صدای معلم
از حاشیههای خاموشِ شهر
برمیخیزد.
در زمانهای
که احتیاط
لباسِ عقل پوشیده
و ترس
به نامِ مصلحت
تدریس میشود،
این صدا
نه میشورد
نه میگریزد؛
در متنِ قانون
مکث میکند
و سؤال میگذارد.
واژههایش
بیپرچم،
بیهیاهو،
اما آگاهاند؛
میدانند
قدرت
بیش از آنکه
از فریاد بترسد،
از توضیح میهراسد.
صدای معلم
تمرینِ گفتن است
توضیح میهراسد.
صدای معلم
تمرینِ گفتن است
در جامعهای
که عادت کرده
یا اطاعت کند
یا انکار؛
و شاید
یادآوریِ سادهایست
که نقد،
اگر دقیق باشد،
خود
شکلی از مسئولیت است.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
