گروه اخبار :
درگذشت مادر گرامی جناب آقای " اسماعیل خیرآبادی " از فرهنگیان محترم منطقه 6 تهران و عضو سازمان معلمان ایران موجب تاثر و تالم همکاران گردید .
ضمن عرض تسلیت به ایشان و خانواده محترم برای روح آن مرحومه طلب آمرزش و برای بازماندگان صبر و بردباری مسئلت داریم .
محمدرضا نیکنژاد / آموزگار
لایحه بودجه سال آینده برای بررسی به مجلس سپرده شد. گویا بودجه آموزش و پرورش نزدیک به ٢٣درصد افزایش یافته است اما باید دید که آیا این افزایش بودجه پاسخ درخوری برای نیازهای گستردهترین نهاد دولتی است یا خیر؟
سال گذشته بودجه آموزشوپرورش نزدیک به ٢١هزارمیلیارد تومان بود. در میانه تابستان بود که وزیر و چند معاون وی خبر از کسری بودجه ٥هزارمیلیارد تومانی این وزارتخانه دادند. افزون بر این، بارها و بارها تأکید شد که 5 / 98 درصد از بودجه سامانه آموزشی صرف دستمزد فرهنگیان میشود. با این برآورد میتوان ادعا کرد که کار به دستان آموزشی در گرداندن فراگیرترین نهاد دولتی کاری میکنند کارستان!
زیرا بیآنکه آب از آب تکان بخورد، وضع نابسامان اقتصادی این وزارتخانه را با مهارت،دور میزنند و سال را به پایان میرسانند اما میتوان جور دیگری نیز دید. به این ترتیب که کمبود فزآینده بودجه، آسیبهای برگشتناپذیری را به ریشهایترین نهاد توسعهای کشور وارد میکند. هنگامی که نزدیک به کل بودجه وزارتخانه صرف دستمزد حقوقبگیران میشود و همچنان این گروه بزرگ از کارمندان دولت از حقوقشان ناراضیاند، میتوان نگران بود، البته پرسید که کیفیت بخشی آموزشی، سرانه دانشآموزی، سامان دادن به بیش از ٦٠درصد مدرسههای فرسوده یا ناایمن،بخاریهای نفتی خطرآفرین و بدشگون،مدرسههای بدون امکانات آموزشی و آزمایشگاهی و صدها کمبود آموزشی،پرورشی،رفاهی و ... چه سرنوشتی پیدا خواهند کرد؟ اما چند نکته درباره بودجه ٩٤ آموزش و پرورش.
نخست آنکه بیگمان این افزایش بودجه نمیتواند سامانی به آشفته بازار اقتصادی این وزارتخانه بهویژه به دستمزدها بدهد. دهههاست که فرهنگیان از کمبود حقوق خویش نسبت به نرخ تورم و در سنجش با دستمزد دیگر کارمندان دولت دل آزرده و معترضاند. این آزردگی زمینهساز احساس فقر در میان گستردهترین گروه کارمندان دولت شده است که بر انگیزه و کارایی آنها موثر بوده و بر کیفیت آموزشی کارگر است. از اینرو دولت باید افزون بر افزایش حقوق سالانه، در اندیشه ریشهکنی این احساس فقر در میان فرهنگیان باشد. گرچه با توجه به کاهش بهای نفت در هفتههای گذشته نمیتوان افزایش چشم گیری را شاهد بود، اما دولت باید راهکاری را برگزیند تا در آن، فرهنگیان قانع شوند که دولت از سقف توانایی مالی خویش بهره گرفته و آموزشوپرورش کشور در اولویت بودجهای قرار داشته است، البته آن چیزی که در بودجه سال آینده و در سنجش با افزیش بودجه نهادهای پرنفوذ دیگر دیده و شنیده میشود،چنین حسی را درپی ندارد. فرهنگیان به حق بر این باورند که افزایش بهای نفت هیچ گاه بر زندگی آنها کارا نبوده است،اما کاهش بهای آن سرراست بر دستمزدهای آنها تاثیرگذار است! امیدوارم که مجلس با همکاری دولت در زمان بررسی بودجه این کاستی را جبران کند.
نکته دوم آنکه در ماههای گذشته «نخستین همایش توسعه و عدالت آموزشی» در دانشگاه شریف برگزار شد و برگزارکنندگان پرنفوذ آن با رایزنی با دولت و مجلس و دیگر نهادهای حاکمیتی، توانستند ردیف تازهای به بودجه سالانه آموزشوپرورش بیفزایند که مبلغ آن ٢٥٠٠میلیارد تومان بوده است. اگر این افزایش را از ٢٥هزارمیلیارد بودجه ٩٤ بکاهیم در حقیقت تنها ١٥٠٠میلیارد تومان بر بودجه کل افزوده خواهد شد! این موضوع هنگامی اهمیت بیشتری مییابد که محل هزینه ٢٥٠٠میلیارد مناطق نابرخوردار کشور مانند سیستانوبلوچستان و دیگر نقاط مرزی است. پس انتظار میرود که مجلس همزمان با پایش درست بر هزینهکرد بودجه توسعه و عدالت آموزشی، در نظر داشته باشد که بودجه کل نسبت بهسال گذشته چندان افزایش نداشته است و فرهنگیان انتظار دارند که نمایندگان در پی دادن حق سامانه آموزشی باشند.
نکتهای دیگر که نگرانی را بیش از پیش میافزاید این است که فرادستان آموزشی که نتوانستهاند بودجه درخوری برای سامانه آموزشی دریافت کنند، در پی جبران کسری بودجه به روشهای دیگری هستند. برای نمونه امسال نیز همچون سالهای گذشته دست مدیران مدرسهها در دریافت کمکهای مردمی باز گذاشته شده و سفارش میشود که خانوادهها را در دادن کمک قانع کنند!
نمایندگان مجلس باید بدانند که فرادستان آموزشی به هر ریسمانی چنگ میزنند تا کسر بودجه کلان سامانه آموزشی را جبران کنند. نخست نباید گذاشت که بیشترین انرژی و توان فرادستان آموزشی صرف برنامههای اقتصادی شود و از سوی دیگر رو به برنامههایی بیاورند که سامانه کمتوان آموزشی را درگیر دشواریهای تازه کند. برنامههای سستی مانند تعدیل نیرو،سپردن بخشی از مدرسهها به بخش خصوصی، کاهش سهم بخشهای آموزشی بودجه و صرف آن برای پرداخت حقوق و... .
بیگمان افزایش بودجه در نظر گرفته شده برای آموزشوپرورش چندان سامانی به وضع مالی این نهاد نمیدهد. نگرانی آنجاست که این بودجه زمینه دل زدگی بیشتر فرهنگیان از فرادستان آموزشی را فراهم کند و در کل به همراهی فرهنگیان با دولت تدبیر و امید آسیب رساند.
امیدواریم مجلس کاستیهای موجود در بودجه مهمترین نهاد توسعهای کشور را جبران کند تا راه برای آموزشی کارا و به روز را فراهم آورد.
فرورتیش رضوانیه /روزنامه نگار
مدتی است با پدیدهای مواجه شدهام که در ذهنم هیچ تعریف و توضیحی برای آن پیدا نکردم.
این که با کسی تماس بگیری، اما او تو را Decline کند یا اصلا پاسخ ندهد.
بعد هی هر روز تماس بگیری ولی همچنان کسی به آن جواب ندهد.
نمیتوانم درک کنم این که کسی به تماس جواب نمیدهد، در کجای فرهنگ و دین و تمدن بشری تایید شده است .
شاید طبیعی باشد که وقتی زن و مرد به زندگی یا رابطه مشترک پایان میدهند، دیگر به تماسهای یکدیگر پاسخ ندهند.
اما در عرصه شغلی این کار چه توجیهی دارد؟
این که یک همکار یا کسی که میدانید کیست و چهکار دارد، هر روز تماس بگیرد ولی پاسخ ندهید یا Decline کنید، این کار چه تصویری از شما به نمایش میگذارد؟!
به تماس او پاسخ بده و بگو که ازش تنفر داری. اصلا میتوانی تاکید کنی که نمیتوانی حقیقت را به او بگویی و متاسف هستی.
پاسخ ندادن به تماسهای دیگران، بیاحترامی، گستاخی و توهینآمیز است.
اگر ما شهامت نداریم که به تماسها پاسخ دهیم، پس چرا کارت ویزیت چاپ میکنیم؟
متاسفانه بارها رخ داده با افراد سرشناس و مطرحی مواجه شدهام که برای بسیاری از مردم الگو هستند، اما شهامت اظهار نظر کردن را ندارند و پشت Decline پنهان میشوند.
عمل Decline اگر برای فرار از بیان واقعیت باشد، ترس و دروغگویی است.
تاکنون شاهد بودم که پیگیری چندین خبر و پروژه روی هوا مانده و فراموش شده و شرکتها و سازمانها سردرگم شدهاند، چون یکی از کسانی که باید نظر خود را اعلام میکرده، به Decline پناه برده و هرگز نفهمیدیم که قضیه چیست.
«سلام! من درباره آن موضوع فکر کردم، اما متاسفانه نمیتوانم با شما همکاری کنم. امیدوارم عذر من را بپذیرید. خدانگهدار!»
تمام! با همین یک جمله میتوان مانند انسان رفتار کرد. نه این که با Decline کردن طرف مقابل، او را روی هوا بگذاریم و خوشحال باشیم که قدرت خود را به او نشان دادیم.
گاهی ممکن است طرف مقابلمان نفهم باشد و فکر کنیم که حرف زدن با او فایدهای ندارد، اما حداقل یکبار امتحان کنیم. چرا باید وقت و انرژی دیگران را تلف کنیم؟!
تاکنون اینجوری بود که وقتی پشت فرمان اتومبیل مینشستیم، انسانیت را فراموش میکردیم، اما حالا موبایل هم به آن اضافه شده...
علی پورسلیمان
مدیر سایت سخن معلم
شاید این بار سوم است که استیضاح فانی به عنوان وزیر آموزش و پرورش دولت تدبیر و امید مطرح می شود . اما آنچه که این استیضاح را نسبت به دفعات قبل متمایزتر و شاخصتر میکند همزمانی این موضوع با طرح بودجه سال 1394 در مجلس و مشکلات و مسائل مربوط به آموزش و پرورش و معلمان است .
برخی از طراحان این استیضاح که پای ثابت این گونه استیضاحها نیز شدهاند یکی از دلایل و علل مهم استیضاح را عدم رسیدگی به مطالبات فرهنگیان به ویژه در حوزه اقتصاد و معیشت برمیشمرند. طرح این باره استیضاح شاید فراتر از بحث انتصابات باشد .
