد .

در چند نشست رسانه ای که با حضور علی باقرزاده در سازمان نهضت سوادآموزی برگزار شد به عنوان یک روزنامه نگار و معلم از پاسخ های ایشان هیچ گاه قانع نشدم .

فردی که قادر به اقناع دیگران نباشد چگونه می تواند در حوزه حساسی مانند روابط عمومی آموزش و پرورش قرار گیرد که با حدود 40 میلیون ایرانی در ارتباط خواهد بود ضمن آن که بارها تصریح و تاکید کرده ام که روابط عمومی ها در آموزش و پرورش عملا " تعطیل " هستند و بود و نبود آن ها تاثیری در اوضاع ندارد چه نبود آن ها موجب صرفه جویی و بهره وری در منابع مالی و انسانی هم بشود .

شاید جدی ترین و مهم ترین سخن در این نشست از زبان " رئیس مرکز حراست وزارت آموزش و پرورش " بیان شده باشد .

 رئیس مرکز حراست نیز در ادامه این برنامه اظهارکرد: لازمه توسعه هرکشوری اشراف اطلاعاتی سازمان‌ها و دستگاه‌ها است.

نگاه ما در حراست نگاه معلمی و تمام ساحتی خواهد بود و معتقدم بهترین و خوش اخلاق‌ترین افراد باید در حراست باشند لذا رویکرد ما اخلاق، شرع و قانون است.

دلقندی بر فراجناحی فکر و عمل کردن در حراست تأکید و عنوان کرد؛ پاسخگو بودن در مرکز حراست یک اصل است و حراست مدرسه امن و حافظه پنهان آموزش‌ و پرورش است. رئیس دیوان عدالت اداری اضافه کرد: در راستای مشکلاتی که برای کادر آموزشی و اداری این وزارتخانه پیش آمده است، اخیراً جلسه‌ای با مسئولان وزارت آموزش و پرورش داشتیم اما نمی‌دانم چرا آقایان مسئول در آموزش و پرورش اهتمام لازم را ندارند.

حراست باید به‌گونه‌ای عمل کند که همه وجود چنین مرکزی را ضروری بدانند."

ناکارآمدی آموزش و پرورش به عنوان یک " ابر سیستم " برآیند فعالیت و عملکرد زیر سیستم های آن بوده است .

بارها به استناد گزارش ها و مشاهدات میدانی تصریح کرده ام که نهادهای نظارتی و بازرسی در آموزش و پرورش ضعیف و ناکارآمد هستند .

پیش از قضایای مربوط به صندوق ذخیره فرهنگیان ؛ « صدای معلم » در گزارشی نوشت :

"  قبل از آن که نهادهای نظارتی مسایل و تخلفات صندوق ذخیره فرهنگیان را کشف و اعلام کنند ،فانی رودربایستی و تردید را کنار بگذارد و دنبال داستان را بگیرد . " ( این جا )

در این مدت مشخص نبود که نهادهایی مانند حراست و دایره ارزیابی عملکرد و بازرسی آموزش و پرورش به چه کاری مشغول بودند !

آیا فرضا دیده اید که واحد نظارت و ارزیابی در دانشگاه فرهنگیان گزارش تخلف بدهد ؟ این در حالی است که واحدهای بازرسی خارج از آموزش و پرورش بارها در مسائل دانشگاه فرهنگیان ورود پیدا کرده اند و برخی از آن گزارش ها در صدای معلم منتشر شده است .

در مورد عملکرد اداره کل ارزیابی عملکرد وزارت آموزش و پرورش خود شاهد حداقل دو مورد تجربه شخصی بوده ام .

با گذشت حدود 10 ماه از نامه ی صدای معلم به اداره کل ارزیابی عملکرد و رسیدگی به شکایات وزارت آموزش و پرورش در مورد آموزش و پرورش بناب هنوز پاسخ رسمی و مکتوب به این نامه داده نشده است . ( این جا )

در 28 مرداد سال جاری گزارشی در مورد عملکرد اداره آموزش و پرورش منطقه 5 تهران در صدای معلم منتشر شد . ( این جا )

شنبه 9 شهریور 98 نامه ی دیگری در مورد عملکرد این اداره در صدای معلم منتشر شد . ( این جا )

هیچ گونه پاسخی به این گزارش ها داده نشد .

در این زمینه شکایتی را از اداره آموزش و پرورش منطقه 5 در سامانه ی رسیدگی به شکایات وزارت آموزش و پرورش ثبت کردم . تجارب تاریخی نشان داده است که ما ایرانیان استاد فرصت سوزی و تبدیل فرصت ها به تهدیدها هستیم و هیچ گاه متنبه هم نشده  و عبرت نگرفته ایم!

جالب است پس از حدود 3 هفته پاسخ این نامه به این صورت داده شد :

" مستندات کافی نمی باشد . "

« صدای معلم » در گزارشی نوشت : ( این جا )

" وزارت آموزش و پرورش یکی از دستگاه‌هایی است که پرونده‌های زیادی در دیوان عدالت اداری دارد .

