گروه اخبار/

گروه استان ها و شهرستان ها/

نامه ی زیر توسط یک معلم حق التدریسی برای صدای معلم ارسال گردیده است.

این رسانه آمادگی خود را برای انتشار پاسخ مسئولان اعلام می کند .

گروه گزارش/

مدت ها است که علی اللهیار ترکمن معاون برنامه ریزی و توسعه منابع از اداره آموزش و پرورش توسط تدوین قوانین خاص می گوید .

سیدجواد حسینی 14 مرداد 1398 در اجلاس روسای ادارات آموزش و پرورش استان خراسان رضوی در اردوگاه شهید رجایی باغرود نیشابور گفت :

" بزرگترین مشکل آموزش و پرورش این است که متاسفانه ساختار ستادی و اداری این دستگاه به مانند سایر دستگاه‌ها به طور عام دیده شده است و این قانون فرصت‌های بسیاری را برای خلق ثروت و منابع از آموزش و پرورش گرفته است لذا همه علمای تعلیم و تربیت نظر دارند که آموزش و پرورش باید با قوانین خاص و نه عام اداره شود و این موضوع فرصت‌های بی‌بدیلی از جمله فرصت‌های اقتصادی را ایجاد خواهد کرد و در همین راستا به امید خدا قانون خاص آموزش و پرورش را تدوین و اجرایی خواهیم نمود. "

این حرف ها در حالی بیان می شوند که بیش از 25 سال از تدوین و ابلاغ " قانون تشکیل شوراهای آموزش و پرورش " می گذرد .

با وجود گذشت حدود یک دهه از تصویب و ابلاغ سند تحول بنیادین ، مسئولان وزارت آموزش و پرورش بیان داشته اند که از این سند تنها حدود 30 درصد آن اجرایی شده است .

پرسش « صدای معلم » آن است که مسئولان این وزارتخانه دقیق و مستند پاسخ دهند که چند درصد از ظرفیت قانون تشکیل شوراهای آموزش و پرورش در کشور اجرایی شده است ؟

آیا این قانون مترقی و توسعه محور که بر مبنای تمرکز زدایی و مردمی کردن آموزش و پرورش تدوین شده است کاملا اجرایی شده است که مسئولان وزارت آموزش و پرورش از ضرورت تدوین قوانین خاص برای آن و معلمان سخن می گویند ؟

به عنوان مثال ؛ تبصره 4 از قانون الحاق چهار تبصره به « ماده 18 » قانون تشکیل شوراهای آموزش و پرورش استان ها و شهرستان ها و مناطق کشور تصریح می کند :

" کلیه محاکم قضایی موظفند ، شکایت موضوع « تبصرهای 2 و 3 « این ماده را خارج از نوبت بررسی و احداث کنندگان مجمتع های مشمول را که از انجام تکالیف خویش امتناع ورزیده اند علاوه بر انجام تعهدات قانونی موضوع ماده فوق به پرداخت جریمه ای معادل بیست و پنج درصد ( 25 % ) ارزش آن محکوم نمایند و درآمد حاصله طی ردیف درآمدی جداگانه که در قانون بودجه هر سال مشخص خواهد شد به حساب خزانه واریز و معادل صد درصد ( 100 % ) آن در اختیار وزارت آموزش و پرورش قرار خواهد گرفت تا با نظارت شورای آموزش و پرورش استان و توسط ادارات کل نوسازی مدارس نسبت به احداث ، توسعه و تجهیز فضاهای آموزش و پرورش در همان محل اقدام شود . "

تبصره 1 بند 4 ماده 13 و تبصره 1 ماده 4 آیین نامه اجرایی قانون تشکیل شوراهای آموزش و پرورش تصریح می کند :
« صد در صد عواید حاصل از بند ۳ و ۴ باید برای توسعه و تجهیز فضاهای آموزشی همان شهرستان هزینه شود »

مجتبی زینی وند رئیس سازمان مدارس غیردولتی و مشارکت‌های مردمی وزارت آموزش و پرورش در بهمن ماه 96 عنوان می کند : پرسش « صدای معلم » آن است که مسئولان این وزارتخانه دقیق و مستند پاسخ دهند که چند درصد از ظرفیت قانون تشکیل شوراهای آموزش و پرورش در کشور اجرایی شده است ؟

" درآمد مصوبات شوراهای آموزش و پرورش در همان منطقه هزینه می‌شود .

اگر مردم مطمئن باشند درآمد ناشی از مصوبات شوراها، در مدارس آن منطقه هزینه می‌شود بیش از پیش با شوراهای آموزش و پرورش همکاری می‌کنند.

این انحراف از قوانین را چه کسی باید پاسخ گو باشد ؟

پرسش این است در حالی که طبق قانون تمام درآمدهای وزارت آموزش و پرورش باید در داخل آن هزینه شود اختصاص 3 درصد از این بودجه به سازمان برنامه و بودجه تحت عنوان " توسعه متوازن مناطق محروم " بر چه اساسی صورت می گیرد ؟

ضمن آن که تاکنون سازمان برنامه و بودجه گزارشی از وضعیت برداشت این درآمدها و چگونگی هزینه آن را به اطلاع افکار عمومی نرسانده است .

همچنین ادارات کل آموزش و پرورش در سراسر کشور درصدهای قابل توجهی بین 40 تا 60 را از درآمدهای اختصاصی مناطق و نواحی کسر و در حساب خود نگه می دارند .

آیا این کار قانونی است ؟

« صدای معلم » مصرانه از مسئولان وزارت آموزش و پرورش می خواهد تا ضمن توجه تام و کافی به قانون تشکیل شوراهای آموزش و پرورش و ضمن پرهیز از شعارزدگی ، سطحی نگری و پوپولیسم  شرایط لازم را برای تفویض اختیار و مسئولیت مطابق این قانون و نظارت بر حسن اجرای آن را به عمل آورند .

پایان گزارش/

گروه گزارش/

دوشنبه 7 تیرماه به ابتکار سیدجواد حسینی سرپرست وزارت آموزش و پرورش نشستی با حضور مدیران آموزش و پرورش در سالن اجتماعات وزارتخانه برگزار گردید .
موضوع این جلسه نشست تببین سیاست ها و برنامه های سال 1398 بود .

در دو گزارش پیشین ذکر شد که رسانه ها نتوانسته اند پرسش های خود را با سرپرست وزارت آموزش و پرورش مطرح کنند .

اما به مناسبت " روز خبرنگار " نخستین نشست رسانه ها و سیدجواد حسینی برگزار گردید .

در این قسمت ،  « صدای معلم » بخش پایانی سخنان سیدجواد حسینی سرپرست وزارت آموزش و پرورش  را به صورت مشروح منتشر می کند .

گروه استان ها و شهرستان ها/

به مناسبت روز خبرنگار ، منصور سام پور نشستی را با خبرنگاران و اصحاب رسانه روز شنبه 20 مرداد برگزار کرد .

مدیر آموزش و پرورش هریس در این نشست گفت : "در زمینه درصد قبولی دانش آموزان منطقه هریس از ۳۹ نواحی استان رتبه ۵ و در مناطق همسان رتبه اول استان را کسب نموده است .
سام پور تاکید کرد : افتخار این را دارم که یک بار هم از اتومومبیل دولتی در ساعات غیر آموزشی استفاده نکرده ام.

پیش از این مدیر کل آموزش و پرورش آذربایجان شرقی در مراسمی که در سالن اجلاس مرکز صدا و سیمای آذربایجان شرقی برگزار گردید از خبرنگاران صدا و سیما و خبرگزاری پانا تجلیل کرد . ( این جا )

« صدای معلم » در گزارش خود از این حرکت جعفر پاشایی انتقاد کرد .

