وزیر وزارت آموزش و پرورش در حالی اعلام کرد که همه هم و غم و اولویتش، اقامه نماز جماعت در مدارس است که هنوز بارهای آموزشی و اجرایی زیادی روی زمین مانده است که اولویت اول آن وزارتخانه است؛ مصاف بر این، در جامعه امروز، توجه به معرفت دینی و عمل به احکام دینی با گذشته، تفاوت یافته است.
ظاهر این وضع را هم از خالی شدن مساجد و تجدید چاپ نشدن رساله های توضیح المسائل می توان حس کرد و هم از خلوت شدن مراسم نماز جمعه و کم اقبالی نسبی به صنف روحانی. علت بنیادی این وضعیت، سوای مشکل داشتن مردم در معیشت، در عبوسی فقه و روزآمد نمودن آن هم هست.
فقه ما حاصل کنکاش فقهای چند قرن اخیر در دین است که البته در زمان خویش و به فراخور حال مردم و جامعه گذشته نیز مناسب و کارآمد بوده است. همه هول و همت آن و البته با رویکردی مذهبی و نه دینی به معنای کلی، در سامان بخشی به امور بدن مومنان و ظاهر زندگی آنها اختصاص یافته و تقریباً از روح و روانشان غفلت نموده است. هم چنین پیش از آن که حق محور و قائل به انتخاب مردم باشد، تاکید بر تکلیف و اجبارشان به انجام دادن یا ندادن برخی امور داشته است.اما در این عصر و با این نسل نو، دیگر مکلف سازی جدی گرفته نمی‌شود و کسی اجبار را بر نمی تابد.
چندان که بعید نیست در آینده، جای احکام وجوبی و تکلیفی را یک سری آموزه های توصیه‌ای بگیرد تا زمینه ساز آشتی آموزه های دینی با روح و روان آدمیان بشود. از این جهت، اذعان به نوعی تسامح و تساهل دینی اگرچه برای خیلی از مذهبیون غیر قابل تحمل است اما به همان اندازه در حراست از کیان دین و احترام به اعتقادات مردم موثر خواهد بود و قطعا بهتر از این است که نسل دانش آموز، این چنین بی اعتقاد و آتئیست بارآید .
اضافه براین، در یک فضای آرام و آزاد، دیندار واقعی از متظاهران و ریاکاران تمیز داده خواهد شد. در آن صورت شکل عمل به احکام هم دگرگون خواهد شد .
اکنون در برابر برخی احکام مثل خمس و زکات که ماهیت مالی دارند، بسیاری از انجام آن روی گردانند، احکامی مثل امر به معروف و نهی از منکر هم که ماهیتی مسئولیت آور دارند، بسیاری برایشان هزینه نمی دهند یا احکامی مثل روزه و جهاد که ماهیتی زحمت آور برای جسم دارند، برخی به انجام آنها، روی خوش نشان نمی دهند. اما در عوض، عمل به حکم نماز که ظاهرا مسئولیت، زحمت و بار مالی ندارد و زمینه ریاکاری زیادی هم دارد، در جامعه راحت تر رواج می یابد.
بنابراین، جامعه ای که به صرف اقامه نماز در مدارس آن و معطل نگاه داشتن سایر احکام، بشود آن را دینی و مذهبی قلمداد کرد، بیشتر به یک شوخی و تعارف می‌ماند.
دعوی جناب وزیر نیز از همین قیاس است .
وقتی جامعه پس از چهار دهه تنفس در آن هوای انقلابی و جنگی، این چنین از معارف دین و احکام شرعی فاصله گرفته است، معلوم است که اصرار ایشان بیشتر تبلیغاتی و برای پاک کردن صورت مسئله است.
ضمن این که آنچه در مدارس، تحت عنوان اقامه نماز انجام می شود، بیشتر آموزشی و تعلیمی و کمتر شهودی و قلبی است و پرواضح است که آموزش دینی الزاما به مفهوم تربیت دینی نخواهد بود.
تجربه تلخ این همه سال نشان داد که ما پیش از پرورش نسلی شریعت مند به تربیت شهروند و از نوع آگاه و مسئول آن نیازمندیم که به جای تظاهر مذهبی، تعهد اخلاقی ، سرلوحه رفتار آنها در زندگی باشد.
نقطه،سرخط!
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
صدای معلم، صدای شما
با ارائه نظرات، فرهنگ گفت‌وگو و تفکر نقادی را نهادینه کنیم.