نیم نگاهی به میانگین حقوق ماهانه کارکنان 17 بانک بورسی کشور در سال 1404 با معماران توسعه پایدار و پیشرفت ایران ( معلمان و اساتید دانشگاه ) !

   میانگین حقوق و مزایا و یا هزینه ماهانه سرانه کارکنان 17 بانک بورسی در سال 1404؛ گویای بی عدالتی در پرداخت ها و ارزش گذاری های نادرست شغلی است. رییس جمهور مدام از تناسب پرداخت ها با میزان بهره وری و کارکرد کارکنان سخن می گویند؛ اما همانند رتبه بندی معلمان، هرگز از وجود ابزار مناسبی جهت ارزیابی و سنجش آن هیچ نمی گویند.

رتبه بندی فرهنگیان را می توان رسوایی بزرگی در تاریخ آموزش و پرورش ناشی از کم سوادی و بیسوادی سفید مدیران دانست. وقتی که شایسته سالاری و تخصص غایب باشد با یک متر معمولی نیز می توان کار یک معلم را اندازه گیری کرد!

همیشه چنین اندیشیده ام که رؤسای بانک ها زود زود تغییر می یابند تا با داشتن مشتریانی ثابت و خاص، از ارتشا و اختلاس و پول شویی، حداقل امکان دور باشند. امروز با دانستن حقوق کارکنان بانک، متوجه شدم برای جلوگیری از هر نوع فساد مالی، آنان نیز حقوق حداکثری می گیرند تا تأمین و کم نیاز باشند و به دنبال انواع خلاف های مالی نروند. اما وقتی که ناخلفی از غربال استخدام و جذب نیرو رد می شود، خلاف ها زیرکانه و ماهرانه انجام می شود. اگر امکان آن به شکل قلمبه و یک جا مقدور نباشد، به تدریج و مستمر از حساب های بانکی مشتریان دزدیده می شود.

به نظر شما ؛ یک معلم اگر وجدان را در وجود خود مدفون سازد، به جز کم کاری که بیشتر کارکنان کشور درگیر آن هستند، یا دیر رفتن به کلاس درس و یا به جز تدریس خصوصی برای دانش آموزان مایه دار کلاس درسی خود و گاه نمره پرانی، چه فساد دیگری می تواند انجام دهد؟ پس در حداقل نگه داشتن زندگی معلمان که شدیدا محافظه کارند ؛ هیچ مشکلی پیش نمی آورد. آنان از ترس از دادن درآمد بخور و نمیر ماهانه خود، مجبور به اطاعت و ادامه کار هستند. این خلاف ها هم موردی و مربوط به بیت المال نیست!

میزان دریافتی کارکنان بانک ها به سابقه کار، مدرک تحصیلی، رده سازمانی و مهارت‌های تخصصی آنان بستگی دارد؛ اما شرایط استخدام و خدمت معلمان علیرغم تفاوت ها، در میزان دریافتی آنان دخیل نیست و شاید برای همین از عدالت پرداخت ها خبری نیست.

بیشترین رقم دریافتی در سال 1404؛ مربوط به کارکنان بانک صادرات با 236 میلیون تومان و کمترین آن مربوط به کارکنان پست بانک با 83 میلیون تومان است.

معلمان و فرهنگیان هرگز، نه در حد بالاترین که برای آنان دست نیازیدنی است و نه در حد پایین ترین که آن را هم درخور معلمان نمی بینید، درآمد نداشته اند. پایین ترین درآمد بانکی ها 1.5 تا 2 برابر حقوق یک معلم است. حال از منِ معلم یا استاد دانشگاه چه انتظاری دارید؟

بر اساس یک سیاست کاملا خفن به تقابل حقوق معلمان و اساتید دانشگاه پرداختید تا جنگ زرگری راه بیندازید و فاصله چند صد فرسنگی بین دانشگاه و مدرسه را بیشتر و بیشتر نمایید و به معلمان بفهمانید که دولت ها به دنبال بهانه هایی برای افزایش حقوق معلمان بودند تا آنان را فقط یک متر از قعر چاه بالا بکشند. بهانه ای که سخت بلای جان دولت ها شد، یعنی رتبه بندی معلمان. تا مبادا تصور کنید که حقیقتا استادیار و استاد شدید! آن ها فقط جهت ایجاد حس خوب و احساس رضایت و پرهیز معلمان از تحصن و اعتصاب و اعتراض جلوی مجلس و وزارتخانه تعیین شدند. که صد البته موفق هم شدیم.

از سوی دیگر مدام در پی اثبات خوش خدمتی خویش، سر زیرخط فقری ها را شیره می مالید تا زهر را مرهم شمارند و در دام تله های مقروض تمام عمری شما بیفتند. با دادن وام هایی که مغایر واقعیت یا نمایش دلسوزی شماست. برای کسانی که درآمد قعر انتظاری دارند مثلا 20- 25 میلیون و قدرت خرید هیچ ندارند با دادن وام یک میلیاردی و تعیین قسط ماهانه 20 میلیون تومانی، چه چیزی را اثبات می سازید؟ لابد به همین بانک ها و کارکنان آن خدمت رسانی می کنید که از رفاه دور نیفتند؟

از مابقی رفاهیات کارکنان بانک ها طی یک سال، سخن گفتن به جز دردمندی بیشتر برای ما چه سودی دارد؟ دهندگان و گیرندگان به نیکی از همه چیز مطّلع هستند. البته افزایش سال 1405 در این نمودار منظور نشده است.

عاجز نگه داشتن هر معلم یا استاد دانشگاهی با عدم تأمین زندگی شایسته، دهه هاست که قربانیان روحی - روانی بسیاری داشته است. افسردگی جمعی آنان را دامن زده و سلامتی جسمانی را قربانی ساخته است. اما یقین نتیجه این تبعیض و بی عدالتی، بهای سنگینی پرداخت خواهد کرد، چون آنچه که در این مسلخ قربانی خواهد شد سه چیز است:

« آموزش، کودکان و سلامتی و زندگی معلمان»

فردا به چه چیزی نیاز دارد؟ یا فردا را چه کسانی می سازد؟

توصیه می کنم این جمله امیر کبیر را با خط خوش نستعلیق در تابلویی نوشته و هر مکان آموزشی آویزان کنید:

«هیچ جامعه ای فراتر از اندیشه معلمانش رشد نمی کند.»

جناب رییس جمهور که قرآن مجید و نهج البلاغه را از حفظ هستید؛ تعریفی جدید منطبق با استانداردهای جهانی برای معلم بنمایید تا تکلیف بسیاری از چیزهای دیگر بر اساس یک سلسله دومینویی مشخص شود. از گسترش آموزش نوین و مهارت های زندگی سخن می گویید، اما ساز وکار آن را فراهم نمی سازید. بدون ایجاد تغییر در زیرساخت های آموزش و پرورش همچنین نگرش و بینش دولت، نمی توان در این مهم موفق شد.

مابین حقوق حداقلی معلمان با حقوق حداکثری کارکنان بانک، تفاوت دویست میلیون تومانی وجود دارد. اساتید دانشگاه نیز در عالی ترین شرایط تحصیلی، موقعیتی بهتر از ما ندارند.

از این که سیاست نادرست و غلط، مشاغل و شاغلان مختلف را در مقابل هم قرار می دهد و یکّه تازی می کند، هیچ انسان عاقلی خرسند نیست. اما ظاهرا دست های نامریی عامدا در پی شدت بخشی به دامن این تقابل ها و تخالف ها هستند. تا حدی که هم وطن، همسایه و هم محله بودن یکدیگر را فراموش می کنیم و به دشمنی با یکدیگر می پردازیم.

هنوز یک ماهی از دردنامه همکار محترمی در « صدای معلم » تحت عنوان « معلمان پول مفت می گیرند و استراحت می کنند! » نگذشته است که توسط یک هم شهری یا هم محله ای در فروشگاهی با تلخی و پلشتی توصیف ناپذیری خطاب به ایشان و همه معلمان کشور بیان شده است.

کاش آن فرد از زحمات پنهان و نامریی معلمان در شبکه ناشاد و فضای بی روح مجازی آموزش نیز سخن می گفت. چه کسی از این همه معلم سخت کوش متحمل، تقدیر و تشکر کرد؟ تاوان جبر زمانه چرا به پای معلمان باید نوشته شود؟ چون معلم در این جامعه تعریف درست و حسابی ندارد. اگر به یک معلم اهانت شود در کدام محکمه باید از او دفاع کرد؟

معلوم نیست وزیر در کدام جهت جغرافیایی زندگی می کند که دردها را نمی بیند و دردنامه ها را نمی خواند. بدتر آن که ببیند و بخواند اما انگار نه انگار! و سنگینی آن ها را بر دوش معلمان با سال ها خدمت خالصانه بگذارد.

رئیس جمهور و وزیر محترم آموزش و پرورش؛

لطفا فقط شهدا و مردگان را نبینید. ما معلمان زنده و حیّ و حاضر مشغول خدمت به وطن هستیم. گمنامی، به منزله وجود نداشتن و یا محرومیت از حق و حقوق انسانی و اجتماعی نیست. قدری هم زنده های مملکت را شمارش کنید، قدردانی کنید، حمایت و پشتیبانی کنید تا جغرافیای وطن استحکام و استمرار داشته باشد. به قول امیر کبیر؛ جامعه ای فراتر از اندیشه ما معلمان وجود ندارد. اما اندیشه ما از حالت نرمال و طبیعی در حال خارج شدن هست و عنقریب، جامعه نیز چنین خواهد شد.

تأمین و رفاه معلمان، یعنی رشد و توسعه پایدار آموزشی و پیشرفت کشور. اما تأمین و رفاه کارکنان بانک ها یعنی زندگی مرفه آن فرد به علاوه اعضای خانواده. و شاید کاهش چند درصدی دزدی ها و خلاف های اقتصادی.

حال با خِرد خود انتخاب کنید تأمین معیشت معلم و استاد دانشگاه مهم تر است یا کارکنان بانکی؟!

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید