صدای معلم سایت اخبار آموزش و پروش معلمان فرهنگیان

حمزه علی نصیری/ همکار گروه صدای معلم

وقتی لباس فرم مدرسه هم مسئله می‌شود : انواع تفاوت‌ها و تبعیض ها و نابرابری ها در جامعه ما با نظم تحمیلی ما کاهش پیدا نمی کند! بگذاریم دانش آموزان به دور از ریا و تظاهر در مدرسه زندگی کنند ...

آسیب چنین وضعیتی فقط اتلاف وقت نیست بلکه بدتر از آن، تقلیل انتظار اولیاء از متن برنامه‌های آموزشی به حاشیه و تنزل انتظارات آنان از اصول به فرعیات است!، تقلیل تمنای مردم تا حد تقاضای یک پیراهن و شلوار و مانتو از مدرسه است!، نمایش علنی و عملی تسامح و تساهل در انجام مسئولیت و رواج بی انضباطی و بی نظمی و سهل انگاری در انجام تعهدات اجتماعی است!، بی اعتنایی به حرمت آدمها و تحقیر و تحمیق آنها در پشت درهای بسته است!، توهین به شعور مردم با تحمیل یک تکلیف مسخره و غیرضرور است!، کشت نهال بدبینی در وجود آدمها با بدعهدی و بدرفتاری و سوءمدیریت است!... و درد این است که وضع جامعه در مقیاس وسیعتری نیز بر همین منوال است/ چیزی به نام صف و انتظار نوبت وجود ندارد/ دانش‌آموزان همه چیز را در مدرسه یاد می‌گیرند و با خود کتاب و دفتر به منزل حمل نمی‌کنند/ دلیل چهارمی هم وجود دارد که طرفداران لباس فرم مدرسه را به تحمیل تصمیم شان به خانواده‌ها مصمم تر می کند اما کسی آن را بر زبان نمی‌آورد؛ دریافت پورسانت از خیاط یا دلال برای تأمین بخشی از مخارج مدرسه/ تظاهر به یکسان سازی آنها آنهم از طریق پوشش ظاهری نه فقط به همگونی شیوه‌های زندگی آنها نخواهد انجامید و از میزان تفاوتها کم نخواهد کرد و شکاف بین فقیر و غنی را پر نخواهد کرد، بلکه ریا و تظاهر به همگونی را در درون آنها نهادینه خواهد نمود/ باید بکوشیم به آنها بیاموزیم که با وجود تمام تفاوتهای موجود، در کنار هم و باهم زندگی کنند. باهم سازگار باشند و به هم کمک کنند و به صلح و دوستی و آرامش بیندیشند نه اینکه تفاوت ها را با پوشاندن لباس همرنگ، کتمان و پنهان کنیم و بعد از ورود به اجتماع ببینند همه چیز دروغ بوده است/ اینکه ما بخواهیم با اجرای طرح پوشش همرنگ، و به قیمت آزردن دانش‌آموزان مان وانمود کنیم که دانش‌آموزان فرمانبردار و مدرسه منظم داریم و به آن دلخوش باشیم، بسی غیرمنصفانه است/ تحمیل رنگ و فرم لباس به دانش‌آموزان با این انگیزه، به معنی سرپوش گذاشتن بر ناکارآمدی سیستمی است که نتوانسته است ابزارهای آموزشی و تربیتی مناسب تری را برای هدایت و رهبری دانش‌آموزان خود تدارک ببیند/ اجبار کودکان و نوجوانان به پوشیدن لباس مورد نظر مدرسه، یکی از مصادیق بارز سلب آزادی و حق انتخاب و اختیار از آنان است/ اگر نمی توانیم محیط آموزشی غنی و محتوای درسی کارساز برای شان فراهم کنیم، چه خوب است که حداقل آنها را در انتخاب لباس مناسب خود آزاد بگذاریم و به استتار تفاوتها و نابرابری ها با لفافه لباس همرنگ نپردازیم...


 عوارض و پیامدهای لباس فرم دانش آموزان در مدرسه ۱. در شهریورماه ۹۶، چهار بار برای گرفتن لباس فرم، به مدرسه رفته بودیم و هر بار بعد از ساعت‌ها انتظار، دست خالی برگشته بودیم! شهریور رو به پایان بود و ظاهراً تعداد کسانی که موفق به دریافت لباس فرم نشده بودند، کم نبود. لذا اعلام شد؛ "کسانی که موفق به گرفتن لباس نشده اند، روز پنجشنبه ۶ مهر در مدرسه حضور یابند و لباس فرزندشان را تحویل بگیرند."

