شبکه خبر در دوم فروردین اعلام کرد: بیش از ۹ هزار مدرسه در سراسر کشور برای اسکان فرهنگیان در نظر گرفته شده است!
از جمله کسانی هستم که در این سایت به دلیل منزلت و عزت فرهنگیان، مخالف اسکان نوروزی یا تابستانی آنان در مدارس سراسر کشور بوده و هستم. مدارسی که از اسکان ساده با کمترین و نازل ترین امکانات به رقابت با هتل ها در درجه بندی امکانات قابل دسترس تبدیل شده اند.
هتل مدارسی که رایگان نبوده و مبلغ استفاده از تجهیزات آموزش و پرورش در مدارس موازی با مفهوم ضرب المثل« هر چقدر پول دهی همان قدر آش می خوری » است. نفسِ اسکان فرهنگیان و حتی غیرفرهنگیان راغب در ارزان سرای شبه هتل در ایام نوروزی، جای اما و اگر دارد و علیرغم تصور وزارتخانه مبنی بر ارائه خدمات متناسب با جیب فرهنگیان، یقین معلمان حقیقی مخالف آن هستند، اما مسأله مهم خبر اسکان در 9000 مدرسه سراسر کشور در شرایط جنگی است.
هنوز چهلم دانش آموزان مینابی در مدرسه شجره طیبه با آمار متفاوتی که مابین 165 تا 178 متغیر است، فرا نرسیده است و وزارتخانه با اطمینان از تعطیلی مدارس، قصد دارد مانع تجارت هتل داری آموزش و پرورش نشود.
در وانفسای کمبود معلم که قرین 17 سال همچنان لاینحل باقی مانده است، معلمان و فرهنگیان را یک جا و آن هم با جمع خانواده هر یک، با ترکیب تهدید و ریسک بزرگ در قتلگاه جنگ دشمنانِ اخلاق گریز و انسان ستیز مورد هدف احتمالی قرار دادن، تابع کدام عقلانیت است؟
چرا همانند دیگر عرصه های جنگ که به صورت منطقی و هدف مند هدایت و مدیریت می شود، در این مورد مهم نیز نمی خواهیم عاقبت اندیش باشیم؟ ندامت و پشیمانی فقط یک خطر احتمالی دیگر هیچ سودی نخواهد داشت.
اگر افرادی دل شیر دارند و علیرغم بار سنگین مسئولیت شرایط جنگی، خانواده خود را به اقصا نقاط کشور می برند، نتایج این سفر بر دوش همان خانواده است، اما مسئولیت فرهنگیانی که تعطیلات دو ماهه را فرصتی مناسب برای اسکان در هتل مدارس دارند بر دوش وزیر آموزش و پرورش است. هر چند کسی برای خطاها در کشور ما مؤاخذه نمی شود و با پوشش زیرکانه به وادی فراموشی سپرده می شود.
اگر مدارس تا حد اسکان نوروزی فرهنگیان از امنیت مناسب و کافی برخوردار است، پس چرا آموزش از خواب زمستانی برنمی خیزد؟!
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید