دلهایمان برای تکتک دانشآموزان مان میتپد، اما وقتی ابزار کارمان هر روز محتوای آموزشی را قورت میدهد، چه بر سر این دل تپیدن میآید؟
ما معلمان، هر روز با عشق و امید پای کار هستیم، اما این روزها پیام رسان «شاد» به جای کمک، تبدیل به مانعی بزرگ شده است.
دو مشکل اساسی، آرامش آموزش مجازی را بر هم زده است:
اول: فایلهایی که نفس نمیکشند
جزوات، ویدئوها و آزمونهایی که با دقت آماده میکنیم، پس از ۴۸ ساعت به خطای «عدم نمایش» میخورند. یعنی زحمت یک شب را صبح فردا باید از نو آغاز کنیم. این یعنی اتلاف وقت، سردرگمی دانشآموز و دلزدگی معلم.
دوم: امنیت در هالهای از ابهام
حملات هکری مکرر، حذف محتوای گروهها و قطعیهای ناگهانی، اعتماد را از بین برده است. هر هفته با یک بحران تازه از خواب بیدار میشویم و تیم فنی هنوز پاسخی دائمی برای این مزاحمتها ندارد.
و قربانی اصلی؛ معلمان متوسطه دوم.
دروس تخصصی، سنگین و حجیم است. دانشآموز پایه دوازدهم اگر جزوهٔ ۲۰ صفحهای را فردا نبیند، یک جلسهٔ حیاتی را از دست داده است. ما ناچاریم هر روز فایلهای هفتههای قبل را دوباره ارسال کنیم، کاری تکراری که فرصت تدریس اثربخش را میگیرد.
از مسئولان محترم و تیم فنی شاد صمیمانه میخواهیم:
محدودیت زمانی و حجمی فایلها را بردارید و زیرساخت را بهروز کنید.
امنیت شبکه را با پشتیبانی قوی و دائمی، در اولویت قرار دهید.
اگر این سامانه قرار است باقی بماند، آپدیتهای اساسی و کارشناسیشدهای روی آن انجام دهید تا دیگر شاهد محو شدن محتوای آموزشی نباشیم.
ما معلمان، با تمام وجود پای کار ایستادهایم، اما این فریاد خاموش هزاران همکار است که میگوید: ابزارمان را اصلاح کنید تا بتوانیم به رسالتمان عمل کنیم. به امید روزی که «شاد» واقعاً شاد کند، نه اینکه دلهای مشتاق را مکدر سازد.
و فریاد دلشکستهام:
دوباره فایل دیشب، محو شد در ناکجاآباد
دلم خون شد، دلم تنگ است، آه از این همه فریاد
چه سود از دفتر و درس و قلم، وقتی که «شاد» ایستادهست
به روی چشم ما، چون غبار رهگذر، هر دم در لباس باد
جزوهها رفت، ویدئوها نماند، آزمونها همه نابود
دوباره مینویسم، ای خدا، این زخم تا کی ماند؟
به جز اشک و به جز ناله، چه دارد سفرهٔ ما؟
چه سنگین است باری که به دوش معلم میماند...
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