از مهم ترین دلایل این امر به عدم تمکین این وزارتخانه به قانون و یا اجرای ناقص مقررات و آیین نامه ها برمی گردد . ادغام مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی در دفتر وزراتی به بهانه ی چابک سازی در ساختار سازمانی بزرگ ترین اجحاف و ظلم بطحایی وزیر پیشین در حق این وزارتخانه بود .

حجت‌الاسلام والمسلمین موسی‌ قربانی معاون قضایی دیوان عدالت اداری در گفت‌وگو با خبرنگار قضایی خبرگزاری تسنیم می گوید :

" متأسفانه وزارت آموزش و پرورش در مقام اجرای این مصوبه، برای تعداد زیادی از کارکنان خود که حتی کارشناس و بالاتر بودند، 700 امتیاز را لحاظ کرده و همین مسأله موجب شده تعداد زیادی به دیوان عدالت دادخواست بدهند.

قربانی گفت: از دستگاه‌ها خواهش می‌کنیم مصوباتی که دولت تصویب می‌کند را اجرا کنند و برای مساله‌ای که روشن است، خلق‌الله را به دیوان نفرستند زیرا از یک طرف موجب شلوغی و افزایش حجم پرونده‌های دیوان می‌شود و از طرف دیگر اینکه دیوان عدالت در مسایلی که اختلاف برداشت وجود دارد ورود و رسیدگی می‌کند نه جاهایی که قانون روشن است و دستگاه‌ها از اجرای قانون تمرد می‌کنند.

وی متذکر شد: این مورد خاص فعلا از وزارت آموزش و پرورش شروع شده و ما به مسئولان این وزارتخانه توصیه می‌کنیم که هر چه سریع‌تر قانون و مصوبه دولت را اجرا کنند تا کارکنان و معلمان به دیوان عدالت سرازیر نشوند. درخواست ما اجرای قانون و مصوبه دولت است، نه زیادتر و نه کمتر.

رئیس سابق  دیوان عدالت اداری حجةالاسلام والمسلمین محمدجعفر منتظری در نشست خبری به مناسبت هفته قوه قضائیه درباره شکایت‌های وارده به این دیوان در ارتباط با وزارت آموزش و پرورش می گوید :

" وزارت آموزش و پرورش بسیار گسترده است و خواه یا ناخواه تصمیماتی که در درون این مجموعه گرفته می‌شود، با شکایت‌هایی در دیوان همراه می‌شود. منشأ عمده این شکایات نیز به بخشی از قانون و مصوبات دولت و بخشی دیگر به اقدامات و آیین‌نامه‌های تنظیم شده در این وزارتخانه باز می‌گردد.

رئیس دیوان عدالت اداری اضافه کرد: در راستای مشکلاتی که برای کادر آموزشی و اداری این وزارتخانه پیش آمده است، اخیراً جلسه‌ای با مسئولان وزارت آموزش و پرورش داشتیم اما نمی‌دانم چرا آقایان مسئول در آموزش و پرورش اهتمام لازم را ندارند.

وی به مسئولان آموزش و پرورش توصیه کرد قبل از اینکه شکایتی از تصمیمات‌شان در دیوان عدالت اداری مطرح شود، آیین‌نامه‌ها و تصمیمات خود را در چارچوب قانون وضع کنند و مورد بازنگری قرار دهند.

منتظری ادامه داد: با توجه به گستردگی این وزارتخانه و تعداد فراوان کارکنان از مسئولان وزارت آموزش و پرورش تقاضا داریم به مشکلات کارمندان و معلمان بیشتر توجه کنند و البته بخشی از شکایت فرهنگیان و کارکنان این وزارتخانه وارد است. "

در واقع در این گزارش مستند ؛ رئیس دیوان عدالت اداری مسئولان وزارت آموزش و پرورش را متهم به فقدان اهتمام لازم در انجام امور و به عبارتی ، وظایف مصرح سازمانی اش می کند .

مطابق روایت رئیس مرکز حراست برای من معلم با مشاهده این اوضاع آشفته در این وزارتخانه این پرسش جدی به طور طبیعی شکل خواهد گرفت که آیا واقعا وجود این گونه نهادها چقدر ضرورت دارد ؟

از آقای دلقندی رئیس مرکز حراست وزارت آموزش و پرورش در ماجرای اداره آموزش و پرورش منطقه 5 تهران انتظار بیشتری می رفت ....

مشغول کردن این همه نیروی انسانی در واحدهایی مانند روابط عمومی ، حراست ها و بازرسی ها و... و تخصیص بودجه و اعتبارات در این وضعیت بحرانی " کمبود نیرو " چه گره ای از مشکلات این وزارتخانه گشوده و آیا تاثیری در بهبود امور و فرآیندها خواهد داشت ؟

اگر فرضا معلمی از من که مدیر یک رسانه هستم پرسش کند که برای احقاق حقوق قانونی و مطالبه اش چه باید بکند ؛ بدون تردید مراجعه به چنین نهادهایی را به او توصیه نخواهم کرد !

آذربایجان شرقی

یزد

آذربایجان شرقی

آذربایجان شرقی

آذربایجان شرقی