پایان پیام/

  کنکور امسال با اعلام نتایج اولیه و رتبه های داوطلبان شرکت کننده وارد فاز انتخاب رشته گردید.
آمار و ارقام منتشر شده از مولفه های کنکور امسال، بیش از آنکه نشان از سیستم آموزشی پویا و رشد یافته داشته باشد، بر بیمار بودن این نظام آموزشی، صحه می گذارد.
کنکور را می توان یک ابزار برای راهیابی داوطلبین به سیستم آموزشی دانشگاهی در کشور در نظر گرفت. ولی اگر بیشتر بنگریم و نیک تامل کنیم، می توان با آمار و ارقام منتشر شده، فرضیه های پژوهشی گوناگونی را برای کنکور به عنوان یک مقوله اجتماعی، فرهنگی و آموزشی قلمداد کرد و در بعد آموزشی به  کنکور به عنوان یک "خودارزیاب نظام آموزشی ایران" نگریست.
به دیگر سخن: " کنکور، ارزیاب کلیت نظام آموزشی  ایران است ."

در ذیل سه مقوله پنهان شده در آمار کنکور امسال را مورد بحث قرار می دهیم:
کنکور، خودارزیاب "عدالت آموزشی"
بررسی تاریخ نظام هاي آموزش و پرورش دنیا نشان می دهد که عدالت و عدالت محوري همواره یکی از دغدغه هاي مسئولان تعلیم و تربیت بوده است.
اگر نظام آموزشی را یک سیستم که داراي ورودي(اعم از دانش آموز، معلم، منابع مالی و ...) و خروجی، و فرایندي که در محیط و براي محیط فعالیت می کند در نظر بگیریم، در برقراري عدالت باید نگاهی کلان به همه این اجزاء وجود داشته باشد و بر اساس عدالت گزینش شده باشند؛ فرایندهاي برنامه درسی، مدیریت آموزشی و ارزشیابی تحصیلی عادلانه باشد و همچنین اصل رعایت عدالت در رابطه ي نظام آموزشی با محیط اجتماعی، اقتصادي و سیاسی مدنظر قرار گیرد.
راولز، فیلسوف معاصر آمریکایی دو اصل بنیادي را براي طرح جامعه مورد نظر خود پیشنهاد می کند. در عدالت مورد نظر راولز، شرایط باید به گونه اي سامان یابد که : نظام آموزشی ایران در برنامه هدایت تحصیلی دانش آموزان عملکرد ضعیفی داشته است .

- نخست: هر شخصی داراي حقی برابر براي بیشترین آزادي اساسی سازگار با یک آزادي مشابه براي دیگران است (اصل آزادي)
-  دوم: نابرابري هاي اجتماعی و اقتصادي جامعه که همواره گریزناپذیرهستند، بیشترین منفعت را براي کم بهره ترین افراد به وجود آوردند و مزیت حاصل از مناصب و مراتب مبتنی بر نظام فرصت هاي برابر باشد (اصل برابري)

در مورد مولفه های عدالت آموزشی، مقالات و پژوهش های بسیاری وجود دارد ولی با نگاهی به آمار منتشر شده پس از کنکور، نتیجه فعالیت های صورت گرفته در مقوله عدالت آموزشی را زیر سئوال خواهد برد.

صحبت های پدر ایزدمهر احمدی نژاد، رتبه یک رشته علوم تجربی در کنکور سراسری امسال بسیار جای تامل دارد :
پسرم دوران راهنمایی را در مدارس تیزهوشان و دبیرستان را در مدرسه غیرانتفاعی گذرانده است.
شهریه سال آخر ۲۰ میلیون تومان و ۲سال قبل آن ۱۲ میلیون تومان بود.
جالب است که برنامه های مسئولین وزارت آموزش و پرورش، نشان از دور شدن از برنامه های عدالت آموزشی دارد.
هر چند هر از چندگاهی وزیر و دیگر ارکان وزارتخانه، از تعدیل و حذف مدارس ویژه و خاص صحبت می کنند، ولی در عمل، رفتار ایشان به گونه ی دیگر است.
چندی پیش فاطمه مهاجرانی، رئیس مرکز ملی پرورش استعدادهای درخشان و دانش پژوهان جوان گفته بود:
چارت نیروی انسانی در مدارس استعدادهای درخشان مانند نیروی عادی دیده شده که بسیار ضربه زننده است. معلمان متعلق به ما نیستند و یکی دو سالی اینجا می‌مانند و بعد جابه جا می‌شوند و به مدارس دیگر می‌روند.
باید دبیران متخصص در حوزه آموزش تیزهوشان داشته باشیم. این مسیر آغاز شده و امیدواریم شاهد تربیت معلمان تیزهوشان در دانشگاه فرهنگیان در آینده نزدیک باشیم.
تعارضات در رفتار و عمل مسئولین رده بالای آموزش و پرورش در مورد مدارس ویژه نظیر سمپاد، نمونه دولتی و ...، در چند سال اخیر موجب گردیده تا اکثریت قریب به اتفاق خانواده ها در پی ورود فرزاندانشان به این مدارس باشند و خواسته و ناخواسته در دام تبلیغات اقتصادی موسسات آموزشی قرار بگیرند.