پنجشنبه ششم مهرماه، پدران و مادران و فرزندان، یکی پس از دیگری در مقابل ساختمان مدرسه حاضر شدند اما از خیاط و دلال و مدیر، خبری نشد! آنها بازهم دست خالی برگشتند!

شنبه هشتم مهرماه، این اطلاعیه بر در و دیوار مدرسه دیده می شد؛ "تحویل مانتو برای دانش‌آموزانی که هنوز مانتو نگرفته اند پنجشنبه ۹۳/۷/۱۳". لازم به ذکر است که مدرسه، دو نوبته است و نوبت صبح، پسرانه و نوبت ظهر دخترانه می‌باشد و با توجه به مشترک بودن خیاط، اطلاعیه مزبور می توانست اطلاعیه‌ای برای پسران هم باشد. البته اعلان شفاهی مسئولین مدرسه هم مؤید همان اطلاعیه بود.
پنجشنبه سیزدهم مهرماه بار دیگر و برای ششمین بار، صرفاً برای دریافت لباس فرم، با پسرم راهی مدرسه می‌شویم. قبل از اینکه به مدرسه برسیم تصور می کنم که این بار اوضاع، آرامتر و سر خیاط خلوت تر خواهد بود. اما وضعیت بدتر از دفعات قبل است! اولیاء به همراه فرزندان دانش آموز و حتی بعضی از آنها با کودکان خردسال و شیرخوارشان برای دریافت لباس فرم، در حیاط مدرسه حاضرند.
تجمع زن و مرد و کودک و خردسال در گوشه و کنار حیاط و ازدحام  آنها در روی پله ها و سکوی ورودی مدرسه، خبر از بسته بودن درب ورودی سالن و اوضاع وخیم داخل سالن و کلاسها دارد و می‌توان حدس زد که داخل نیز مثل حیاط غلغله است!
کسانی که قبل از ما در محل حاضر شده اند، شماره‌ای در دست دارند که به معنی نوبت ورودشان به داخل سالن است. راه خود را از میان زنان و مردان و کودکان به سختی و با خجالت باز می کنم تا از مرد جوانی که در میانه لنگه نیمه باز درب ایستاده و راه مردم را سد کرده است، شماره بگیرم. دستم به سختی به دستش می‌رسد و کاغذ کوچکی در دستم قرار می‌گیرد؛ شماره ام ۱۴۹ است. وقتی از مدت زمان انتظار می پرسم، یکی با لحن آمیخته به شوخی می‌گوید: "تقریباً دو ساعت ، صبور باش!" و متوجه می‌شوم که تازه شماره ۲۴ به داخل سالن راه داده شده است. با پسرم در گوشه ای از حیاط به انتظار می‌نشینم.

عوارض و پیامدهای لباس فرم دانش آموزان در مدرسه

انتظار ما از ساعت ۹:۳۰ تا ۱۰:۵۴ به طول می‌انجامد و بالاخره بعد از یک و نیم ساعت انتظار، شماره ۱۴۹ خوانده می‌شود و ما اذن ورود پیدا می‌کنیم. در حین ورود به داخل سالن، مسئول نوبت دهی هنوز هم به تازه رسیده ها شماره می دهد. آخرین شماره‌ای که من می‌بینم، ۲۲۷ است! افراد دیگری نیز یکی پس از دیگری از راه می‌رسند و معلوم است که کار بعضی ها تا پاسی از بعد از ظهر به طول خواهد انجامید.
مشکل دیگر این است که در بسیاری از ارتفاعات شمالی کشور برف زود هنگام آمده و سوز و سرمایش به آنجا نیز رسیده است (پنجشنبه ۱۳ مهر). کودکان خردسال و طفلان شیرخوار در کالسکه های شان تاب سرما را نیاورده و به آغوش مادران چسبیده اند! پدری را می‌بینم که فرزندش از سرما می‌لرزد و از مسئول نوبت دهی که در میانه لنگه نیمه باز در، نقش دربان را نیز ایفا می‌کند، خواهش میکند که اجازه دهد در داخل سالن بنشینند تا نوبت شان برسد اما او اجازه نمی‌دهد !
تحمیل رنگ و فرم لباس به دانش‌آموزان با این انگیزه، به معنی سرپوش گذاشتن بر ناکارآمدی سیستمی است که نتوانسته است ابزارهای آموزشی و تربیتی مناسب تری را برای هدایت و رهبری دانش‌آموزان خود تدارک ببیند  نکته قابل تأمل این است که در آن صفهای بی نظم و پر ازدحام و بی حاصل، صدها و بلکه هزاران نفر ساعت، وقت تلف می‌شود اما کسی به این وقت کُش سر سوزنی حساس نیست!

ولی آسیب چنین وضعیتی فقط اتلاف وقت نیست بلکه بدتر از آن، تقلیل انتظار اولیاء از متن برنامه‌های آموزشی به حاشیه و تنزل انتظارات آنان از اصول به فرعیات است!، تقلیل تمنای مردم تا حد تقاضای یک پیراهن و شلوار و مانتو از مدرسه است!، نمایش علنی و عملی تسامح و تساهل در انجام مسئولیت و رواج بی انضباطی و بی نظمی و سهل انگاری در انجام تعهدات اجتماعی است!، بی اعتنایی به حرمت آدمها و تحقیر و تحمیق آنها در پشت درهای بسته است!، توهین به شعور مردم با تحمیل یک تکلیف مسخره و غیرضرور است!، کشت نهال بدبینی در وجود آدمها با بدعهدی و بدرفتاری و سوءمدیریت است!... و درد این است که وضع جامعه در مقیاس وسیعتری نیز بر همین منوال است!
ناگفته نماند که نقدی که به این طرح وارد است، به نحوه مدیریت آن و تحمیل سلیقه و انتفاع شخصی بعضی ها از قِبَل آن است نه نفس همسانی رنگ لباس. در این میان اگر به خاطر بیاوریم که ۱۳ مهر برابر با ۵ اکتبر روز جهانی معلم هم هست، نحوه مدیریت مسئله در چنین روزی بیشتر باعث تأسف می‌شود!
حال اگر در کنار همه اینها و در همان جا یک نفر پیدا شود و سیستم آموزشی کشورت را با سیستم آموزشی کشوری مثل سوئد مقایسه کند، موضوع، جالب تر هم می‌شود !
همان موقع که در گوشه ای از حیاط منتظر نوبتیم، مرد جوانی سر صحبت را باز می‌کند و می‌گوید: "دو هفته پیش از سوئد برگشته ام. آنجا از این برنامه‌ها خبری نیست. چیزی به نام صف و انتظار نوبت وجود ندارد ؛ نه در مدرسه. نه سفارتخانه و نه جای دیگر. هر دانش‌آموزی با هر لباسی می‌تواند به مدرسه برود. با کفشها و جورابهای لنگه به لنگه و رنگارنگ! و حتی هر لنگه یک رنگ! در آنجا اولیاء را هر روز به مدرسه فرا نمی خوانند.  بعد از ثبت نام، برنامه‌های مدرسه از طریق نامه اعلام می‌شود. دانش‌آموزان از همه نوع خدمات آموزشی، مهارتی، فرهنگی،  تفریحی، ورزشی و...  برخوردارند. دانش‌آموزان همه چیز را در مدرسه یاد می‌گیرند و با خود کتاب و دفتر به منزل حمل نمی‌کنند. آموزش از طریق لپ تاپ و کامپیوتر صورت می‌گیرد. معلمانش مثل معلمان ما کتابها را درس نمی دهند بلکه مطالب را در کامپیوتر قرار می‌دهند و دانش‌آموزان خودشان باید کار کنند. به هر دانش‌آموزی یک کد اختصاص می‌دهند که با آن کد به سیستم آموزشی وارد می‌شود و کار می کند. آنها کتابهای درسی زیادی ندارند بلکه تعداد معدودی کتاب درسی مهم دارند.... ".

۲. کسانی که از ایده لباس فرم مدارس دفاع می‌کنند، سه دلیل بیشتر برای اینکار ندارند:
اول؛ همسان پوشی دانش آموزان و همرنگ شدن فقیر و غنی.
دوم؛ برقراری نظم انضباط از طریق واداشتن دانش آموز به تمکین از طرح پوشش یکسان.
سوم؛ شناسایی و کنترل آسان دانش آموزان در مکانهای عمومی مدرسه مانند حیاط، نمازخانه، سالن و...
البته دلیل چهارمی هم وجود دارد که طرفداران لباس فرم مدرسه را به تحمیل تصمیم شان به خانواده‌ها مصمم تر می کند اما کسی آن را بر زبان نمی‌آورد؛ دریافت پورسانت از خیاط یا دلال برای تأمین بخشی از مخارج مدرسه!


