فیلم فراموش نشدنی « باشو غریبه ای کوچک » اثر شادروان بهرام بیضایی را خیلی ها دیده اند. در یکی از سکانس های فیلم ، بعد از این که تقدیرِ خشن و بی رحم جنگ پسرکی آواره و در به در و جدا مانده از پدر و مادر به نام « باشو » را از جنوب کشور به روستایی خوش آب و هوا و دور از نکبت جنگ در شمال می کشاند ؛ کارگردان با خَلق صحنه دراماتیک و دیالوگی تکان دهنده ، رویارویی پسرک غریب با هم سن و سالانش را آن چنان هنرمندانه به تصویر می کشد؛ در حدی که پیام اصلی فیلم درهمین سکانس به بیننده منتقل می شود .
ماجرا از این قرار است که هم سن و سالانِ باشوی غریب در روستایی که در طول این سفرِ ناخواسته ی اتفاقی به آن جا رسیده بنا به طبیعت کودکی ، وقتی لباس های گرد و غبار گرفته و چهره گندمگون او را می بینند؛ بی خبر از آن چه بر این تازه وارد ناخوانده گذشته ، در سرگرمی کودکانه دور او را گرفته و با به سخره گرفتن سر و وضع او ، دسته جمعی او را کتک می زنند .
« باشو » ی غریب با چهره ای خسته و غمگین و درمانده در حالی که با هیچ وسیله ای نمی تواند وضعیت خود را برای هم سن وسالان خود توضیح دهد ؛ ناگهان چشمش به کتاب درسی ای می افتد که روی زمین افتاده و شبیه کتاب درسی خودش است.
او که گویی زبان مشترک خود با همسن و سالان ناشناس خود را پیدا کرده ؛ کتاب را بر می دارد و با صدای خسته و بغض در گلو گرفته هق هق کنان همه توان خود را به کار می گیرد و چنین می خواند :
« ایران سرزمین ماست . ما از یک آب و خاک هستیم . ما فرزندان ایران هستیم.... و بعد کتاب را به صورتش می چسباند و هق هق گریه می کند » .
و در ادامه به همت یک بانوی مهربان روستایی که اتفاقا همسر او هم در جبهه می باشد و خانواده او هم به نوعی تحت تاثیر جنگ می باشد او را مثل یک فرزند خوانده در کنار دو فرزند خود به خانه می برد و بقیه داستان جذاب فیلم را رقم می زند...
این روزها به دنبال تجاوز وحشیانه دشمن به میهن عزیزمان ؛ استان های جنوبی کشور دوباره در خط مقدم تجاوز قرار گرفته و به تبع آن هموطنان خونگرم ساکن این مناطق گرفتار شر شروری شده اند که بر خلاف صدام از امکانات مالی و تکنولوژیکی و نفوذ بین المللی به مراتب بیشتری نیز برخوردار است .
در این تجاوز ناجوانمردانه و نابرابر که خطه جنوب کشور از خوزستان تا سیستان و بلوچستان ( غرب تا شرق ) را تحت تاثیر قرار داده ؛ در کنار تخریب جاده ها و زیرساخت های حیاتی کشور فجایع تکان دهنده ای مثل حمله ددمنشانه به مدرسه کودکان معصوم میناب و یا تخریب و انهدام غمگنانه آسایشگاه سربازان در سیستان نیز دیده می شود و در یک تکرار تلخ تاریخ ، عفریت کریه المنظر جنگ یک بار دیگر آثار ناخوشایند خود را بر زندگی مردم خونگرم و صبور جنوب کشور تحمیل می کند و حتما پرسشی به ذهن هموطنان جنوبی خطور می کند مبنی بر این که آیا نمی شد ضمن حفظ عزت نفس و کرامت ملی از بروز این جنگ جلوگیری کرد تا این فجایع اتفاق نیفتد؟
پاسخ این پرسش به لحاظ پیچیدگی های سیاسی و چند وجهی بودن ماهیت جنگ اصلا راحت نیست و قطعا مسئولین و متخصصین و استراتژیست های کشور ، در فضای آرام بعد از جنگ ، تحلیلی دقیق و کارشناسانه ارائه خواهند داد تا به عنوان تجربه در اختیار نسل بعد قرار گیرد. اما آنچه در حال حاضر بسیار مهم است حفظ وحدت ملی و کمک معنوی و مادی و باز بودن آغوش مردم سایر شهرها و روستاهای کشور بر روی مردم و ساکنین این مناطق است.
یادمان باشد که کلیه طرح های بزرگ عمرانی و صنعتی در کشور از ساخت و ساز شهرها و راه های ارتباطی تا کارخانجات و صنایع بزرگ و در کل هر خشتی که در 120 سال اخیر روی خشتی گذاشته شده ، به نوعی وابسته به برکت منابع نفت و گاز خوزستان است و هر آنچه به کشور وارد و یا از کشور صادر می شود از طریق بنادر و جزایر جنوب از خرمشهر تا چابهار و به همت ایرانیان خونگرم ساکن و شاغلین مناطق است و اگر بگوییم عمده داشته های ایران امروز مرهون سواحل و بنادر و جزایر خلیج فارس و دریای عمان و ساکنان صبور و خونگرم این مناطق است گزاف نگفته ایم .
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
