دیروز جمعه دهم اردیبهشت ماه مراسم ختم مادر مرحومه دکتر محمد باقر نوبخت رئیس سازمان مدیریت و برنامه ریزی بود .
« صدای معلم » ضمن انعکاس این خبر و بر اساس وظیفه اخلاقی این واقعه را به آقای نوبخت تسلیت گفت .
متاسفانه اکثر کامنت ها ( نظراتی ) که در ذیل این پست گذاشته می شد در حد شان یک فرد فرهنگی نبود و برخی از آن ها قابل انتشار هم نبودند .
ممکن است تعدادی از فرهنگیان و معلمان نسبت به عملکرد ایشان در حوزه آموزش و پرورش اعتراض و یا انتقاد داشته باشند اما مهم این است که اخلاق مافوق همه چیز است .
مشکل جامعه به تبع آن جامعه معلمان این است که مسائل را به راحتی درهم می آمیزد و حد و مرزی بین موضوعات قائل نیست .
در این گونه موارد کافی است فقط خود را به جای دیگران بگذاریم .
اما نکته بعد به مواضع و حضور تشکل های معلمان در این مراسم بر می گشت .
تشکل های معلمان سال قبل چند نشست با عنوان " صبحانه کاری " حول مطالبات فرهنگیان و مشکلات آموزش و پرورش ( بودجه ) با آقای نوبخت برگزار کردند .
این نشست ها هر چند انعکاس خوب و مثبتی میان فرهنگیان و معلمان داشت اما دیگر استمرار نیافت .
مهم این است که هیچ یک از تشکل های معلمی در آن نشست ، تسلیتی به آقای نوبخت نگفتند .
این خبر حتی انعکاسی در رسانه این تشکل ها نداشت .
در مراسمی که در مسجد نور تهران برگزار شد تقریبا آن چهره هایی از تشکل های معلمان که با نوبخت نشست داشتند در آن جا دیده نمی شدند .
اما در مورد این مراسم چند صحنه قابل تامل بود :
دکتر عیسی کلانتری وزیر سابق کشاورزی که در حال حاضر مشاور معاون اول رئیس جمهور در امور آب، کشاورزی و محیط زیست و دبیر ستاد احیای دریاچه ارومیه را بر عهده دارد هنگام ورود به سالن زمانی که از او خواستند در ردیف جلو بنشیند با بی اعتنایی به دعوت کنندگان به انتهای سالن رفته و به اصرار مجریان مراسم نیز وقعی نگذاشت .
اما در این میان رفتار وزیر آموزش و پرورش قابل توجه بود .
موقع ورود دکتر فانی تقریبا صندلی های جلویی پر شده بود .
زمانی که ایشان وارد شد لحظه ای مکث کرد تا جایی برای او پیدا شود و سرانجام با هدایت مجریان در صندلی هایی روبه روی جمعیت نشست .
نحوه ورود وزیر امور خارجه جالب بود .
به محض ورود دکتر ظریف همه خبرنگاران سالن او را احاطه کردند و از زاویه های مختلف از ایشان عکس می گرفتند .
یک خبرنگار شاید بارها از یک چهره ثابت عکس می گرفت !
انگار کسی با وزیر آموزش و پرورش کاری نداشت در حالی که دکتر ظریف درست رو به روی دکتر فانی نشسته بود .
زمانی که مجری مراسم مطابق رسوم اسامی افراد و سمت های حاضران را قرائت می کرد شاید این وزیر آموزش و پرورش بود که در دور اول نامی از او برده نشد طوری که با ارائه یک برگه کاغذ و تذکر به مجری او را متوجه حضور فانی نمودند .
تا جایی که پی گیری کردم از چهره های اصول گرا و مخالف دولت کسی در این مراسم حضور نداشت .
در محوطه درون سالن بنرهای تسلیتی که نصب شده بود اکثرا متعلق به نهادها و دستگاه های دولتی بودند .
در میانه مراسم بود که وزیر آموزش و پرورش قصد خروج از مراسم را داشت .
به اتفاق دوستم به دنبال او رفتیم تا صحبتی کوتاه با او داشته باشیم .
از فانی پرسیدم که چرا به دو پرسش صدای معلم پاسخ نداد ؟
پاسخ او فقط یک لبخند بود .
از او خواستم که زمانی را برای دیدار گروه صدای معلم با ایشان ترتیب دهد .
او از پیشنهاد من استقبال کرد و قرار شد با مشاور ایشان آقای عادل عبدی هماهنگ کنم .
موقعی که به سمت منزل می آمدم این حرکات ، رفتارها و عکس العمل ها از ابتدا تا انتها دائما به مانند یک اسلاید در ذهنم می گذشتند ...
جایگاه واقعی آموزش و پرورش و معلمان کجاست ...
مقصر کیست ؟