ترامپ ؛ کودکی بزرگ جثه با اسباب بازی " کره زمین " ؟!

  حسّاس کردن کودکان نسبت به داشته هایش از او فردی خودخواه و حسود می سازد. وقتی پدر و مادر هر دو و یا یکی، مدام به کودک خود گوشزد می کنند که اجازه نده بچه ها به اسباب بازی هایت دست بزنند، در واقع گاردی نفوذناپذیر در برابر مهربانی و معصومیت ذاتی کودک می سازند تا او هر ناآشنایی را به چشم بیگانه ای متجاوز به حریم خود ببیند.

این که کودکی ترامپ چگونه سپری شده است و او در برابر اسباب بازی های خود چگونه واکنشی نشان می داده، یقین منبعی در دسترس نیست. امروز ترامپ 80 ساله کره زمین را اسباب بازی خود می پندارد و با شخصیت بی ثبات خویش ، هر منطقه منفعت زای را در گوشه و کنار هر قاره ای، حق مسلم خود می داند و بهانه او حمایت از حق و حقوق ملت آمریکا در سطح جهان است.

به طور طبیعی، هر فرد برای تصاحب ارث پدری خود یک سری مراحل قانونی را طی می کند تا سهم قانونی خود را به دست آورد. اما آنچه که ترامپ حرص و ولع مالکیت آن را دارد حق و حقوق ملت و کشوری دیگر در قلمرو جغرافیایی دیگری است.

از زمان آغاز شهرنشینی و وضع قوانین و مقرّراتی برای حفظ امنیت و آرامش شهروندان مدت زمانی به بلندای تاریخ بشریت سپری شده است اما از بین دیگر رؤسای جمهوری آمریکا این بزرگ مرد کوچک است که مقاصد خود را به طور علنی بیان می دارد. دیگران سیاست پنهان کاری داشته اند اما ترامپ بی هیچ ترس و اِبایی کاملا شفاف بازی می کند. شاید این رفتار ناموزون او به نوبه خود جای تحسین نیز داشته باشد.

آمریکا از دو ویژگی کشورها سوداستفاده می برد: اول ترس و دوم نیاز.

آنان به قدرت نظامی، سیاسی و اقتصادی کشور آمریکا نیازمندند و از آن به عنوان چتر دفاعی در برابر هر نوع احتمال خطر و تجاوز بهره می برند. این کشورها از خشم و غضب آمریکا نیز می ترسند. برای همین از بعد جنگ جهانی دوم به بعد آمریکا قطب قدرت در جهان شد اسلحه و مهمات می فروشد و باز سود اقتصادی می برد.

به کشور آمریکا دقت کنید که با چند کشور متفق خود در جنگ دوم جهانی، امروز رقیب یا دشمن شده است: انگلیس، شوروی ، فرانسه، استرالیا، نیوزیلند، کانادا، آفریقای جنوبی و چین.

آمریکا همان کشوری است که با توسعه تولیدات جنگی رکود اقتصادی سال 1929 را پشت سر گذاشت.

در سال 1939 بود که جنگ جهانی دوم به سرکردگی هیتلر آغاز شد. از زمانی که این جنگ آغاز شد آمریکا تأمین سلاح مورد نیاز تمام کشورهای درگیر جنگ را بر عهده گرفت و در این میان بیشترین سهم را به کشور مهاجم یعنی آلمان اختصاص داد.

آمریکا با راه‌اندازی کارخانه‌هایی برای تولید سلاح و تجهیزاتِ دفاعیِ صنعتی را در کشور فعال کرد. صنعتی که علاوه بر ایجاد شغل و حل کردن مشکل بیکاری می‌توانست سودآوری زیادی داشته باشد و جانی تازه به اقتصاد آمریکا دهد.

در این دوران آمریکا شمار زیادی از کارخانه‌های تعطیل شده را دوباره راه‌اندازی کرد تا مواد غذایی و پوشاک مورد نیاز افراد درگیر جنگ را تأمین کند و برای‌ میلیون‌ها نفری که بیکار شده بودند، فرصت شغلی ایجاد نماید. شاید بهتر است بگوییم خدمت و خیانت آمریکا به جهان در این برهه از تاریخ از او هیولایی موذی و مزوّری ساخت که هر روز بر قدرت آن افزود و یوغ بردگی تغییر شکل یافت و کشورهای بسیاری مجبور به اطاعت از او شدند که تاکنون نیز ادامه دارد.

با ایجاد فرصت شغلی و افزایش درآمدها به دلیل رشد اقتصادی، تقاضا در آمریکا بیشتر شد و صنایع و کارخانه‌های مختلفی تولید خود را افزایش دادند. رشد تولید به دنبال رشد تقاضا در کنار افزایش صادرات و درآمدهای صادراتی تمام بخش‌های اقتصادی را به مسیر عادی حرکت باز گرداند و جانی تازه در اقتصاد در حال مرگ آمریکا دمید.

امروز ترامپ به عنوان چهل و هفتمین رئیس جمهور آمریکا؛ گاه گرینلند و گاه فنلاند را می خواهد. گاه در فکر الحاق کانادا به خاک آمریکا به عنوان ایالت پنجاه‌ و یکم آمریکاست. گاه در فکر اشغال کانال پاناماست و از طمع به خاک مکزیک نیز نمی گذرد چون در گذشته دور و در سال 1845 بعد از اعلام خودجمهوری، تگزاس به خاک آمریکا پیوست و به عنوان یکی از ایالت های آن معرفی شد. گاه نفت ونزوئلا را بهانه تجاوز خود معرفی می کند. چون ونزوئلا بزرگترین منابع نفتی را نسبت به دیگر کشورها در جهان دارد که بیش از 300 میلیارد بشکه ذخایر قطعی را بالغ می‌شود. تا حدی که نیکلاس مادورو رئیس‌جمهور ونزوئلا را شبانه و با همسرش از یک مجتمع نظامی و در مدت تنها دو و نیم ساعت ربود. ترامپ او را به قاچاق مواد مخدر یا دزدی نفت آمریکا متهم ساخت. او کارتل‌های موادمخدر را در ونزوئلا و مکزیک به‌ عنوان سازمان‌های تروریستی خارجی که برای آمریکا تهدید شمرده می شود، دلیل حمله خود معرفی کرد.

بر فرض اگر این اتهامات، به منزله اوهام ترامپ نباشد و واقعیت انکارناپذیری شمرده شود باز راهکار نباید بر هم زننده امنیت ملی یک کشور باشد. هر کشوری مکلّف و موظف است در حدود و ثغور جعرافیایی خود با رأی ملت و موجودیت قانون اساسی و دیگر قوانین جزایی و کیفری، مشکلات خود را حل و فصل کند و کشور ثانی حق دخالت یا کنترل آن را ندارد. ترامپ با الگوبرداری از فیلم های گانگستری و مافیایی هالیوود به کشورهای ضدآمریکایی هشدار می دهد و قدرت سیاسی خود را به رخ آنان می کشد. ترامپ ثروت عظیم نفتی ونزوئلا را جزو اسباب بازی های خود می بیند.

آنچه در ماجرای ونزوئلا به ضرر ایران تمام شد سه چیز بود:

1- عدم بازپرداخت بدهی ونزوئلا به ایران که حدود 2 میلیارد دلار بود. بازاریابی و برقراری رابطه اقتصادی بر اساس اعتماد متقابل و داشتن توانایی کسب درآمد، امتیازی بزرگ برای یک کشور است و پاسداری از آن قدرت اقتصادی و سیاسی یک کشور را در مراودات فی مابین نشان می دهد. (متأسفانه در مورد سوریه نیز ایران از دست دهنده منبع مالی قابل توجهی بوده است. به گزارش عصرایران در پنجم دی ماه 1403: «محمد جلالی آخرین نخست وزیر دولت بشار اسد در مصاحبه با شبکه "روداو" (کردستان عراق) گفت: « ایران از زمان آغاز انقلاب، سالانه یک میلیارد دلار به سوریه پرداخت می کرد و بدهی سوریه به ایران به 30 میلیارد دلار می رسد.» تا فرد و گروهی نترسد ؛ هیچ کسی جرأت تحمیل اراده خود به او یا آن ها را ندارد. سرآغاز هر نفوذ و استیلایی ترس است.

2. ایلنا 13 دی ماه 1401 نوشت : «رییس کار گروه کشت فراسرزمینی در ونزوئلا درخواست خرید زمین در ونزوئلا از سوی بخش خصوصی را حدود 500 هزار هکتار عنوان کرد و افزود: محدودیتی برای فروش زمین‌های کشاورزی در این کشور برای ایرانیان در نظر گرفته نشده است و ما می‌توانیم 2 تا 3 میلیون هکتار زمین نیز خریداری کنیم. به دلیل بالا بودن میزان بارندگی در ونزوئلا در یک سال می توان تا سه بار در زمین کشت کرد. حتی قرار شد برنج نیز کاشته شود.»

در سال 1401 ایران برای پیش گیری از عواقب جنگ اوکراین با روسیه و کاهش تولیدات کشاورزی به کشت فراسرزمینی مبادرت ورزیده بود که این خیال نیز سرابی بیش نبود. تمامی رشته های ایران در ونزوئلا پنبه شد. گویی ترامپ بیشتر از کیش و مات ونزوئلا، کشور ایران را نشانه رفته است!

3. کشور ایران با توسعه نفوذ سیاسی خود در ونزوئلا (و برزیل)، در واقع به آمریکا نشان می داد که از این کشور هراسی ندارد. که این بلندپروازی نیز ناکام ماند.

آمریکا بر اساس سه رأس و ضلع زر و زور و تزویر، کشور ایران را از هر سو مسدود ساخته است. سرمایه های بلوکه شده نیم قرنی ایران بعد از تسخیر لانه جاسوسی و یا بعد خروج ترامپ از برجام در کشورهای مختلف از جمله چین، قطر، کره جنوبی، عراق، هند، ژاپن، لوکزامبورگ، عمان و حتی خود ایالات متحده را اگر حساب کنیم بنا به ادعای ایران 100 میلیارد دلار بدهی می بایست پرداخت شود. ایران فعلا روی 24 میلیارد دلار بدهی بلوکه شده هدف گذاری کرده است. اما نقشه آمریکا برای بازداخت ضرر و زیان کشتی ها و ناوهای آسیب دیده توسط ایران در خلیج فارس و تنگه هرمز با دارایی های مسدود شده، تحقق آن را نیز غیرممکن ساخت یا حداقل به تأخیر انداخت.

به نظر شما تجاوزگری که قصد تضعیف و ناتوان ساختن ایران را دارد برای از زمین برخاستن و افزایش توان، او را یاری می کند و یا تهدید جدّی برای آن ایجاد می کند؟

هر چند دریافت چنین مبلغ نجومی به عنوان حق قانونی دولت و ملت ایران، فرجی بزرگ در اقتصاد ایران خواهد بود اما دلارهای آزادشده زمانی به رشد اقتصادی و مهار پایدار تورم کمک خواهد کرد که :

به جای ارزپاشی و مصرف کوتاه‌مدت یا آنی آن جهت رتق و فتق مشکلات جاری خصوصا اختصاص آن برای افزایش مبلغ یارانه ها و کالابرگ دهک های آسیب پذیر، افزایش حقوق یا پرداخت مطالبات کارگران و کشاورزان و کارمندان! بهتر است با برنامه نویسی بلند مدت و آینده نگر به افزایش توان اقتصادی و تقویت و اصلاح ساختارهای تولیدی بیندیشیم.

دور و نزدیک بودن نقطه جغرافیایی برای ترامپ تاجر پیشه، محدودیت شمرده نمی شود. همه جا پایگاه و نیروهای نظامی دارد تا هم این کشورها را در اطاعت خود نگه دارد و هم بتواند از این مناطق به کشورهایی که دوست ندارد یا علیه او عمل می کنند تجاوز نماید. باج می دهد و باج می ستاند. امتیازات آمریکا در این وسط بیشتر است، چون با قدرت نظامی خود از آنان در برابر خطرات احتمالی حمایت می کند.

او امروز با بهانه هایی که هیچ ربطی به او ندارد در تنگه هرمز و خلیج فارس مانور نظامی می دهد. همین که بوی پول را در تنگه هرمز احساس کرد تغییر تاکتیک نظامی داد. چون ایران متوجه شده بود که سالیان متمادی این تنگه بهره واقعی را به دولت و ملت ایران نرسانده است، پس چرا عوارض عبور و مرور دریافت نکند؟ پس ترامپ برای رسیدن به اهداف خود محاصره می کند. زیرساخت ها را می زند. بیمارستان، ورزشگاه و مدارس را می زند. رهبر یک کشور و ملت را شهید می سازد. کودکان و نوجوانان و زنان و مردان غیرنظامی را می کشد.

جنگ بر اقتصاد جهان تأثیر سو گذاشت اما بر میزان دارایی های ترامپ و خانواده او افزود. این تاجر روبه صفت می خواهد تا فرصت دارد میزان ثروت خود را از 200 میلیون دلار اعلام شده و یا در باور خودش از سه میلیارد دلار، بیشتر و بیشتر کند. شاید دیگر انتخاب نشود و اسباب بازی کره زمین از دستان او گرفته شود.

دنیای سیاست این چنین شگفت انگیز است. یعنی باید باور کنیم که افرادی در آمریکا دوباره به او برای دوره ای دیگر از ریاست جمهوری، رأی خواهند داد؟

قدرت سیاست، قدرت رسانه، نفوذ کلام، تأثیر ریتم بدن سیاستمدار، قدرت شعارهای القا کننده و... از جمله مواردی است که اندیشه و روح طرفداران ترامپ را تسخیر می کند.

اگر مرزی بین راستی و ناراستی، درستی و غلط بخواهیم بکشیم، نقش عقل، اختیار و اراده در انتخاب حد معقول چقدر است؟

باید اعتراف کرد انسان موجودی شدیدا اثرپذیر است. خیلی مهم است که کدام خط فکری با این ضعف انسان بازی می کند. البته هیچ سیاست مداری در هیچ کشوری به تنهایی مردم را به بازی نمی گیرند و مشاوران مختلفی برای آنان تعیین تکلیف می کنند. کجای سخنرانی باید جدّی سخن بگویی و کجا مزاح کنی؟ در این جمع کلمات را باید چگونه ردیف شود؟ برای غیرسیاستمدار چگونه سخن بگویی و در جمع سیاستمدارانی که تعیین کننده سرنوشت تو هستند باید چگونه حرف بزنی.

چه لباسی را بپوشی و...

سیاست در هر کشوری، بازی قدرت است و قبل ترامپ نیز چنین بوده است اما او با رؤسای سابق متفاوت است.

تا فرد و گروهی نترسد ؛ هیچ کسی جرأت تحمیل اراده خود به او یا آن ها را ندارد. سرآغاز هر نفوذ و استیلایی ترس است. رهبرانی چون گاندی، ماندلا، مارتین لوتر کینگ، فیدل کاسترو نترسیدند و رهبری خلقی را برعهده گرفتند تا مجموعا با هم نترسند و از سد زورگویان عبور کنند. برای مقاومت و ایستادگی باید تاوان داد. واقعیتی که در حد تاب و توان هر انسانی نیست.

انسان ها از جنگ، ویرانی، تخریب ساخته ها و پرداخته، نابودی زیبایی ها و ظرایف زندگی خسته می شوند و انگیزه زیستن را از دست می دهند. انسان و جهان به صلحی پایدار حسرت مانده اند تا منافع کارتل ها و تراست هایی تأمین شود که با خون مردم تغذیه می کند. دیگر کشاورزی و زراعت و تولید نیازهای انسان، انگیزه عمر جاویدان نیست. تکنولوژی ادوات جنگی در هر کشوری طی مسابقه ای بی رحم در حال ربودن گوی سبقت از دیگر کشورهاست. امتیاز برتر دیگر فرهنگ و تمدن یا تعداد اندیشمندان و دانشمندان کشورها نیست. فاکتور‌هایی مانند قدرت جنگی زمینی، تعداد نظامیان در حال خدمت، تعداد تجهیزات نظامی مانند تانک، سامانه‌های توپخانه‌ای، سامانه‌های موشکی، جنگنده و هواپیمای ترابری و آموزشی و وضعیت نیرو دریایی مانند زیردریایی‌ها، ناوشکن‌ها و بودجه دفاعی و... ده کشور برتر نظامی جهان را مشخص می سازد.

(یادداشت « ترس، آزمندی و نادانی در برابر مدنیّت » را در همین سایت مطالعه نمایید.) - این جا

ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید