گروه گزارش/
مراسم تقدیر از بازنشستگان ، مدیران ، مسئولان اداره آموزش و پرورش منطقه 9 تهران ، معلمان نمونه و برگزیدگان اقدام پژوهشی در سطح منطقه و استان امروز شنبه 12 اردیبهشت مصادف با « روز معلم » در تالار پذیرایی آرامیس واقع در مهرآباد جنوبی برگزار گردید .
ساعت شروع مراسم 30 / 10 صبح بود اما تا حدود 50 دقیقه خبری نبود .
نکته ی قابل تامل آن که بنر تبریک « روز معلم » به جای آن که پیش از شروع مراسم نصب شده باشد حدود ساعت 20 / 11 در جایگاه نصب گردید .
البته در بیرون از سالن هم بنری به مناسبت روز معلم و یا خیرمقدم مهمانان دیده نمی شد .
« رامتین » کارشناس تربیتی اداره آموزش و پرورش منطقه 9 تهران به جای توجه به این مسائل در ابتدای مراسم سعی وافری در تفکیک نشستن فرهنگیان خانم و آقا داشت به این صورت که خانم ها حتما در سمت راست تالار و آقایان در سمت چپ استقرار یابند .
مراسم به صورت رسمی در ساعت 30 / 11 آغاز گردید و « بهاره بوربور» مدیر اداره آموزش و پرورش منطقه 9 تهران به سخنرانی پرداخت .
بوبور ابتدا به صورت ویژه از زحمات شهردار منطقه 9 تهران آقای دو دانگه و همکاران ایشان و حمایت های ایشان تشکر کرد .
مدیر اداره آموزش و پرورش منطقه 9 تهران گفت :
« جناب آقای دکتر دودانگه ؛ شهردار محترم منطقه 9 . زمانی که شما تشریف آوردید در منطقه ، ما از شما زیاد تعریف شنیدیم .
خیلی ها به ما تبریک گفتند و اظهار خوشحالی کردند که آقای دکتر تشریف آوردند و این روزها به واقع در طول مدتی که شما حضورداشتید به واسطه فعالیت های ارزنده تان و برکت حضور ارزشمندتان در منطقه . در تمام روزهای جنگ تحمیلی رمضان ما در قالب گزارش ها و یا زمانی که توفیق داشتیم و در سطح منطقه تردد داشتیم ؛ حضورخوب شما و همکاران تان و شاهد بودیم که با چه دقت نظر و سرعتی شما حضور پیدا می کردید و تمهیدات شما و تدارک شما مایه دلگرمی بود .
امروز هم که زحمت کشیدید به واسطه ی لطف و حمایت شما ما برنامه ی تقدیر از همکاران فرهنگی را داریم و به واقع آن چه را که ما در سند تحول بنیادین در مورد آن صحبت می کنیم در قالب این که مدارس به عنوان « کانون تربیتی محله » هستند و تمام شرکای تربیتی ما قرار هستند در کنار هم ایفای نقش کنند ؛ شاهد اقدامات ارزنده شما بودیم .
برای سلامتی شهردار محترم و همکاران ایشان در شهرداری که زحمت می کشند و در این برنامه هم زحمت کشیدند و قبول حمایت کردند ؛ یک صلواتی بفرستید .
همچنین تقدیر و تشکر می کنم از مدیران محترم ارزشمند منطقه 9 .
ما این روزها و از 9 اسفند و به واسطه شرایط خاصی که در جنگ تحمیلی برای ما پیش آمد ؛ آنان سنگر تعلیم و تربیت را همچون گذشته حفظ کردند و به جهت کیفیت بخشی آموزشی و پرورشی در قالب آموزش مجازی تلاش ارزشمند داشتند .
البته همکاران ما صرفا به این موضوع اکتفا نکردند .
ما مطلع هستیم در همان روزها و به واسطه ی پرتکل های امنیتی ، برنامه های « منع حضور » داشتیم و باید با حضور کم همکاران اتفاق می افتاد ؛ مدیران ما در صحنه بودند . به مدارس سر می زدند . ضمن آن که ما معلمان جهادی را داریم که نه تنها در فضای مجازی و در بستر آموزش مجازی نقش ایفا می کنند در قالب « قرارگاه جهادی » و آموزش هایی که در حوزه های جهادی در تجمعات میدانی انجام می شود ؛ آن جا هم کمک دانش آموزان هستند . برنامه های مشاوره ای را داریم . برنامه های آموزشی و فرهنگی را داریم و کلاس های رفع اشکال .
یک تشکر ویژه هم دارم از حضور تک تک همکاران خوبم در برنامه های تجمعات و همدلی که در کنار همه مردم عزیر شهر تهران و کشور به واسطه ی حضور فرهنگیان رقم می خورد .
در پایان عرایضم ؛ تقدیر و تشکر می کنم از همکاران خوبم در حوزه شورای راهبردی و شورای محترم معاونین آموزش و پرورش که همواره در طول این مدت توفیق خدمت داشتم در منطقه 9 و در طول جنگ به واسطه حضور و همکاری شان همیشه ما شاهد تاثیرگذاری تک تک آنان بودیم .
باز هم سپاسگزار تک تک شما هستم .
صلواتی برای سلامتی خودتان بفرستید » .
سخنران بعدی مراسم ؛ رییس امور مساجد بود . ایشان ضمن تقدیر از زحمات معلمان و نقش مهم آنان در جامعه به حقوق کم معلمان اشاره کرد .
گروه سرودی از دختران در این مراسم برنامه ای اجرا کرد که به گفته ی مجری مراسم از پایگاه بسیج آمده بودند .
مسئولان و مجری مراسم برای تقدیر در این مراسم سعی می کردند که جمعیت حاضر با صلوات همراهی کنند اما در مقطعی اکثریت افراد حاضر با کف زدن به ابراز احساسات پرداختند .
از آن جا که این مراسم برای تقدیر و تکریم بازنشستگان سال 1404 برنامه ریزی شده بود انتظار می رفت تا حداقل از برخی معلمان بازنشسته پیش کسوت برای صحبت کردن و یا بیان دیدگاه ها و .... دعوت شوند اما متاسفانه چنین چیزی اتفاق نیفتاد .
پایان این مراسم که زمان زیادی را به خود اختصاص داد به اهدای هدایا اختصاص یافت .
ابتدا از مدیران مدارس منطقه 9 تهران با اهدای لوح تقدیر و کارت هدیه تقدیر شد .
سپس از معلمان نمونه تقدیر گردید .
بعد از آن از مسئولان اداره آموزش و پرورش منطقه 9 تهران تقدیر و تشکر به عمل آمد .
پس از آن از برگزیدگان اقدام پژوهی در سطح منطقه و استان تقدیر به عمل آمد .
و سرانجام نوبت به تقدیر از معلمان بازنشسته رسید که جمعیت آنان کم تر از 20 نفر بود .
نکته ی حائز اهمیت این بود که با وجود آن که معلمان همیشه به مساله « تبعیض » معترض بوده اند اما این مراسم نیز آغشته به این سم نهادینه شده گردید .
با وجود آن که سایرین از کارت هدیه بهره مند گردیدند اما برای بازنشستگان هدایای غیرنقدی در نظر گرفته شده بود .
« علی پورسلیمان مدیر صدای معلم » ضمن حضور در این مراسم از قبول هدیه اداره آموزش و پرورش منطقه 9 تهران خودداری کرد .
تا لحظه تنظیم و انتشار نهایی گزارش « صدای معلم » هیچ گونه خبر ، گزارش و یا عکسی در پرتال اداره ی آموزش و پرورش منطقه 9 تهران در مورد این مراسم منتشر نشده بود . ( این جا )
گزارش گر : علی پورسلیمان
ویرایش : زهرا قاسم پور دیزجی
پایان گزارش/
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
نظرات بینندگان
ساعت سه تومنی رومیزی در سال ۹۱ را به دفتردار مدرسه تقدیم کردم.
مهم این است که ما معلمان خودمان مشتاقانه
پتو یا رو تختی را زیر بغل نگیریم. اگر خودمان برای خودمان ارزش قائل نشویم همیشه شاهد
صحنه های زشتی از هدایای زیربغلی خود
خواهیم بود.
بزرگداشت روز معلم با انجام مسابقات کتابخوانی،
جلسات رسمی ناهار یا شام و برجسته کردن
زندگی پیشکسوتان به صورت مستند، اثری
ماندگارتر خواهد داشت.
عجب سوال سختی کردید !
دوست عزیز
تا جایی که می دانم کسی از گرفتن هدیه بدش نمی آید و البته رد هدیه هم کاری اخلاقی نیست .
اما این که بخواهند چیزی به عنوان « هدیه » را در حلقت بچپانند و بابت آن منت بگذارند . تو را « تحقیر » کنند و برای خودشان کلی تبلیغات راه بیندارند و برای خودشان نزد بالادستی ها نوشابه باز کنند و پاچه خواری کنند و... و تو به مصداق آن مثل معروف که می گوید :
« از خرس یک مو کندن غنیمت است » آن را نشانه ی زرنگی و پیشرفت و هوش سرشارت بدانی و به داخل آن شیرجه بزنی ...
( تحلیل اکثریت جامعه ما همین است و همین است که ما را سیه روز و بدبخت کرده است )
این را هیچ عقل سلیم و وجدان غیر معوجی نمی پذیرد .
جامعه ی ما و معلمان آن هم که جزیی از آن هم هستند و تفاوت چندانی با آن هم ندارند ، سال هاست که « تحقیر » را به عنوان یک اصل پذیرفته ، تئوریزه و درونی کرده اند و در سیکل « خر دوار » حرکت « وضعی و انتقالی » دارند .
آری !
این چنین بود برادر !
پایدار باشید .
لازم است بدانید هدیه مدیران آموزش و پرورش منطقه 9 به معلمان در این مراسم یک شربت خوری دوطبقه شیشه ای بسیار زشت و غیر کاربردی بوده که آن عقل کلی که این هدیه را گرفته با خود فکر نکرده معلم این هدیه را در کدام مهمانی باید استفاده کند ویا اصلا حقوق او کفاف برگزاری مهمانی را می دهد یا خیر؟
اولا شربت خوری دو طبقه نمیشه
ثانیا اگه زشته تولید داخل است
این چهار تا عکس هم در صدای معلم منتشر شده است .
اداره آموزش و پرورش منطقه 9 تهران حتی زحمت نوشتن یک گزارش نیم بند و انتشار چند عکس را هم به خود نداد !
پایدار باشید .
درود
این که آن مدیران فرصت طلب و البته « فرقی نداشته با مرده » زحمت چنین اموری را به خود نمی دهند جداست و مقصر هم معلمانی هستند که در آن منطقه مشغول ایفای امر مهم خدمت معلمی هستند .
اما پیش از انتشار این گزارش می خواستم نگاهی به عملکرد مدیر آموزش و پرورش منطقه 9 در این مدت داشته باشم که البته وضعیت دیگر تغییر کرد .
این که مدیرانی کار نمی کنند ؛ نمی تواند معیاری برای ایفای حداقل وظایفی باشد که بقیه باید انجام دهند .
آخرین گزارش « صدای معلم » را در استان البرز به مناسبت روز معلم مطالعه فرمایید .
پایدار باشید .
اما دوانتقاد هم برنوسته ایشان دارم:
اول صراحت بیان ایشان درنقد فرهنگ جامعه واز جمله معلمان که گاهی پهلو به توهین می زند.
دوم به نظر می رسد واژه پاچه خواری غلط باشد وصحیح آن پاچه خاری وخارندن پاچه با قیاس با ممالاندن ...باشد.عکسی هم از پاچه خاران اطراف مظفرالدین شاه در اینترنت وصدای معلم وجود دارد.
دوست عزیز
1- رسانه باید در نقد صراحت و شفافیت داشته باشد . ابهام گویی و غامض سخن گفتن حداقل در قاموس « صدای معلم » نیست .
اما نکته ای که باید به آن توجه داشت این است :
همان گونه که از صراحت در نقد مقامات و مسئولان شادمان می شویم ؛ دلیلی ندارد که در نقد همان رفتارها و کنش ها در برخورد با جامعه و معلمان محافظه کاری نشان دهیم و یا دچار لکنت زبان شویم .
رسانه حزب نیست که بخواهد هوای اعضا و یا طرفداران خود را داشته باشد .
لازمه دموکراسی همین صراحت و تمرین تفکر انتقادی است .
نباید فراموش کرد که رفتار و برخورد کف جامعه و مطالبه گری مستمر ؛ موجب جلوگیری از استبداد اداری مدیران می شود .
اگر می بینید که مسئولان پوست کلفت شده و فخر می فروشند و به اعتراضات توجهی نمی کنند ؛ علت آن را نخست باید در رفتار « متن » جست و جو کرد .
دیکتاتور یک شبه دیکتاتور نمی شود !
« دیکتاتور » ساخته می شود آرام آرام و به تدریج توسط همین مردم و دیکتاتورهای کوچک که اصلا خود را نمی بینند و همواره با فرار از مسئولیت عادت کرده اند به ایفای « نقش قربانی » بپردازند .
در مورد دوم هم نقد شما وارد است .
پایدار باشید .
آقای پورسلیمان عزیز
ساده وروان وصریح وشفاف سخن گفتن خیلی هم خوب است.ولی نباید همه را با یک چوب برانیم وحکم کلی واندکی نامحترمانه) مثل عبارت خر دوار( درباره جامعه صادر کنیم.
حداقل شاید از این جامعه بالای یک میلیون فرهنگی ،استثنا هم داشته باشیم ،که مشمول حکم کلس شما نشود.
یاد داستان مرحوم مدرس وطعنه بجای ایشان ) پس یک رای من که به خو دم دادم چه می شود؟)
« دو چیز طیرهٔ عقل است: دم فروبستن به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشی » .
همه و حتی یک کودک هم می داند که همه مانند هم نیستند . و تفاوت هایی هست .
اما باید دید این « همه » چه کسانی هستند ؟
یک گروهی هستند که برایشان حقوق دیگران هیچ اهمیتی ندارد .
به عبارتی هم در سخن و هم در عمل دیکتاتورند .
اما گروه دیگری که متاسفانه در اکثریت هم هستند ؛ در برابر تخلفات و اجحاف ها و قانون شکنی های گروه اول سکوت می کنند .
گروه دوم در عمل و در برآیند کار هیچ تفاوتی با گروه اول ندارند و شاید هم بدتر .
در آن مراسم همه سکوت کردند .
اگر کسی اعتراض دارد باید آن را به هر شکلی که مناسب می داند و تاثیرگذار در همان جا و در برابر « همه » ؛ بیان کند و الا حق انتقاد و یا اعتراض و یا توجیه را بعدا ندارد .ممکن است به « فرصت طلبی » تعبیر شود ....
الان شما کجای داستان هستید ؟
پایدار باشید .
1- من واقعا متوجه نمی شوم که چرا ایرانی ها عادت به شفاف گویی ندارند و در ابهام صحبت می کنند ؟
از شما پرسش کردم که جزء کدام دو گروه بالا هستید ؟
2- خیلی دوست دارم که سخن شما را بپذیرم اما به کسی که حتی شهامت بیان نام خود را ندارد ؛ تجربه به من آموخته است که نباید اعتماد کرد مگر آن که خلافش اثبات شود .
3- واقعا ؛ متوجه کلمه ادب و یا مودبانه نمی شوم .
توضیح دهید در کدام جمله و یا گزاره به شما توهین و یا بی ادبی شده است ؟
من خیلی عادت به این تعارفات معمول در فرهنگ ایرانی ها ندارم .
در ظاهر یک جور و در خفا و قفا طور دیگر ...
در فرهنگ ما مرز میان واژه ها خیلی دقیق و شفاف نیست .
در طول عمر معلمی و رسانه ای خود در بسیاری و یا شاید اکثریت قریب به اتفاق موارد به این رسیده ام که ما ایرانی ها میانه ای با « تفکر انتقادی » نداریم .
تا کسی نقدی از ما می کند آن را حمل بر توهین و بی ادبی و... می کنیم در حالی که اصلا چنین نیست .
نگاهی به آمار شکایات در دادگاه ها بیندازید ...
از نظر من فرهنگ غرب در این موارد بسیار غنی است .
آدم ها در آن جا خیلی راحت و بی تکلف حرف خود را می زنند و گفت و شنود دارند ؛ بی آن که مرتکب خشونت کلامی و یا فیزیکی شوند و وقتی هم اشتباه می کنند به راحتی « عذرخواهی » می کنند .
باید تمرین کنیم .
پایدار باشید .
۱_جواب سوال شما راقبلا دادم: دردوران شاغلی ا م خیلی میانه ای با محافظه کاری نداشتم.
۲_
درمورد نام: به خاطر عدم تحمل عقاید مخالفان شما ودیگر دوستان تان در گروه تلگرامی تحول آوپ،مجبور به ترک گروه شدم.به خاطر عدم سوگیری فکری،ا ز ذکر نام خوداری کردم.الان هم الک خود راآویخته و آرام رابیخته ام
۳_ بحث توهین شخصی نبود بلکه ناطر به مخاطب قراردادن کلیت جامعه ایرانی با تشبیه " خردوار" بود.
بیچاره خر که اگر روز معادی باشد از دست ما به خدا شکایت می کند.
بحث تعارف ودم گرمی اگر ریاکارانه نبا
شد ازدل سردی به نظر ،بهتر است.
از گفت وشنود با شما استفاده وِلذت بردم.
پاینده باشید