گروه استان ها و شهرستان ها/

 با شروع سال جدید تحصیلی یکی از مشکلات مدیران مدارس ثبت سامانه‌ای کتب و مهم‌تر از آن توزیع بین دانش‌آموزان است.
قطعا راهکار مناسب برای حل این معضل را می‌توان در همکاری دوجانبه پست و آموزش و پرورش جست و جو کرد. به همین منظور، با هماهنگی قبلی و به بهانه در پیش بودن روز جهانی پست (۱۷ مهر مصادف با ۹ اکتبر) با همراهی دکتر حسن تقی‌لو از دوستان شاعر و نویسنده‌ام در دفتر مدیرکل پست استان البرز حاضر شدیم. میزبان متواضعانه به استقبالمان آمد و در فضایی صمیمی در خصوص نحوه خدمات‌رسانی پست و چگونگی توزیع کتب دانش‌آموزان همکلام شدیم.

فرزین دانش‌آموخته ریاضی و مدیری آرام است. ایشان با طی سلسله مراتب اداری از سال ۹۴ مدیریت پست البرز را در دست دارد و همچنین با بیش از ۲۳ سال سابقه مسئولیت در استان‌های مختلفی چون تهران، زنجان و البرز را در کارنامه خود دارد.

فرزین گفت: با توجه به چند برابر شدن حجم کار پست در زمان شیوع ویروس کرونا و با شرایط موجود امکان جابه جایی و توزیع کتاب‌های بیش از ۱۵ میلیون دانش‌آموز میسر نیست و این مهم فقط در سایه توافق وزارتخانه‌های آموزش و پرورش و ارتباطات و فناوری اطلاعات و نیز تمهیدات لازم به منظور تقویت زیرساخت‌ها قابلیت اجرا پیدا می‌کند.

وی افزود: در سال‌های گذشته مطالعه علمی و میدانی در خصوص مکانیزه شدن پست در ایران و تشکیل مراکز تجزیه در ۹ مرکز تهران، تبریز، اهواز، همدان، شیراز، کرمان، اصفهان، مشهد و زاهدان انجام شده است که متاسفانه تاکنون اجرایی نشده است، ولی پس از شیوع کرونا قدم‌های موثری برداشته شده که راه‌اندازی هاب‌های استانی و تمرکززدایی از مرکز مکانیزه تهران شاهد این مدعا است.

مدیرکل پست استان البرز در بخش دیگری از صحبت‌های خود خاطرنشان کرد: کاربری اصلی فرودگاه پیام پستی است و تخصیص ۸ هکتار زمین برای تاسیس هاب پستی اهمیت استان به عنوان نقطه تلاقی استان‌های شمالی و جنوبی و شرقی و غربی را نشان می‌دهد.

 فرزین با اشاره به جایگاه پست البرز در کشور افزود: علیرغم جوانی استان البرز به دلیل پتانسیل بالا رقیبی جدی برای استان‌های بزرگ‌تر و پرجمعیت تر است. وی اپراتورهای خصوصی مانند پیشگامان کویر یزد و تیپاکس را مکمل پست دولتی خوانده و می‌افزاید پست در دنیا دستگاهی دولتی است و اساسا ما ملتی مسرف هستیم و به جای استفاده از خدمات پست و دولت الکترونیک از فرهنگ خودپستچی‌گری استفاده می‌کنیم. درحال حاضر سرانه مرسولات ما به ازاء جمعیت عددی حدود ۱۰ مرسوله در سال است که متوسط جهانی و بالاخص کشورهای پیشرفته این عدد چندین برابر ماست.

 ایشان در پایان با اشاره به این که پست دارای مهم‌ترین بانک اطلاعاتی املاک کشور است و سازمان‌ها می‌توانند از این امکان استفاده بهینه نمایند گفت در همین راستا و پیاده‌سازی پروژه GNAF در استان تعامل بسیار خوب و سازنده‌ای با مدیریت عالی استان داریم.

پایان پیام/

خدا بیامرز، قیصرامین پور هم اگر بود، الان چنین می گفت. راستی که پیشترها، مهرماه می آمد و مهرها با خود می آورد. امسال اما مهر آمد ولی زجر آورد و قهر. زجر دانش آموز و معلم برای یاددادن و یاد گرفتن. قهر اولیا با مدرسه و قهر مدرسه با نظام آموزشی. بازگشایی مدارس ، این بار مثل هیچ از سالهایی که به یاد داریم نبود. شهریور و مهر در هم آمیخت و شد شهریمهر. شری برای معلمان و مدیران در پاسخ گفتن به توقعات دانش آموزان و اولیا. آموزش ابتدایی و متوسطه ، ناگهان به شکل آموزش عالی شد. مثل دانشگاه. هرکس، هر موقع خواست کلاس بگیرد و بیاید. مدرسه در انحصار و محاصره خانواده واقع شد. والدین مانع از رفتن بچه به مدرسه شدند. در خیال آنها ، هر آموزشگاه چه بسا به یک قربانگاه تبدیل شده است. در حالی که می دانستند در خانه های هیچ کدامشان، مقررات بهداشتی به اندازه مدرسه رعایت نمی شود. تنها ذوق والدین در این وانفسا، شانه خالی کردن از زیر بار پرداخت شهریه و کمک هزینه تحصیلی به بهانه وجود کرونا و نبودن آموزش حضوری بود. مدیران نیز مثل هرسال نمی توانستند با پیش کشیدن حرف هزینه آب و برق و سوخت برای قانع کردنشان، دقایقی منبر بروند.

حال، صدای سرود صبحگاهی بچه ها و نرمش صبحگاهی و های و هوی زنگ تفریح، از مدرسه رخت بربسته است. کلاغ های غصه در حیات مدرسه، لانه کرده اند.دیگر والدین برای بردن بچه هایشان، دم در مدرسه صف نمی کشند. بیم تضعیف اقتدار مدیران می رود. بندگان خدا به دانش آموزان سرگردان در مدرسه، با تواضع بسیار می گویند؛ می بخشید که می پرسم اما کلاس تشریف نمی برید؟! راستی که چه سالی شود امسال. کرونا که آمد، فاصله گذاری اجتماعی ایجاد نمود و همه را از هم جدا کرد. فاصله گذاری اجتماعی اما فقط در حوزه ایمنی و بهداشتی نبود که بین جامعه انسانی هم بود. حتی در پیوند نمادین خانه و مدرسه که اکنون دیگر به تار مویی بند شده است. مدرسه، اولیا، دانش آموزان و معلمان، هریک دارند به راه خودشان می روند. ویروس نوظهور حتی اسرار مگوی نظام آموزشی را افشا کرد.افت تحصیلی، بی انگیزه بودن دانش آموزان، تصمیم گیری های ناشیانه نظام آموزشی، جدایی خانه از مدرسه، مشکلات شغلی معلمان و بسیار چیزهای دیگر را جارزده است.کرونا به ناگاه، سخنگوی هرچه سمینار و صنف و سندیکای فرهنگیان شد و با صدای رسا اعلام کرد که اوضاع خیلی خراب است و این نظام به انتهای خودش رسیده است.

ما که یک عمر شعار داده بودیم؛ مدرسه، مدار سلامت جامعه است و درب هر مدرسه ای را ببندید؛ درب زندانی را گشوده اید و تعلیم و تعلم ، عبادت است و ... اکنون چه ساده، چه به سادگی توقع تعطیلی مدرسه را داریم. البته که سلامت بچه ها، مقدم بر معرفت آنهاست اما از نرمش و کرنش معنی داری که در این موضوع رخ داد، خوب می شد فهمید که همه گناه گردن کرونا نبوده است. راستش ، پیشتر هم مدرسه های فرسوده و عبوس، نیمه تعطیل بودند و نظام آموزشی بی بودجه هم ناکارآمد شده بود. این را هم از سیاست های یک بام و دو هوای این نظام و طرح و برنامه های تکراری و شعاری آن می شود حدس زد و هم از خلال حرف اولیا که وقتی بچه هایشان را به مدرسه نمی فرستند و از پشت تلفن می گویند: بچه من چه نفعی از فارغ التحصیلی می برد که برای یک سال بیشتر ماندن در مدرسه ضرر بکند؟ مگر در جامعه شغل ریخته است؟

کرونا به ناگاه، سخنگوی هرچه سمینار و صنف و سندیکای فرهنگیان شد و با صدای رسا اعلام کرد که اوضاع خیلی خراب است و این نظام به انتهای خودش رسیده است. نظامی که محصور در یاد دادن  نوشتن و حساب کردن و امتحان گرفتن و نمره دادن و بی اعتنا به پروررش مهارت های زندگی شده است. نظامی که چه بسیار استعدادها و احساس های ناب انسانی، زیر دندانه های چرخ هایش له شدند. نظامی که سردی و زمختی از چهره اش می بارد. نظامی که نه پیشرو که پیرو سیاست و اقتصاد است. البته که آموزش حضوری خوب است  اما خوب تر سالم و مطمئن نشستن در کلاس های آن است.بنا براین شاید شایسته تر آن است که به وضع موجود ولو علی رغم میل باطنی، تن دهیم و اندکی از تاکید و تربیت کردن های شفاهی و دستوری دست بکشیم و در عوض در آنچه به نام آموزش و پرورش کرده ایم و می کنیم، تامل و تدبر نمائیم تا فردا نگویند مگر نظام آموزشی تا الان چه گلی بر سر بچه ها زده است که الان با تعطیل شدن مدارس، قادر به تداوم آن نباشند. تا نگویند که با یک گوشی و یک خط اینترنت و با یک شبکه شاد بین مشتی دانش آموز ناشاد هم می شود بی نیاز مدارس و معلمان، کار آموزشی کرد.

باری، کرونا، مثل تمام حادثه ها، آینده و رونده است. خطرش خواهی نخواهی برطرف خواهد شد اما خاطره اش تا همیشه می ماند. خاطره ای که درس آموز و عبرت آفرین است. همین که همگان پی به ارزش حضور و نفوذ معلمان بردند که با پیشرفته ترین آموزش  های مجازی نیز، جایگزینی برایشان قابل تصور نیست. برای آنها که بی ریا و باصفا ،غم آموزش بچه های مردم را می خورند، آنها که حتی وقتی دولتمردان آئین بازگشایی مدارس را به صورت مجازی برگزار می کنند، خود به طور حقیقی و حضوری، پانزده روز زودتر در مدرسه حاضری زدند، آنها که نمی توانند و نباید مثل دیگران شاد باشند و  چالش رقص راه بیندازند، آنها که که با یک پراید لیزینگی خود را به مدرسه می رسانند و در یک موبایل قسطی و به زحمت شبکه شاد را نصب می کنند، آنها که شماره موبایلشان دست عالم و آدم افتاد و کوچکترین اشتباهات لپی و لفظی شان ، اسباب خنده برخی بی درد و خونسرد در خانه های آن چنانی شد، آنها که با ماسکی خفه کننده در خط مقدم آموزش نشستند اما مدافع و ایثارگر هم لقب نگرفتند. آنها که به خاطر چند روز تعطیلی ناخواسته، به راحت طلبی و مفتخوری متهم شدند و... کرونا زحمت داشت اما رحمت هم داشت ؛ همین که به اولیا یاد داد تا در جای خالی مدرسه ها، قدرشان را بدانند که در طول روز، حداقل جای امنی برای مواظبت از آنها بود.همین که به نظام آموزشی گوشزد کرد به جای این همه آموزش های سیاسی، کمی هم در صدد اعمال سیاست های آموزشی باشد. همین که به مسئولین سفارش کرد در عوض آموزش عدالت اسلامی، به فکر برقراری عدالت آموزشی باشند.

باری، ما دیر یا زود، دوباره به مدرسه برمی گردیم اما تا آن زمان دلمان برای های و هوی بچه ها و شلوغی مدرسه ها و اصلا برای با هم خندیدن هایمان تنگ خواهد شد.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

ایرج حریرچی معاون کل وزارت بهداشت درخصوص میزان استفاده از ماسک در کشور بیان کرد: روند استفاده از ماسک کشور ما در حدود ۴۸ الی ۵۰ درصد است و پیش‌بینی می‌شود که متاسفانه در همین حد نیز باقی بماند. ژاپن، کروه جنوبی، ویتنام که توانستند ویروس کرونا را کنترل کنند، بیش از ۹۹ درصد از مردمشان از ماسک استفاده می‌کردند. در این کشور‌ها استفاده نکردن از ماسک به معنای یک انگ اجتماعی، خلاف و بی احترامی به عموم و بی فرهنگی تلقی می‌شود.
او ادامه داد: برخی از شهروندان ایرانی در پاسخ به اینکه چرا ماسک نمی‌زنید می‌گویند که اعتقادی به این کار نداریم یا می‌گویند در جیبمان است. ماسک از هنگام خروج از خانه تا رسیدن به خانه بدون وقفه باید استفاده شود و هیچ بهانه‌ای غیر از موارد خاص و برای افراد خاص بر انجام ندادن این عمل وارد نیست. زدن ماسک به یک چانه، یا آویزان کردن از گوش و کار‌های این چنینی اسمش ماسک زدن نیست؛ اگر استفاده از ماسک توسط مردم به ۹۵ درصد برسد اتفاق‌های خوبی خواهد افتاد.
معاون کل وزارت بهداشت گفت: رفتار برخی از مردم خیلی عجیب است، فرزندان خود را به مدرسه نمی‌فرستند تا کرونا نگیرند، اما برای تفریح راهی شمال می‌شوند. برخی از افراد واقعا رعایت می‌کنند و درخانه مانده‌اند، اما در مقابل، برخی اصلا رعایت نمی‌کنند و مدام در گردش‌اند. روند کاهش استفاده از ماسک و کم شدن رعایت شیوه‌نامه‌ها توسط مردم در آمار صعودی مبتلایان به کرونا بسیار ملموس است و اهمیت توجه به شیوه‌نامه‌های بهداشتی با سهل انگاری مردم بیشتر و بیشتر می‌شود.
او درخصوص تاثیر بازگشایی مدارس بر افزایش مبتلایان به کرونا ادامه داد: خوشبختانه با سیستم شاد و آموزش مجازی و استقبال حدود ۱۰ درصد از دانش‌آموزان برای حضور در مدارس، هنوز اثر جدی بعد از دو هفته از بازگشایی مدارس ندیدیم.
حریرچی درمورد اعمال رفتار‌های بازدارنده بر افرادی که در تردد‌های خود مراقبت بهداشتی ندارند، گفت: توصیه مراکز بین‌المللی جریمه‌ است. در کشور‌های دیگر شاهد جریمه‌های سنگین نقدی و حتی حکم زندان درعوض دور زدن شیوه‌نامه‌های بهداشتی هستیم. باتوجه به شرایط اقتصادی در ایران نمی‌توانیم جریمه سنگینی را اعمال کنیم، اما ادارات را موظف کردیم که به افرادی که رعایت بهداشتی ندارند ارائه خدمت ندهند.

پایان پیام/

یزد

  تعارض منافع به موقعیتی اطلاق می شودکه منفعت شخصی مشمولان این قانون در مقام انجام وظایف یا اعمال اختیارات قانونی آنان در تعارض با منافع عمومی قرار می‏ گیرد و می‏ تواند انجام بی‏‌طرفانه و بدون تبعیض وظایف مذکور را مانع شود.

مدیریت تعارض منافع نیز کلیه اقدامات و تدابیر اداری، نظارتی، قضایی و شبه‌قضایی لازم برای پیشگیری از بروز تعارض منافع و رفع یا کاهش تأثیرات سوء‌ موقعیت‌های تعارض منافع را در بر می گیرد.

در کشورهای مختلف تلاش شده با هدف ارتقای اعتماد عمومی به نظام سیاسی و اداری کشور، پیشگیری از تأثیر منافع شخصی مقامات، مسئولان و کارمندان بر نحوه انجام وظایف و اختیارات قانونی آنها، ارتقای شفافیت در امور عمومی جامعه، تقویت پاسخگویی نظام سیاسی و اداری در برابر مردم، ارتقای سلامت نظام اداری و مقابله با فساد و تقویت کارآمدی و کارآیی مقامات، مسئولان و کارمندان، با وضع قوانین و اتخاذ تدابیر لازم، ابتدا حوزه‌های مهم تعارض بین منافع عمومی و شخصی شناسایی شده و سپس، با اتخاذ تدابیر متناسب، نسبت به پیشگیری از بروز تعارض منافع و مدیریت تعارض‌های پیش‌آمده اقدام شود.

در این راستا لایحه « نحوه مدیریت تعارض منافع در انجام وظایف قانونی و ارائه خدمات عمومی» به پیشنهاد معاونت حقوقی رئیس جمهور در دستور کار دولت قرار گرفت و با طی مراحل بررسی، در جلسه ۱۹ آبان ۱۳۹۸ هیئت وزیران مشتمل بر (۴۰) ماده تصویب شد.

مدیریت تعارض منافع در بحث جلوگیری از بروز فساد هم مؤثر است. حضور افرادی در نهادها و دستگاه‌های سیاستگذار که خود در زیر مجموعه آن نهاد ذی‌نفعند، بسترهای شکل‌گیری فسادهای بزرگ را فراهم می‌کند و امکانات و قدرت دولتی را در خدمت فساد قرار می‌دهد. از این رو در دنیا قوانین سخت‌گیرانه در این مورد وضع شده و افراد نمی‌تواند در جایی که خود ذی‌نفعند مسئولیت دولتی قبول کنند. به عنوان مثال فردی که عضو هیات مدیره بانک خصوصی است نباید در بانک مرکزی مسئولیت داشته باشد و یا کسی که در وزارت آموزش و پرورش مسئولیت دارد نمی‌تواند خود مدرسه دایر کند.

در این لایحه تمام افراد مشمول موظف شده‌اند در موقعیت تعارض منفعت از هر گونه اظهارنظر، مشاوره، دستور دادن، رای دادن، اشتغال، نظارت، حسابرسی، کارشناسی، نمایندگی اعم از قضایی و غیرقضایی، داوری، امتحان، برگزاری مسابقه، محاسبه و غیره خودداری کنند. از سوی دیگر، براساس این لایحه هرگونه اقدام چنین افرادی علاوه بر بی‌اعتباری، ممکن است مسوولیت کیفری، حقوقی و اداری برای آنها به همراه داشته باشد.
در لایحه مدیریت تعارض منافع همچنین تصدی همزمان مشاغل، تاسیس و راه‌اندازی شرکت‌ها و مؤسسات غیرتجاری انتفاعی ممنوع یا محدود شده و اشخاص در برخی موارد ملزم به ارائه میزان درآمد و دارایی خود شده‌اند. علاوه بر این کمک و هدیه گرفتن و دادن اشخاص مشمول قانون نیز تابع ضوابط مشخصی شده و در بسیاری موارد ممنوع و محدود شده است.

حدود ده ماه از ارسال لایحه مدیریت تعارض منافع به مجلس می‌گذرد. مجلس دهم در ماه‌های پایانی خود قرار داشت و درگیر انتخابات شد و نتوانست لایحه مدیریت تعارض منافع را بررسی کند. از سوی دیگر مجلس یازدهم و برخی نمایندگان پر سر و صدای آن هم با وجود شعارهای خود مبنی بر اولویت مبارزه با فساد به این لایحه بی‌توجهند و به اقدامات شعاری، هیجانی، سطحی و غیر اولویت‌دار روی آورده‌اند.

نمایندگان اگر واقعاً دغدغه مبارزه با فساد و بهتر اداره کردن کشور را دارند باید به لوایح مهمی چون لایحه مدیریت تعارض منافع که نهادهای تخصصی ساعت‌های زیادی صرف تهیه آن کرده‌اند توجه کرده و با بررسی آن به صورت واقعی و عملی مانع بروز فساد در بخش‌های دولتی و عمومی شوند و گرنه با شعار و اقدامات هیجانی نه تنها جلو فساد گرفته نخواهد شد بلکه مردم هم نسبت به کارآمدی مجلس دلسرد خواهند شد. بنابراین بررسی لایحه مدیریت تعارض منافع باید در مجلس یازدهم در اولویت قرار گیرد تا مردم احساس نکنند بین شعارها و عملکرد نمایندگان فاصله است.دولت هم باید با رایزنی با نمایندگان این لایحه مهم را از فراموشی و به بایگانی سپرده شدن در مجلس نجات دهد.

در تاریخ 25 خرداد 1399 وزیر آموزش و پرورش در حساب کاربری توییتر خود اعلام کرد که مصمم است لایحه تعارض منافع را در وزارت آموزش و پرورش اجرایی کند. بر همین اساس یکشنبه 1 تیر متن بخشنامه مدیریت تعارض منافع در آموزش و پرورش منتشر شد. این بخشنامه به مشمولان دو ماه فرصت داده تا تکلیف خود را مشخص و از میان کار در مناصب عمومی و فعالیت خصوصی یکی را انتخاب کنند. لازم به ذکر است در سال گذشته رئیس سازمان بهزیستی نیز کارکنان سازمان بهزیستی را از اشتغال همزمان در مراکز مرتبط به بهزیستی منع کرد و پیرو آن 100 نفر از مقام خود استعفا کردند و 172 نیز امتیاز مراکز خود را واگذار کردند.

برخی موارد و مصادیق تعارض منافع در حدود صلاحیت های قانونی وزارت آموزش و پرورشکه جهت اجرا ابلاغ شده به شرح زیر است:

۱- صدور مجوز راه اندازی و اداره مدرسه با مرکز آموزشی و پرورشی غیردولتی از قبیل آموزشگاه علمی آزاد، آموزشگاه زبان خارجی، مرکز مشاوره، کانون فرهنگی و تربیتی و... توسط مدیران و بستگان آنان که دارای قرابت نسبی و سببی از طبقات اول و دوم می باشند، مادامی که در شورای سیاستگذاری، برنامه ریزی و نظارت مرکزی و نیز شورای نظارت برمدارس و مراکز غیردولتی استان‌ها، شهرستان‌ها و نواحی عضویت حقیقی یا حقوقی دارند تا اطلاع ثانونی متوقف باقی بماند و افرادی که در حال حاضر دارای مجوز راه اندازی می‌باشند حداکثر ظرف مدت دو ماه پس از ابلاغ این بخشنامه مکلفند نسبت به توقف فعالیت و تعطیلی  مرکز غیردولتی اقدام و مجوز صادره را به مرجع صدور تحویل نمایند یا از تصدی پست اجرایی استعفا و از عضویت در شوراهای مذکور انصراف دهند.

تبصره: اعطای موافقت اصولی با رعایت ضوابط قانون تأسیس و اداره مدارس و مراکز آموزشی غیردولتی، بلامانع است.

۲- براساس حکم لایحه قانونی منع مداخله مقامات و کارمندان دولت در معاملات دولتی، انعقاد هرگونه قرارداد مربوط به اجرای طرح‌های پژوهشی با کارمندان دولتی به ویژه کارکنان سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی و اعضای کارمند شورای تحقیقات استان‌ها ممنوع است. همچنین از انعقاد هرگونه قرارداد تألیف، ترجمه کتب درسی و کمک آموزشی یاخرید اثر با کارکنانی که مشمول قانون مذکور هستندجداً خودداری شود.

