گروه استان ها و شهرستان ها/

« محسن حاجی میرزایی » وزیر آموزش و پرورش چند ساعت پس از رای اعتماد مجلس در توئیتی نوشت :

" از هرگونه درج آگهی، ارسال پیام تبریک و گل به مناسبت کسب رای اعتماد نمایندگان مردم و سایر مناسبت‌ها در کلیه سطوح وزارتخانه خودداری فرمایید. "

« محمد پورداود » مدیرکل آموزش و پرورش استان همدان نیز بلافاصله پس از وزیر شدن حاجی میرزایی در پرتال اداره کل آموزش و پرورش استان همدان این انتخاب را تبریک گفت .

مدیر کل آموزش و پرورش همدان نوشت :

" بسم الله الرحمن الرحیم

جناب آقای محسن حاجی میرزایی

وزیر محترم آموزش و پرورش
با سلام و تحیات الهی
   انتخاب شایسته جناب عالی به عنوان وزیر آموزش و پرورش مایه خرسندی است.
 رای قاطع  و اقبال بالای نمایندگان مجلس شورای اسلامی به حضرت عالی نشان می دهد که هدایت و سکانداری دستگاه تعلیم و تربیت به فردی شایسته، مجرب و  متخصص سپرده شده است.
بدون تردید حضور جناب عالی در راس مدیریت وزارت آموزش و پرورش  مایه خیر و برکت فراوان برای بزرگ ترین و مهم ترین نهاد آموزشی، فرهنگی  و اجتماعی کشور که به تعبیر رییس جمهور محترم  پایه ای ترین وزارتخانه به حساب می آید، خواهد بود و  آینده درخشانی  برای دستگاه تعلیم و تربیت رقم خواهد خورد.
امروز  سند تحول بنیادین میثاق نامه و نقشه راه آموزش و پرورش به حساب می آید  و با مدیریت و هدایت جناب عالی گام های مهم و موثر تری را می توان در جهت اجرای این سند راهبردی برداشت .
این جانب با کمال خرسندی  این انتخاب شایسته را  که نشان از کارآمدی، تجربه و  شایستگی‌  جنابعالی دارد، صمیمانه تبریک عرض می نمایم و از خداوند متعال برای حضرت عالی آرزوی توفیق روز افزون در سایه منویات مقام معظم رهبری (مدظله العالی) همگام با دولت تدبیر و امید دارم.

ایشان نخستین کسی است که این پیروزی را تبریک می گوید .

پایان پیام/

آذربایجان شرقی

گروه رسانه/

همدلی| نیما آویدنیا:

آشفته بازار سکانداری در وزارت آموزش و پرورش در دولت روحانی، گویا نقطه پایانی ندارد. از انتخاب غیرکارشناسانه علی‌ اصغر فانی به‌عنوان نخستین وزیر آموزش و پرورش که عاقبتی بهتر از عزل محترمانه به همراه نداشت، تا استعفای شوک‌آور و چرخش ناگهانی سیدمحمد بطحایی. پس از استعفای بطحایی، جواد حسینی به سرپرستی این وزارتخانه منصوب شد و حدود 3 ماه مسئولیت وزارت آموزش و پرورش را عهده‌دار شده و در این مدت اندک، به اذعان جامعه معلمان و آگاهان نظام آموزشی، کارنامه قابل‌قبولی از خود به‌جای گذاشت تا نویدبخش کورسوی امیدی در انتهای چاه ویل نظام نابسامان آموزشی کشور باشد.
در حالی‌ که حسینی به‌عنوان جدی‌ترین گزینه برای وزارت آموزش و پرورش مطرح بود، به ناگهان شوک دیگری به بدنه نظام آموزشی کشور و جامعه فرهنگیان کشور وارد شد و آن، خبر معرفی محسن حاجی میرزایی به‌عنوان وزیر پیشنهادی آموزش و پرورش به مجلس شورای اسلامی بود. خبری که با انتقاد گسترده جامعه فرهنگی همراه شده و این پیام را با خود به همراه داشته که متاسفانه گویا کشتی طوفان‌زده نظام آموزشی کشور، در این دو سال انتهایی تا پایان دولت نیز ساحل امنی به خود نخواهد دید.
درباره شرایط و دلایل این انتخاب، عدم استقبال از آن توسط جامعه فرهنگی و به‌طورکلی عوامل آشفتگی و نابه سامانی مدیریت در نظام آموزش و پرورش کشور با علی پورسلیمان مدیر سایت صدای معلم به گفت‌وگو نشسته‌ایم که در ادامه می‌خوانید:

همدلی :
ارزیابی شما از معرفی آقای حاجی میرزایی به‌عنوان گزینه پیشنهادی وزارت آموزش و پرورش چیست؟

