مشکل فقط ساختار سیاسی نیست؛
ذهنیتهایی است که در سالها زیستن زیر ترس و بیعدالتی در ما شکل گرفته است.
ما از قدرت میترسیم و سکوت میکنیم؛
در جوامع دموکراتیک، مردم قدرتمند را بیهراس نقد میکنند و خود نیز نقد را میپذیرند.
ما تفاوتها را به سخره میگیریم و «دیگری» را طرد میکنیم؛
در آن جوامع، انسانها فارغ از قومیت، مذهب یا موقعیت، برابر دیده میشوند.
ما رابطه را بر قانون ترجیح میدهیم و بقای فردی را مقدم میداریم؛
در آنجا قانون بر رابطه میچربد و منافع جمع بر منافع فردی اولویت دارد.
ما نقد را توهین میپنداریم و مخالف را دشمن میبینیم؛
در آنجا گفتوگو عادت است و مخالفت بخشی از زندگی سیاسی.
ما منتظر نجات از بیرون میمانیم؛
در آن جا شهروندان تغییر را از درون جامعه آغاز میکنند.
تغییر این الگوها آسان نیست؛
اما دموکراسی با همین تغییرات در رفتار روزمره، و از داخل خانه با همسر و فرزندان، در محیط کار با همکاران و در هر ارتباطی که با دیگران برقرار می کنیم آغاز میشود.
دموکراسی هدیه نیست؛
تمرین است.
@essarat
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
