مصاحبه رادیو گفت و گو با علی پورسلیمان مدیر صدای معلم در مورد " سواد رسانه " و "شایعات "

درود

آقای حمزه لو

سپاس از دیدگاه شما .

مشی « صدای معلم » تاسیس و تثبیت فرهنگ گفت و گو در جامعه ی توسعه نایافته ایرانی است .

من در این مصاحبه حرف خودم را زدم .

اقداماتی مانند قطع کردن اینترنت را برای شرایط کنونی مناسب ندانستم و دلایل خود را بیان کردم .

تعطیل کردن مدرسه به هر بهانه ای را رد کردم .

مهم این که گفتم حاکمیت نباید همه رسانه های خارجی را با یک چوب بزند .

صدای ناراضی ها باید به رسمیت شناخته شود و این نخستین گام برای « اعتمادسازی » است .

البته فرصت محدود بود و حرف های زیادی برای طرح وجود داشت .

پایدار باشید .

شما فرزند خلف ایران، تکلیف دولت با نااهلان و نابخردان خائن به وطن چیست؟ فقط خود و نیازهای فردی را نبینید.
قطعی اینترنت با این حجم فریب خورده خائن یک ضرورت است. حال چرا این تعداد خائن وجود دارد؟ خود مبحث دیگری است که جای گفت و گو دارد.

و اینکه همه از شریعتمداری کیهان گرفته تا نمایندگان مجلس و ... همه از آیفون و مکبوک و آیپد امریکایی استفاده می کنند.

با سلام مجدد. در خصوص تفاوت بین صدا و سیما و کشورهای مدعی دموکراسی و آزادی به تعبیر شما به نظرم می رسد این تفاوت به صورت موردی و درجه ای وضعیتشان بسیار متفاوت تر از رسانه های ماست. حداقل در اروپای غربی و آمریکا و کانادا و استرالیا این تفاوت فاصله زیادی با صدا و سیما دارد. برای مثال در خصوص جنگ اخیر مخالفان و موافقان و منتقدان و معترضان می توانند نظرات خود را آزادانه در رسانه های غربی مطرح یا منتشر سازند. روزنامه های باسابقه و معتبری مانند گاردین برای حفظ استقلال و عدالت خود از طریق کمک های خرد مردم به حیاتشان ادامه می دهند. یا صدای معلم برای اینکه وامدار کسی یا گروهی نشود برای تأمین هزینه ها بیشتر متکی به کمک های مردمی است. البته اندازه این کمک ها به اندازه ای نیست که دین ایجاد کند. اما بیاییم سراغ صدا و سیما با بودجه های کلان حکومتی. همینکه عنوان دولتی بر سر تلویزیون یا یک خبرگزاری مخصوصا در کشوری در دایره جغرافیایی خاورمیانه آورده می شود داستان را از اول تا آخر میشه حدس زد. شاید درجه آزادی رسانه ای نوعی شاخص برای سنجیدن درجه دمکراسی باشد.

آقای طالب زاده

صحیح است .

البته آزادی رسانه وابستگی تمام به ایجاد و پیاده کردن دموکراسی و ارزش های آن در یک جامعه دارد .

قطعا دموکراسی در آن جا قابل مقایسه با کشورهای جهان سوم و از جمله ایران نیست .

این را هم باید در نظر داشت که در ایران زمانی که مطبوعات و رسانه ها آزاد هم بوده اند غالبا کارکرد « رکن چهارم دموکراسی » را نداشته اند .

آنان تلاشی برای تعریف و تثبیت و عمومی کردن ارزش های دموکراسی در عامه جامعه را نداشته اند .

کارشان عموما یا فحاشی و لجن مال کردن مقامات بوده ( از جمله زمان دولت مردمی مصدق ) و یا ارگان کشورهای بیگانه بوده اند .

اما تاسف بار است که کشوری مانند اسرائیل در روز روشن خبرنگاران را با بهانه های واهی ترور می کند .

بر اساس اصل پروانه ای ؛

دموکراسی تعریف شده در درون یک جامعه باید خودش را هم در سیاست های خارجی آن کشور نشان دهد که متاسفانه در جهان امروز چنین نیست .

وقتی از ترامپ در مورد اعتراضات وسیع مردم در ایالت های مختلف و در مورد « نه به پادشاهی » و « نه به جنگ » پرسش کردند خیلی راحت گفت که این چیزها برایش اهمیتی ندارد و آنان برای تخلیه هیجانات خود در خیابان ها حضور پیدا کرده اند !


« قدرت » بر « دموکراسی » چربیده است .

وقتی در ایران طرفداران حکومت هر شب می توانند در خیابان ها حضور پیدا کنند این حق باید برای مخالفان و یا منتقدان هم باید به رسمیت شناخته شود .

هر چند در اسرائیل هم تجمع مخالفان جنگ و سیاست های نتانیاهو هم تحمل نشد و به خشونت کشیده شد چون اسرائیل هم یک رژیم ایدولوژیک است .

پایدار باشید .