۳- ایجاد هرگونه موقعیتی که زمینه ساز توزیع و فروش اجباری کتب کمک آموزشی فاقد تأییده و اعتباربخشی شده از سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی به دانش آموزان یا اولیای آنان از طریق مدارس گردد، فاقد وجاهت قانونی است.

۴-با استناد به جز (۲) بند (ﻫ) تبصره ۲ قانون بودجه سال ۱۳۹۹ کل کشور و تبصره ۲ الحاقی ماده ۲۴۱ قانون تجارت اصلاحی سال ۱۳۹۵ و قانون ممنوعیت تصدی بیش از یک شغل مصوب ۱۱ دی ماه ۱۳۷۳ مجلس شورای اسلامی با الحاق بعدی عضویت هم زمان معاونان و مدیران دستگاه و همچنین کارکنان شاغل در کلیه پست‌های مدیریتی در هیأت مدیره، مدیریت عاملی و سایر مدیریت‌های اجرایی شرکت‌های دولتی و نهادهای عمومی غیردولتی و سازمان‌ها اعم از زیرمجموعه خود و زیرمجموعه سایر دستگاه‌ها به استثناء عضویت نمایندگان حقوقی دستگاه ممنوع است، افراد مشمول موظفند در اسرع وقت انصراف خود را از عضویت در آن شرکت‌ها ونهادهای عمومی غیردولتی و سازمان‌ها اعلام نمایند.

۵- انعقاد هرگونه قراردادهمکاری با مهندسین مشاوری که وظیفه حاکمیتی و اعمال نظارت در سازمان نوسازی، توسعه وتجهیز مدارس کشور وواحدهای تابع استانی آن را برعهده دارند از جمله صدور تأییدیه رعایت جوانب فنی و ایمنی ساختمان یا استحکام بنا، تهیه، نظارت و انطباق نقشه‌ها با نقشه‌های ارائه شده همانند مدارس دولتی یا هرگونه اظهارنظر فنی موردنیاز در حدود و آیین‌نامه استقرار مدارس ومراکز غیردولتی، ممنوع است وافراد مشمول موظفند ازتاریخ ابلاغ این بخشنامه از تصدی پست اجرایی خود استعفا داده یاازهرگونه اظهارنظر فنی کارشناسی در مقام مهندسی مشاور خودداری نمایند.

۶-هرگونه تسهیل یا اعمال نفوذ و همچنین انعقاد هرگونه قرارداد پیمانکاری، خریدخدمات آموزشی، قراردادهای حوزه فناوری، خرید کالاو تهیزات و سایر قراردادها با مدیران و کارکنان دولت یا بستگان آنان در حدود لایحه قانونی منع مداخله مقامات و کارکنان دولت در معاملات دولتی و قوانین موضوعه مربوط ممنوع است.

۷-به استناد اصل ۱۴۱ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران هرشخص می تواند تنها یک شغل دولتی راعهده دار شود (سمت‌های آموزشی در دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزشی و تحقیقاتی از این حکم مستثناست).

هر نوع شغل دولتی دیگر در مؤسساتی که تمام یا قسمتی از سرمایه آن متعلق به دولت یا مؤسسات عمومی است و نمایندگی مجلس شورای اسلامی، وکالت دادگستری، مشاوره حقوقی و ریاست و مدیریت عامل یاعضویت در هیأت مدیره انواع شرکت‌های خصوصی جز شرکت‌های تعاونی ادارات و مؤسسات برای کارکنان دولت ممنوع است و با افراد مشمول قانون ممنوعیت تصدی بیش از یک شغل (مصوب ۱۱ دی ماه ۱۳۷۳ مجلس شورای اسلامی با الحاق بعدی) در چارچوب قانون و ضمانت اجرایی پیش بینی شده در آن قانون رفتار خواهد شد.

۹-بدیهی است موارد احصایی فوق، از جمله مصادیق حصری موضوع تعارض منافع در وزارت آموزش و پرورش نبوده و سایر موارد و مصادیق مرتبط به ویژه در حوزه‌های میانی و صف متعاقباً ابلاغ خواهد شد.

۱۰-مسئولیت حسن اجرای این بخشنامه در ستاد به عهده معاونت حقوقی و امور مجلس، در دانشگاه‌ها و سازمان‌های وابسته به عهده رؤسای مربوطه ودر استان‌ها به عهده مدیران کل آموزش و پرورش خواهد بود.

به نظر می رسد با توجه به مشکلات کشور در زمینه فساد های اخلاقی و مالی، رانت و واگذاری های غیر اصولی در بخش های خصوصی، اجرای قانون تعارض منافع می تواند بسیاری از مشکلات را کاهش داده و جلوی بخش عظیمی از فسادها را بگیرد.

در آموزش و پرورش نیز مانند بسیاری از ادارات و ارگانهای دولتی، مدیران و افراد بازنشسته در شرکت ها و مؤسسات وابسته به همان وزارتخانه مشغول به فعالیت هستند که این امر باعت بروز بسیاری از فسادها و رانت خواری ها شده است.  گردش مالی بالای مؤسسات و آموزشگاههای خصوصی و مافیای کنکور که سایه سنگینی بر آموزش کشور انداخته اند و تأثیرات مستقیمی که بر تصمیمات کلان آموزشی دارند همگی نشانه هایی از وجود تعارض منافع هستند که باید به صورت جدی و قانونمند پیگیری شوند. مجلس یازدهم و برخی نمایندگان پر سر و صدای آن هم با وجود شعارهای خود مبنی بر اولویت مبارزه با فساد به این لایحه بی‌توجهند و به اقدامات شعاری، هیجانی، سطحی و غیر اولویت‌دار روی آورده‌اند.

به عنوان مثال مدارس دولتی توان رقابت با مدارس غیر دولتی و آموزشگاههای خصوصی را ندارند چرا که مسؤلین و مدیران مدارس غیر دولتی که در اکثر موارد از مدیران ارشد آموزش و پرورش هستند، بسیاری از قوانین را به دلیل عدم نظارت کافی به خوبی اجرا نمی کنند و با اختیار داشتن همزمان مدرسه و آموزشگاه های غیر دولتی و ترویج کلاسهای خصوصی و کنکوری، فروش کتابهای کمک درسی، به دنبال کسب منافع مادی خود هستند؛ غافل از اینکه این گونه آموزش ها می تواند آموزش و پرورش را از اهداف عالیه خود که همان دستیابی به اهداف سند تحول بنیادین است دور کند.

با گذشت حدود سه ماه از ارسال این بخشنامه در آموزش و پرورش هنوز خبری از اجرایی شدن آن نیست و مدیران کل آموزش و پرورش که ملزم به اجرای آن هستند بعضاً خود نیز دارای تعارض منافع می باشند!

امید است که با پیگیری های دولت و مجلس لایحه« مدیریت تعارض منافع» هرچه سریعتر به قانون تبدیل شود و با نظارت دقیق آن توسط مجلس و نهاد های نظارتی، شاهد کاهش بسیاری از مشکلات در کشور عزیزمان ایران باشیم.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه گزارش/

پس از کش و قوس فراوان سرانجام استراتژی وزارت آموزش و پرورش در مورد بازگشایی مدارس تا حد زیادی شفاف شده و وزیر آموزش و پرورش اولویت و اصالت را به آموزش حضوری داده است .

عملکرد وزیر آموزش و پرورش تاکنون در مواجهه با بحران " کرونا " به لحاظ کارشناسی قابل دفاع بوده و تا حد زیادی با تجربیات جهانی سازگار است. 

مطابق تجربیات جهانی، آموزش آنلاین فقط نقش " مکمل " را می تواند ایفا کند و در هیچ  شرایطی نمی تواند جایگزین آموزش حضوری باشد. اگر قرار باشد در دانشگاه ها بسته بماند و حد و مرز معینی برای آن تعریف نشود بیم آن می رود در آینده نزدیک همین وضعیت به مدارس سرایت کرده و همان آموزش حضوری داوطلبانه که با اهتمام مدیران  و معلمان مدرسه عینیت پیدا کرده است به محاق برود .