کنکور، خود ارزیاب "هدایت تحصیلی"
تحولات ناشي از انقلاب صنعتي نقش ديرين آموزش و پرورش را به كلي دگرگون ساخت و در برنامه ها، محتواي درسي و روشهاي آموزش، تغييرات بنيادين به وجود آورد كه مهمترين آنها همگاني شدن آموزش و پرورش، طولاني شدن مدت تحصيل، ايجاد رشتههاي متنوع تحصيلي و اجراي برنامه هاي مشاوره و راهنمايي در مدارس بود.

راهنمايي تحصيلي را مي توان به عنوان فرآيندكمك به دانش آموزان براي انتخاب رشته تحصيلي مناسب براساس شناخت استعدادها و توانايي هاي خود و امكانات و شرايط محيطي تعريف كرد. تصميم گيري دانش آموز براي انتخاب رشته تحصيلي بستگي به سه دسته اطلاعات ، توانايي هاي شخصي، ويژگي هاي رشته هاي تحصيلي موجود و ارتباط رشته هاي تحصيلي با حِرَف و مشاغل آينده دارد. هر اندازه شناخت دانش آموز از اين سه دسته عوامل واقعي تر و دقيق تر باشد، تصميم وي در انتخاب رشته تحصيلي موفقيت آميزترخواهد بود.

انتخاب رشته تحصيلي در دوره متوسطه انجام مي شود.مدارس دوره متوسطه نقشي دوگانه ايفا مي كنند و گاهي با تعارض نقش ها درگير مي شوند. دوره متوسطه يك مرحله گذار از مدرسه به دنياي كار و زندگي و يا ورود به آموزش عالي است. بنابراين، پوشش دادن اين دو كاركرد ضرورت دارد. اما برنامه نظام مدرسه طوري است كه اجراي اين برنامه ها با كاركرد دوگانه، به ويژه سازماندهي و فراهم ساختن تسهيلات را بسيار دشوار مي سازد.
به طور كلي برنامه هاي هدايت تحصيلي براي دستيابي به دو هدف اجرا مي شوند :
1- دانش آموزان براساس ويژگي هاي شخصي (استعداد، توانش، علاقه و دانش) به مسيرهاي تحصيلي هدايت شوند، به طوري كه رشته تحصيلي هر فرد برازندة شخصيت وي باشد.
2- دانش آموزان بر مبناي نيازهاي جامعه به رشته هاي تحصيلي هدايت شوند، چنان كه تربيت شدگان رشته هاي گوناگون، از لحاظ كمّي و كيفي، بتوانند نيازهاي جامعه به نيروي انساني را برطرف سازند.

بهتر است نگاهی به جدول ذیل بیاندازیم:

توزیع داوطلبان در رشته های تحصیلی، و هجوم به رشته علوم تجربی برای رسیدن به رشته های دانشگاهی زیرمجموعه پزشکی، و عدم اقبال دیگر رشته ها، به ویژه رشته های فنی و حرفه ای در چند سال اخیر، نشان از آن دارد که نظام آموزشی ایران در برنامه هدایت تحصیلی دانش آموزان عملکرد ضعیفی داشته است.

