جنگ و نگاه داری " خردمندانه " از سنت های اصیل و باستانی ایران ؟

  یک دهه اخیر در فراغ دو آیین و سنت ایرانی یعنی چهارشنبه سوری و نوروز سخنان تألم بار بسیاری گفته شد که چگونه قربانی شرایط سخت اقتصادی یا بی اعتنایی برخی از مسئولین مربوط به فرهنگ گردیده اند.

شرایطی که توان مالی و قدرت خرید قشر عظیمی از مردم را بلعیده و آنان را از پاسداشت سنت ها بازداشته بود و هنوز نیز اوضاع مطلوب نیست.

حال به این ناکامی، اضافه کنید تلخ کامی دیگری را یعنی حقیقت جنگ را. قلب های لرزان و چشم های گریان کسانی که عزیز یا عزیزانی را از دست داده اند و نگرانی و اضطراب مردمی که در هر حمله دشمن، ابتدا با شنیدن صدای جت یا هواپیماهای جنگی و سپس با خالی شدن محموله های چند تنی بمب ها، خود را زیر آوار ساختمان ها، تکه پاره شده تصور می کنند. احساسی که در هر حمله دشمن با افزایش هورمون استرس یا کورتیزول، طپش قلب را بیشتر می کند. تا حدی که ضربان قلب خود را بدون نیاز به هر نوع وسیله طبی با گوش های خود می توان شنید. شاید آنانی که تجربه خاطرات شعارها و برخوردهای دوران انقلاب یا جنگ 8 ساله با عراق را دارند در این دو جنگ بیشتر از مابقی ترسیده اند، چون تجربه همیشه آرام بخش نیست.

امروز از یک سو، علیرغم شرایط جنگی، برای حفظ روحیه می خواهید سنت چهارشنبه سوری یا نوروز را پاس دارید و از دیگر سو، برای انجام آن شرمگین یا غمگین هستید. گویی همانند فردی که در آستانه اعدام دقیقه شماری می کند ما نیز برای مرگ خود ثانیه شماری می کنیم.

زندگی کردن حق طبیعی هر موجود زنده است اما عده ای آن را فقط برای خویش جایز و مباح می شمارند. جنگ طلبی نیز احتمالا یکی از انواع هیجانات بشری است که طی آن فرد میل شدید به تخریب و ویرانی دارد. اما عقل چگونه بر رفتار این دیوانگان خارج از تیمارستان صحّه می گذارد؟

دوران دانشجویی، استاد سنت گرایی داشتیم که سخنان فی البداهه کلاس درس او بیشتر از سایر اساتید در خاطر مانده است. ایشان می گفت: ما همه دیوانه ایم اما چون زور ما بیشتر است عده ای را به دلیل بیان حقیقت یا واقعیت یا شکست از ماهیت آن ها، دیوانه شمرده ایم و آن ها را در مکانی به نام تیمارستان گنجانده ایم، اما ما تحت عنوان عاقل بیرون از آنجا زندگی می کنیم. حال دو عامل و مسبّب اصلی و مفلوک جنگ حاضر، از روی عقل و درایت به فلسطین، لبنان، ایران حملات جنگی را تحمیل می کنند یا چون دیوانه اند به صرف داشتن قدرت بیشتر، چنین حقی را دارند؟ پیروزی در جنگ به همراه حفظ ارزش ها و آداب و رسوم فرهنگی، هر دو به یک اندازه جهت تثبیت استقلال سیاسی و هویت ملی، ضروری است.

در یادداشت اخیر در « صدای معلم » تحت عنوان " ترس ، آزمندی و نادانی در برابر مدنیّت " در بخش حاکمیت آزمندی، چنین گفته شد:

« آز یا آزمندی به علاقه فراوان یا اشتیاق سیری‌ناپذیر، غیرضروری و بیش از حد برای به‌ دست آوردن هر چه بیشتر مواردی چون ثروت، پایگاه اجتماعی، قدرت، مواد غذایی و ... گفته می شود. زیاده جویی، افزون خواهی و افزون طلبی عده ای در هر زمینه ای سیری ناپذیر است. این مفهوم هر چند بیشتر در تعابیر اقتصادی و مسندنشینی، کاربرد دارد اما شامل هر نوع رفتار ساده یا پیچیده افراد نیز هست. جاه طلبی صفتی مهار نشدنی برای کسب قدرت بیشتر است تا با سیراب سازی حس آزمندی و چیرگی خود بر تعداد بیشتری از افراد ساده که فقط قصد دارند در لا به لای پوسته خود زندگی کنند، حکومت نمایند.

سال ها و قرن ها یکی بعد از دیگری می گذرد و در این بین اسامی کسانی در تاریخ ثبت می شود که لزوما تغییری مثبت یا سازنده به وجود نیاورده اند، بلکه حرص و ولع شدیدی برای دست یابی به قدرت طلبی و جاه طلبی مرضی داشته اند.

افراد آزمند هرگز از داشته یا حق خود راضی نیستند و از همه چیز بیشترین را می خواهند. همین افراد هستند که به داشته و حقوق دیگران، چشم می دوزند و داشتن آن را نیز حق خود می دانند. زمین و آسمان را در خدمت خود می بینند و فقط خود را لایق بهترین ها می دانند. پای بندی به ارزش هایی همانند هموطن، همنوع، همدل از آنان خیلی بعید است اما حس آزمندی به آنان بسیار قریب است.

صلاح آزمندان در عدم دیگران است. هر چیز نیست شود تا هستی آنان پاینده باشد و همین تصور و باور به آنان قدرت انباشتِ زر و زور و تزویر بیشتری را می دهد. گروه های مافیایی، رانت خواران، زمین خواران، اختلاس گران، سلاطین کالاهایی خاص همگی بیشتر آزمند هستند.

آنچه که باید در خصوص آن به توافق برسیم این است که آیا چنین افرادی نادان هستند یا به دلیل دانایی، این چنین چپاول گر و غارتگرند؟!»

آمریکا و اسرائیل دو مصداق بارز برای این نوع حاکمیت هستند. کشور آمریکا یا بهتر است بگویم حاکمان این کشور، آز و طمع مهارنشدنی و وصف ناپذیری برای استیلای خود در جهان دارند. سلطه جو هستند و به بیشتر از حق خود چشم می دوزند. به طور کلی، برخی از کشورها توسعه علم و دانش یا فرهنگ و هنر را عامل افزایش قدرت و توانمندی خود می دانند، برخی استقلال سیاسی و اقتصادی خود را قدرت می شمارند و برخی دیگر حفظ حدود و ثغور جغرافیایی خود را با صلابت و ایمان دولت و ملت به یکدیگر، اوج قدرت می دانند. اما قدرت دو کشور اسرائیل و آمریکا در کشورگشایی و جنگ و غارت دیگر کشورها نهفته است.

نتانیاهو همانند کودکی است که خود را پشت متکا و بالش پنهان ساخته و با تفنگی که فقط یک اسباب بازی است یا یک تکه چوب، به دشمن فرضی شلیک می کند و هیچ بارِ ارزشی در باور خود به جز توسعه قلمرو برای جنگیدن ندارد. درست همانند حیوانات وحشی و درنده که برای سه چیز می جنگند و حفظ یا توسعه قلمرو، یکی از آن هاست. کشتن غیر نظامیان از جمله کودکان و زنان برای او نوعی نسل کشی است که چشمه زادوولد آن کشور را بخشکاند. از این که افراد بدون هر نوع دفاع را بکشد بیشتر لذت می برد. از جمعیت مخالف او می کاهد و هنگام کشتن به دردسر نمی افتد. اوج بی وجدانی و اثباتی بر حیوانیت او. خنده مسخره چهره او، گواهی آشکار از خوی حیوانی اوست که از کشتن لذت می برد.

یاد قهرمان اصلی رمان جنایات و مکافات افتادم. بیشتر قاتلان به جز آنانی که مشکلات روانی دارند و قتل های سریالی را رقم می زنند، به عذاب وجدان و ندامت آزاردهنده ای مبتلا می شوند. ظاهرا علاوه بر خوی آزمندی نتانیاهو برای کشورگشایی و یافتن سرزمین های غصب شده بیشتر برای قدرت طلبی و غارت منابع طبیعی و غیرطبیعی کشورهای آسیای غربی، روانی بودن او نیز ثابت می شود. چون حقیقتا از کرده های نامشروع غیرانسانی و غیراخلاقی خود لذتی وافر می برد. در احتمال کشته یا زخمی شدن نتانیاهو، دو ویدئوی اخیر او که با هوش مصنوعی تهیه شده است و در یکی ظاهرا با خونسردی مشغول خوردن قهوه است، حیله و دغل بازی او را بیشتر آشکار می کند. حیف است نام حیوانی بسیار زیبا چون روباه بر روی او گذاشته شود.

ترامپ نیز بیشتر شبیه کودکی است که اسباب بازی های خود را به کسی نمی دهد و از شریک کردن دیگران در داشته های خود پرهیز می کند. ترامپ کودکی خودخواه و لجبازی است که دوست دارد هر جرقه فکری احمقانه برخاسته از ذهنِ بیمارِ نا به هنجارِ خود را عملی سازد و از اصلِ اول اندیشه وانگهی عمل، شدیدا غافل است. ربودن رئیس جمهور ونزوئلا و همسرش از رختخواب در تاریکی شب با یاری عناصر خائن داخلی، چه توجیه سیاسی یا عقلانی دارد؟ من به نفت کشور تو محتاج هستم آن هم برای تأمین مصالح ملت آمریکا!

این دیوانه عاقل، یقین جنگ فعلی را پیش بینی کرده بود که طی آن قیمت نفت افزایش خواهد یافت یا تولید آن متوقف خواهد شد. پس با کمال بی شرمی و با نادیده گرفتن حقوق مدنی آحاد مردم ونزوئلا، این بازی کودکانه را عملی ساخت. سرنوشت رئیس جمهور و همسر این کشور هنوز نامعلوم است. اگر هم کشته شده اند بی خبرم.

یا آزمندی او برای تصرف گرینلند دانمارک که خرید یا تصرف آن ریشه در تاریخ ناکامی آمریکا و عقده گشایی او دارد. در سال 1867 وقتی آمریکا، آلاسکا را از روسیه خرید به فکر افتاد که تمام مناطق شمالی را بخرد، اما کشور دانمارک نفروخت. بعد در سال های 1910 و 1946 نیز پیشنهاد خرید گرینلند را مطرح ساخت و باز با مخالفت دانمارک رو به رو شد. تا این که در سال 2019 و 2025 به صورت دوره ای، ترامپ سعی کرد تا آزمندی خود و کشور آمریکا را دوباره مطرح سازد. این منطقه به خاطر داشتن آب شیرین و همچنین آب شدن یخ های قطب شمال، بسیار حائز اهمیت است. از سویی منطقه ای به شدت استراتژیک است، چون ترامپ با تصرف این منطقه می تواند دریای شمال را کنترل کند.

همچنان که تکرار شد صلاح آزمندان در عدم دیگران است. هر چیز نیست شود تا هستی آنان پاینده باشد. دوست دارم تمامی ایرانیان داخل و خارج زیر یک پرچم، یک سرود، یک مرام و با لایه های خوشایند دموکراسی زندگی کنند.

ظاهرا ترامپ در تاریخ آمریکا، فقط در پی جست و جوی ناکامی های جامه عمل نپوشیده کشور و ملت خود است. چون در مورد جزیره خارک ایران نیز آمریکا چنین ادعایی در گذشته داشته است. احتمالا حمله عراق در 25 اردیبهشت 1367 به جزیره خارک نیز به سفارش آمریکا انجام گرفته است!

چگونه دو ملت آمریکا و اسرائیل اجازه می دهند تا دو دیوانه روانی، صلح و امنیت بسیاری از کشورها را به خطر بیندازند؟

نمی توان قائل شد که آنان مخالفانی برای خود در این دو کشور ندارند، اما این زورگویان مجنون در عصری که به توسعه دانش و فرهنگ ملبس است چگونه به منصه ظهور رسیده اند؟!

چرا با اهرم مخالفت در اشکال گوناگون خصوصا در فضای مجازی، فشار لازم را برای مخالفت یا بازدارندگی این دو دیوانه به عمل نمی آورند؟ می ترسند یا تدابیر سخت امنیتی چنین اجازه ای نمی دهد؟ چرا فشار مخالفت های مردم اروپا و آسیا کارساز نیست؟ یا سردمداران این کشورها موافق جنگ هستند تا این دو دیوانه توسط ایران و لبنان زمین گیر شوند؟ نقطه زنی این دو کشور طی یک سال چندین رهبر سیاسی را به قتل رسانده است، آیا کشتن این دیوانه چهره سیاست جهانی را مباح و زیبا خواهد ساخت و یا فقط مهره ها عوض خواهد شد.

موافق جنگ بودن، فرد را از کدام خصایص انسانی ساقط می کند؟ چرا این افراد قدرتمند هستند یا چنین احساسی دارند؟ افرادی که کشتن مورچه یا سوسک را علیرغم مزاحم بودن، غیرانسانی می دانند چرا و چگونه در کنار جنگ افروزان محکوم به هم زیستی هستند؟! شعله های آتش حاکمان آزمند، سریع السیر و مهارنشدنی است و جنگ ها همیشه قربانیان بسیاری دارند. چگونه کسی می تواند از خاصیت ویرانی و نابودی جنگ، خرسند باشد؟ محیط زیست و حیوانات بسیاری در چرخه اکوسیستم آسیب می بینند و برای برخی از گونه های گیاهی یا حیوانی، پایانی ابدی خواهد بود. سده ها علاقه مندان متخصص و اهل فن بسیاری به مطالعه دلایل انقراض و نابودی دایناسورها و ماموت ها و... پرداخته اند و یقین متوجه نقش و سهم مستقیم و اصلی بشر در نابودی حیات بوده اند.

در یک فیلم، جمله تأمل برانگیزی شنیده بودم که هر دائم در خاطر دارم ؛  سیاست آمریکا چنین است: فکر بزرگ در سر داشته باش و خودت را به احمقی بزن. حال ترامپ احمق کدام فکر بزرگ را پشت حماقت خود پنهان ساخته است؟ تجزیه ایران یا تصرف آن؟ اینجاست که نباید از اهمیت نقش حضور مردم با هر بهانه ای در میادین مهم شهرها و حتی روستاها از اولین روز جنگ تاکنون، غفلت کرد. حکومت به خوبی تشخیص داده است که به جای رفتن به جان پناه و بی روح کردن شهرها، با فاکتور موج زندگی آنان را فراری دهد. ریسک بسیار بزرگی است و خدا را شکر تاکنون به خیر گذشته است. امید آن اتفاق ناگوار در هیچ کجای ایران رخ ندهد. پویش جمعی مردم با هر عنوانی، تحسین برانگیز و سنگری دیگر برای جنگ با دشمن است.

حال به نظر شما، علیرغم تمامی آثار پلشت و نازیبای باقیمانده از جنگ بر تارو پود میهن، هموطن و آثار و ابنیه های تاریخی، منابع و دارایی های ملی باید سنت های نیکوی نیاکان خود را امسال زیر بمباران ها به جا آوریم یا دست نگه داریم تا اگر زنده ماندیم در سال بعد، جشن بگیریم؟

سال های پرهیز از سنت از تعداد انگشتان دست فراتر رفته است و نگران پژمرده و پرپر شدن این امانت نیاکان خود هستم.

بلی ؛ با حضور جنگ، چنین تصوری بی انصافی است اما حقیقت را تا کجا و چگونه پنهان سازیم؟

سوال بدون پاسخ ذهن من این است:

در دو کشور اسرائیل و آمریکا، فقط یک نفر در هر کدام وجود ندارد تا با همت و اراده شخصی خود در خدمت به بشریت، انسانیت و حفظ ارزش های انسانی به ترور این دو دیوانه دست بزنند؟ دریغ از نقطه زنی این جانیان! هر چند نتانیاهو اگر واقعا مرده است خجسته باد این پیروزی. اما اگر چنین است دیوانگان دیگر هنوز پای بند ادامه راه او هستند. مغزهای شست و شو شده ای که مسخ قدرت یک دیوانه شده اند. سرنوشت جنگ و جهان چگونه رقم خواهد خورد؟

امیدوارم که ایران سهم به سزایی در تعیین نتیجه آن داشته باشد و اعتبار شش هزار ساله تاریخ ایران دوباره در منطقه و جهان، احیا شود. به امید پیروزی بر اهریمن.

در پایان می خواهم به تمامی هموطنان خویش سلام کنم. می خواهم برای تک تک ایرانیان، آرزوی سلامتی کنم. می خواهم کلمه ایران را در آسمان و زمین زیبای آن حک کنم. می خواهم دستان تمامی نیروهای دفاعی کشورم را ببوسم. می خواهم شریک غم هر عزیز از دست رفته باشم. اینجا وطن من است. اینجا خاک میهن من است. بعد از مدت ها سخت اشک ریختم. شاید چون معلم هستم برای تمامی دانش آموزان دختر و پسر مینابی مظلوم در زیر آوار آزمندی دشمن از اعماق وجود و با تمام قوا اشک ریختم.

چگونه ممکن است دانش آموزان خردسال ایرانی با موشک های آمریکایی پرپر شوند؟ اما شدند و سازمان ملل به عنوان یک ارگان تشریفاتی فرمالیته یا سازمان یونسکو به عنوان مدعی مهربان تر از وطن، انگار نه انگار. در حالی که یکی از مهم ترین وظایف هر دو سازمان جلوگیری از جنگ است.

برای خائنین به وطن در هر کجای جهان، آرزوی خودتنبیهی و پشیمانی دارم.

دوست دارم تمامی ایرانیان داخل و خارج زیر یک پرچم، یک سرود، یک مرام و با لایه های خوشایند دموکراسی زندگی کنند. ایران برای هر ایرانی باید مقدس باشد.

با آرزوی سلامتی برای تمامی ایرانیان ارزشمند و با آرزوی پیروزی ملت ایران، چهارشنبه سوری و نوروز هر ایرانی خجسته باد.

حداقل با پیام شفاهی یا کتبی خود این دو سنت را پاسداریم تا باقی بمانند و فراموش نشوند. خصوصا کودکان برای انتقال فرهنگ به مشاهده نیاز دارند. در ضمن غفلت ما از خمیرمایه های فرهنگ ایرانی، موجب غارت کشورهای دیگر می شود.

 ترکیه هیچ سالی از عید نوروز سخن نگفته بود اما امسال حین جنگ، کانون توجه رسانه های این کشور گردید.

نگذاریم موارد بیشتری غیر از نان لواش و فرش و شعرا و دانشمندان ایرانی، ارزش های دیگری را غارت کنند. پیروزی در جنگ به همراه حفظ ارزش ها و آداب و رسوم فرهنگی، هر دو به یک اندازه جهت تثبیت استقلال سیاسی و هویت ملی، ضروری است.

اگر زنده ماندم در خدمت همکاران بزرگوار خواهم بود و گر نه بدرود.....