از سوی دیگر، همین مجلس در دولت قبلی و هم زمان با تحصیل و کسب درآمدهای عظیم نفتی ( نفت 120 دلار ) نتوانست کار خاصی حداقل در ارتقای معیشت فرهنگیان انجام دهد یا حداقل به مفاد برنامه چهارم توسعه و سایر قوانین و مقررات مصوب و مصرح در زمینه تناسب افزایش حقوق و نرخ تورم و در حمایت از حقوق اساسی فرهنگیان و معلمان عمل نماید . این را بسیاری از مجلسیان به ویژه کسانی که خود را معلم میدانند یا عضو فراکسیون 100 نفره مجلس هستند میدانند و درصدد هستند با یک کنش دیگر البته از جنس «نوع اول» جایگاه خود را بازسازی و ترمیم کنند .
عملکرد مجموعه فانی و تیم همراه وی موجب شده است که انتقادات بدنه آموزش و پرورش نسبت به ایشان فزونی بگیرد. همین تزلزل جایگاه فانی نزد فرهنگیان ، فرصتی طلایی و مناسب به مجلسیان داده است تا از آن به عنوان یک بیلان عملکرد در آینده استفاده کرده و به گونه خود را حتی در ظاهر طرفدار فرهنگیان و پیگیر حقوق آنها نشان دهند!
چیزی که اکنون تا حدود زیادی مساله را پیچیده و بغرنج کرده است مقایسه عملکرد دو وزیر دولت آقای روحانی یعنی بهداشت و آموزش و پرورش است .عملکرد وزیر بهداشت به ویژه در حوزه سلامت عمومی و ارتقای وضعیت معیشتی و اقتصادی کادر این مجموعه موجب شده است که جامعه فرهنگیان در حال حاضر همه مشکلات و مسائل مجموعه گسترده ای چون آموزش و پرورش با آن پیشینه نه چندان درخشان را در وجود و حضور « یک نفر» خلاصه کنند .
بدون تردید ، در مدیریت یک مجموعه یا وزارتخانه ، وزیر نقشی مهم و راهبردی دارد و البته این انتقاد به فانی وارد است که در چینش تیم کاری و یا حداقل حلقه «مشاورین» خیلی بهتر میتوانست عمل کند .
اما در حال حاضر مهم ترین کاری که وزیر آموزش و پرورش میتواند انجام دهد استفاده از پتانسیل رسانهها به ویژه رسانههای غیردولتی و مردمی برای مدیریت افکار عمومی است .
طرح آموزش و پرورش همچون بهداشت به عنوان یک مساله عمومی و مورد نیاز جامعه که لازمه یک جامعه توسعه یافته و پایدار است به صورتی علمی ، نظاممند و مستمر میتواند جامعه و افکار عمومی را برای پذیرش تغییرات در مجموعه وزارت آموزش و پرورش همراه و هماهنگ سازد به شرط آن که فانی توانایی ریسک و مدیریت اقتضایی جهت گذار از این بحران را داشته باشد .
نوعی بیادبی اجتماعی درحال رشد و ترویج است
«بودجه پیش بینی شده برای وزارت آموزش و پرورش در سال ۹۴ با توجه به افزایش حقوق سالانه، جوابگوی هزینههای این وزارتخانه نخواهد بود.»
عضو کانون صنفی معلمان ایران با اشاره به ادعای دولت مبنی بر سهم ۹۸ درصدی حقوق معلمان از بودجه وزارت آموزش و پرورش، گفت افزایش سهم وزارت آموزش و پرورش در لایحه بودجه پیشنهادی دولت برای سال ۹۴، جوابگوی هزینههای این وزارتخانه نخواهد بود.
«محمدرضا نیکنژاد» با اشاره به اشتغال حدود یک میلیون فرهنگی در وزارت آموزش و پرورش، به ایلنا گفت: وزیر و معاونان این وزارتخانه بارها گفتهاند که بیش از ۹۸ درصد بودجه آموزش و پرورش صرف حقوق کارکنان میشود. این در وضعیتی است که هیچ کدام از کارکنان آموزش و پرورش اعم از معلمان، معاونان و آن بخش از نیروهای ستادی که در مدارس مشغول به کارند از شغل خودشان رضایت مالی ندارند.
این فعال صنفی همچنین با اشاره به نیاز ۶۰ درصد از مدارس کل کشور به نوسازی و نیاز ۳۰ درصد دیگر از مدارس به ایمن سازی، تصریح کرد: وقتی وزیر آموزش و پرورش میگوید ۹۸ درصد از بودجه این وزارتخانه صرف حقوق کارکنان میشود، معلوم نیست چه میزان از این بودجه صرف کیفیت بخشی به آموزش یا نوسازی و ایمن سازی مدارس میشود.
نیکنژاد گفت: این در حالی است که مدارس کلان شهرها و شهرهای متوسط، هزینههای جاری خود مانند هزینههای آب، برق، گاز و... را از والدین میگیرند.
او قضاوت معلمان و فرهنگیان نسبت به عملکرد وزیر آموزش و پرورش را منفی ارزیابی کرد و گفت: اگر معلمان به صورت جدی نسبت به شیوه مدیریت آقای فانی در وزارت آموزش و پرورش اعتراض نمیکنند، فقط به این دلیل است که بدتر از وضعیت حال حاضر را در دوره ۸ ساله دولت احمدینژاد تجربه کردهاند.
عضو کانون صنفی معلمان ایران در پایان گفت: دولت روحانی در حوزه سیاست خارجی و اقتصادی خوب عمل کرده است اما متاسفانه کادر آموزش خوبی ندارد و یک میلیون معلم و خانوادههایشان از این جهت از دولت ناراضیاند.
گفتنی است سهم وزارت آموزش و پرورش از لایحه بودجه پیشنهادی سال ۹۴ بیش از ۲۳ هزار میلیارد تومان پیشنهاد شده است که این رقم نسبت به بودجه امسال این وزارتخانه ۴/ ۲۱ درصد رشد نشان میدهد.
پنجشنبههای مدارس چندسالی است حکایت ویژهای دارد، یک بار به طور ناگهانی و در سطح ملی تعطیلش میکنند و یک بارمحتاطانه دایرش میکنند و میگویند مقصود از این لغو تعطیلی، ایجاد یک روز بانشاط برای دانشآموزان است؛ بماند که چند ماه بعد از تعطیل شدن مدارس در روزهای پنجشنبه بالاخره فاش شد که این تصمیم حاصل میل و اصرار شخصی وزیر وقت بوده نه چیزی که قانون، مجریان را به انجامش مکلف کرده باشد.
به هرحال اکنون پنجشنبه مدارس تعطیل است که عده زیادی از خانواده ها و اولیای مدرسه نیز از این وضع راضی اند، اما از مهر امسال 2151 مدرسه در کشور راهشان را از بقیه جدا کرده اند و با شرکت در طرح کیفیت بخشی به روزهای پنجشنبه، داوطلب شده اند تا این روز آخر هفته ای را به فرصتی شاد و آموزنده برای دانش آموزان تبدیل کنند.
اما با گذشت چند ماه از اجرای این طرح، خبرهای ناخوشایندی از گوشه و کنار شنیده می شود که از بروز انحراف در برنامه ها حکایت دارد.اولین انحراف را والدین یکی از دانش آموزان تهرانی به ما گزارش داد که در مدرسه فرزندش برای روز پنجشنبه، جشن بازی تدارک دیده اند، ولی حضور دراین جشن ِهمراه با موسیقی را اجباری کرده اند و حتی خانواده ها تهدید شده اند که اگر دانش آموزان روز پنجشنبه به مدرسه نیایند غیبت خواهند خورد.
خبرها حاکی است این انحراف، یعنی اجباری کردن شرکت در برنامه های روز پنجشنبه که قرار بود داوطلبانه باشد در برخی دیگر از مدارس کشور هم رخ داده و چون مدیران نتوانسته اند با زبان منطق و استدلال، دانش آموزان را جذب مدرسه کنند به اجبار رو آورده اند.یکی از دلایل این اتفاق می تواند استقبال اندک دانش آموزان برخی از مدارس از برنامه های روز پنجشنبه باشد به طوری که پیگیری های ما در کرمانشاه به این نتیجه ختم شد.
تورج امیری، کارشناس مسئول آموزش ابتدایی این استان به ما توضیح داد که در بازدیدهایش از مدارس مجری این طرح، مدارسی را دیده که کمتر از یک چهارم دانش آموزان آن حاضر به شرکت در برنامه های روز پنجشنبه شده اند و بقیه ترجیح داده اند مشغول امور خود در خانه باشند.
گرچه از ابتدا گفته شده بود حضور دانش آموزان مدارس ابتدایی در طرح ویژه روزهای پنجشنبه کاملا داوطلبانه است، ولی همین که برخی از مدارس نتوانسته اند تعداد قابل توجهی از بچه ها را به مشارکت وادارند یعنی نقصی در کار است.شاید بشود این نقص را در برنامه های طراحی شده برای این روز جست و جو کرد، برنامه هایی که پیگیری های ما نشان می دهد در برخی مدارس به اندازه ای خشک و بی جاذبه طراحی شده که رغبت کشی کرده است.
تصمیمی که دربرخی مدارس گرفته شده، باز بودن مدرسه در روز پنجشنبه و برگزار شدن کلاس های تقویتی است، یا برگزاری کلاس های جبرانی برای درس هایی که تدریس آنها از برنامه عقب مانده است.
وقتی برای پیگیری این موضوع با فریبرز حمیدی، معاون آموزش ابتدایی آموزش و پرورش شهر تهران نیز تماس گرفتیم، او تائید کرد که چنین مسائلی وجود دارد، ولی چون طرح کیفیت بخشی، طرحی آزمایشی است مشکلات پیش آمده با توجیه مدیران و راهنمایی کردن آنها قابل حل است.
مهدی علی اکبرزاده، مدیرکل دفتر فرهنگی هنری آموزش و پرورش نیز توضیحی مشابه به ما داد و گفت، معاونان پرورشی مناطق را مامورکرده ایم تا از مدارس بازدید کنند و جلوی انحراف از برنامه ها را بگیرند، چون انتظار ما این است که در روزهای پنجشنبه کارهایی مفرح انجام شود که امکان انجام آن در طول هفته وجود ندارد.
او می گوید برخی از مدارس این خواسته را عملی کرده اند و آنهایی که از این مسیر فاصله گرفته اند، توجیه خواهند شد تا روز پنجشنبه فرصتی مغتنم و شاد برای دانش آموزانی باشد که در روزهای آموزش رسمی از چنین فرصتی محروم هستند.ضروری، مثل غنی سازی پنجشنبه ها وقتی وزیر سابق آموزش و پرورش، روزهای پنجشنبه را تعطیل اعلام کرد، مخاطبان آموزش و پرورش دو گروه شدند؛ مخالف و موافق. موافقان می گفتند چه خوب که می شود یک روز بیشتر تعطیل بود و به کارهای شخصی رسید و کمی بیشتر استراحت کرد (اعم از معلمان و خانواده ها) و مخالفان می گفتند با این کتاب های حجیم، فرصت برای تدریس عمقی و مرور درس ها کم می شود و بچه ها بازیگوشی می کنند.