علی پورسلیمان :
محسن حاجی میرزایی مدت زیادی از فضای آموزش و پرورش به دور بوده است، البته بعضاً سوابقی از ایشان در نهضت سوادآموزی عنوان می‌شود، اما مشخصاً ایشان با توجه به دوری از فضای آموزش و پروش نمی‌توانند تحلیلی واقعی و عمل‌گرا نسبت به شرایط و وضعیت پیچیده این روزهای نظام آموزشی داشته باشند، البته این به این معنا نیست که لزوماً وزیر آموزش و پرورش باید از بدنه این سازمان بیاید، اما نکته قابل‌توجه آن است که فردی که سکان‌دار وزارتخانه‌ای مثل آموزش و پرورش می‌شود، باید در وهله نخست منطقاً مشکلات آموزش و پرورش را از نزدیک بشناسد تا بتواند برای حل آن‌ها راه‌کار مناسب داشته باشد و ما عقلا و منطقاً نمی‌توانیم از کسی که آمدن خود را محصول تقدیر و قضا و قدر الهی می‌داند، انتظار ایجاد تحولی در نظام آموزش و پرورش کشور داشته باشیم.

بنده عمیقاً از این انتخاب متاسف هستم، نه‌ فقط برای انتخاب شخص حاجی میرزایی، بلکه برای افرادی که ایشان را به‌عنوان یک مجری صرف برای هدایت و مدیریت وزارت آموزش پرورش مناسب دیده‌اند، وزارتخانه‌ای که شرایطش اساساً قابل‌مقایسه با گذشته نبوده و نیازها و سطح انتظارات در آن به‌کلی تغییریافته است.
به نظر می‌رسد ما اساساً با بحران انتخاب در وزارت آموزش و پرورش روبه‌رو هستیم و این دولت تاکنون با انتخاب 3 وزیر و یک سرپرست برای وزارت آموزش و پرورش به‌نوعی رکورد جدیدی برای خود به ثبت رسانده است. تا وقتی‌که افرادی صرفاً اجرایی و پشت‌میزنشین و بیگانه با نظام آموزش کشور، هم چون آقای حاجی میرزایی در راس کار قرار بگیرند و ما در آموزش‌ و پرورش به دنبال ایجاد اتاق فکر و اندیشه نباشیم تا به حل معضلات بی‌شمار این نظام حساس و تاثیرگذار در کشور با روش‌های علمی و آکادمیک بپردازیم، بنده شخصاً چشم‌انداز روشنی را در پیش‌رو متصور نیستم.

همدلی :
به نظر می‌رسد نگاه حاکم در این دولت و به‌طورکلی در طول این چهل سال به نظام آموزش و پرورش، نگاهی آزمون‌ و خطا بوده و معلمان و دانش‌آموزان به تعبیری بدل به موش آزمایشگاهی شده و به نظر می‌رسد تکلیف دولت‌ها با این نظام مهم و آینده‌ساز، همچنان مشخص نشده است!
مشکل از کجاست که از پس چندین دهه آزمون‌ و خطا، ما همچنان در بلاتکلیفی و بی‌برنامگی محض در ارتباط با نظام آموزش و پرورش کشور مواجه هستیم؟

علی پورسلیمان :
نکته مهمی که باید ذکر کنم این است که آموزش و پرورش و حل مسائل آن تنها در شخص وزیر خلاصه نمی‌شود. واقعیت آن است که نگاه به نظام آموزشی در کشور ما یک نگاه دست چندمی است. ما در هیچ دولتی به آموزش به‌عنوان محور توسعه پایدار نگاه نکرده و از آنجا که همواره بحران‌های مختلفی در زمینه‌های مختلف، کشور ما را احاطه کرده است، آموزش و پرورش به‌تناسب با شرایط محیطی و اقتضائات منطقه‌ای و جهانی کشور، نتوانسته است نقش بنیادین خود را تعریف کند.
نکته بعدی حائز اهمیت این است که ما به لحاظ آنکه در آموزش و پرورش، معلم حرفه‌ای تربیت نکرده‌ایم و نگاه ما به آموزش و پرورش و معلمان نگاهی حرفه‌ای نیست، به‌تبع آن، هیچ‌گاه فرایند انتخاب وزیر نیز به‌مانند انتخاب معلمان حرفه‌ای و بر مبنای کارآمدی و اصول علمی انجام نمی‌پذیرد.
به‌عنوان‌مثال شما توجه کنید که برای تامین معلم برای دستگاهی مثل آموزش و پرورش، مسئولین ما راه‌های مختلفی را تعریف می‌کنند، معلم حق‌التدریس، سرباز معلم، آموزش‌دهنده سوادآموزی و ماده28 یا دانشگاه فرهنگیان و انواع و اقسام این دست روش‌ها، درحالی‌که در هیچ کجای دنیا چنین شیوه‌هایی رایج نیست و فرایند انتخاب معلم بر اساس اصول مشخص و به‌صورت شفاف انجام می‌پذیرد و زمانی که شما با چنین نظام آموزش و پرورش بی‌برنامه و فشلی مواجه هستید، نباید انتظار داشته باشید که انتخاب وزیر آن نیز انتخابی علمی و حرفه‌ای باشد.
به نظر می‌رسد که ما در این چهل سال، در انتخاب وزرای آموزش و پرورش، سال‌به‌سال و دوره به دوره شیب نزولی را طی کرده‌ایم و همین امر سبب شده است که این وزارتخانه همواره دچار تلاطم و حواشی بسیار بوده است.
اگر شما نگاهی تاریخی داشته باشید به پیشینه وزرایی که برای آموزش و پرورش انتخاب‌شده‌اند، از قبل از انقلاب و اوایل آن تاکنون، به‌وضوح مشاهده می‌کنید که به لحاظ کیفی شاهد روندی نزولی بوده‌ایم.