از طرف دیگر، در کشور ما به دلایل مختلف زیر ساخت ها و بستر لازم برای آموزش های آنلاین با کیفیت فراهم نیست وتصور بسیاری از معلمان ، مدیران و سایرین از آموزش مجازی فقط بارگذاری چند فایل صوتی و نهایتا برگزاری یک آزمون غیراستاندارد برای ارزشیابی است که این امر به نوعی لوث کردن آموزش و حرفه معلمی و تنزل دادن آن در حد یک " ضبط صوت "  است .

به نظر می رسد در این زمینه آموزش عالی هم وضعیت بهتری از آموزش و پرورش نداشته باشد و بعید است که همه دانشگاه ها از همه مزیت ها و ظرفیت های آموزش آنلاین برخوردار باشند.

از سوی دیگر ؛ ماهیت برخی دروس و مواد درسی در دانشگاه با آموزش حضوری معنا و مفهوم پیدا می کند.

مهم تر این که  دانشگاه می باید محل بحث و گفت و گو ، تضارب افکار و آراء باشد و این امر در بستر مجازی  میسر نمی شود.

 از طرف دیگر،  وقتی مدارس با حداقل امکانات بازگشایی شوند و معلمان در کلاس ها حضور یابند اما دانشگاه ها به آموزش مجازی بسنده کنند،  نظام آموزشی و جریان آموزش را در کشور با یک دوگانگی رو به رو می کند .

بسیاری از معلمان می پرسند چرا ما باید با این شرایط در مدرسه حضور پیدا کنیم و تدریس کنیم اما اساتید دانشگاه ها که شرایط ، امکانات و حقوق آن ها قابل مقایسه با ما نیست از این تعهد معاف باشند ؟

مضافا بر آن که به نظر می رسد دانشجویان در مقایسه با دانش آموزان آمادگی و ظرفیت بیشتری برای رعایت پروتکل های بهداشتی داشته باشند .

آیا این با عدالت و انصاف سازگار است ؟

کرونا یک واقعیت جاری است و همه کودکان و جوانان باید با آن زندگی کنند.

تا کی می توان  کودکان و جوانان را در منزل حبس کرد؟ مگر اصناف و گروه های دیگر به کار خود مشغول نیستند؟

آموزش یک جریان تعاملی، زنده ، پویا و نظام مند است و نمی توان برای طولانی مدت و به  بهانه کرونا، فرآیند آموزش را از معنا تهی کرد .

پرسش " صدای معلم " از شورای عالی انقلاب فرهنگی و وزیر محترم علوم آن است که توضیح دهند در حالی که آپشن آموزش حضوری در مدارس وجود دارد ، چرا دانشگاه ها  به آموزش نیم بند غیرحضوری بسنده کرده اند؟

آیا با این گونه سیاست گذاری ها و تصمیم گیری ها وضعیت دانشگاه های ایران در رتبه بندی های معتبر بین المللی بهتر خواهد شد و یا این که همان اندک بهبود رتبه دانشگاه های ایران در سال های اخیر از میان خواهد رفت ؟

منبع : این جا

اگر قرار باشد در دانشگاه ها بسته بماند و حد و مرز معینی برای آن تعریف نشود بیم آن می رود در آینده نزدیک همین وضعیت به مدارس سرایت کرده و همان آموزش حضوری داوطلبانه که با اهتمام مدیران  و معلمان مدرسه عینیت پیدا کرده است به محاق برود .

این مساله به ویژه در دانشگاه فرهنگیان و دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی که کار آن ها " تربیت معلم " است حساسیت ویژه و پیچیده ای خواهد داشت .

مگر می توان در فضای مجازی ، " معلم حرفه ای " تربیت کرد ؟

آموزش در این زمینه نیاز به کسب مهارت ها و پرورش منشی دارد که در فضای مجازی تعریف نشده اند .

زمان کوتاه است و انتظار آن است که تصمیم منطقی و معقولی توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی  مسوولان وزارت علوم  اتخاذ شود تا آموزش عالی بیش از پیش لوث نشود.

پایان گزارش/

تهران

مدرسه ها باز شده اند. میلیون ها کودک ایرانی هر روز صبح زودتر از آن چه "غریزه طلب می کند" از خواب برمی خیزند و بسیار طولانی تر از آن چه حوصله ی کودکی بر می تابد بر نیمکت ها جا خشک می کنند.

من ایام تحصیل را مرور می کنم و تلخ و شیرین هایش را باز می چشم.

در سن 44 سالگی دریافتم که عارضه ی ستون مهره هایم ناشی از این است که در تمام سال های تحصیل، معلم "تربیت بدنی" راجع به "درست نشستن" و "درست راه رفتن" کلمه ای با ما سخن نگفت! وقتی در سرزمین های عربی چرخیدم فهمیدم آن چه معلم عربی به ما آموخت به درد ارتباط گرفتن با هیچ عرب زبانی در دنیای معاصر نمی خورد! وقتی دیدم سوری ها "مجید" را "مژید" تلفظ می کنند و عراقی ها در ابتدای قصه هاشان می گویند "چان یا ما چان" و عبدالحلیم حافظ در ابتدی شعر "المقهی" نزار قبانی به جای "جلست" می گوید "گلست" فهمیدم برخلاف تأکید معلم عربی مان عرب زبان ها امروز چ و ژ و گ هم دارند!

از افسوس ها بگذریم:

یاد معلم تاریخ مان به خیر وقتی که خطر می کرد و در کلاس درس می گفت کجاهای کتاب تاریخ مان دروغ است، زنده باشی معلم دلاور حتی اگر تن تو در خاک است. تمام کتاب هایم تقدیم به تو معلم ادبیات سال اول راهنمایی که آن روز کتاب هایم را پشت ویترین کتابفروشی ها می دیدی و یادت به خیر معلم دیکته ی دوم دبستان که به من 19 دادی که یادم بماند نقطه ها را سر جایشان بگذارم!

کانال دکتر محمدرضا سرگلزایی

دکتر رضا نیازمند درصفحه ۱۴۸ کتاب تکنوکراسی و سیاست گذاری اقتصادی در ایران خاطره جالبی را از صنعت گران دوران شاه تعریف می کند که بی شباهت به بخشش بزرگانی مانند بیل گیتس و رئیس شبکه توئیتر و فیس بوک نیست :

" یک شب آقای خیامی مهمانی مفصلی داده بود و عده زیادی را دعوت به شام کرده بود من هم که تقریباً در این گونه مهمانی ها نمی رفتم در این مهمانی شرکت کردم ، نیمه مهمانی بود که خانم خیامی نزد من آمد خود را معرفی کرد و گفت من یک خواهشی از شما دارم ، گفتم بفرمائید ؛ گفت من مدتهاست که از شوهرم آقای خیامی خواهش می کنم که یک دست مبل برای خانه خودمان بخرد ولی نمی خرد و به جای آن عاشق خریدن ماشین آلات برای کارخانه است . من از شما خواهش می کنم به خیامی سفارش کنید یک دست مبل را بخرد و من این قدر از مهمان هایم خجالت نکشم. واقعا تعجب کردم خیامی با این همه درآمد و با این همه علاقه به همسرش خرید برای توسعه و بهبود کارخانه را به خرید یک دست مبل رجحان  می دهد ؟! ( البته در این کار دخالت نکردم )
چندی گذشت دکتر مجتهدی رئیس دبیرستان البرز به من تلفن کرد که ساختمانی برای آزمایشگاه ساخته است و می خواهد به تمام شاگردان ساخت و تعمیر اتومبیل و صنایع الکتریکی مانند یخچال برقی و تلویزیون و غیره را یاد بدهد . مجتهدی از من می‌خواست که در این راه به او کمک کنم . من هم موضوع را تلفنی به خیامی و حاجی برخوردار گفتم .