در این میان خانواده هایی که پدر و مادر شاغل هستند و پنجشنبه باید به محل کار بروند و دانش آموزان شان را در خانه تنها بگذارند هم حکایت خاص خود را داشتند. این دغدغه ها هنوز هم وجود دارد، ولی چون از تعطیلی پنجشنبه مدارس، زمان گذشته، همه به نوعی به این وضع عادت کرده اند.
اما این عادت به معنی حل مشکلات و دغدغه ها نیست، برای همین طرح کیفیت بخشی به روزهای پنجشنبه (که اسامی غیررسمی اش یک روز با نشاط یا روز بدون کیف و کتاب هم هست) مطرح شد تا اگر تدریس در پنجشنبه متوقف شده، یادگیری در این روز متوقف نشود.
هدف از بازگشایی 2151 مدرسه در روزهای پنجشنبه این است که مدارس با انجام فعالیت های جذاب و با نشاط در مدارس، مهارت های دانش آموزان را بالا ببرند و کاری کنند تا اوقات فراغت حین تحصیل دانش آموزان غنی شود؛ اما چند ماه اجرای آزمایشی طرح پنجشنبه ها نشان می دهد هنوز این مفاهیم زمان می خواهد تا برای عده ای ازمدیران مدرسه جا بیفتد.
فریبرز حمیدی، معاون آموزش و پرورش شهر تهران به ما می گوید مشکل این است که هنوز عده ای مفهوم اوقات فراغت را درک نمی کنند و برنامه های فوق برنامه را به درستی نمی شناسند و گمان می کنند فوق برنامه ها، تکرار درس های مدرسه است و اوقات فراغت، زمانی که باید پُر شود، در حالی که طرح پنجشنبه ها به دنبال غنی کردن این اوقات است.به این ترتیب اگر پیگیری ها ما را به مدارسی رساند که از روز پنجشنبه برای تشکیل کلاس های جبرانی استفاده می کنند یا نتوانسته اند برنامه هایی جذاب برای این روز تدارک ببینند و به این ترتیب با کسری دانش آموز در روز پنجشنبه مواجه شده اند، بیانگر این واقعیت است که اجرای طرح کیفیت بخشی به پنجشنبه مدارس هنوز نیاز به چکش کاری دارد. زیرساخت ها مهیا نیستند .
در تهران 1300 مدرسه ابتدایی وجود دارد که فریبرز حمیدی می گوید حدود 200 مدرسه داوطلب اجرای طرح کیفیت بخشی بوده اند و سهمیه تعیین شده برای پایتخت، 57 مدرسه است.فاصله بین دو عدد 1300 و 200 یک حقیقت را آشکار می کند که از یک سو به بی تمایلی نسبت به لغو تعطیلی پنجشنبه ها اشاره دارد و از سوی دیگر تعداد اندک مدارسی که توان اجرای طرح کیفیت بخشی را دارند.
طبق آیین نامه اجرایی این طرح، مدارسی می توانند روزهای پنجشنبه در فعالیت های پرورشی شرکت کنند که زیرساخت های لازم برای انجام بازی های بومی و محلی و فعالیت های فرهنگی، هنری و ورزشی را داشته باشند و حداقل یک سالن چندمنظوره برای انجام فعالیت های کارگاهی در اختیارشان باشد.
اما وقتی طبق آمارهای رسمی آموزش و پرورش یک سوم فضاهای آموزشی همچنان با مشکل ناایمن بودن دست و پنجه نرم می کنند و از فرسودگی رنج می برند، از این وضع می توان به این نتیجه رسید که فقط تعداد محدودی از مدارس کشور امکانات مورد نظر برای اجرای طرح پنجشنبه ها را دارند.البته در آیین نامه تاکید شده که مدارس مجری طرح می توانند از امکانات موجود در محله (مثل مساجد، کانون های تربیتی، فرهنگ سراها ، کتابخانه ها و...) یا مدارس مجاور نیز استفاده کنند که مهدی علی اکبرزاده، مدیرکل دفتر فرهنگی و هنری آموزش و پرورش به ما گفت بیشتر مدارس ترجیح داده اند در فضای داخلی مدرسه برنامه ها را پیش ببرند.
علت تمایل به ماندن در محیط مدرسه نیز می تواند به مسائل اقتصادی مربوط باشد، چون برگزاری هر اردو یا هر فعالیت خارج از مدرسه به گفته این مقام مسئول منوط به تامین هزینه ها از سوی خانواده هاست که حتما بیشتر خانواده ها نیز تمایلی به این کار ندارند.اما این چسبیدگی به محیط مدرسه یک معضل است. اگر قرار است دانش آموزان در فضاهای مختلف یادگیری قرار بگیرند و در فرصت های یادگیری شان تنوع ایجاد شود، باید به خارج از مدرسه هم سری بزنند و برای اجتماعی شدن آماده شوند.
غنی شدن روزهای پنجشنبه دانش آموزان بهتر از تعطیل بودن این روز و سرگردان شدن دانش آموزان در کوچه ها و خیابان هاست، اما این برتری زمانی حتمی می شود که نقص های طرح کیفیت بخشی برطرف شود.

« صدای معلم »، هم به لحاظ خبری و هم به لحاظ فکری بستر بسیار مناسبی برای انعکاس مسائل و همچنین به چالش کشیدن مشکلات مربوط به آموزش و پرورش است.
به علت گستردگی و وسعت آموزش و پرورش، این پایگاه خبری احتیاج به یک مجموعه غنی دارد. با توجه به محورها ی متعدد و مسائل گسترده آموزش و پرورش و هم به علت " جایگاه خاص سایت صدای معلم در میان فرهنگیان " که به مسائل آموزش و پرورش می پردازد ، توانسته است هم نگاه فرهنگیان و هم مسئولین آموزش و پرورش را به خود جلب کند.
بنابراین باید سعی کنیم هم از نظر نیروی انسانی و هم از نظر محتوا این بستر را غنی کنیم .
ظرفیت امروز « صدای معلم » خیلی خوب است، یعنی با توجه به امکانات و محدودیت های سخت افزاری، توانسته به شایستگی مسائل و موضوعات آموزش و پرورش را پوشش دهد.
رئيس مجلس شوراي اسلامي با اشاره به کمبود منابع مالي و مشکلات اقتصادي دولت گفت: آموزش و پرورش براي کاهش مشکلات مالي، روند واگذاري مدارس به بخش خصوصي را ادامه دهد.
به گزارش فارس، دکتر علي لاريجاني روز پنجشنبه در ديدار با مديرکل آموزش و پرورش استان قم، با اشاره به اهميت و جايگاه اين سازمان در رشد علمي و معنوي جامعه اظهار کرد: آموزش و پرورش براي نيل به اهداف والاي خود نيازمند بودجه مناسب است که در حال حاضر با توجه به وضعيت اقتصادي کشور و مشکلاتي که دولت در بودجه دارد، بايد واگذاري مدارس به بخش خصوصي همچنان ادامه يابد.

قانون اختیار را به هیئت امنا داده است . انتظار ما از هیئت امنا این است که ترکیب هیئت امنایی آن به گونه ای شکل بگیرد که توان تامین منابع مدرسه را داشته باشد. آن چیزی که مصوب شورای آموزش و پرورش است برای پرداخت مبلغی که تحت عنوان برنامه های فوق برنامه قرار می گیرد و الزامی برای اولیا نیست که حتماً پرداخت کنند. یعنی اولیا را اجبار به پرداخت آن کنیم. دانش آموزانی یا اولیائی که از این خدمات استفاده می کنند این مبلغ را باید پرداخت کنند . اولیایی که از این خدمات استفاده نمی کنند می توانند پرداخت نکنند. در اختیار خود مدیر است. توانایی مدیریت مدرسه است . اگر دانش آموزی از خدمات ویژه ای که مدرسه ارائه می دهد استفاده کند که همان فوق برنامه است ، مبلغ بر این اساس گرفته می شود. خود هیات امنا تامین منابع را چه از طریق اولیا و چه از طریق بیرون وغیر اولیاء شناسایی می کند و می گیرد.
شما می گویید الزامی وجود ندارد ولی اگر قرار است مدرسه اداره شود چگونه باید باشد؟ از طرفی منابع مالی خارج از اولیا محدود باشد و از طرفی مدرسه می خواهد آن شش ساعت را تامین کند و به معلمان که می خواهند درس بدهند هم باید حق الزحمه ای بدهند.خیلی از مدارس هیئت امنایی می گویند ما در پرداخت هزینه های آب و برق و گاز مشکل داریم. این توازن به چه شکل ایجاد می شود؟
تبدیل یک مدرسه به مدرسه هیئت امنایی ابتدا منوط به نداشتن مشکل مالی است. ما مدارسی که مشکل مالی دارند را هیئت امنایی نمی کنیم . مدارسی را هیئت امنایی می کنیم که وضع مالی خوبی دارند و مردم از آن مدرسه حمایت می کنند. اغلب مدارس هیئت امنایی در حساب شان مبلغ خوبی دارند. هیئت امنای واقعی در حسابش پول است. مدارسی هستند که مشکل مالی دارند و خلاف کردند و مجوز ندارند. این مدرسه هیات امنایی نیست.مثلا به مدارس هیئت امنایی مناطق محرومی مثل خراسان شمالی که می رویم کمتر از 50 میلیون در حسابشان پول نیست. یعنی وضع مدرسه خوب است و مدرسه نتوانسته هزینه اش بکند که البته در اینجا هم مشکلات خاص خودش را هم دارد. اکنون قصد آماده کردن بخش نامه اداری -مالی آنها را داریم. مشکل آنها این است که پول دارند ولی نمی توانند برای خودشان (یعنی خود مدرسه) هزینه کنند. یعنی یک موانع قانونی برایشان وجود دارد. ما داریم بخش نامه ای می فرستیم که این مشکل حل شود. بنابراین مدرسه هیئت امنایی مشکل مالی ندارد.
مدیر مدرسه چیز دیگری می گوید. مدیر مدرسه می گوید من برای اینکه چیزی نداشته باشم اولیا را ملزم به پرداخت پول کنم . ولی ما این کار را نمی کنیم. اولاً مدرسه ای که اولیاء آن کمک نمی کنند آن مدرسه هیئت امنایی نمی شود . شرایط مناسبی ایجاد شده و مردم کمک می کنند آن را هیئت امنایی می کنیم . بعضی از مناطق ،مردمان مرفهی دارند که می توانند از آنها پول بگیرند که در آن جا هم نمی توانند اولیا را ملزم به پرداخت هزینه کنند. ممکن است 20 یا 30 درصد اولیا کمک نکنند که آن مبلغ قابل توجهی نمی شود. ما آنها را الزام نمی کنیم. مدارسی که اولیا مشارکت خوبی دارند مورد نظر ماست . حالا اگر به این مدارس بگوییم که مدرسه را به حالت قبل برگردانید ، می گویند ما مشکل پول نداریم و مقاومت می کنند! بعضی از مدارس هیئت امنایی ما پشتیبان مدارس دولتی محروم ما هستند ؛ خصوصاً در حوزه های سخت افزاری ، تهیه کامپیوتر و نرم افزار ها به مدارس کمک می کنند. ما در تهران کارگروهی را متشکل از مدیریت مدارس هیئت امنایی تشکیل دادیم که هر سه شنبه بر گزار می شود .در این جلسات می گویند هر برنامه ای داشته باشید ما اجرا می کنیم! یعنی مشکل مالی ندارند. مدیر پول نمی گیرد. مدرسه ای که مشکل مالی دارد ما می گوییم این مدرسه هیئت امنایی بی معناست .چند هفته قبل در اصفهان بودیم مدیر مدرسه می گفت ارزیابی عملکرد به من زنگ زده و می گوید که چرا هیئت امنای اینجا پول گرفته ، من نگرفتم!
در مدارس هیئت امنایی ،محور مدیریت نیست بلکه هیئت امنا است. یعنی این هیئت امناست که تصمیم گیرنده است و کارها را هدایت می کند . هر مدرسه در بعد محتوا هم وقتی برنامه عملی می نویسد باید با تایید هیئت امنا باشد و این کار صورت گیرد. تفاوت دیگری که با انجمن اولیا و مربیان دارد این است که منابع مدارس هیئت امنایی خارج از اولیا و مدرسه تامین می شود . بخشی را از کارخانجات و سازمان ها و بخشی را از خیرین و سایر مراکز دریافت خواهند کرد. اخیرا به یکی از مدارس استان البرز رفته بودم . مدیریت آنجا می گفت هیئت امنای این مدرسه در تهران شرکت دارد و علاوه بر اینکه منابع مورد نیاز مدرسه را تامین می کند، به آموزش و پرورش هم مبلغی را کمک می کند. این هیئت امنا به رئیس منطقه گفته من ماهی 10 میلیون تومان هم به اداره آموزش و پرورش می دهم و هم برای کمک به مدارس نیازمند پرداخت خواهم کرد . از سوی دیگر ، وقتی وارد مدارس هیئت امنایی می شویم فضای بسیار خوبی دارند . تجهیزات بسیار خوبی دارند. در وضعیت نرم افزاری و سخت افزاری مناسبی قرار دارند. می خواهم این را بگویم، در جامعه یک ظرفیتی وجود دارد. حالا می خواهید اسمش را خیرین بگذارید یا سرمایه دار . ما این فرد را به هیئت امنای مدرسه ها می آوریم که دو سه نفری هم پیش بینی شده است .
وقتی این افراد می آیند ما دیگر نمی توانیم از اولیا پول بگیریم. از طرفی بعضی از اولیا هم هستند که می خواهند کمک کنند. ما در واقع هم از پتانسیل اولیا استفاده می کنیم و هم پتانسیل محدوده و منطقه جغرافیایی که مدرسه در آن جا واقع شده است. ما در تئوری ها می گوییم که رابطه مدرسه با تولید چیست و یا با جامعه چیست؟ یک احساس نیازی بین افراد و مسئولین محلی ،ده یاری ها، شهرداری ها ... وجود دارد. پارسال شهرداری شهر تهران منابع حدود 40 مدرسه هیئت امنایی را تامین کرده بود. تفاهم نامه ای که بین شهرداری و آموزش و پرورش امضا شده این گونه بود. حال آمده ایم تا از پتانسیل شورای شهر هم استفاده کنیم. بخشی از مدارس هیئت امنایی ای که بررسی کردیم دیدیم که هیئت امنای این مدارس افراد تاثیرگذار آن منطقه هستند. هیئت امنا در تدوین برنامه ها، در اداره مدرسه ، در تامین منابع ورود پیدا می کند. در هیئت امنا ما استاد دانشگاه داریم که در بحث برنامه های محتوایی مدرسه ورود پیدا می کند. نیروهای حوزه اقتصادی داریم که در بحث منابع مالی مدرسه کمک می کنند. در بخش مدیریتی هم افرادی هستند که در مدیریت مدرسه کمک می کنند. این چند مولفه در حقیقت تشکیل دهنده ی هیئت امنای مدارس هستند . متاسفانه این تلقی پیش آمد که چون مدرسه هیئت امنایی است می توانند از اولیایی که یا توان و یا تمایلی برای پرداخت داوطلبانه و کمک به مدرسه ندارند پول بگیرند. در بعضی استانها متاسفانه آمدند بی رویه این کارها را کردند. یعنی خود مدرسه خودجوش نگفت هیئت امنایی شوم بلکه این اداره آموزش و پرورش بود که گفت اگر هیئت امنایی بشوید به نفع تان هست و می توانید مشکلات خود را حل کنید و به راحتی پول بگیرید و کسی با شما کاری ندارد!
بله مشکل قانونی هم حل شده و بهترین مجوز است که شما می توانید به راحتی پول بگیرید. در صورتی که این مجوز به مدارس هیئت امنایی داده نشده که بروند از اولیا پول بگیرند. هیئت امنا قدرت دارد ، توان دارد اگر می تواند اولیا را قانع کند . مثلا از یک اولیا که وضع مالی خوبی داشته باشد چند میلیون تومان بگیرند و از 5 اولیا دیگرهیچی نگیرند . بررسی این مشکلات را در تهران و بعضی استان ها شروع کرده ایم. متاسفانه در تهران این مشکلات ما بیشتر است . در شهرستان ها معمولا قانون را بهتر اجرا می کنند.این قانون برایشان خیلی مهم است و روی آیین نامه ها دقیق ترند. در تهران به آیین نامه ها دقت نمی کنند. ما جلسه ای با آقای چهاربند داشتیم تا وضعیت این مدارس را در تهران سر و سامان بدهیم . تا منطقه 15 تهران را ارزیابی کردیم ، مشکلاتی را داریم . ابتدا می خواهیم کلاس های توجیهی بر گزار کنیم و یک وقت معینی را به آن ها می خواهیم بدهیم . یک وقت دو ماهه به آن ها می دهیم که مدارس باید در این زمان معین شده امور را اصلاح کنند و اگر در ارزیابی های اصلاح نگردد ،آنها را به شرایط قبلی باز می گردانیم. مجوزی که به این مدارس داده شده بود گرفته می شود. این مجوزها یک ساله است . این مواردی که مطرح می کنیم در حوزه اجرا به دلایلی که عنوان شد مانند جا به جایی افراد و موانع قانونی که موازی هستند ، و عادت کردن افراد به انجام وظفیه به یک شکل هم وجود دارد. تا این افراد بیایند و با شکل جدید عادت کنند طول خواهد کشد. در جلسات توجیهی ای که می رویم خیلی ابراز رضایت می کنند و می گویند بیشتر این مسائل را نمی دانستیم و کسی به ما نگفته بود و حتی این دفترچه ها به خیلی جاها برده نشده بود! خیلی ها این اطلاعات را ندارند که مدارس هیئت امنایی باید چه ویژگی ها و شاخص هایی را داشته باشند و باید این مسیر را طی بکند. نه تنها در این برنامه بلکه در برنامه های دیگری که تدوین می کنیم در مرحله اجرا دچار مشکل می شود. در مناطق محروم، مرکز شهر و جاهایی که زمینه و شرایط خوبی دارند تبدیل به هیئت امنا شدند که حتی می بینم مدارس روستایی ما را هم پشتیبانی می کنند.
مدارسی که بازدید کردیم یک مسئله همین مشکلات متعدد است . ما مشکلات را لیست بندی کردیم . این مشکل در همه ی مدارس مشترک بوده است و یکی یکی داریم پی گیری می کنیم این جزء دستور کار ما است . باید بررسی کنیم که چرا آنها به قانون بی توجه هستند و آن را عمل نمی کنند . ما واقعا پیگیر هستیم تا اجرایی شود.
ما پیگیری کردیم و انجام دادیم . امکان این تخصیصات در این مورد را وزارت آموزش و پرورش دراختیار دارد . باید ضمانت اجرایی را ببینیم. به عنوان مثال فوق العاده منطقه مرزی زاهدان پرداخت نمی شد . پیگیر شدیم و احکام سایر سازمان ها را گرفتیم و بحث کردیم و آن را محقق کردیم . از مهرماه گذشته 200 تا 250 هزار تومان به حقوق فرهنگیان زاهدان اضافه شد . می توان در جایگاه قانونی این کار را انجام داد و این اعتبار در زاهدان تامین شد. برای مدارس هیئت امنایی هم اگر مانعی وجود نداشته باشد قابل حل است .
این شاید جزء آسیب هایی باشد که وجود دارد . معتقدم این مدارس را باید به تدریج از وابستگی به دولت خارج کنیم . مدرسه ای که آسیبش کمتر باشد . اگر بتوانیم این مدارس را از بدنه دولت خارج بکنیم حتی وقتی بحث بودجه عملیاتی که می شود ما به مدرسه پرداخت می کنیم و این مدرسه و مردم و نخبگان و یا حتی خود فرهنگیان مدرسه را بگردانند. این مدارس آمده اند و درصدی از معلمان رسمی را خودشان انتخاب می کنند . من چنین اعتقادی ندارم و این را توصیه نخواهم کرد. ما می خواهیم آن را از خاص بودن خارج کنیم و به گونه ای نباشد که مدرسه خودش معلمان رسمی را انتخاب کند. به شدت پیگیر هستیم تا راهکاری را پیدا کنیم که مدرسه بتواند معلمان غیر رسمی خودش را بگیرد. به شدت پیگیر هستیم .مدرسه دستش باز باشد و برود با رعایت قوانین و گزینش خودش معلم بیاورد. اگر بیایند و از بین معلمان رسمی دولت، معلمان خود را انتخاب کنند ظلم به مدرسه دولتی است. من شخصا موافق این کار نیستم ولی بعضی ها این کار را کرده اند. استانی بوده که مشکل نیروی انسانی ندارد و 100 درصد نیروی مدارس هیئت امنایی را خودشان تامین کردند که البته تعدادشان کم است. در جاهایی این 30 درصد بود و در جایی این 50 درصد بود. جاهایی هم وجود دارد که اصلا این امکان برایش فراهم نیست، مثل اصفهان . خودم معتقدم وقتی می گوییم به جهت مالی مدارس خودشان باشند به جهت اداری و نیروی انسانی هم خودشان تامین کننده باشند که البته به تدریج صورت خواهد گرفت .