ای بزرگان، معتمدین و فرزندان غیور طوایف زاگرسنشین عزیز و لرستان همیشه سربلند
ای کسانی که ریشه در خاک استوار زاگرس و دشتهای سرسبز دارید، و هویتتان آمیخته با بادهای کوهستانی و آوازهای چوپانی است. گردهم بیایید ، با قلبی آکنده از عشق به سنتهای نیاکان و نگرانی عمیق برای آینده فرزندانمان، بر آن باشید تا فریاد زنید، علیه رنجی که زیر نام رسم، جانها را میستاند و خانوادهها را داغدار میکند.
جامعهشناسی ما را میآموزد که هر جامعهای، همچون بدنی زنده، بر پایه تعاملات اجتماعی و هنجارهای فرهنگی استوار است. در مناطق عشایری زاگرس ؛ این تعاملات، نماد شادی و همبستگیست،از رقصهای دسته جمعی تا نوحههای دلنشین. اما تیراندازی، این سنت تحریف شده که ریشه در دورانهای بسیار دور دارد، به ابزاری برای نمایش قدرت بدل شده است، ابزاری که نه شادی میآورد، بلکه ویرانی در پی دارد.
از منظر آسیبشناسی اجتماعی، این عمل، چرخهای از خشونت را میسازد از جمله استرسهای روانی بر مردان جوان تحمیل میکند، خانوادهها را از هم میپاشد، و کودکان را در سایه ترس بزرگ میکند.
فقدان آموزش و فشارهای اقتصادی این معضل را عمیق تر میسازد و جامعه را از انسجام به پراکندگی میکشاند. آیا جامعهای که جان فرزندانش را قربانی افتخار میکند، میتواند هویت پایداری حفظ کند؟
متأسفانه، این رسم غلط، نه تنها هویت فرهنگی ما را خدشهدار میکند، بلکه جانهای بیگناه را میگیرد. همین چند ماه پیش، در دل مراسم عزای یکی از طوایف، چندین تن از برادرانمان، پدرانی مهربان، جوانانی پرامید، بر اثر شلیکهای بیمحابا، به خاک افتادند. این نه عزا بود، که قتل عام؛ نه سنت، که فاجعه است.
هر گلولهای که شلیک میشود، نه تنها به تن میخورد، که به پیوندهای اجتماعی، به اعتماد میان طوایف، و به آیندهای روشن زخم میزند.
آسیبهایش فراتر از جسم است. باعث افسردگی مادران داغدیده، یتیمی کودکان، و شکاف میان نسلها می گردد. این بیانیه تنها نغمهای نیست ؛ بلکه آغاز راهی است به سمت جامعهای سالم تر و امن تر .
جامعه شناسان چون دورکیم هشدار میدهند که چنین انحرافاتی، آنومی یا بیهنجاری اجتماعی میآفریند، جایی که هنجارهای نیک، جای خود را به ویرانی میدهند.
ما، با تکیه بر ارزشهای اصیل ایلاتی و عشایری که بر صلح، مهمان نوازی و حفظ جان استوار است ؛ محکوم میکنیم این رسم خطرناک را. تیراندازی، نماد شجاعت نیست، بلکه نماد نادانی است. آیندهمان، نه در شلیکهای بیهوده که در آموزش، گفت و گوی طایفهای و جایگزینی سنتهای ایمن مانند موسیقی و رقصهای سنتی نهفته است.
آیندهمان در گرو آموزش، گفت و گو و جایگزینی سنتهای سالم و بیضرر است. بهتر است به جای سلاح، آوازهای موسیقی و رقصهای سنتی را به عنوان نمادهای همبستگی و شادی جایگزین کنیم.
از بزرگان و معتمدین ارجمند درخواست داریم:
مراسم کاشتن نهال بلوط را به صورت عملی جایگزین این رسم غلط نمایند. یا اینکه به چند خانواده بی بضاعت که در روستا و یا شهر ساکن هستند، کمک مالی نمایند.
و یک نکته مهم اگر انجام شود بی نظیر است که ؛
طی یک مراسم نمادین یک نفر از بزرگان عشایر آن منطقه تفنگ خود را حین مراسم عروسی بشکند تا برجسته و پررنگ گردد.
و همچنین با نهادهای قانونی برای ممنوعیت و مجازات کسانی که این عمل ناپسند را مرتکب میشوند همکاری نمایند.
برگزاری کارگاههای فرهنگی و آموزشی برای آگاهی بخشی به نسل جوان و زنده نگهداشتن سنتهای بدون خشونت، برای بازسازی سنتها بدون خشونت راه اندازی گردد.
تشکیل کمیتههای مشترک برای نظارت بر مراسم و ترویج الگوهای مثبت و همبستگی سازنده میان طوایف تشکیل گردد.
این بیانیه تنها نغمهای نیست ؛ بلکه آغاز راهی است به سمت جامعهای سالم تر و امن تر . جامعهای که در آن عشایر زاگرس، با افتخار به داشتههای فرهنگی و انسانیاش، آیندهای پرامید و بدون غم و اندوه را تصور کند.
خداوند ما را یاری کند تا جانها را حفظ کنیم و هویتمان را از گزند نجات دهیم.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
نظرات بینندگان