مسابقه ی فوتبال میان ایران و پرتغال .
ستاره تیم ؛ رونالدو .
کاپیتان به اعضای تیمش دائما گوشزد می کند که حواس تان شش دانگ به رونالدو باشد . او خیلی خطرناک و باهوش است ...
بازی آغاز می شود .
نخستین گل توسط بازیکن ایران که نامش « قوچعلی » بود به دروازه « خودی » نواخته می شود . به عنوان یک شهروند و روزنامه نگار از وضعیتی که در آن ایران از این جنگ ویران گر ، سربلند و سرافراز بیرون آمده و خوشبختانه و با وجود تبلیغات نجومی و وارونه ی رسانه های زرد و شبه زرد یک وجب از خاک ما را بیگانگان به یغما نبرده و تسلیم زورگویی ها و قلدرمآبی امثال ترامپ و نتانیاهو نشده ایم ؛ بسیار شادمان و مسرورم .
بازی ادامه پیدا می کند .
دومین گل را هم نه رونالدو و یا سایر بازیکنان خارجی که همان قوچعلی خودی به دروازه ایران می نوازد .
سومین و چهارمین گل هم ....
ناگهان کاپیتان فریاد بر می آورد که :
آی ! رونالدو را رها کنید ... قوچعلی را بچسبید !
این داستانک طنز غیر واقعی اما پر کاربرد و ملموس در صحنه ها و سکانس های اجتماعی و سیاسی ایران بسیار پر کاربرد بوده و همیشه حضور داشته است .
6 بهمن 1404 ؛ روزنامه دنیای اقتصاد چنین نوشت : ( این جا )
« رییس کمیسیون آموزش، تحقیقات و فن آوری مجلس گفت: مجلس برای افزایش حقوق اعضای هیأت علمی تلاش میکند.
هیات دولت و شخص رئیس جمهور هم از افزایش حقوق اعضای هیات علمی حمایت کردند .
حقوق اعضای هیات علمی در بودجه سال آینده ۶۰ درصد افزایش یافته است » .
20 بهمن 1404 ؛
ابراهیم سحرخیز، معاون پیشین وزارت آموزش و پرورش در گفت و گو با خبرنگار اجتماعی رکنا گفت : ( این جا )
از آنجا که قریب به اتفاق نمایندگان مجلس یا دولتمردان دولت چهاردهم، از ذین فعان مصوبه افزایش ۶۰ درصدی حقوق و مزایای اعضای هیات علمی دانشگاه ها هستند، توافق کرده اند پس از خلاص شدن از شر افزایش شندرغازی به حقوق و مستمری کارکنان دولت به عنوان عائله درجه دو دستگاه های اجرایی، به بهانه حمایت از نخبگان و اعضای هیات علمی دانشگاه ها، برای خود بریده و دوخته، دریافتی آشکار و مستمر خویش را دست کم ۶۰ درصد افزایش دهند .
چه کسانی که با کمک یا ارفاق ویژه از محل همان قوانین خاص توانستهاند، یک دکترا آن هم مثلا در رشته ای غیرمرتبط مثل دامپزشکی از فلان واحد دانشگاه به دست بیاورند و سپس به لطف همین تصویب نامه های پر تعارض، خود را هیات علمی دانشگاه جا بزنند؛ چرا باید به اشتباه، با قرار گرفتن در زمره یا سلک نخبگان از چنین موهبتی برخودار باشند؟ اما شمار زیادی از کارکنان غیر هیات علمی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی، برغم فارغالتحصیل شدن از بهترین دانشگاههای کشور یا حتی دنیا در مدارج عالی مثل دکتری، تنها به جرم جا ماندن از توصیه به پذیرش یا محافظه کاری وزیر علوم، در کنار دیگر مراجع نظارتی در طول چند سال پی در پی و متوالی، هربار به بهانه ای مثل نداشتن مصوبه شورای حقوق و دستمزد، از رسیدن به حقوق حقه و قانونی خویش بر اساس قانون یا آیین نامه حاکم بر کارکنان غیر هیات علمی دانشگاه ها، محروم شوند؟
کافی بود از شمار خاص نمایندگان مجلس، وزیر علوم یا فلان عالی منصب در دولت، تنها یک نفر در بین این جماعت می بود، آنگاه می دیدید چگونه شورای حقوق و دستمزد را از زیر سنگ هم که شده وادار به تامین منابع و ظرفیت سازی می کردند .