چند ماه گذشت .

مجتهدی گفت یک روز سر راهت به خانه سری به این دبیرستان بزن و آزمایشگاه ما را تماشا کن رفتم و دیدم که واقعاً تجهیزاتی که خیامی و حاجی برخوردار به مدرسه البرز داده بودند ده برابر آنچه من در ذهن خود داشتم بود . معلم  هم برای تدریس به مدرسه البرز داده بودند و هر ساله تعداد زیادی دانش آموزان مستعد و بی بضاعت را بورسیه تحصیلی می دادند .

کسی که حاضر نبود یک دست مبل برای خانه بخرد با چه هزینه گزافی آزمایشگاه آشنای اتومبیل برای دانش‌آموزان و دبیرستان البرز ساخته بود و برخوردار هم که دیگر نیازی به تعریف ندارد ...
واقعه دیگری که از نزدیک شاهد آن بودم این بود که روزی خیامی به وزارت اقتصاد آمد و به عالیخانی و من گفت که تصمیم دارد ۹۵ درصد دارایی خود را وقف تاسیس مدارس صنعتی در سرتاسر ایران و در هر شهری یک مدرسه صنعتی بسازد و تمام هزینه سرمایه ای و جاری این مدارس را خود تأمین کند .

من از او پرسیدم که عدد ۹۵% چه معنی دارد؟ گفت آن ۵ درصد ارثیه زن و فرزندان و وارث دیگر است. آنجا من فهمیدم صنعتگران نه تنها به توسعه صنعت خود علاقه مند هستند بلکه به هر چیزی که صنعت را توسعه دهد ، رفاه ایجاد کند هم علاقه‌مند هستند . کسی که حاضر نبود یک دست مبل برای خانه بخرد با چه هزینه گزافی آزمایشگاه آشنای اتومبیل برای دانش‌آموزان و دبیرستان البرز ساخته بود و برخوردار هم که دیگر نیازی به تعریف ندارد ...

"  پدر صنعت خودروی ایران "  خیامی و پدر صنعت الکترونیک و لوازم خانگی ایران که بزرگترین مجتمع صنعتی خاورمیانه را داشتند ( در آن موقع صنایع پارس ایران صادر کننده قطعات و لامپ تلویزیون به سامسونگ کره جنوبی و آلمان بود) بعد از انقلاب توسط دادگاه‌های انقلاب به عنوان سرمایه‌دار مورد اذیت و آزار قرار گرفتند و اموالشان از جمله کارخانه‌ها و املاک شخصی مصادره شد . همه دارایی‌ها ، از جمله حساب‌های بانکی آنها مسدود و غارت شد و به نوعی از کشور اخراج شدند.

خیامی تا زمان مرگ را در انگلستان سپری کرد ولی هیچ گاه ایران را فراموش نکرد و صدها مدرسه مجهز حتی بعد از انقلاب در خراسان و مناطق محروم ساخت و برخوردار نیز از غصه و ظلمی که ناروا به او شده بود بعد از سالها تلاش بی نتیجه و بی پاسخ به فراموشی مبتلا و بعد از مدتی از دنیا رفت .

کانال اکونومیست فارسی

* ابتلای ۱۶۳ دانش آموز و ۴۸ معلم اصفهانی به کرونا در دو هفته گذشته

خبرگزاری برنا :

« معاون درمان دانشگاه علوم پزشکي استان اصفهان: در دو هفته گذشته ۴۸ معلم گرفتار شده و ۱۸۳ معلم هم داراي اعضاي خانواده مبتلا بودند همچنین ۱۶۳ دانش آموز مبتلا شده اند و خانواده دو هزار و ۸۶۳ دانش آموز درگير کرونا هستند. »

خبرگزاری ایرنا:

 معاون آموزش متوسطه و دبیر پروژه مهر اداره‌کل آموزش و پرورش اصفهان گفت: کلاس های چهار شهرستان این استان به دلیل قرمز بودن شرایط کرونایی با یک هفته تاخیر و به صورت مجازی آغاز می‌شود.

بر اساس مصوبه ستاد کرونا اصفهان و وضعیت پرخطر کرونا در برخی شهرستان‌های اصفهان، آغاز کلاس‌های حضوری در مدارس نواحی شش‌گانه شهر اصفهان، خمینی شهر، فلاورجان و نجف آباد با یک هفته تأخیر آغاز می‌شود.

 کلاس‌های مدارس سایر نقاط استان بنا بر اعلام قبلی به صورت حضوری آغاز می‌شود.

در این هفته کلاس های چهار شهرستان یاد شده در تمامی پایه های تحصیلی به صورت مجازی برگزار می شود. »

پرسش ؛

با توجه به اخبار 14 شهریور ماه 1399 و اطلاع رسانی روابط عمومی اداره کل آموزش و پرورش استان اصفهان ، مدارس در 4 شهرستان و نواحی شش گانه استان با یک هفته تأخیر و به صورت مجازی شروع شد و دامنه ی آن تا بدین لحظه نیز ادامه دارد. وقتی درصد حضور دانش آموزان در مدارس مناطق زرد در استان نیز با تعداد بسیار کم و رعایت تمامی پروتکل های بهداشتی بوده است ، تناقض زیادی در آمار واصله با نمونه های عینی وجود دارد.

استان اصفهان ۲۴ شهرستان دارد.

اداره کل آموزش و پرورش اصفهان آمار تفکیک شده از محل زندگی 48 معلم و 163 دانش آموز مبتلا شده به کرونا را شفاف سازی کند .

این یک مطالبه حداقلی است .

***

معلمان باید شهامت در اظهار حق و جلوگیری از تخلف را داشته باشند .

  فاجعه ی انسانی در ایران با بازگشایی مدارس رقم نخورد . این حادثه در همان بهمن و اسفندی رخ داد که کنترل و قرنطینه صورت نگرفت و حتی در ماه های قبل از آن با توجه به مستندات برخی پزشکان در بیمارستان های کشور ، تعدادی با علایمی منطبق بر کرونا ، جان خود را از دست دادند اما صدای ناله هایشان به جایی نرسید . فقط می بینیم که چگونه دودش در چشم مدرسه و دانشگاه رفت.

کسی دلش نسوخت. دردش هم نگرفت. چون دانش آموزانِ مرفه و تنبل از خدا خواسته که همواره خود زودتر از کادر مدرسه با حاضر نشدن سر کلاس،  ایام عید را شروع می کردند ، امسال از فرطِ شادی ، ذوق مرگ شدند. معلمان هم نفس راحتی کشیدند که به کارهای عقب افتاده خویش برسند. آن هایی که همه ی کارهایشان در زمان مدرسه است و چقدر دغدغه مند بودند که چنین تعطیلاتی تعبیه شود که به گرفتاری هایشان برسند.

همین حرکات و رفتارهاست که زحمات معلمان و فرهنگیانِ خوب و پر توان جامعه را هم بی ارج و قرب کرده است.

این جمله حتما برایتان آشناست. "معلمان سه ماه تابستان را هم بی زحمت ، مزد می گیرند . "

دو هفته قبل از بازگشایی مدارس ، علی رغم آنکه همگان در جریان آغاز سال تحصیلی از 15 شهریور ماه بودند ، مجدد رگ غیرت آرمان های سیاسی عده ای به جای آرمان های تربیتی شان باد کرد . با اینکه خوب می دانستند که مدارس در شُرفِ باز شدن هست ، اجرای هر پیشنهادی را هرچند باطل بر معروف استناد کرده و ارتکاب هر چه خلاف آن گفته شد را از سوی جاهل برداشت نموده و به نهی همت گماردند. ساحت های آموزشی هر چند همتراز با سند تحول بنیادین پیش نمی رود و همواره چوب لای چرخش هویداست ، در بازگشایی مدرسه نیز شکوه ناسازگاری اش را همه دیدند و شنیدند. لطفا پوزش بطلبید. هر چند به این فرهنگ سالهاست عادت ندارید. بیشترین استفاده را هم در تعطیلات مدرسه و هم اکنون در بازگشایی اش، همان اقماری بردند که صاحب امتیاز بوده و رفته رفته ،حق آب و گِل در این وزارت خانه پیدا کردند.

 لیکن بازگشایی مدارس را به نفع خود تلقی کرده و خدای ناکرده ردی از حق قانونی ، مدنی ، شهروندی و عرفی و شرعی دانش آموزان محروم کشور استمداد نشد.

تمام آموزشگاه های زبان و مهارت های دیگر با تعداد 8 تا 10 نفر در سطح شهر و استان در حال فعالیت هستند. اتفاقا همین والدینی هم که از حضور فرزندانشان در مدرسه و کلاس درس خودداری می کنند ، برای غیبت نخوردن میوه ی هستی خویش در کلاس های متفرقه برنامه ریزی منظمی دارند.

به نظر می رسد ویروس کرونا کلاس کارش در همه جا بالاست جز مدرسه که پَلَشت و زشت و بد قواره نشان داده شده است.

تنبلی روز افزون طالبان علم ، در پس سستی و کرخی برخی معلمان و مدیران برای ورود به محل کار و بهانه جویی ترس از کرونا ، موجب گردید ، به راحتی با هر سیاستی ، با همان گفتارهایی که در هر مرحله نشان از عطف به ماسبق دارد ، به خانواده ها تلقین کند که ای پدر و مادر ، بفهم حضور فرزندت در مدرسه مساوی ست با مرگ ناشی از کرونا . پس بر ماندن در خانه و رفع زحمت از بار مسئولیت ما تلاش کن.

به طور کلی هر کجا حرف از تعطیلی، کم شدن ساعت های کاری و بخور و بخواب می شود ، حتما از معلمان یاد خواهد شد. این روزها معلمان ثابت کردند که این ضرب المثل پر بیراه نیست :

تا نباشد چیزکی ، مردم نگویند چیزها! اگر امکانات مدارس کم و ناچیز است. به جای ماندن در خانه و یا نشستن بر صندلی های مدارس و غر زدن ، همت کنید ، همه با هم مطالبه کنید و کمک کنید بودجه ی به حق مدارس دولتی را به تدبیر و سبک شجاعت خود بستانید. قهرا با مدرسه رفتار سرد نداشته باشید و خود را از گوشه گیری و تمسخر اذهان نجات دهید.

جالب است ، این همه سر و صدا و جبهه گیری علیه بازگشایی مدارس ، در زمانی که ناگهان آمار مبتلایان به کرونا و مرگ و میر ناشی از آن ، ملعبه ی دست سودجویان در زمستان 1398 و مردادماه 1399 شد ، کسی از کاهش خنده دار و تدریجی آمار فوتی ها فغان بر نیاورد. صدای رسانه ها هم در نیامد. جز صدای معلم کسی مدافع مدرسه و بی دفاع بودنش نشد.

یعنی کرونا آن زمان ها به برخی از افراد الهام کرد که من چند وقتی را به استراحت می روم و یا عده ای به دلیل سختی کار، تایمی را به وی مرخصی استحقاقی داده بودند؟ کدام یک صحیح است؟

باید گفت که همان گونه که مردم ایران در هر ماجرایی، جامانده و بازمانده دارند ، آماری که این روزها مجدد در حال اوج گیری ست و پیشرفت چشم گیری دارد ، همان ارقام گم شده در گردش پایان سالی سازمان آمار ستاد مقابله با کرونا و وزارت بهداشت است.

آمار مسافرت ها و عزاداری های مردادماه هم در پایان 6 ماهه ی اول سال باید به اسم بازگشایی مدارس نوشته شود. آیا دیواری کوتاه تر از مدرسه نیست ؟!

( برگزاری مراسم شاخسی در آذربایجان‌ شرقی )

بسته بودن مدارس و دانشگاه ها ، یعنی از بین رفتن کور سوی امید برای دلسوزان حقیقی آینده ی ایران.

همواره جهل و نادانی ، افق های روشن عروج به فهم و دانایی را به واسطه ی ترس و نگرانی از دانستن ، ضایع می کند.

همان گونه که در میان فرهنگیان ، ممکن است تعدادی که بدون هیچ زحمتی وارد این سیستم و شغلی به این مهمی شده باشند ، امروز کوس تعطیلی و استراحت در منزل و اداره کلاس هایشان توسط سایرین در فضای مجازی را به قرار گرفتن در کارزار مبارزه با زدودن غبار بی سوادی در جامعه به قامت خود دیده اند ، چه جای حرف  برای دفاع از حیثیت شغلی معلم باقی گذاشته اند؟

 ایستادن در مقابل کاهلی و نادانی ، کار سختی ست. جای این علامت سؤال بزرگ وجود دارد که چگونه برخی مسئولین و حتی مدیران و معلمان در مدارس حاضر می شوند به اخبار خلاف واقع دامن زده و با تشویش و دلهره در خانواده ها ، آموزش حضوری را در تنگنا قرار دهند؟

اگر نمرات مفت و مجانی همین معلمان در سیستم آموزشی نبود ، موجی از متخصص نماها ، اصرار بر تجویز نابه جا و اشتباه تعطیلی و پیچیدن نسخه " قفل بر در مدارس " رقم نمی خورد.

معلمان خسته ی روی مبلمان نشسته ، چگونه می توانند تن خسته و خواب آلود و دردمندی را که از فرط فقر و درد و رنج به انزوا رفته است را بیدار کنند؟ اینان که خود خیس خوابند!

هر کس در هر جایگاهی باشد و نتواند ، حقانیت را بر نفسانیت ترجیح دهد ، عاقبتش مکتوم مانده است.

آموزش و پرورش باید این خطایش را بپذیرد که تعطیلی ناگهانی و طولانی مدت از اسفندماه ، عواقب جبران ناپذیری برای جامعه در برداشته و مدرسه را هم تو سری خور کرد.

عذرخواهی کنید. هیچ مشکلی ندارد. فرهنگ پسندیده ای ست.

اقتدار مدرسه ، با تصمیمات اشتباه و غیر کارشناسی به ورطه ی سقوط گذاشته و کسانی که سال ها آرزو می کردند ، این حوزه را در سیطره ی خود بگیرند ، از فرط خوشحالی در پوست خود نمی گنجند. باورشان نمی شود که چنین رویایی را بدون ذره ای پادویی به دست آورده باشند.

اگر می خواهید حق الناس بر گردن نداشته باشید ، با قدرت هایی که ولا کم در دست دارید ، جایگاه مدرسه را به سان همان زمانی که برای ترجیع بند های مدرسه محوری با آب و تاب می خواندید و اسمش که می آمد ، یقه پاره می کردید ، اکنون بدون اغماض قدم جلو بگذارید.

مدارس باید باز شوند. حضوری نه مجازی و به قول خانواده ها ، فضایی!

خانواده ها باید بدانند همان گونه که بقیه ی سنگرها را خوب حفظ می کنند ، مدرسه یعنی بهترین مأمن برای دانش آموزان نباید خالی بماند. آنان باید از مدیران و معلمان مدارس بیش از آنکه در خانه ماندن و تعطیلی مدارس را بخواهند ، بهترین آموزش حضوری و فیزیکی در محیط حقیقی با امن ترین شرایط را بخواهند. این که بگوییم نیست و کو تا اعمال کنند ، خود گره کوری در تعیین هدف شما از آینده است. شما به اندازه ی خودت قدم بردار . هر چند کوچک باشد. آموزش و پرورش باید این خطایش را بپذیرد که تعطیلی ناگهانی و طولانی مدت از اسفندماه ، عواقب جبران ناپذیری برای جامعه در برداشته و مدرسه را هم تو سری خور کرد.

مدرسه اگر جایی برای حضور دانش آموز نباشد ، بهترین انبار برای تلمبار کردن کالاها ، مکانی برای خرید و فروش ، درمانگاه و بعضا بنگاه می شود. این مکان مقدس ، تعلیم و تربیت را در خود نخواهد دید تا وقتی به اهمیت و جایگاه آن پی نبریم.

آنانی که اصرار بر بسته ماندن مدرسه به صورت حضوری دارند ، فرزندانشان در مدرسه های عادی درس نمی خوانند که امروز نگران بچه های مردم باشند.

با بسته شدن مدرسه اگر تاکنون حداقل 11 میلیون بی سواد و کم سواد در کشور داشتیم  ؛ یقین بدانید ... با وجود  آزمون های آبکی و کارنامه های غیر واقعی و ظاهرا درخشان مجازی ، در آینده ای نزدیک 60 درصد دانش آموزان عملا از سواد عمومی و تخصصی خالی خواهند شد.

مدرسه های ایران هر چه قدر هم که ضعف داشته باشد ، بودنش بسیار بهتر از نبودنش هست. با بقیه ی مراکزی که بود و نبودشان خللی ایجاد نمی کند فرق دارد.

دیری نخواهد گذشت که در صدر اخبار روزانه ، خطر سلامت روان و افسردگی های ناشی از دورماندن از مدرسه گریبانگیر جامعه می شود. چه بسا آسیب های اجتماعی همین 6 ماه نیز از چشم کارشناسان حوزه ی روانشناسی ، جامعه شناسی و مددکاری اجتماعی دور نیست . حال چرا همه سکوت کرده اند را نمی دانم!

بچه ها را به همه جا برده اید. مهمانی ، مسافرت، انواع و اقسام مراسم های شاد و مذهبی ، مراکز خرید و هر کجا که شاید حضورشان الزامی نداشته است. نوبت مدرسه که می رسد ، آمار مبتلایان را به عنوان خطری برای سلامتشان بهانه می کنید!

لابد کرونا دست به سینه در مدرسه نشسته است؟! احتمالا در مکان های دیگر تیک حاضری نمی زند!

چرا خودتان را گول می زنید؟! توجیه کردن باری که بر دوشتان هست را سبک نمی کند.

جای این علامت سؤال بزرگ وجود دارد که چگونه برخی مسئولین و حتی مدیران و معلمان در مدارس حاضر می شوند به اخبار خلاف واقع دامن زده و با تشویش و دلهره در خانواده ها ، آموزش حضوری را در تنگنا قرار دهند؟

آیا با وجود آنکه می دانیم و می دانید آموزش مجازی ، به جای تزکیه نفس ، سردی و بی تفاوتی در یادگیری حاصل می کند و دوری از تحصیل علم نوعی فقدان عاطفی را در جامعه رقم می زند ، باز هم حاضرید با دست و دلبازی در تضییع حقوق مسلم دانش آموزان از آموزش رایگان و حضوری ، تمام و کمال تباهی استعدادها را صرفا به خاطر فقر ، دامن بزنید و به فراموشی بسپارید؟

معلمان باید شهامت در اظهار حق و جلوگیری از تخلف را داشته باشند .

تدریس ، هدایت و نظارت بر فعالیت های دانش آموز در مدرسه وظیفه ی یک معلم است. این که این ایام تغییر چارچوب شغلی داده اید و فقط از سر ناچاری و جلب رضایت و کسب امتیاز مدیران در مدارس ، به جای کارشناسان حوزه ی تکنولوژی آموزشی ، سازمان پژوهش و تألیف و تدوین کتب درسی ، بسیج شده اید تا گروه های درسی را سربلند نمایید و از مسئولیت خطیر خود باز بمانید ، مستقیم و غیر مستقیم ثابت کرده اید که وضعیت اسف بار جامعه حاصل بی ثباتی در تصمیم گیری ها و فراموشی وظایف محوله و دخالت های نابجای شما در امورات دیگر است.

شما حتی از خانواده و فرزندان خود نیز غافلید و تمام وقت و شبانه روزی در حال تولید محتوا هستید. همان قدر که بر فوروارد آمارهای این کانال و آن کانال برای افزایش و یا کاهش تعداد مبتلایان به کرونا  و تشویق بر نیامدن دانش آموزان به مدرسه دارید ، نگاهی به زندگی های شخصی خود نیز بیندازید و ببینید که به دلیل رعایت نکردن مساوات در حرفه و خانواده ، التزام ، تعهد و مسئولیت پذیری به همسر و فرزندان خود را نیز از دست داده اید.

اگر امنیت شغلی یک معلم در گرو بیگاری کشیدن و پای بندی به خواسته هایی باشد که در حدود شغلی اش تعریف نشده است ، هرگز احساس رضایت در نتیجه کار دیده نمی شود.

در تولید محتوایی که برای دانش آموزان و گروه های مجازی انجام می دهید ، برای توضیح تحکیم بنیان های خانواده ، باید بنویسید " احساس مسئولیت را فقط به شما درس می دهم ولی چون خودم آن را رعایت نمی کنم ملزم به یادگیری آن نیستید".

معلم بودن کار هر کسی نیست. انسان سازی ،کار بیهوده کردن نیست. ارتباط مؤثر دانش آموز با معلم در فضای مجازی حاصل نمی شود. تمام دنیا می دانند که انسان موجودی اجتماعی ست . مواجه شدن با مخاطرات نیز جزیی از زندگی اجتماعی ست. ولی یادگیری مدیریت بحران را هیچ کس به ما یاد نداده است.

این روزها ، دل مشغولی های معلمان دلسوز و بعضا خانواده هایی که علاقه مند به آزادی جنسیتی هستند ، جابه جایی گلدان با قرآن در یکی از طبقات میز تلویزیون و حذف تصویر دختران از روی جلد کتاب شده است.

ذهن ها به حاشیه رفت و با وجود آنکه تغییرات اساسی و مهم تر از این در کتاب ها وجود دارد ، ظهور بالینی  این کم توجهی در جامعه دیده نشد . این نکته روان شناختی مبرهن است ، که ظاهر، اهمیتش بر باطن نزد مردم ما زیاد است.

حواس و دقت و توجه مردم ما را به راحتی می توان به سمت حواشی کشاند و از متن دورشان کرد. اما مهارت و کاردانی معلمان نباید ، درگیر هشدارهای غلط و شیطنت های مشترک قرار بگیرد.

معلم خود بیدارگر است. این رفتار سازش مأبانه برخی معلمان و مدیران در مدارس با تمایلات رهگذر ، گفتار و نغز دلکش و زیبای کلام روح انگیزشان را از جامعه ی فرهنگی می زداید و اعتماد دیداری و شنیداری جمع را به انزوا می کشاند.

حُسن بصری باید به هر راهی که می خواهد برود ، چه چپ و چه راست ، چه شرق و چه غرب ، سوگند به خداوندی باشد که دانایی و کسب آگاهی را تحفه ای ارزشمند برای شرط صحت عقل و ادعای شریف بودن انسان و تقاضای عافیت بر وجدان باشد.

عزت و احترام را چه ملت ایران و چه معلمان و مربیان عزیز خودشان برای خودشان تأمین می کنند.

اگر امکانات مدارس کم و ناچیز است. به جای ماندن در خانه و یا نشستن بر صندلی های مدارس و غر زدن ، همت کنید ، همه با هم مطالبه کنید و کمک کنید بودجه ی به حق مدارس دولتی را به تدبیر و سبک شجاعت خود بستانید. قهرا با مدرسه رفتار سرد نداشته باشید و خود را از گوشه گیری و تمسخر اذهان نجات دهید.