در میانهی قرن نوزدهم میلادی در آمریکا، زنی سیاهپوست به اسم هریت تابمن که خود از چنگال بردگی رها شده بود، با ایجاد شبکهای مخفی و زیرزمینی، به فراری دادن بردهها کمک میکرد. بدیهی است که این کار متضمن عملیاتی بسیار خطرناک و پر استرس بود. در صورت گرفتاری یا لو رفتن، شخص یا اشخاص خاطی بدون تردید اعدام میشدند.
مدتها بعد وقتی از خانم تابمن پرسیدند دشوارترین بخش این کار پرخطر چه بود؟ پاسخی داد که عمیقاً تأملبرانگیز است:
«سختترین بخش کار، باوراندن این جمله به بردهها بود که: تو دیگر برده نیستی»!
این پاسخ تکان دهنده، ما را با پدیدهای بنیادین روبهرو میکند:
خودانگاره.
بردهها اغلب مانع عملی برای آزادی نداشتند؛ آنچه آنان را در بند نگه میداشت، تصویر درونی بود که از خود داشتند: خودانگارهی یک برده.
خودانگاره چیست؟
خودانگاره یا خودپنداره (Self-image) تصویری است که هر فرد از خود دارد. هر انسان، در لایههای نیمهآگاه ذهنش، دانسته یا ندانسته، تصویری از توانایی، جایگاه، حقوق، ارزشمندی و شایستگی خود حمل میکند.
یک نکتهی مهم اینجاست که خودانگاره صرفاً یک تصویر ایستا نیست بلکه ترکیبی است از احساسها، خاطرهها، تجربهها و بارهای عاطفی گاه بسیار عمیق و قدرتمند. از همین روست که خودانگاره هر یک از ما نقشی تعیینکننده در رفتارها، روابط و تصمیمگیریهایمان ایفا میکند.
خودانگاره چگونه شکل میگیرد؟
خودانگاره ما حاصل برهمکنش عوامل گوناگون است، از جمله: تجربیات کودکیمان، رفتار اطرافیان با ما، رویدادهای زندگی، زمینههای زیستی، و باورهای فرهنگی و اجتماعی رایج در محیطمان.
کودکی که در محیطی خشن و سرکوبگر رشد میکند، بیشتر در معرض شکلگیری خودانگارهای ناتوان یا خودسانسورگر است. در مقابل، فردی که در فضایی همراه با احترام و توجه رشد یافته، معمولاً از احساس ارزشمندی و اعتمادبهنفس بالایی برخوردار است.
در جوامع مردسالار، بسیاری از زنان به طور ناخودآگاه نقش برتر مردان را میپذیرند و مطابق آن عمل میکنند. در حالیکه در جوامع برابر، احساس مساوات تقویت میشود و در شیوهی فکر و رفتار افراد بازتاب مییابد.
آثار خودانگاره ناسالم
بسیاری از الگوهای ناکارآمد در زندگی، ریشه در خودانگاره دارند، از جمله:
- سبک زندگی منفعل و کمانرژی
- ترس و احساس ناتوانی در روابط
- وابستگیهای ناسالم
- پذیرش نقش قربانی
_ تلاش افراطی برای جلب رضایت دیگران
در مقابل، ویژگی هایی مانند:
اعتماد به نفس ارتباطی، مرزبندی سالم، احساس توانمندی، مسئولیت پذیری و زندگی پویا، از خودانگارهای سالم و پرورش یافته سرچشمه میگیرند.
آیا میتوان خودانگاره را تغییر داد؟ بردهها اغلب مانع عملی برای آزادی نداشتند؛ آنچه آنان را در بند نگه میداشت، تصویر درونی بود که از خود داشتند: خودانگارهی یک برده.
پاسخ کوتاه: بله، اما نه با یک تغییر سطحی، بلکه با یک بازسازی عمیق. بسته به شرایط هر فرد، مسیر بازسازی متفاوت است، اما بهطور کلی، شامل موارد زیر میشود:
* رواندرمانی (بهویژه شناختدرمانی و طرحوارهدرمانی)
* افزایش خودآگاهی و مهارتهای ذهنی - رفتاری
* روانکاوی و کاوش در تجربیات کودکی و زخمهای هیجانی
در موارد لازم، دارودرمانی
در کنار اینها، تغییر محیط ناسالم، خروج از روابط مخرب، و اصلاح سبک زندگی نیز نقش تعیینکننده دارند، بهویژه اگر با همراهی یک درمانگر آگاه انجام شوند.
سخن آخر
در مسائل عاطفی و روان شناختی ؛ یک عامل مهم ، دانش و آگاهی خود فرد است.
شناخت ساختار ذهن، آشنایی با سازوکارهای روان، آسیبشناسی رفتاری و عاطفی، و خودشناسی و خودآگاهی باید در مرکز تلاش برای بهبود و تغییر قرار گیرد. نمیتوان به شکل منفعل و ایستا، خود را به درمانگر سپرد و انتظار تحول یکسویه داشت.
تحول واقعی، مشارکتی است میان آگاهی، تلاش فردی، و حمایت تخصصی.
t.me/sasanhabibvand
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