آیا کمیسیون آموزش برای یک بار هم که شده به این مسئله اندیشیده است چرا سهم بیش از ده ها هزار نفر از کارکنان غیر هیات علمی دانشگاه ها در رشد و پیشرفت جامعه علمی کشور نادیده گرفته شده، وقتی پای معیشت، افزایش حقوق یا فلان مزیت که به میان می آید، همواره از رسیدن به حداقل ها محروم ماندهاند؟ همان بلایی که قبلا در دانشگاه های علوم پزشکی، در کنار دیده شدن خاص پزشکان متخصص، بر سر پرستاران آمد. علت چیست که از زمان وزارت آقای زلفی گل تاکنون، دو وزیر بر سر کار آمده، هیچ یک دفاع از حقوق قانونی کارکنان خود در هیات دولت نکردند؛ اما وقتی پای خودشان یعنی کارکنان هیات علمی در میان باشد در برخی از مواقع حتی دو بار در سال، دریافتی آنها را افزایش می دهند.
مانده ایم شکایت به کجا بریم؛ چراکه از رئیس مجلس گرفته تا بقیه، اکثرا خود را در سلک استاد و هیأت علمی جا زده اند و حمایت از نخبگان یا توجیه برای برخودار شدن از ظرفیت های پیدا و پنهان حقوقی برای افزایش دستمزدها، تنها حق آنهاست.
باید آفرین گفت به کمیسیون تلفیق بودجه، که پس از آن که افزایش حقوق کارکنان دولت به مقدار ناچیز، زیر پوشش ۴۳ تا ۲۱ درصدی به اسم افزایش پلکانی، کاری کرد تا دیگر نمایندگان، همراه با برخی دیگر در دولت پزشکیان، چراغ خاموش، افزایش بیش از ۶۰ درصدی نصیبشان شود » .
در بحبوحه ی جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران و درست در آخرین روزهای سال 1404 ناگهان خبر آمد که حقوق اعضای هیات علمی دانشگاه ها ( وزارت علوم ) به میزان 75 درصد را به صورت « چراغ خاموش » افزایش داده اند .
اصلا قابل باور نبود .
مردم در زیر آتش بمب و موشک می لرزیدند و نگران ته مانده ی معیشت اما عده ای بی خیال از همه چیز و همه کس مثل آب خوردن حقوق خود را فقط به دلیل آن که عضو هیات علمی جایی مانند وزارت علوم هستند را به صورت غیرقابل انتظار و نجومی به میزان 75 درصد افزایش دادند .
تازه به همین مقدار هم بسنده نکردند و در آغاز سال 1405 به مصداق ضرب المثل : « هم از توبره و هم از آخور » خود را تابع سایر کارمندان دانسته و افزایش سنواتی 20 درصدی هم شامل حال آن ها شد .
واقعا برای من جای سوال است که اگر این اعضای هیات علمی تابع قانون خاص خودشان هستند ؛ پس چرا از مزایای قانون عام هم استفاده می کنند ؟
این وضعیت را واقعا باید چه نامید ؟
در این میانه و آن هم در شرایطی که به خاطر جنگ نشست های خبری وزارت آموزش و پرورش تعطیل شده اطلاع دادند که قرار است که نشست خبری علی فرهادی سخنگوی وزارت آموزش و پرورش برگزار شود .
جدا از این که هدف و یا اهداف وزارت آموزش و پرورش از برگزاری این نشست در یک مدرسه ی آسیب دیده از جنگ هر چه بوده باشد اما « رسانه » به عنوان « رکن چهارم دموکراسی » هیچ گاه نباید از وظیفه و ماموریت خویش فاصله بگیرد .
« صدای معلم » در گزارش خود با عنوان : « اعتراض شدید مدیر صدای معلم در نشست خبری به افزایش نجومی حقوق اعضای هیات علمی در بحبوجه ی جنگ و در روزهای پایانی سال 1404: اگر پول و بودجه ای هست باید برای همه باشد و اگر هم نیست ؛ برای هیچ کس نباید باشد . این عین عدالت است .
فرهادی سخنگوی وزارت آموزش و پرورش : من تصمیم گیر نیستم ! این افزایش حقوق اعضای هیات علمی را از شورای حقوق و دستمزد بپرسید . اگر پرسیدید ، ما هم مایل هستیم که بشنویم ! نوشت : ( این جا )
« نوروز 1405 را به همه تبریک می گویم .
گرامی می دارم یاد دانش آموزان و معلمانی که در جنایت میناب جان باختند و همه ایرانیانی که به ناحق در این جنگ نابرابر جان شان ، عزیران شان و همه چیزشان را از دست دادند.
