فیش حقوقی یکی از روسای ادارات داخلی سازمان آموزش و پرورش استثنایی ( کارکنان ستادی وزارت آموزش و پرورش) از فروردین تا اسفند ۱۴۰۴ درج شده در سایت سازمان آموزش و پرورش استثنایی
مجموع رفاهیات دریافتی از فروردین تا اسفند ۱۴۰۴
- اضافه کار: ۱۰۰ میلیون تومان
- عیدی و پاداش: ۱۰ میلیون تومان
- حق ماموریت: ۳ میلیون و ۴۰۰
- وجه غذا: ۹ میلیون تومان
- بیمه تکمیلی: ۱۰ میلیون تومان
- ایاب و ذهاب: ۵ میلیون تومان
- پاداش ماده ۴۱: ۳۵ میلیون تومان
- کمک رفاهی مناسبت ها: ۱۳۱ میلیون تومان
- کمک های رفاهی: ۴۶ میلیون تومان
- کمک رفاهی خاص: ۲۳ میلیون تومان
- کمک هزینه مسکن: ۳۵ میلیون تومان
- شارژ بن کارت: ۴۶ میلیون تومان
آقای وزیر! اگر رفاهیات نیست، پس این ارقام از کجا آمده؟
آقای وزیر آموزش و پرورش!
شما بارها گفته‌اید بهبود معیشت فرهنگیان فقط افزایش حقوق نیست. شاید این حرف درستی باشد؛ اما سؤال اینجاست که اگر قرار است معیشت معلمان از مسیر پرداخت‌های غیر از حقوق بهبود پیدا کند، چرا این مسیر برای معلمی که هر روز سر کلاس درس می‌رود، تقریباً بسته است؟
سازمان آموزش و پرورش استثنایی، فیش حقوقی اعضای شورای معاونین و رؤسای ادارات داخلی خود را برای شفاف‌سازی منتشر کرده است. فیش‌هایی مربوط به سال گذشته یعنی ۱۴۰۴ که مجموع دریافتی افراد را در طول سال نشان می‌دهد.
برای نمونه، یکی از رؤسای ادارات داخلی این سازمان در سال گذشته، مبالغ زیر را علاوه بر حقوق پایه دریافت کرده است:
* اضافه‌کار: ۱۰۰ میلیون تومان
* عیدی و پاداش: ۱۰ میلیون تومان
* حق مأموریت: ۳ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان
* وجه غذا: ۹ میلیون تومان
* بیمه تکمیلی: ۱۰ میلیون تومان
* ایاب و ذهاب: ۵ میلیون تومان
* پاداش ماده ۴۱: ۳۵ میلیون تومان
* کمک رفاهی مناسبت‌ها: ۱۳۱ میلیون تومان
* کمک‌های رفاهی: ۴۶ میلیون تومان
* کمک رفاهی خاص: ۲۳ میلیون تومان
* کمک‌هزینه مسکن: ۳۵ میلیون تومان
* شارژ بن‌کارت: ۴۶ میلیون تومان
مجموع همین پرداختی‌ها حدود ۴۵۳ میلیون تومان در سال است؛ آن هم جدا از حقوق پایه!
حالا این رقم را کنار رفاهیات سالانه بسیاری از معلمان بگذارید که در یکی دو سال اخیر، مجموع دریافتی‌شان از این محل حدود ۱۰ میلیون تومان بوده است.
آقای وزیر!
اگر بودجه نیست، این پول‌ها از کجا آمده است؟ اگر امکان پرداخت رفاهیات وجود ندارد، چطور برای برخی کارکنان صدها میلیون تومان پرداخت می‌شود، اما سهم معلم کلاس درس به چند میلیون تومان محدود می‌ماند؟
بحث این نیست که چرا به کارکنان ستادی رفاهیات پرداخت می‌شود؛ بحث این است که چرا میان دریافتی آن‌ها و معلمان این همه فاصله وجود دارد؟ مگر کارکنان ستادی معلم نیستند؟ مگر معلمی که در کلاس درس با مشکلات آموزشی و معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کند، مستحق برخورداری از رفاهیات نیست؟
شما بارها گفته‌اید ارتقای معیشت فرهنگیان فقط افزایش حقوق نیست. بسیار خوب! پس چرا راه‌های دیگر بهبود معیشت در فیش برخی کارکنان باز است، اما برای معلمان به بن‌بست می‌رسد؟
آقای وزیر!
اگر رفاهیات نیست، پس این ارقام از کجا آمده است؟ و اگر هست، چرا سهم معلم این‌قدر ناچیز است؟
« دیدگاه ها و نظرات افراد و گروه ها لزوما نظر صدای معلم نیست ؛ این رسانه آماده انتشار پاسخ مسئولان و افراد مخاطب می باشد »
« آخرین اخبار و تحلیل ها در حوزه آموزش و پرورش ایران و جهان در صدای معلم »
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
نظرات بینندگان