کنکور، خودارزیاب "مهارت های زندگی"
یکی از معتبرترین مدل‌ها برای مهارت های زندگی، مدلی پنج قسمتی است که سازمان بهداشت جهانی حدود دو دهه قبل ارائه کرده و هنوز هم در طراحی سیستمهای آموزشی و نیز برنامه ریزی‌های کلان دولت‌ها مورد توجه قرار می‌گیرد.
سازمان بهداشت جهانی تعریف مهارتهای زندگی را به صورت زیر ارائه می‌دهد:
مهارت های روانی –اجتماعی که به ما کمک می‌کنند با نیازها و چالش‌های زندگی روزمره بهتر کنار بیاییم.
این سازمان، مهارتهای زندگی را به شکل زیر فهرست و دسته بندی می‌کند:
•  تصمیم گیری و حل مسئله
•  تفکر خلاقانه و تفکر نقادانه
•  مهارت ارتباطی و مهارت مدیریت رابطه
•  خودآگاهی و همدلی
•  مدیریت احساسات و هیجانات و مدیریت استرس

پس از اعلام نتایج کنکور، تب انتخاب رشته در بین داوطلبینی که مجاز به انتخاب رشته می شوند، بسیار بالاست.
در این ایام سطح شهر پر می شود از بنرها و تراکت های بسیار که چهره شهر را دگرگون کرده و هر کدام می خواهد گوی سبقت را از دیگری برباید.
اینجاست که نظام آموزشی مورد سئوال اصلی - خودارزیاب کنکور-  قرار می گیرد که:
"آیا پس از گذراندن دوره دوازده ساله تحصیلی، مهارت های زندگی به درستی در دانش آموزان نهادینه شده است، تا بتوانند لا اقل بر اساس آن، یک انتخاب رشته عادی را انجام دهند؟"

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

  تاریخ ادبیات ما پراز شعر و شعار پیرامون استفاده مناسب از عمر، وقت و فرصت است.با این همه ما عجیب فرصت سوزیم و به همان اندازه که زبانهامان به گفتن پرحرارتند، دستهامان برای فعّالیت کردن، تعطیلند.

ما بسیار وقت می کشیم و تصور نمی کنیم که روزی فراخواهد رسید که وقت ما را بکشد.فراغت از کار روزانه و موظف، همیشه در زندگی آدمی وجود داشته و دارد؛ اما اعتنای ویژه به مسئله اوقات فراغت، بیشتر بعد از ظهور زندگی ماشینی صورت گرفته است و گرنه در روزگاری که انسان از یک زندگی طبیعی برخوردار بود و این چنین در چنبره سیستم های جورواجور دنیای صنعتی گرفتارنیامده بود، همه زندگی اش در اوقات فراغت سپری می شد.

در آن ایام، بزرگترین عبادت و تفریح اش، کار بود. به بیان دیگر، همه ی کار و فعالیتش در مزرعه و بازار، چنان آرام و بی دغدغه بود که ضرورتی در سامان بخشی به اوقات فراغتش نمی دید. اضافه بر این،از آن زمان که خانه و مدرسه نیز کارکرد و پایگاه حقیقی خودشان را از دست دادند و نتوانستند مثل گذشته یکه تاز تربیت فرزندان باشند، پرداختن به این موضوع، یکی از وظایف و سیاست های نهادهای رسمی شد.

اگرچه همه ی سنین و اقشار جامعه به نوعی برخودار از اوقات فراغتی هستند که باید برای آنها برنامه ریزی کرد اما در این نوشتار،تاکید عمده بر روی قشر دانش آموزان است.

در آغاز هر فصل تابستان، در و دیوارهای شهرها پر از حرف و حدیث های بسیار مراکز مختلف تربیتی می شود که؛ اوقات فراغت خویش را در کنار ما بگذرانید.واقعیت این است که تعطیلی مدارس، الزاما به معنی تعطیلی امر تربیت نیست. فرارسیدن اوقات فراغت،آغاز یک دوره تحصیلی جدید نامرئی است که چه بسا بهتر و بیشتر از تربیت مدرسه ای تاثیرگذار می تواند باشد.

