چاپ کردن این صفحه

علی پورسلیمان/ مدیر گروه صدای معلم

" انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران برگزار شد "

یکی از ارکان مدرسه که متاسفانه با گذشت مدت زمانی قابل توجه از شکل گیری آن هنوز جایگاه واقعی خود را در میان دانش آموزان و ارکان دیگر مدرسه پیدا نکرده است ” شورای دانش آموزی ” است/ فقدان و یا ضعف اثربخشی و کارایی تنها مختص به شورای دانش آموزی نیست و سایر ارکان مدرسه مانند شورای معلمان و... هم وضعیت بهتری ندارند/ به مدیر مدرسه پیشنهاد دادم تا به جای این که " کلاس به کلاس " صندوق انتخابات چرخانده شود که البته روال معمول بسیاری از مدارس است پس از زنگ تفریح دانش آموزان در حیاط جمع کنند و دانش آموزان در مقابل همه دانش آموزان به معرفی خود و برنامه های خویش بپردازند/ متاسفانه در مورد " نظم " و " برقراری آن " در فرهنگ سازمانی مدارس مات نوعی " بدفهمی " و " بد سلیقگی " وجود دارد/ اکثریت مدیران و معاونین مدارس با این پیش فرض ذهنی که آزاد گذاشتن دانش آموزان موجب اختلال در نظم و انضباط در مدرسه می شود و به اصطلاح " روی دانش آموزان را باز می کند " از هر گونه ریسک و یا تغییر روش و یا بازخوانی در روش های سنتی خویش به شدت پرهیز می کنند/ در اکثریت مدارس ما نوعی " نظم پادگانی " وجود دارد با این حال و علی رغم سخت گیری های زیاد هیچ گاه و یا خیلی کم " نظم " و " قانون مندی " و " مسئولیت پذیری " در رفتار جامعه ایرانی نهادینه نشده است/ اکثر معلمان و مدیران ما می خواهند با افکار سنتی و روش های برآمده از آن که متعلق به چند دهه ی پیش است مدارس امروزی را اداره کنند و شاید کلید مهم " خشونت ورزی " افسار گسیخته در مدارس ما ریشه در این مساله داشته باشد/ تصریح کردم که دانش آموزان نباید برای " رای آوردن " به هر ابزاری متوسل شوند که این ریشه " اعتماد " را بین آنان و دیگران خواهد سوزاند/ همه چیز مدرسه شده است تست و کنکور و روزمرگی/ وقتی خود دانش آموزان شورای خودشان را قبول نداشته باشند و آن را مسخره کنند و از عناوینی مانند " کشک و ... " استفاده کنند چرا باید انتظار داشته باشند تا در مدرسه و جامعه " دیده " شوند/ خوشحال بودم که توانسته بودم از کلیشه های مرسوم فاصله بگیرم و دانش آموزان را کمی به " تفکر " ترغیب کنم

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

" وقتی دانش آموزان خودشان را قبول نداشته باشند و یا دست کم بگیرند چگونه  انتظار دارند که دیگران آنان را بپذیرند و یا جایگاهی قائل شوند "

 

حدود  دو دهه از شکل گیری  « شورای دانش آموزی » و تعریف آن به عنوان یکی از ارکان مدرسه می گذرد .

اوایل آبان ماه در هرسال زمان برگزاری انتخابات شورای دانش آموزی است .

یکی از ارکان مدرسه که متاسفانه با گذشت مدت زمانی قابل توجه از شکل گیری آن هنوز جایگاه واقعی خود را در میان دانش آموزان و ارکان دیگر مدرسه پیدا نکرده است ” شورای دانش آموزی ” است .

ایده تشکیل این شورا در زمان آقای خاتمی مطرح و توسط وزیر وقت آقای مظفر جهت اجرا به مدارس ابلاغ گردید .

با این که فلسفه تشکیل این شورا منبعث از روح کلی اجتماع (در آموزه های دولت آقای خاتمی متجلی گردید و عبارت بودند از : ” تمرکز زدایی، جلب مشارکت  ، واگذاری اختیارات ، انعطاف پذیری در برنامه ها “) بوده است اما روند اجرا و گذشت زمان نشان داده است که شورای دانش آموزی هنوز نتوانسته است در جهت جامه عمل پوشیدن به ایده ” مدرسه محوری ” حرکت کند .

اگرچه تاکنون پژوهش و یا کار میدانی صحت این ادعا و یا تئوری را اثبات نکرده است اما مشاهده وضعیت و جایگاه این شورا در اکثر مدارس می تواند برخی از حقایق را روشن نماید .

اهداف تشکیل این شورا چنین بیان شده است :

” به منظور مشارکت دانش آموزان در امور مربوط به مسائل آموزشی- پرورشی- انضباطی و ایجاد ارتباط صحیح و مستقیم بین دانش آموزان و اولیای مدرسه شورای دانش آموزی تشکیل گردیده است.

اهداف تفضیلی این شورا به شرح زیر است:

* تحکیم و تعمیق ارزش ها و باورهای دینی

* ارج نهادن به شخصیت و کرامت دانش آموزان و تقویت خود باوری و اعتماد به نفس در آنان

* استفاده از نقطه نظرات دانش آموزان در امور مختلف مدرسه

* تسهیل در حسن اجرای برنامه های آموزشی و پرورشی و امور اجرایی مدارس از طریق واگذاری مسئولیت به آنان

* زمینه سازی برای آموزش و ارتقاء سطح فرهنگی - اجتماعی و سیاسی دانش آموزان برای حضور بهتر و موثرتر آنان در همه عرصه های اجتماعی

* توسعه قدرت تصمیم گیری و بهبود نظام آن از طریق مشارکت دانش آموزان

* ایجاد بستر مناسب جهت تعامل فکر و اندیشه و نظرات دانش آموزان با مسئولین در فرایند آموزش و پرورش

در اکثریت مدارس ما نوعی " نظم پادگانی " وجود دارد با این حال و علی رغم سخت گیری های زیاد هیچ گاه و یا خیلی کم " نظم " و " قانون مندی " و " مسئولیت پذیری " در رفتار جامعه ایرانی نهادینه نشده است  البته فقدان و یا ضعف اثربخشی و کارایی تنها مختص به شورای دانش آموزی نیست و سایر ارکان مدرسه مانند شورای معلمان و... هم وضعیت بهتری ندارند .

تاکنون از بسیاری از دانش آموزان در کلاس هایم در مورد " مجلس دانش آموزی " پرسش کرده ام اما می توان گفت اکثریت قریب به اتفاق دانش آموزان اساسا از وجود چنین نهادی در آموزش و پرورش بی خبرند !

آن ها اصولا نمی دانند که مجلس دانش آموزی برخاسته از همین شوراهای دانش آموزی است که در مدارس برگزار می شود و البته بسیاری از مدیران و کادر مدارس هم در این زمینه اطلاع رسانی نمی کنند شاید خودشان هم اطلاعاتی در این زمینه نداشته باشند !

دیروز در « هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران " انتخابات شورای دانش آموزی برگزار گردید .

به مدیر مدرسه پیشنهاد دادم تا به جای این که " کلاس به کلاس " صندوق انتخابات چرخانده شود که البته روال معمول بسیاری از مدارس است پس از زنگ تفریح دانش آموزان  را در حیاط جمع کنند و دانش آموزان در مقابل همه دانش آموزان به معرفی خود و برنامه های خویش بپردازند .

متاسفانه در مورد " نظم " و " برقراری آن " در فرهنگ سازمانی مدارس مات نوعی " بدفهمی " و " بد سلیقگی " وجود دارد .

اکثریت مدیران و معاونین مدارس با این پیش فرض ذهنی که آزاد گذاشتن دانش آموزان موجب اختلال در نظم و انضباط در مدرسه می شود و به اصطلاح " روی دانش آموزان را باز می کند " از هر گونه ریسک و یا تغییر روش و یا بازخوانی در روش های سنتی خویش به شدت پرهیز می کنند .

در واقع می توان گفت در اکثریت مدارس ما نوعی " نظم پادگانی " وجود دارد با این حال و علی رغم سخت گیری های زیاد هیچ گاه و یا خیلی کم " نظم " و " قانون مندی " و " مسئولیت پذیری " در رفتار جامعه ایرانی نهادینه نشده است !

« جلال مولودی » مدیر هنرستان با این پیشنهاد موافقت کرد .

« انعطاف » یکی از مهم ترین آیتم ها برای " تغییر " است .

می توان گفت که اصولا جامعه ما انعطاف پذیری و نیز مهارت گوش کردن و گفت و گو در آن بسیار ضعیف است .

اکثر معلمان و مدیران ما می خواهند با افکار سنتی و روش های برآمده از آن که متعلق به چند دهه ی پیش است مدارس امروزی را اداره کنند و شاید کلید مهم " خشونت ورزی " افسار گسیخته در مدارس ما ریشه در این مساله داشته باشد .

دانش آموزان به صف شدند و کسانی که کاندید بودند در برابر آنان ایستادند .

قبل از رای گیری از من دعوت شد که در مورد این انتخابات برای دانش آموزان صحبت کنم و من هم با اشتیاق پذیرفتم .

در ابتدا برای دانش آموزان در مورد تاریخچه تشکیل شورای دانش آموزی و ساختار مجلس دانش آموزی توضیح دادم .

از اختیارات شورای دانش آموزی و ارتباط آن با سایر ارکان مدرسه گفتم .

اشاره کردم که من تمام تبلیغات و وعده های آن ها را که بر تابلو و دیوارها چسبانده اند مطالعه کرده ام .

اما چرا دانش آموزان به خود زحمت نداده اند تا جست و جویی در مورد حوزه اختیارات و نیز تکالیف این شورا داشته باشند و سطح خواسته ها و مطالبات آنان بسیار پایین  بوده است .

تاکید کردم اگر دانش آموزان می خواهند در مدرسه و سایر ارکان و نزد مسئولان دیده شوند باید نوع و سطح مطالبات را عوض کنند .

وقتی دانش آموزان خودشان را قبول نداشته باشند و یا دست کم بگیرند چگونه  انتظار دارند که من " معلم " آن ها را جدی گرفته و شخصیت و هویتی مستقل برای آنان قائل باشم ؟

تصریح کردم که دانش آموزان نباید برای " رای آوردن " به هر ابزاری متوسل شوند که این ریشه " اعتماد " را بین آنان و دیگران خواهد سوزاند .

در بخشی از وظایف این شورا به کارهایی مانند انتشار " نشریه " اشاره کردم و به تجارب دانش آموزی خود اشاره کردم .

گفتم سابقا دانش آموزان روزنامه دیواری کار می کردند ، نشریه داخلی مدرسه بود و در آن صحبت های دانش آموزان و معلمان و سایر کادر منعکس می شد ..

اما الان دیگر از این کارها خبری نیست !

همه چیز مدرسه شده است تست و کنکور و روزمرگی .

شورای دانش آموزی و نظایر آن می تواند محلی برای گفت و گو ، تفکر انتقادی ، تحمل یکدیگر و تمرین نهادسازی مدنی و دموکراسی باشد و این الگو قابل تعمیم به جامعه و  الگوی بزرگسالان باشد .

چرا باید مجلس دانش آموزی را کسی نشناسد ؟

وقتی خود دانش آموزان شورای خودشان را قبول نداشته باشند و آن را مسخره کنند و از عناوینی مانند " کشک و ... " استفاده کنند چرا باید انتظار داشته باشند تا در مدرسه و جامعه " دیده " شوند ؟

حس می کردم که دانش آموزان با دقت گوش می دهند و حرف های مرا تجزیه و تحلیل می کنند و از آن شیطنت های مرسوم در سر صف خبری نبود !

مدیر مدرسه نیز توضیحاتی در مورد این شورا داد و البته تاکید کرد که ما در مدرسه " نشریه " ایجاد کردیم اما خود دانش آموزان آن را به تعطیلی کشاندند !

پس از آن دانش آموزان کاندید شورا به معرفی خود پرداختند .

در چهره آنان نوعی اعتماد به نفس و جدیت را می شد مشاهده کرد .

سپردن تریبون به دست دانش آموزان می تواند بسیاری از مشکلات مدرسه را با کم ترین هزینه و عوارض حل کند و نوعی اعتماد متقابل بین معلمان و دانش آموزان ایجاد کند .

خوشحال بودم که توانسته بودم از کلیشه های مرسوم فاصله بگیرم و دانش آموزان را کمی به " تفکر " ترغیب کنم .

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

انتخابات شورای دانش آموزی در هنرستان کار و دانش شهید باهنر منطقه 9 تهران

پنج شنبه, 03 آبان 1396 16:39 خوانده شده: 3353 دفعه

در همین زمینه بخوانید: