در دل جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، واژهها سنگین شدهاند. بعضی کلمات دیگر فقط معنی ندارند؛ زخم دارند. «بمب»، «تحریم»، «حمله»، «پناهگاه». اینها از صفحه خبرها بیرون آمدهاند و نشستهاند روی شانههای بچهها.
کلاسها آنلاین با اینترنتی که مدام قطع میشود. بعضی دانشآموزان با صدای انفجار تمرکزشان را از دست میدهند، بعضی با نگرانیِ خانوادههایی که نمیدانند فردا چه میشود. و معلم، همینجا، میان این بیقراری جمعی، ایستاده است.
او نمیگوید «نگران نباشید». میگوید:
«بیایید یک مسئله حل کنیم.» و همین جمله ساده، برای چند دقیقه، جهان را قابل تحملتر میکند.
در روزهایی که تحلیلگران از آیندهای نامعلوم حرف میزنند، معلمها کسانی هستند که هنوز به «فردا» باور عملی دارند. باورشان نه در شعار، که در برنامه درسی است ؛ در حضور منظم، در صدایی که میکوشد نلرزد، در نمرهای که با دقت تصحیح میشود، انگار که نظم هنوز ارزشی دارد. گرامی داشت معلم در این روزها، تشکر از کسی است که اجازه نمیدهد ذهنها به میدان جنگ تبدیل شوند.
یکی از معلمها میگوید: «اگر آموزش بایستد، جنگ فقط روی زمین نمیماند؛ میآید توی ذهنها.»
در کلاسهای ادبیات، متنها طور دیگری خوانده میشوند. در کلاس تاریخ، زمان حال مدام میان گذشته سرک میکشد. در کلاس علوم، صحبت از انرژی، ناخواسته به انفجار میرسد.
اما معلمها یاد میگیرند چطور راه را کج کنند؛ چطور از دل هر درس، روزنهای به زندگی باز کنند.
پس از هر موج از درگیری، سکوت عجیبی میآید؛ نه آن سکوتِ آرام، بلکه سکوتی که پر از «بعدش چه؟» است. شهرها شروع میکنند به شمردن خسارتها، خانوادهها به شمردن نبودنها.
مدرسهها دوباره پر میشوند؛ با چشمهایی که بیش از سنشان دیدهاند و معلمها حالا فقط درس نمیدهند، ترمیم میکنند.
گرامی داشت معلم در این روزها، تشکر از کسی است که اجازه نمیدهد ذهنها به میدان جنگ تبدیل شوند. کسی که وسط آتش خبرها، کتابی باز میکند و میگوید:
«بیایید از اینجا شروع کنیم.»
در زمان جنگ، معلمها حافظان عقلانیت هستند. و پس از هر آتش بس، مراقبان حافظه.
اگر امروز هنوز میشود نشستن در کلاس را تمرین زندگی دانست، اگر هنوز میشود به آینده فکر کرد، برای این است که معلمها، حتی وقتی جهان میلرزد، تخته را رها نمیکنند.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
صدای معلم، صدای شما
با ارائه نظرات، فرهنگ گفتوگو و تفکر نقادی را نهادینه کنیم.