اوقات فراغت از جمله مقوله هایی است که سهل و ممتنع اند.یعنی در عین سادگی، بسیار پیچیده اند. اغلب اوقات فراغت را زمانی برای تفریح به حساب می آورند. برخی مراکز نیز از آن به عنوان مانوری برای به رخ کشیدن برنامه های فصلی خویش استفاده می کنند.بعضا نیز آن را به عنوان ممر درآمدی در قالب اخذ شهریه فرض می نمایند. برخی نیز آن را چند صباحی می بینند که باید به هرشکلی و شاید طبق سنوات قبل، سپری شود.در تمامی این رویکردها و نظائر آن، وجود مدیریت های سلیقه ای و خودمحور اسباب زحمت اند که ناخواسته رقابت هایی ناشیانه بین خود و سایر دست اندرکاران امور اوقات فراغت تولید می کنند.در نتیجه و در ازدحام این همه وانمودسازی های رنگارنگ، کودکان و نوجوانان و خانواده های آنها دچار سردرگمی می شوند.

استفاده از اوقات فراغت چندان بدیهی است که شاید ضرورت نداشته باشد نفع و قایده های آن را برشمرد.همه ی ما ساخته و پرداخته ی اوقات فراغتی است که گاه و بیگاه در زندگی داشته ایم.در واقع شایسته تر آن که به ضرر و زیانهایی را که بایت بی توجهی به این اوقات عاید فرزند آدمی می شود، اشاره شود.با این همه همین قدر باید گفت که استفاده از اوقات فراغت چون داوطلبانه و به دور از کنترل مستقیم خانه و مدرسه است، تاثیر قابل توجهی در تربیت فرزندان دارد.؛ به طوری که اثرآن در یک ماه ، چه بسا برابر یک سال تعلیم و تربیت مدرسه است.

اوقات فراغت ، نیازمند برنامه ریزی است.در این مسیر والدین باید تنها به طور غیر مستقیم مداخله کنند و نباید برای اوقات فراغت فرزندان، آن طور که خودشان دوست دارند، برنامه ریزی کنند. باید به علائق و سلیقه های بچه ها احترام بگذارنند.استفاده بیشتر و بهتر از اوقات فراغت می تواند امری سلیقه ای تلقی شود که مقتضیات زمانی و مکانی خاص خود را می طلبد.

با این همه در بهره گیری بهینه از این فرصت ها: نخواهیم که اوقات فراغت را پُر کنیم و به جای آن شایسته است که به غنی کردن محیط های زندگی و محرک های تربیتی توجه لازم بشود ؛ بدون آنکه کمترین بی توجهی به نیازهای افراد در جهت دادن تامین اوقات فراغت صورت گیرد، تلاش شود تا اصل تربیت غیرمستقیم و هدفمندی در طول برنامه در نظر گرفته شود.

اوقات فراغت در حقیقت باید زمانی باشد که فرد به دلخواه خود از وقت و فرصت های پیش رو استفاده کند. به بیانی دیگر زمان رهایی از همه ی قیود و بندهایی است که فرد براساس ضرورت و یا اجباربه آن تن می دهد.در کشور ما معمولا زمانی که تابستان فرامی رسد و جمعیت 10 الی 15 میلیونی دانش آموزان از درس و مشق رهایی می یابند، تازه اوقات فراغت معنا می یابد و برخی از نهادها به صرافت می افتند تا این خیل عظیم را از بلاتکلیفی رهایی دهند.حدیث اتلاف وقت جمعیت عظیم دانش آموزان امری است که به هیچ وجه نباید از کنار آن بی تفاوت گذشت. همچنان که اشاره شد، در تابستان گاهی نرخ ناهنجاری های جامعه افزایش می یابد و یکی از دلایل انکار ناپذیر آن، اتلاف بیهوده وقت دانش آموزان است.

