به یاد فرشته های کوچک میناب

صبح
هنوز دهانِ خود را
به نامِ آفتاب باز نکرده بود
که دخترکانِ کوچک
با کیف‌های رنگی
در حیاطِ مدرسه
آفتاب را
هِجی می‌کردند.

الفِ آفتاب
بر لب‌هایشان می‌درخشید
و جهان
به اندازهٔ خندهٔ آنان
روشن بود.

ناگهان
صدایی از دور آمد
و زمین
اندکی
کوچک‌تر شد.

هیچ پیروزی‌ای
به بهایِ پژمردنِ بهار
نمی‌ارزد -  
این را
درختان هم می‌دانند
وقتی برگ‌هایشان
بی‌هنگام
بر خاک می‌افتد.

انسان
سر به زیر گرفت
و شرم
در آیینهٔ جهان
پیدا شد.

اما جنگ
چشم نداشت
گوش نداشت
دل نداشت - 

و جنگ
حتی الفبا را هم کُشت.

از آن روز
کوچه‌ها
بی‌خنده ماندند
و تاب‌های خاموش
در باد
آهسته تکان خوردند.

با این همه
باد
نامشان را
در کوچه‌های جهان
هنوز
آهسته
زمزمه می‌کند.

ترانه ی محسن چاوشی :

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

درخواست همیاری ( کمک مالی )