و بسیار متاسفم برای رژیم غیر عقلانی و بی منطقی که به ناحق و بر خلاف اصول و پروتکل های بین المللی ، خبرنگاران رسانه ها را در حین انجام وظیفه شان مورد حمله قرار داده و آنان را ترور می کند .
آقای فرهای
واقعا در این شرایط جنگی و حزن انگیز سخت است که در حوزه آموزش و پرورش سوال بپرسیم و به طرح دغدغه ها و مسائل در این زمینه پرداخته و زبان به « نقادی » بگشاییم .
در طول 35 سال معلمی ؛ هیچ گاه نشد که در زنگ های تفریح مدرسه که اکثرا حرف ها حول حقوق و معیشت و مقایسه حقوق معلم ها با سایر نهادها و ارگان ها مانند شرکت نفت و... می چرخد وارد چنین مباحثی شوم و ناله و گلایه کنم .
در عمر و سابقه روزنامه نگاری ام که تقریبا هم سنگ معلمی است در هیچ نشست خبری وارد مباحثی مانند حقوق و مقایسه حقوق و... نشدم .
اما اتفاقی که در 28 اسفند 1404 رخ داد برای من به عنوان یک معلم ، شهروند و روزنامه نگار در این کشور اساسا غیر قابل تحمل بود .
در این شرایط بسیار خطیر و حساس جنگی از هر عامل و مساله ای که موجب شود انسجام ملی ، همبستگی و اعتماد عمومی به خطر بیفتد به جد باید اجتناب و پرهیز کرد .
هر روز از تریبون های رسمی کشوری مسئولان در مورد ضرورت اتحاد و انسجام ملی می گویند که البته درست و منطقی است . اگر پول و بودجه ای هست باید برای همه باشد و اگر هم نیست ؛ برای هیچ کس نباید باشد . این عین عدالت است .
آقای فرهادی
در روزهای پایانی سال 1404 و به طور مشخص 28 اسفند و آن هم در شرایط جنگی حاد کنونی ؛ حقوق اعضای هیات علمی دانشگاه ها ( وزارت علوم ) را 75 درصد افزایش دادند .
علاوه بر آن ، در سال جدید مشمول افزایش سنواتی 20 درصدی هم شده اند .
در حال حاضر حقوق یک استاد تمام با 30 سابقه عضو هیات علمی در وزارت علوم چندین برابر ( حدود 5 تا 6 برابر ) یک معلم است که در فرآیند رتبه بندی شما فرضا 5 شده و به قول معروف معلم استاد تمام است .
بازنشستگان هم که حال و روزشان مشخص است .
به عنوان مثال ؛
- معلم با مدرک دکترا و ۳۴ سال سابقه حکم ۳۶ میلیون .
- حکم دانشجو معلم 1400 ، 22 میلیون .
- حکم معلم 11 سال سابقه با رتبه 3
مبلغ حکم معلم مشغول به خدمت ورودی 92 دانشگاه فرهنگیان
27/300/000
- حکم عضو هیات علمی در سال 1404 با مدرک دکترا و 14 سال سابقه ی کار 108 میلیون و بدون فوق العاده مدیریت .
پرسش این است که این همه تفاوت و تبعیض برای چیست ؟
به قول معروف ؛
اگر پول و بودجه ای هست باید برای همه باشد و اگر هم نیست ؛ برای هیچ کس نباید باشد . این عین عدالت است .
پرسش من این است :
تفاوت کار یک معلم با یک عضو هیات علمی دقیقا در چیست ؟ جز آن که آن عضو هیات علمی درست و یا غلط در جایگاهی دیگر قرار گرفته است که با جایگاه معلم متفاوت است در حالی که تفاوتی در ماهیت کار ندارند و هر دو آموزش است . آیا نظام جمهوری اسلامی ایران برنامه ای برای ترمیم این شکاف ها و گسل های بزرگ و عمیق اجتماعی که غبار جنگ آن را به صورت موقتی پوشانده بود .... دارد .
آیا این افزایش ها که با چراغ سبز سازمان برنامه و بودجه ، سازمان امور اداری و استخدامی و شورای حقوق و دستمزد صورت گرفته است به ویژه در حال حاضر که شرایط جنگی است و دائما از تریبون ها بر انسجام و همبستگی ملی تاکید می شود با کدام عقلانیت و منطق و عدالت سازگار است ؟
آقای فرهادی
آیا این افزایش ها شامل حال شما و وزیر آموزش و پرورش که هر دو عضو هیات علمی هستید ؛ هم شده است ؟
سوال من این است که چرا وزیر علوم و معاون پشتیبانی آن می توانند مراجع گفته شده را در مورد این افزایش های نجومی و بدون مبنا و قاعده قانع کنند اما وزیر آموزش و پرورش و شما نمی توانید ؟!
به تراز آموزش و فرهنگ در جامعه ما نگاه کنید !
آن مداح که خودش را استاد دانشگاه تهران می داند و در سطح کارشناسی ارشد هم « ادبیات » تدریس می کند ، در اجتماع مردم فحاشی و رجزخوانی کرده و از ادبیات سخیف و بی مایه استفاده می کند .....
تصور کنید معلم و یا کارمندی این خبر را بشنود .
چه حالی به او دست می دهد ؟
آیا دیگر برای معلم رمق و انگیزه ای برای کار و فعالیت خواهد ماند ؟ »
پیش خود فکر می کردم که این افزایش حقوق اعضای هیات علمی آن هم در میانه ی جنگ به احتمال قوی برای آن صورت گرفته که به خاطر شرایط خاص اش کسی ، گروهی و یا تشکلی امکان اعتراض نداشته باشد . و یا تصور می کردند که پس از سال جدید و پایان جنگ و سایر مسائل از افکار عمومی فراموش شود .
به عنوان یک شهروند و روزنامه نگار از وضعیتی که در آن ایران از این جنگ ویران گر ، سربلند و سرافراز بیرون آمده و خوشبختانه و با وجود تبلیغات نجومی و وارونه ی رسانه های زرد و شبه زرد یک وجب از خاک ما را بیگانگان به یغما نبرده و تسلیم زورگویی ها و قلدرمآبی امثال ترامپ و نتانیاهو نشده ایم ؛ بسیار شادمان و مسرورم .
اما مشاهده این مورد از تبعیض وحشتناک که به اعتمادسوزی و تنفر غیر قابل کنترل می انجامد که البته مشتی از خروارهاست در کنار سایر گسل های بزرگ اجتماعی که از قبل وجود داشت و در آخرین نمونه خودش را در اعتراضات دی 1404 نشان داد و هنوز هم التیام نیافته است ؛ قرار است ما را به کدام نقطه و یا مسیر رهنمون شود ؟
آیا نظام جمهوری اسلامی ایران برنامه ای برای ترمیم این شکاف ها و گسل های بزرگ و عمیق اجتماعی که غبار جنگ آن را به صورت موقتی پوشانده بود .... دارد .
آیا وضعیت گذشته دوباره بازتولید خواهد شد .
نظرات بینندگان
« دموکراسی » چیزی نیست که یک شبه ایجاد شود و یا از بالا به توده ها تزریق شود و یا آن که از خارج از طریق بمب و موشک هدیه شود .
دموکراسی را باید آموخت و به دیگران آموزاند .
این نیاز به اراده و کوشش جمعی و مسئولیت پذیری دارد .
پایدار باشید .
- آیا در پویش جان فدا نام نویسی کرده اید؟
- آیا در موکب ها و تجمعات شبانه زمان جنگ حاضر بوده اید؟
- آیا در مراسم بیعت و چهلم شرکت کرده اید؟
مهاجری با اشاره به انتقادات از مذاکره با آمریکا گفت: برخی از این منتقدان اساسا تجربهای از واقعیتهای میدانی و موضوعات جنگی ندارند و در کل عمرشان اسلحه دست نگرفته و حتی یک گلوله هم شلیک نکردهاند. به همین دلیل، ارزیابی دقیقی از هزینهها و پیامدهای تصمیمات در مقطع فعلی جنگ ندارند.
محمد مهاجری درباره تیپ شناسی مخالفان مذاکره گفت: حملات و هجمههای تندروها علیه تیم مذاکرهکننده پدیدهای نه صرفا ناشی از اختلافنظر سیاسی، بلکه حاصل ترکیبی از الگوهای رفتاری ریشهدار در بخشی از جریانهای داخلی است.
بخشی از این افراد اساسا بهطور ساختاری با هر پدیدهای مخالفت میکنند و مهم نیست چه کسی سخن میگوید یا چه تصمیمی اتخاذ میشود، اینها همواره در موضع مخالفت قرار دارند. این نوع مواجهه بیش از آنکه سیاسی باشد، به نوعی رفتار تثبیتشده و همیشگی شباهت دارد که در طول زمان تغییر چندانی نمیکند.