استفاده بهینه از این فراغت ها، مناسب‌ترين مكمل براي نظام تعليم و تربيت است؛ زيرا غيرموظف و آزاد بودن انتخاب در زمان پرداختن به فعاليتها موجب ايجاد شوق و رغبت مي‌شود.با این حال واقعا نمی توان راهکار و پیشنهادخاصی برای گذران این اوقات ارائه کرد.در این فرصت ها، فرد نباید چیزی را کسب کند و باید قادر به کشف نهفته های درون خویش شود.اوقات فراغت نباید فرد را شکل دهد بلکه این فرد است که باید به اوقات فراغت خویش معنی ببخشد. تاریخ ادبیات ما پراز شعر و شعار پیرامون استفاده مناسب از عمر، وقت و فرصت است.با این همه ما عجیب فرصت سوزیم و به همان اندازه که زبانهامان به گفتن پرحرارتند، دستهامان برای فعّالیت کردن، تعطیلند .

در اوقات فراغت است که امر تعلیم و تربیت به مفهوم واقعی و غیر عمدی آن و البته به صورت پنهانی و نامریی رواج دارد.با سعی در پر کردن اوقات فراغت، در واقع طبیعت درونی فرد در نظر گرفته نمی شود و بیشتر تلاش می شود تا این طبیعت، رام و اهلی بشود.در حالی که مفهوم واقعی گذراندن اوقات فراغت، آماده شدن انسان برای به کار گرفتن توانایی هایی است که خداوند در طبیعت او به ودیعه گذاشته است.

در آستانه فرارسیدن اوقات فراغت ، مراکز تربیتی گوناگون با اعلام برنامه های مختلف به اصطلاح تربیتی، کاری می کنند که کودک و نوجوان سردرگم شده و نهایتا در خلال یکی دو برنامه گم بشود.در حالی که درگذران این اوقات، فرد باید خودش را وقابلیت هایی که در شهر شلوغ مدرسه گم کرده بود، پیدا کند.

سامان دهی اوقات فراغت باید به گونه ای باشد که فکر کودک و نوجوان گرسنه و تشنه شود تا او با احساس گرسنگی و تشنگی ، خود شخصا به سیرکردن ذهن خود به کوشش بیشتر واداشته شود.

یادمان باشد که هدف در اوقات فراغت ، نباید فهماندن باشد بلکه فراهم ساختن شرایطی باید باشد که مخاطب ما خود بفهمد و انتخاب کند.

پایان کلام اینکه اوقات فراغت این تابستان، فرصتی خوبی برای همه دست اندرکاران است تا یک باربرای همیشه بروری این مسئله تامل و توجه جدی بنمایند.

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

گروه استان ها و شهرستان ها/

نامه ی زیر توسط یکی از دانشجو معلمان شاغل به تحصیل در دانشگاه فرهنگیان برای صدای معلم ارسال گردیده است .

این رسانه آمادگی خود را برای انتشار پاسخ مسئولان اعلام می کند .

گروه اخبار/

رئیس بنیاد امید ایرانیان سیستان و بلوچستان گفت:خبرنگاران با توجه با تاثیرگذاری که در جامعه دارند باید مدیران را در اتاق شیشه‌ای قرار دهند تا جلوی بسیاری از مفاسد احتمالی گرفته شود. خبرنگاری کاری سخت و بازی کردن با جان و حرکت روی لبه تیغ است زیرا امکان دارد هر جمله منتشر شده برای عده ای خوشایند و برای عده ای دیگر ناخوشایند باشد.

از قدیم گفته‌اند در محافل و مراسمات بلندگوهای ما تنظیم شدنی نیستند و البته در آموزش و پرورش نیز فرم‌های هدایت تحصیلی (بخوانید هدایت تحمیلی و یا تکوینی)!

از هر ده نفری که در یک ماه پیش برای ثبت‌نام به هنرستان ما مراجعه کرده‌اند، حداقل ۸ نفر اولویت اول و دومشان رشته کشاورزی می‌باشد. جالب‌تر این که هر چه از همکاران پیشکسوت و اینترنت در خصوص چرایی و کجایی هنرستان کشاورزی پرس و جو کردیم، به این نتیجه رسیدیم که ظاهراً استان البرز فاقد هنرستانی تحت عنوان کشاورزی  است. اکثر خانواده‌ها با مشاهده کارنامه‌های دوپینگی و غیر واقعی در رویای پزشکی فرزندانشان غوطه‌ورند و لذا در کارزار ثبت‌نام، به کمتر از رشته تجربی رضایت نمی‌دهند !

از قرار معلوم در تعیین اولویت‌بندی هدایت تحصیلی کاردانش، درس کار و فناوری (حرفه و فن سابق) بایستی بالای ده و درس ریاضی بالای دوازده باشد.
همچنین در رتبه‌بندی کشاورزی درس کار و فناوری همچنان بالای ده و به جای ریاضی درس علوم بایستی بالای ۱۲ باشد.
با توجه به آسانی علوم نسبت به درس شیرین ریاضی اکثریت به طور اتوماتیک به رشته کشاورزی هدایت تحمیلی شده‌اند.
رشته‌ای که هنوز با ذره‌بین هم هنرستانی برای آن در روی نقشه استان البرز دیده نمی‌شود!

از مسئولین هدایت تحصیلی و مشاورین محترم خواهشمندیم پاسخگوی این داستان پارادوکسیکال بوده و بیش از این مردم را دنبال نخود سیاه نفرستند. ریشه بخشی از این مشکل از حذف غیرضرور امتحانات نهایی سوم راهنمایی و نتیجتا حذف مردودی و ارتقاء سرطانی معدل دانش‌آموزان نشات می‌گیرد .

و اما اصل ماجرا چیست؟

از سه سال گذشته در کنار تغییر نظام آموزشی و دو مرحله‌ای شدن دوره متوسطه (حذف دوره راهنمایی و برگشت به دوره قبل از انقلاب) دست‌اندرکاران آموزش و پرورش و آموزش عالی برای تلطیف این معضل، اقدام به طراحی فرم ویژه هدایت تحصیلی با 12 اولویت کرده و در این طرح سعی در تقسیم و تسهیم پنجاه - پنجاه دانش‌آموزان بین دیپلمه‌های نظری (تجربی، ریاضی و انسانی) و دیپلمه‌های فنی (فنی حرفه‌ای و کاردانش) کرده‌اند. ولی متاسفانه تا به امروز این طرح کاملا شکست خورده و ناکارآمد جلوه کرده است، به طوری که صدای اعتراض خانواده‌ها از سطح وزارتخانه آموزش و پرورش تا صحن علنی مجلس و هیات دولت بالا رفته است، و عملا موضوع داخلی آموزش و پرورش به یک دغدغه ملی تبدیل شده و دخالت و اظهار نظرهای احساسی و غیرکارشناسی حواشی ماجرا واقعا آزاردهنده و بعضا مشفقانه است.

ریشه بخشی از این مشکل از حذف غیرضرور امتحانات نهایی سوم راهنمایی و نتیجتا حذف مردودی و ارتقاء سرطانی معدل دانش‌آموزان نشات می‌گیرد.
اکثر خانواده‌ها با مشاهده کارنامه‌های دوپینگی و غیر واقعی در رویای پزشکی فرزندانشان غوطه‌ورند و لذا در کارزار ثبت‌نام، به کمتر از رشته تجربی رضایت نمی‌دهند.

از دیگر سوی دخیل کردن نظرات دانش‌آموز، اولیا و همچنین مشاور و لحاظ نمرات دروس خاص در هدایت تحصیلی است.

محصول چینش فعلی تمام این قطعات معیوب، پازلی است که رضایت هیچ کدام از رئوس مثلث (متولیان طرح، دانش آموزان و اولیا) را جلب نکرده و نخواهد کرد و طرح یاد شده نهایتا تسکینی موقت و جابه جاییِ مشکل است، نه حل مشکل هجوم به رشته تجربی و پزشک پروری.

انتظار می‌رود وزیر آتی آموزش و پرورش با درایت و اهتمام خود برای حل مشکلات، از بدنه آموزش و پرورش و کف کلاس‌ها و معلمینِ درگیر با موضوع، نظر کارشناسی بگیرد. همچنین دست استان‌ها را در لحاظ مشکلات منطقه در اجرای بخشنامه‌ها باز بگذارد (بومی کردن آموزش و پرورش و حرکت به سمت فدرالیسم فرهنگی)

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید