«ن وَالْقَلَمِ وَ مَا يَسْطُرُونَ»
سوگند به قلم و آنچه مینگارد...»
چهاردهم تیرماه، روز قلم، تنها بزرگداشت نویسندگان و اهل قلم نیست؛ فرصتی است برای تأمل در نسبت «اندیشه» و «ابزار». نسبتی که امروز، با ظهور هوش مصنوعی، بیش از هر زمان دیگری موضوع گفتوگو و گاه سوءبرداشت شده است.
تاریخ تمدن بشر، تاریخ تکامل ابزارهاست. هیچ فن آوری بزرگی نبوده که در آغاز با تردید و هراس روبهرو نشده باشد. روزگاری ماشین چاپ را تهدیدی برای حافظه، ماشینحساب را عامل تنبلی ذهن، رایانه و اینترنت را دشمن تفکر و تلفن همراه را عامل گسست روابط انسانی میدانستند. هوش مصنوعی پایان قلم نیست؛ آغاز بلوغی تازه برای قلم است.
در دوره کارورزی و تمرین دبیری، در دبیرستان نامدار البرز تهران، در کنار یکی از دبیران برجسته ریاضی آموزش دیدم. او محاسبات و ضرب ذهنی را بر استفاده از ماشینحساب ترجیح میداد. همین نگاه را بعدها با خود به دبیرستان شریعتی زنجان بردم و آموزش محاسبات ذهنی را با جدیت دنبال کردم. اما سالها بعد، در دوران همهگیری کرونا، هنگامی که مدیریت دبیرستان شهیدستان کرج را بر عهده داشتم، پیش از راهاندازی رسمی شبکه «شاد»، کلاسهای مجازی را با استفاده از تلگرام آغاز کردیم. آن تجربه به من آموخت که فن آوری، اگر درست فهمیده و درست به کار گرفته شود، نه رقیب آموزش، بلکه یار آن است.
امروز هوش مصنوعی در همان جایگاهی ایستاده است که دیروز ماشینحساب ایستاده بود؛ ابزاری که هنوز بیش از آن که شناخته شود، درباره آن داوری میشود.
دوست فرهیختهام، ابراهیم فیضآبادی، در یادداشت «باز هم ما و هوش مصنوعی» به نکتهای بنیادین اشاره میکند: هوش مصنوعی از دادههای انسانی میآموزد. اما مگر انسان جز از رهگذر آموختن از دیگران به اندیشه میرسد؟ تمدن، حاصل گفتوگوی نسلهاست و هر اندیشه نو، بر شانه اندیشهای پیشین ایستاده است. هوش مصنوعی نیز دادهها را تحلیل و ترکیب میکند؛ اما این انسان است که به آنها معنا میبخشد، مقصد را برمیگزیند و مسئولیت انتخاب را میپذیرد.
برخی نگراناند که هوش مصنوعی، انسانها را هم شکل و هم فکر کند؛ اما تاریخ خلاف آن را نشان میدهد. میلیونها نفر از منابع مشترک آموختهاند، اما هر یک جهان را از دریچه تجربه، فرهنگ و زیست خود دیدهاند. تفاوت انسانها نه در ابزار، بلکه در شیوه مواجهه آنان با جهان است.
از همین رو، شاید به جای «ترس از هوش مصنوعی»، باید از «شیوه بهرهگیری از هوش مصنوعی» سخن گفت. همانگونه که ماشین حساب جای ریاضی دان را نگرفت و رایانه جای پژوهش گر را اشغال نکرد، هوش مصنوعی نیز جای اندیشه انسانی را نخواهد گرفت؛ بلکه اگر درست هدایت شود، توان اندیشیدن و آفرینش را گسترش خواهد داد.
در این میان، روز قلم معنایی دوچندان پیدا میکند. اگر هوش مصنوعی نماد شتاب فن آوری است، قلم نماد مسئولیت است. در روزگاری که تولید متن آسانتر از همیشه شده، بیش از هر زمان دیگری به نویسندگانی نیاز داریم که میان حقیقت و تحریف، دانش و هیاهو مرزی روشن ترسیم کنند.
اجازه دهید اعترافی صادقانه داشته باشم :
پس از نزدیک به چهار دهه روزنامهنگاری و همکاری با روزنامهها و رسانههای سراسری و منطقهای، امروز هرگاه برخی از نوشتههای گذشته خود را با یاری هوش مصنوعی بازخوانی میکنم، کاستیهای زبانی، ساختاری و گاه استدلالی آنها را بهتر میبینم؛ کاستیهایی که روزی از چشمم پنهان مانده بود. این، ستایش ماشین نیست؛ ستایش آموختن است.
به باور من، هوش مصنوعی پایان قلم نیست؛ آغاز بلوغی تازه برای قلم است. قلمی که تجربه انسانی، وجدان اخلاقی و قدرت داوری را با امکانات فن آوری پیوند میزند، نهتنها تضعیف نمیشود، بلکه اثرگذارتر خواهد شد.
چهاردهم تیرماه، روز قلم، بر همه آنان که قلم خویش را امانتدار حقیقت، عدالت، آزادی و کرامت انسان میدانند، مبارک باد.
اگر قلم، میراث بزرگ تمدن بشری است، هوش مصنوعی تازهترین ابزار این میراث است. آینده را نه هوشمندترین ماشینها، بلکه انسانهایی خواهند نوشت که اندیشه را با اخلاق و فناوری را با مسئولیت درهم میآمیزند.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