ما در نظام آموزشی کشور انسان‌های بزرگ و صاحب‌نظرانی چون غلامحسین شکوهی و ناتل‌خانلری و پرفسور حسابی داشتیم که حرفی در آموزش و پرورش داشته‌اند، اما اکنون ما متاسفانه در حال حاضر رسیده‌ایم به چهره‌هایی صرفاً اجرایی و ناآشنا با حوزه مدیریتی خود که طبیعتاً نمی‌توانند برای یک دستگاه کیفی مثل آموزش و پرورش که با اندیشه و تفکر انسان سروکار دارد، نسخه شفابخشی بپیچند و درواقع قد مدیریت در نظام آموزش و پرورش به سمت کوتوله‌گی گرایش پیداکرده است و به نظر من این در درازمدت آسیب‌های جدی و ضربات جبران‌ناپذیری را به آموزش و پرورش و همچنین سایر شاخص‌هایی که به توسعه کشور مربوط است وارد خواهد کرد. ما امروز شاهد بحث تبعیض هستیم و خیلی از معلمان بیان می‌کنند باوجود این که ما شرایط حساس و ویژه امروز مملکت را درک کرده و به مشکلات واقفیم، اما از سوی دیگر برای ما وجود این حد از تفاوت و تبعیض قابل‌درک نیست و این مسئله که در همین شرایط امروزی کشور افرادی وجود دارند که با کمترین تخصص و سطح سواد دارای فیش‌های نجومی و حقوق بالا هستند درحالی‌که دستمزد معلمان کفاف رفع بدیهی‌ترین نیازهای زندگی آنها را هم نمی‌دهد.

همدلی :
به نظر می‌رسد باوجود بحران مدیریت در اکثر بخش‌ها و سازمان‌ها در کشور، شرایط آموزش و پرورش در مقایسه با سایر دستگاه‌ها، شرایط به‌مراتب وخیم‌تری را تجربه می‌کند. این تفاوت از کجا منشا می‌گیرد؟

علی پورسلیمان :
اگر شما دو دستگاه آموزش عالی و آموزش و پرورش را مقایسه کنید، ما امروز در آموزش و پرورش با بحران انتخاب وزیر مواجه هستیم، معلمان به‌شدت واکنش نشان می‌دهند و مقاومت و اعتراض می‌کنند و به دلیل اینکه به تشخیص ایشان احترام گذاشته نمی‌شود و با آن‌ها به‌مثابه موش‌های آزمایشگاهی برخورد می‌شود، طبیعتاً اعتراض و مقاومت می‌کنند و البته مقاومت آن‌ها به‌حق بوده و این عدم جدی گرفته شدن معلمان در فرآیند انتخاب وزیر باعث بروز مشکلاتی می‌شود که همواره شاهد آن بوده و هستیم.
به‌طور متوسط ما در هر یک‌ونیم سال شاهد حضور یک وزیر به‌عنوان سکان‌دار وزارت آموزش و پرورش هستیم، درحالی‌که ما در آموزش عالی شاهد چنین وضعیتی نیستیم و در داخل آموزش عالی و دانشگاه‌ها برای گزینش نیرو یک پروسه علمی تعریف‌شده است، درحالی‌که ما متاسفانه هنوز مدیریت علمی و منطقی در سازوکارهای انتخابی در آموزش و پرورش نداشته و انتخاب‌ها بر اساس یک نگاه ایدئولوژیک و سیاسی است و وزرایی که برای وزارت آموزش و پرورش انتخاب می‌شوند عمدتاً بر اساس ملاک‌های سیاسی و جناحی گزینش می‌شوند.
به نظر من این دور باطل باید یک‌جا موفق شود. اعتقاد من این است که دولت باید نگاه ابزاری خود را نسبت به آموزش و پرورش تغییر دهد، نمایندگان مجلس نیز باید نگاه خود را در انتخاب وزیر آموزش و پرورش عوض کنند، نگاه نمایندگان در انتخاب وزیر، نگاه کاسب‌کارانه و اقتصادی است و بر این اساس است که عزل و نصب‌ها با نظر ایشان انجام پذیرد و این برای معلمان قابل‌قبول نیست و ما نیاز به یک تحول اساسی و همه‌جانبه در همه سطوح نسبت به نظام آموزش و پرورش داریم و باید در شان و اندازه این سازمان به آن نگاه شود. بنده عمیقاً از این انتخاب متاسف هستم، نه‌ فقط برای انتخاب شخص حاجی میرزایی، بلکه برای افرادی که ایشان را به‌عنوان یک مجری صرف برای هدایت و مدیریت وزارت آموزش پرورش مناسب دیده‌اند، وزارتخانه‌ای که شرایطش اساساً قابل‌مقایسه با گذشته نبوده و نیازها و سطح انتظارات در آن به‌کلی تغییریافته است.

همدلی :
درحالی‌که آقای حسینی چیزی کمتر از 3 ماه سرپرستی وزارت آموزش و پرورش را عهده‌دار بود، نگاه‌ها در میان جامعه فرهنگی کشور، عمدتاً مثبت ارزیابی می‌شود، از دلایل این امر برای ما بفرمایید.

علی پورسلیمان :
آقای حسینی کمتر از 3 ماه سرپرست وزارت آموزش و پرورش بودند؛ شما امروز در محافل رسانه‌ای به‌ویژه در فضای مجازی شاهد عکس‌العمل منفی معلمان نسبت به عدم معرفی آقای حسینی و معرفی گزینه دیگری به‌جای ایشان به‌عنوان وزیر پیشنهادی از سوی دولت هستید. دولت‌مردان و تصمیم‌سازان نظام آموزشی کشور می‌بایست به این موج واکنش‌های منفی و دفعی از سوی معلمان توجه کنند و به دنبال چرایی آن باشند.
البته باید به این نکته توجه داشت که آقای حسینی، در این دو ماه‌ و اندی، در حوزه اقتصاد و معیشت معلمان کار ویژه‌ای انجام نداده‌ است و مسائل و کلیاتی را مطرح کرد، اما درهرصورت ایشان با اقبالی نسبی در بدنه آموزش و پرورش و میان معلمان مواجه شدند.

همدلی :
این اقبال نسبی از کجا نشات گرفته است؟
بنده نه مخالف و نه مدافع تمام‌عیار ایشان هستم، اما ایشان در همین مدت‌زمان کوتاه توانست اعتماد نسبی جامعه معلمان را جلب کند. البته تحلیل‌های مختلفی در این زمینه وجود دارد. اما به‌طورکلی ایشان موفق شد تا گفتمان جدیدی را با مدیریت عمل‌گرا در این زمان کوتاه در نظام آموزش و پرورش ایجاد کند و ما آشکارا شاهد این امر بودیم.
در زمان وزارت جناب بطحایی آنچه بیشتر از همه‌چیز به چشم می‌خورد، بحث غلبه فضای امنیتی حاکم بر فضای آموزش و پرورش بود و هرروز ما شاهد شکایت از معلمان منتقد و رسانه‌های مستقل بودیم و احکام سنگینی نیز در این زمینه صادر شد و آقای بطحایی علی‌رغم این ادعا که همواره خود را معلم و از بدنه نظام آموزشی کشور می‌دانست، متاسفانه نسبت به این مسائل منفعل بوده و سکوت می‌کرد، درحالی‌که آقای حسینی اولین اقدامی که در بدو ورود به آموزش و پرورش انجام داد، ابلاغ بخش‌نامه‌ای بود که طی آن کلیه شکایت‌ها از رسانه‌ها و معلمان منتقد پس گرفته شد.

آقای حسینی در همین زمان کوتاه تا حدودی موفق شد با اشاعه و بسط گفتمان متفاوتی نسبت به گذشته، بخشی از انتظارات معلمان را برآورده سازد و آن‌ها را نسبت به ایجاد تحولات بنیادی‌تر در آینده امیدوار سازد.

همدلی :
مطالبات و مشکلات انباشته‌شده معلمان، روزبه‌روز در حال افزایش است و فرهنگیان کشورمان روزگار خوبی را سپری نمی‌کنند، در پس همه این مشکلات، چشم‌انداز شما برای آینده نظام آموزشی کشور چیست؟ آیا می‌توان امیدوار بود که دور باطل ناکارآمدی و بحران مدیریتی در این نظام حیاتی و آینده‌ساز کشور، روزی به پایان برسد؟

علی پورسلیمان :
به‌طورکلی می‌توان گفت که در شرایط فعلی کشور آموزش و پرورش در اولویت نیست و کشور با مشکلات عدیده‌ای در زمینه‌های مختلف دست‌به‌گریبان است، مسئله اصلی امروز در کشور ما بحث سیاست خارجی و مسائل نظامی است و در چنین فضایی ما نمی‌توانیم به آینده‌ای روشن برای نظام آموزشی کشور دل‌خوش کنیم و از دولت هم نمی‌توان انتظار داشت تا آموزش و پرورش را در چنین فضایی در اولویت قرار دهد.
آن‌چنان‌که بنده مطلع هستم، دولت امکان تخصیص بودجه بیشتری برای آموزش و پرورش ندارد و باید توجه داشت که بودجه نظام آموزشی، تابعی از بودجه کل کشور است و نمی‌توان انتظار رخ دادن معجزه‌ای، دستکم در کوتاه‌مدت در نظام آموزش و پرورش داشته باشیم.

آنچه ما در یک سال اخیر شاهد بودیم، قدرت خرید معلمان به شکل معناداری کاهش پیداکرده و طبیعتاً یکی از بنیادی‌ترین خواست‌های امروز معلمان، بحث تامین معیشت و پرداخت مطالبات قانونی ایشان است. ما امروز به گفته مسئولان و نمایندگان مجلس با کسری بودجه چیزی حدود 40 تا 50 درصدی بودجه آموزش و پرورش روبه‌رو هستیم و این در درازمدت صدمات جبران‌ناپذیری را به نظام آموزش و پرورش وارد خواهد کرد. البته مطالبات اساسی معلمان به بحث معیشت خلاصه نمی‌شود.
مطالبات مهم دیگری نیز وجود دارند که ازجمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به بحث حفظ شان و منزلت معلمان اشاره کرد و این نکته‌ای است که متاسفانه کمتر به آن اشاره‌ شده است.

معلمان باید این حس را داشته باشند که در جامعه دارای شان و احترام هستند. ما امروز شاهد بحث تبعیض هستیم و خیلی از معلمان بیان می‌کنند باوجود این که ما شرایط حساس و ویژه امروز مملکت را درک کرده و به مشکلات واقفیم، اما از سوی دیگر برای ما وجود این حد از تفاوت و تبعیض قابل‌درک نیست و این مسئله که در همین شرایط امروزی کشور افرادی وجود دارند که با کمترین تخصص و سطح سواد دارای فیش‌های نجومی و حقوق بالا هستند درحالی‌که دستمزد معلمان کفاف رفع بدیهی‌ترین نیازهای زندگی آنها را هم نمی‌دهد. به‌عنوان ‌مثال دولت بعد از گذشت بیش از 2 سال از مصوبه مجلس درراه‌اندازی سامانه فیش‌های حقوقی آن را همچنان در دستور کار قرار نداده است. این عدم شفافیت در همه زمینه‌ها باعث گسترش بی‌اعتمادی به سیستم می‌شود. بحث دیگری که از مطالبات مهم قشر فرهنگی می‌توان به آن اشاره کرد، بحث استقلال حرفه‌ای معلمان است، همین‌طور بحث تاسیس نظام معلمی به‌عنوان پایه‌گذار معلم حرفه ای.
سخن پایانی:
تا وقتی‌که افرادی صرفاً اجرایی و پشت‌میزنشین و بیگانه با نظام آموزش کشور، هم چون آقای حاجی میرزایی در راس کار قرار بگیرند و ما در آموزش‌ و پرورش به دنبال ایجاد اتاق فکر و اندیشه نباشیم تا به حل معضلات بی‌شمار این نظام حساس و تاثیرگذار در کشور با روش‌های علمی و آکادمیک بپردازیم، بنده شخصاً چشم‌انداز روشنی را در پیش‌رو متصور نیستم.

سمنان

حق بچه‌ها برای برخورداری از سلامتی هم قانونی است هم طبیعی.  حق برخورداری از تعلیم و تربیت متناسب با طبیعت و ماهیت انسانی بچه‌ها هم همین طور. برخورداری از دو حق مذکور احتیاج به صرف منابع مادی و غیرمادی دارد که به نظرم بالاترین اولویت در تخصیص منابع یک جامعه‌اند. اگر منابع کافی صرف سلامتی و تحصیل بچه‌ها نشود، علاوه بر جنبه انسانی، حتی از زاویه اقتصادی و اجتماعی نیز  نامعقول است چون به ضررهای زیاد و عدم‌النفع‌های زیاد در طول ده ها سال زندگی آتی آنها منجر می‌شود. (اخیرا متمرکز شده‌ام روی یافتن راههای جدید برای جبران کسری منابع مذکور و موضوع را با متخصصین از حوزه‌های مختلف حقوقی، اقتصادی، جامعه‌شناختی و ... مطرح می‌کنم)

از همین زاویه، برنامه‌های اعلامی وزیر پیشنهادی برای وزارت آموزش وپرورش را مروری کردم. این هم نتیجه:

1- مهمترین مشکل آموزش و پرورش سرانه پایین دانش آموزی است. در برنامه وزیر پیشنهادی به "توسعه مشارکت خیرین" و جای دیگری به "افزایش مشارکت خانواده ها" اشاره شده! منطق و دلیل این دو برنامه وزیر پیشنهادی احتمالا ترکیب «مجانی بودن آموزش عمومی طبق قانون اساسی» با «وضعیت بد اقتصادی خانوارها» است که به خاطر مدیریت مشعشع مقامات در حال بدتر شدن هم هست.

2- وضعیت معیشتی معلمان زیرخط فقر است ولی وزیر پیشنهادی ...

3- تعداد زیادی از مدارس فرسوده، استیجاری و غیراستاندارد هستند ولی وزیر پیشنهادی ...

4- از معلمان فعلی، در سالهای آینده تعداد زیادی بازنشسته خواهند شد ولی وزیر پیشنهادی ...

5- به سند تحول بنیادین آموزش و پرورش چندین بار اشاره شده ولی توجهی نشده که سند مذکور مصوبه مجلس را ندارد و مقامات موظف‌اند به وظایف قانونی خود عمل کنند و اسناد دیگر فقط ذیل قوانین معتبر قابل استفاده‌اند نه در عرض قوانین و به جای قوانین.

6- حق والدین در انتخاب نوع برنامه‌های تعلیم و تربیت فرزندانشان در برنامه‌های وزیر پیشنهادی جایی ندارد. همچنان که حق مذکور در سند تحول بنیادین هم جایی ندارد. (محتوای سند مذکور عمدتا تکرار همان نظرات و روشهایی است که حداقل در سه دهه اخیر مکررا شکست خورده.)

7- وزیر پیشنهادی اسناد متعددی را به عنوان اسناد «بالادستی» ذکر کرده ولی قانون اساسی و قانون وزارت آموزش و پرورش را ذکر نکرده! (این را اول متن نیاوردم که مخاطب در همان بند اول قضاوت نهایی نکند.)

یعنی "وزیر پیشنهادی" برنامه‌ای داده که:

-- حق انتخاب والدین در آن غایب است

--  وظایف قانونی وزیر در آن غایب است

--  جبران کسری شدید منابع هم غایب است

هر برنامه‌ای که فاقد هر کدام از این سه مورد باشد، تاثیرش از انشای دبستانی بیشتر نخواهد بود. (این متن را برای مخالفت با وزیر پیشنهادی آموزش و پرورش نمی‌نویسم.

موافقت و یا مخالفت با وزیر پیشنهادی قاعدتا از مقایسه وی با دیگر کاندیداهای محتمل به دست می‌آید و بعید نیست که وی از کاندیداهای محتمل دیگر بهتر باشد. در اصل می‌خواستم وعده وزیر برای جبران کمبود شدید منابع را ببینم که...)

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

«هر آینه تا رنج نبری گنج بر نداری ، و تا جان در خطر ننهی بر دشمن ظفر نیابی و تا دانه پریشان نکنی خرمن برنگیری"....

گر چه بیرون ز رزق نتوان خورد
در طلب ، کاهلی نشاید کرد

غواص اگر اندیشه کند کام نهنگ
هرگز نکند در گرانمایه به چنگ

آسیا سنگ زیرین متحرک نیست
لاجرم تحمل بار گران همی کند (1)

برخی از خصلت ها و ویژگی ها برای عده ای از انسانها اگر نسبت به شرایط اقتصادی و اجتماعی همچون میزان و سطح سواد و پایگاه اقتصادی که در آن قرار دارد عادی و قابل پذیرش است ، در مقابلِ انتظار باور و یا عمل عده ای دیگر مورد مذمت قرار می گیرد.
جملۀ   حاجی میرزایی یعنی : " تقدیر بر این بود که به عنوان گزینه دولت برای نظام تعلیم و تربیت به مجلس معرفی شوم !! " اگر برای گروهی از جامعه از جمله روحانیون و مسئولین و همکاران ایشان ، مقبولیت داشته باشد اما برای ما معلمان ، جای بسی شگفتی است. ظاهرا خود ایشان بهت زده و متعجب از این پیشنهاد آنی هستند و چنین انتظاری هرگز نداشته اند. گویی ایشان در خلوت خود با خدا زیر زبانی با خود چنین جمله ای را بیان داشته اند. در جهانی که جابه جایی ذرات و مولکول و همه چیز بر اساس حساب و کتاب منطقی و عقلانی قابل تفسیر انجام می گیرد ، چگونه است که وزارت آموزش و پرورش به مظلومیت ناتمام شدنی خود همچنان ادامه می دهد و قرار است سکاندار آن فردی باشد که تا اینجا آمدن خود را فقط یک تقدیر الهی می داند!!

همۀ ما مسلمان هستیم و به خواسته و ارادۀ پروردگار متعال معتقدیم اما در عین حال به اراده و اختیار و عقلی هم که در قاموس خلقت نهاده شده است و به رابطۀ علت و معلولی و به نظام و حسابگری او نیز سخت معترفیم و بدان باور داریم.

چرا باید تصور غلط رایج ، باعث باور توانمندی ما در ایفای مقبول و معقول هر نقشی گردد ؟ و آن تصور ناصحیح عبارت است از این که اگر من در پست دبیر هیئت دولت ، فردی فعال ، موفق و ساعی و مقبول هستم ، لزوما می بایست برای وزارت آن هم همه گیر ترین وزارتخانه که زیر ذره بین عام و خاص و آحاد جامعه است ، انتخاب شوم؟ اگر انتخاب ایشان با توجه به پتانسیل های عملکردی شان در نقش فعلی باشد، می بایست قبول کنیم که شاید من معلم در کلاس درس فوق العاده ام ، ولی دلیل نمی شود که حتما مدیر کل شوم !

بیایید باور کنیم و قانع شویم که فعالیت مطلوب یک کارکن در جایگاه و نقش فعلی ، به منزلۀ موفقیت او در سمت های بالاتر و دیگر نیست. این همه جابه جایی نقش مانع از انجام بهینه شرح وظایف می شود. اگر به سوابق وزرا نیم نگاهی بیفکنید تعدد نقش ها با فاصله زمانی یک دو سال را مشاهده می نمایید که طی آن خودِ فرد دچار شوک آنی می شود و جامعه نیز از این شوک بی بهره نمی ماند. سه وزیر اول آموزش و پرورش در آغاز انقلاب بیشتر در حال و هوای انقلاب بوده اند تا مسئولیت ، اما از زمان وزارت سید علی اکبر پرورش به بعد ، تنوع و تعدد مسئولیت مدیران ارشد شروع شده است. مسئولیت هایی که گاه با هم متناقض و گاه همسویند. هرگز کسی در این جامعه شهامت نه گفتن به بالاترین مقام را نداشته است و خود افراد نیز باور داشته اند که یک تنه حلّاج تمامی مشکلات اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی جامعه هستند. ( داستان پادشاه عریان که با تأیید مردم ، تصور می کرد لباس زربافتی بر تن کرده است.)
حضور در کمیسیون تدوین برنامه پنج ساله دوم و سوم وزارت آموزش و پرورش تنها سابقۀ آموزش و پرورشی ایشان است ، اما سوابق متعدد دیگری دارند که فقط بر سنوات خدمت ایشان می افزاید نه مهارت وزارت.

مورد دیگر که نمود عینی از یک پوپولیسم انکارناپذیر است ، عبارت است از این که اصولا فردی که برای وزارت آموزش و پرورش نامزد می شود ، تأیید نشده برای کسب آرای نمایندگان مجلس و مقبولیت مابین فرهنگیان ، شروع به دادن وعده و وعیدهایی می کند که خود نیز باور دارد قابلیت اجرایی ندارند.
" رتبه بندی و افزایش حقوق ، دو وعده محسن حاجی میرزایی وزیر پیشنهادی دولت به فرهنگیان بود که بعد از جلسه هیئت دولت اعلام کرد." (2)
چرا تمامی کسانی که وزیر می شوند ایده ها و برنامه های خود را زرآلود می نمایند و گنجشک را با ظاهر بلبل به عرصۀ قضاوت می گذارند!!
هر چند که سخنگوی کمیسیون آموزش نیز اصلی‌ترین مطالبه نمایندگان از وزیر پیشنهادی آموزش و پرورش را پرداخت مطالبات نمایندگان برشمرده است. (3)

بخشی از مشکلات اساسی ما فرهنگیان عبارت است :

نداشتن تشکل مدنی مناسب و کارآمد ، نداشتن پارلمان فرهنگیان ، جدایی پرورش از آموزش ، مهجوریت سه واحد بنیادی در آموزش و پرورش یعنی آموزش ضمن خدمت و گروه های آموزشی و روابط عمومی وزارتخانه و ادارات آموزش و پرورش ، پایین بودن سطح کیفی آموزش ، محتوای آموزش ، حجم زیاد آموزش ، سوگیری در محتوای متون کتب درسی که ما را از دانش روز دور نگه می دارد ، مظلومیت و فراموش شدگی مدارس دولتی ، عدم رعایت اصل سی ام قانون اساسی ، مشکلات تربیت معلم و تأمین معقول نیروی انسانی لازم ، چندگانگی آموزشی و ایجاد تضاد طبقاتی در آموزش ، که این امر به افزایش نیروهای ستادی و کاهش فعالان صفی منجر می شود ، مسأله ادامه تحصیل فرهنگیان و اِعمال مدرک تحصیلی آنان در سطوح بالاتر، بیمه درمانی و تکمیلی ناکارآمد، تعاونی های سنتی فرهنگیان ، اسکان مدارس و خفت فرهنگیان ، اولویت غیرفرهنگیان در استفاده از هتل مدارس و خانه های معلم ، نداشتن هیچ نوع امتیاز مناسبتی ایام سال برای فرهنگیان همانند دیگر کارکنان ، عدم همترازی و همسانی حقوق معلمان شاغل و بازنشستگان با سایر کارمندان ، عدم همسانی حقوق بازنشستگان با شاغلان ، نبود جایگاه منزلتی معتبر و قابل افتخار برای معلمان در جامعه ، چاپ و پخش اخبار دریافتی ها و عدم پرداختی های فرهنگیان در جراید و رسانه ملی ، عدم اعتراض به برنامه ها و فیلم هایی که شأن معلم را در جامعه به مخاطره می اندازند ، تصادفات اردوها ، آسیب جدی و فوت دانش آموزان و معلمان در کلاس های نا امن ، مافیای کلاس های تقویتی ، مافیای آموزشگاه های کنکور ، مافیای کمک درسی ، نحوۀ انتخاب و انتصاب مدیران کل و مدیران مدارس ، عدم وجود هر نوع پاسخگویی از سوی وزیر و مدیران کل به اعتراضات و انتقادات فرهنگیان که بیشتر به دلیل صامت بودن واحد روابط عمومی ادارات است ، ادامۀ فعالیت مدیران کلی که در استانهای مختلف صدای اعتراض همگان را برانگیخته اند و در نهایت عدم استقلال آموزش و پرورش برای مدیریت اجرایی و زیر نفوذ سیاسیون قرار گرفتن و شاید بسیاری موارد دیگر.

حال نامزد محترم وزارت آموزش و پرورش ، اگر توانایی پیمایش مسیر فوق را با زیر مجموعه خود خصوصا با مجموعه ثابت معاونان وزارتخانه را علیرغم چنین طوماری از مشکلات گفته و نگفتۀ بسیار دارید بسم ا..... و اگر در انجام حتی یکی از موارد بالا ناتوانید بجای قرار گرفتن در زیر تیغ انتقادات کارشناسان تعلیم و تربیت و اعتراضات مردمی ، آبرومندانه از پذیرش وزارت منصرف شوید و مسند را به فردی که اهل فن و جسور است بسپارید.

در پایان به نوشته شما در صفحه شخصی توئیتر خود در باره معلم و آموزش اشاره کنم : "معلم کارمند نیست ، آموزش کالا نیست." (4)
اما متأسفانه آموزش دقیقا یک کالای اقتصادی است چون عامل پیش برنده و ترجیح کلی مدیران و وزراتخانه و حتی دارایان جامعه بر محور پول می چرخد و گرنه هر فقیری در مدارس غیرانتفاعی و مدارس خاص می توانست تحصیل کند و اگر معلم کارمند نیست ، پس چیست؟ همین عدم تعریف معلم به عنوان یک قشر مشخص ، باعث گردیده است تا فاصله حقوق او با یک کارمند برخی از ادارات ده میلیون تومان باشد. شعار ندهیم که جامعه تشنۀ عملگرایی مؤثر و نتیجه بخش است. پختگی و آگاهی اجتماعی امروز ، کار وزارت را بر فرد انتخاب شده سختِ سخت نموده است پس امروز عطش شایسته سالاری را پاسخ دهید نه مبصری وزارتخانه را.

1) گلستان . صفحه 176.
2) کد خبر: 149441 . 07شهريور1398 . رتبه بندی و افزایش حقوق .
3) منبع: اکونا پرس . 09 شهریور 1398 . به نقل از گسترش نیوز .
4) منبع تسنیم . 9 شهریور 1398 . به نقل از گشترش نیوز .

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

هرمزگان

تهران

تهران