این روزها واژه «جهاد» بیش از آنکه در میدان عمل سنجیده شود، در تیترها و گزارشهای رسانهای تکرار میشود. اما جهاد، در منطق دینی و فرهنگی ما، مفهومی روشن دارد. واژه «جهاد» از ریشه «ج-ه-د» به معنای کوشش، مجاهدت و فعالیت مستمر در عرصههای گوناگون برای رضای خدا و در مسیر رفع نیاز واقعی مردم است؛ نه برای تولید تصویر، عدد و روایتهای خوشخوان.
وقتی از «بهسازی و شادابسازی» دهها هزار کلاس درس سخن گفته میشود، پرسش کارشناسان نوسازی مدارس ساده اما اساسی است:
این اقدامات بر اساس چه شاخصهای فنی، با چه سطحی از ایمنی، و با چه تضمینی برای دوام و پایداری انجام شده است؟
اجتهاد کارشناسان نوسازی مدارس—آنهایی که سالها با فرسودگی سازه، ناایمنی فضاها، و مخاطرات واقعی جانِ دانشآموزان سر و کار داشتهاند— به آنها آموخته است که کار فنی با «روایت رسانهای» سنجیده نمیشود. اجتهاد در این حوزه یعنی توان تشخیص کیفیت واقعی از نمایش، و تفکیک خدمت ماندگار از اقدام مقطعی و تبلیغی.
در قوانین و مقررات عمومی کشور نیز این اصل روشن است که:
دستگاههای اجرایی موظف به شفافیت، پاسخ گویی، انتشار مستندات قابل راستیآزمایی، و پرهیز از رفتارهای نمایشی در ارائه عملکرد خود هستند. بر همین مبنا، هر اقدام گستردهای - از شادابسازی گرفته تا بهسازی- باید بر پایه گزارشهای فنی، شاخصهای استاندارد، و اطلاعات کامل و قابل دسترس سنجیده شود، نه صرفاً بر اساس عددسازی یا تولید تصاویر رسانهای.
اقدامات اجرایی، اگر قرار باشد «جهاد» نام بگیرند، باید همراه با راستیآزمایی، شفافیت، و اثر ماندگار باشند؛ معیاری که در اجتهاد فنی کارشناسان نوسازی مدارس ملاک قضاوت است، نه تیتر و تصویر.
جهاد، اگر برای رضای خدا باشد، در نتیجهاش دیده میشود: در ایمنی کلاس، در استاندارد سازه، و در آرامش خیال خانوادهها.
و اجتهاد ما میگوید هر آنچه از این معیارها فاصله بگیرد، هرچند پررنگ در رسانه، نمیتواند به نام جهاد تأیید شود.
بادا که خداوند ما را در مسیر جهاد همراه با اجتهاد قرار بدهد.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
