وزیر وزارت آموزش و پرورش در حالی اعلام کرد که همه هم و غم و اولویتش، اقامه نماز جماعت در مدارس است که هنوز بارهای آموزشی و اجرایی زیادی روی زمین مانده است که اولویت اول آن وزارتخانه است؛ مصاف بر این، در جامعه امروز، توجه به معرفت دینی و عمل به احکام دینی با گذشته، تفاوت یافته است.
ظاهر این وضع را هم از خالی شدن مساجد و تجدید چاپ نشدن رساله های توضیح المسائل می توان حس کرد و هم از خلوت شدن مراسم نماز جمعه و کم اقبالی نسبی به صنف روحانی. علت بنیادی این وضعیت، سوای مشکل داشتن مردم در معیشت، در عبوسی فقه و روزآمد نمودن آن هم هست.
فقه ما حاصل کنکاش فقهای چند قرن اخیر در دین است که البته در زمان خویش و به فراخور حال مردم و جامعه گذشته نیز مناسب و کارآمد بوده است. همه هول و همت آن و البته با رویکردی مذهبی و نه دینی به معنای کلی، در سامان بخشی به امور بدن مومنان و ظاهر زندگی آنها اختصاص یافته و تقریباً از روح و روانشان غفلت نموده است. هم چنین پیش از آن که حق محور و قائل به انتخاب مردم باشد، تاکید بر تکلیف و اجبارشان به انجام دادن یا ندادن برخی امور داشته است.اما در این عصر و با این نسل نو، دیگر مکلف سازی جدی گرفته نمی‌شود و کسی اجبار را بر نمی تابد.
چندان که بعید نیست در آینده، جای احکام وجوبی و تکلیفی را یک سری آموزه های توصیه‌ای بگیرد تا زمینه ساز آشتی آموزه های دینی با روح و روان آدمیان بشود. از این جهت، اذعان به نوعی تسامح و تساهل دینی اگرچه برای خیلی از مذهبیون غیر قابل تحمل است اما به همان اندازه در حراست از کیان دین و احترام به اعتقادات مردم موثر خواهد بود و قطعا بهتر از این است که نسل دانش آموز، این چنین بی اعتقاد و آتئیست بارآید .
اضافه براین، در یک فضای آرام و آزاد، دیندار واقعی از متظاهران و ریاکاران تمیز داده خواهد شد. در آن صورت شکل عمل به احکام هم دگرگون خواهد شد .
اکنون در برابر برخی احکام مثل خمس و زکات که ماهیت مالی دارند، بسیاری از انجام آن روی گردانند، احکامی مثل امر به معروف و نهی از منکر هم که ماهیتی مسئولیت آور دارند، بسیاری برایشان هزینه نمی دهند یا احکامی مثل روزه و جهاد که ماهیتی زحمت آور برای جسم دارند، برخی به انجام آنها، روی خوش نشان نمی دهند. اما در عوض، عمل به حکم نماز که ظاهرا مسئولیت، زحمت و بار مالی ندارد و زمینه ریاکاری زیادی هم دارد، در جامعه راحت تر رواج می یابد.
بنابراین، جامعه ای که به صرف اقامه نماز در مدارس آن و معطل نگاه داشتن سایر احکام، بشود آن را دینی و مذهبی قلمداد کرد، بیشتر به یک شوخی و تعارف می‌ماند.
دعوی جناب وزیر نیز از همین قیاس است .
وقتی جامعه پس از چهار دهه تنفس در آن هوای انقلابی و جنگی، این چنین از معارف دین و احکام شرعی فاصله گرفته است، معلوم است که اصرار ایشان بیشتر تبلیغاتی و برای پاک کردن صورت مسئله است.
ضمن این که آنچه در مدارس، تحت عنوان اقامه نماز انجام می شود، بیشتر آموزشی و تعلیمی و کمتر شهودی و قلبی است و پرواضح است که آموزش دینی الزاما به مفهوم تربیت دینی نخواهد بود.
تجربه تلخ این همه سال نشان داد که ما پیش از پرورش نسلی شریعت مند به تربیت شهروند و از نوع آگاه و مسئول آن نیازمندیم که به جای تظاهر مذهبی، تعهد اخلاقی ، سرلوحه رفتار آنها در زندگی باشد.
نقطه،سرخط!
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
نظرات بینندگان