اما اگر منصفانه بنگریم، همه این دلایل، مردود اند؛
مردود بودن دلیل اول، کاملاً روشن و مستدل است؛ همه ما می‌دانیم که بچه‌ها در دنیاهای متفاوتی زندگی می‌کنند. زندگی واقعی بچه‌ها تفاوت‌های فاحشی باهم دارد؛ آنها خانه و ماشین و کوچه و محله و امکانات زندگی متفاوتی دارند. آنها قد و وزن و رنگ پوست و شکل چهره متفاوتی دارند. زندگی واقعی دانش آموزان ما کاملا باهم متفاوت است. آنها این تفاوت‌ها را می‌بینند و لمس و درک می‌کنند. آنها به وجود صدها نوع تفاوت در میان خود و دیگران واقفند. پس تظاهر به یکسان سازی آنها آنهم از طریق پوشش ظاهری نه فقط به همگونی شیوه‌های زندگی آنها نخواهد انجامید و از میزان تفاوتها کم نخواهد کرد و شکاف بین فقیر و غنی را پر نخواهد کرد، بلکه ریا و تظاهر به همگونی را در درون آنها نهادینه خواهد نمود!
از طرف دیگر، همه معلمان در دوران تحصیل و آمادگی برای ورود به خدمت در عرصه تعلیم و تربیت، وجود تفاوت‌های فردی در میان دانش آموزان را در دروس تربیتی خود می‌خوانند و می‌دانند که ابناء بشر از هم متفاوت اند. پس با توجه به این دانسته ها، عاقلانه آن است که به جای همسان سازی ظاهر بچه‌هایی که اندرون شان زمین تا آسمان از هم متفاوت است و شکاف بین طبقه اجتماعی شان فرسنگهاست، باید بکوشیم به آنها بیاموزیم که با وجود تمام تفاوتهای موجود، در کنار هم و باهم زندگی کنند. باهم سازگار باشند و به هم کمک کنند و به صلح و دوستی و آرامش بیندیشند نه اینکه تفاوت ها را با پوشاندن لباس همرنگ، کتمان و پنهان کنیم و بعد از ورود به اجتماع ببینند همه چیز دروغ بوده است!

عوارض و پیامدهای لباس فرم دانش آموزان در مدرسه


دلیل دوم که برقراری نظم انضباط از طریق واداشتن دانش آموز به تمکین از طرح پوشش یکسان است، فقط یک دلخوشی بچگانه است. حتی بدتر از این دلخوشی نازل، آزردن کودکان و نوجوانان از طریق اعمال زور و اجبار و تحمیل سلیقه است. باید توجه داشت که اجبار در هر کاری آزار دهنده است و طرفدار ندارد. چه بسیار دانش‌آموزانی که هیچ تمایلی به پوشیدن لباس فرم مدرسه ندارند و آن را با اکراه به تن می‌کنند! این اکراه در میان دانش‌آموزان دوره اول و دوم متوسطه به وفور دیده می‌شود.

شاهد بر این مدعا این است که برخی از آنها همواره پیراهن دلخواه شان را در کیف خود دارند که همه روزه بلافاصله بعد از به صدا درآمدن زنگ پایان و قبل از خروج از مدرسه آن را با لباس فرم خود عوض می کنند تا در کوچه و خیابان در پوشش لباس فرم دیده نشوند!

اینکه ما بخواهیم با اجرای طرح پوشش همرنگ، و به قیمت آزردن دانش‌آموزان مان وانمود کنیم که دانش‌آموزان فرمانبردار و مدرسه منظم داریم و به آن دلخوش باشیم، بسی غیرمنصفانه است.


دلیل سوم که شناسایی و کنترل آسان دانش‌آموزان پایه های مختلف تحصیلی از طریق رنگ لباس در محیط مدرسه است، بدون هیچ استدلال خاصی مسخره و مردود است؛ طرفداران این استدلال علنا و عملاً می‌خواهند از لباس دانش آموز به عنوان ابزار کنترل وی استفاده کنند. به عبارت دیگر، اصرار به اینکه دانش‌آموزان هر پایه تحصیلی یک رنگ خاص بپوشند تا در مکانهای عمومی مدرسه مانند حیاط، نمازخانه، سالن و... از هم متمایز و به راحتی قابل
شناسایی باشند، هدفی جز اعمال سلطه بر دانش‌آموزان ندارد.

در واقع تحمیل رنگ و فرم لباس به دانش‌آموزان با این انگیزه، به معنی سرپوش گذاشتن بر ناکارآمدی سیستمی است که نتوانسته است ابزارهای آموزشی و تربیتی مناسب تری را برای هدایت و رهبری دانش‌آموزان خود تدارک ببیند!


دلیل چهارم هم که دلیل نیست؛ خدعه ای آشکار برای بهره مندی از جیب خانواده‌های دانش‌آموزان برای جبران کسری های مدرسه است!
علاوه بر همه اینها اجبار کودکان و نوجوانان به پوشیدن لباس مورد نظر مدرسه، یکی از مصادیق بارز سلب آزادی و حق انتخاب و اختیار از آنان است. حتماً نسبت به این واقعیّت آگاهیم که که تمام اقدامات ما در حق دانش‌آموزان، توأم با جبر و تحکم و تحمیل است و آنان در هیچ کجای برنامه‌های مدرسه، حق آزادی و انتخاب ندارند.

عوارض و پیامدهای لباس فرم دانش آموزان در مدرسه

ما همواره با تحکم و دستور از آنان می خواهیم که از مقررات کهنه و قراردادهای یکجانبه و سختگیرانه ما پیروی کنند. کوله پشتی شان را پر از کتاب و دفتر می کنیم و مجبورشان می کنیم که هر روز با خودشان بین خانه و مدرسه جابه جا کنند. آنها را به خواندن و حفظ کردن مطالبی که به ندرت به دردشان خواهد خورد، وادار می سازیم! و آیا غیر از این است که بعد از اینکه ۱۲ سال از بهترین دوران یادگیری فرزندان مان به این منوال می‌گذرد، تازه از روی ناچاری آزاد شان می‌گذاریم که آموزشگاه و کارگاهی پیداکنند و کار و دانش مورد علاقه خود را ياد بگیرند!؟
اگر نمی توانیم محیط آموزشی غنی و محتوای درسی کارساز برای شان فراهم کنیم، چه خوب است که حداقل آنها را در انتخاب لباس مناسب خود آزاد بگذاریم و به استتار تفاوتها و نابرابری ها با لفافه لباس همرنگ نپردازیم.

بگذاریم در میان انواع تفاوت‌ها و تبعیض ها و نابرابری ها بدون استتار و به دور از ریا باهم زندگی کنند.


ارسال مطلب برای صدای معلم

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

چهارشنبه, 19 مهر 1396 ساعت 14:20 خوانده شده: 319 دفعه چاپ

نظرات بینندگان  

پاسخ + +3 -1 --
مینو امامی 1396/07/19 - 15:00
کد مطلب: 14018
تاریخ انتشار : دوشنبه ۲۷ شهريور ۱۳۹۱
رئیس شورای عالی آموزش و پرورش در خصوص اجباری بودن پوشش یکسان در مدارس دخترانه و پسرانه نیز گفت: داشتن پوشش یکسان در مدارس دخترانه و پسرانه اجباری نیست و دانش‌آموزان بر اساس ضوابط و قوانین موجود در انتخاب لباس آزاد هستند ولی باید شئونات اجتماعی را رعایت کنند.
وی ادامه داد: البته اگر مدرسه‌ای بخواهد در مورد نوع پوشش دانش‌آموزان اجباری داشته باشد، منع قانونی نیست؛ به این معنی که مدرسه می‌تواند از خانواده‌ها بخواهد که دانش‌آموزان با پوشش یکسان به مدرسه بیایند.
ادامه دارد
پاسخ + 0 0 --
دبیرم 1396/07/19 - 19:06
مافیا و رانت و اختلاس داره همه جا فراگیر میشه از جمله در لباس فرم مدارس و....
پاسخ + 0 0 --
آن دگر معلم 1396/07/19 - 23:50
جناب دبیرم از انجا که قیمت پارجه با همان کیفیت از بازار پایین تر است پس برای خانواده ها هم باصرفه تر است. و برای جلوگیری از هر گونه رانت یا شک و شبه ای می توان یکسان سازی و دوخت را کلا به انجمن اولیا واگذار کرد کما این که شاهد بوده ایم.البته به علت شلوغی کار همیشه نارضایتی هایی در بین دانش آموزان و خانواده پدیدار می گردد که باید با ارجاع لباس به خیاط کم و کاستی ان را از بین برد و نگذاشت که حتی یک دانش آموز از گشادی یا تنگی یا کوتاه و بلندی ناراضی بماند. با احترام
پاسخ + 0 0 --
ناشناس 1396/07/20 - 00:25
چه پولهایی که درقبال همین لباسها حیف و میل سواستفاده ها که عده ای خاص و مافیایی که میخورند اگر اجباری نیست که درمدارس هم باید اجباری نباشد مثل این است که مجلس قانون تصویب کند اما شهرداری بتواند آن را تغییر دهد
پاسخ + +2 0 --
مینو امامی 1396/07/19 - 15:01
بقیه مطلب قبلی:
دبیرکل شورای عالی آموزش و پرورش به آیین‌نامه اجرایی مدارس اشاره کرد و گفت: بر اساس قانون، اختیاراتی به مدیران و شورای مدرسه دادیم و انتخاب پوشش دانش‌آموزان و حتی بحث تراشیدن موی سر، جزو این اختیارات است.
وی افزود: اگر خانواده‌ای می‌خواهد فرزندش را در مدرسه‌ای ثبت‌نام کند، باید به قانون مدرسه که بر اساس اختیارات قانونی مدیر اعلام می‌شود، عمل کند؛ به عنوان مثال وقتی در یک محله‌ای پلیس تشخیص می‌دهد که خیابانی را یک طرفه کند، کسی نمی‌تواند نپذیرد و باید همه همراهی کنند.
پاسخ + +6 0 --
آن دگر معلم 1396/07/19 - 15:39
جناب آقای علی نصیری عزیز لباس فرم دانش آموزان به شرط این که تحمیلی نباشد(یعنی اکثریت والدین راضی باشند) کار بسیار پسندیده ای است. به نظر این حقیر تقریبا یک نیاز است و منفعت های آن بسیار بیشتر از بعضی ضعف هایی که برشمردید می باشد. در بسیاری از جاهای دیگر نظیر ارتش و بانک و آشپزخانه ها و کارگاه ها و ورزشکاران و فرودگاه ها و هتل ها و هیات ها و مجلس و بیمارستان ها و آرایشگاه ها و دندانپزشکی ها و مطب ها و گاوداری ها و جنگلبانی ها و حوزه های علمیه و خلبان ها و شهرداری ها و فروشگاه ها ووووووو از لباس فرم مخصوص خودشان استفاده می کنند. دیواری کوتاه تر از ما نیست که به ما گیر می دهید؟ حالا گیرا دو تا پسر یا دختر دانش آموز خواستند در بین راه مدرسه تا خانه در عالم فضا سیر کنند و تعویض لباس کردند ایا رواست که به خاطر این دو نفر صد یا پانصد دانش آموز دیگر لباس فرم نپوشند؟ با احترام
پاسخ + +2 0 --
آن دگر معلم 1396/07/19 - 16:56
اما اتلاف وقت مساله ای است که در کشور ما در حد بحران است و تقریبا در جا جای شهرها و روستاها به وضوح می توان دید و به جاست که بیش از این به ان بپردازید یا پرداخته شود و صد البته راه حل های جایگزین هم بیان بفرمایید یا بیان فرماییده شود.
پاسخ + +7 -2 --
غلامی 1396/07/19 - 17:24
خواهشا طرحهایی نثل لباس فرم یکسان مدارس که مزایاش ازمعایبش بیشتره روزیرسوال نبرین
بعضیا هم عادت کردن از همه چی فقط انتقادکنن
پاسخ + 0 0 --
ناشناس 1396/07/20 - 00:26
همه اش بخاطر پول است
پاسخ + +4 0 --
سیف 1396/07/19 - 19:09
امروز در مجلس ختم یک همشهری "بانکی" تصاویری و دیدم که واقعا به آ.پ فاتحه خوندم!!!جمع کنید این آ.پ ... را. واقعا شوکه شده ام.
پاسخ + 0 0 --
معلم 1396/07/21 - 00:47
در مدرسه من ، مدیر برای هر پایه ی تحصیلی یک لباس فرم سفارش داد .حیاط مدرسه بازار مکاره شده ، دانش آموزان با شش رنگ لباس فرم . علت ؟ چون مقداری از پول لباس فرم برای مدیر مدرسه هست.
پاسخ + 0 0 --
معلم - ادامه 1396/07/21 - 11:30
این طوری اولیا دانش آموزان مجبور می شوند که هر سال لباس فرم‌ تهیه کنند و مدیر بیشترین سود را می کند . اما وقتی لباس فرم هر سال رنگش عوض نشود ، بعضی دانش آموزان لباس سال قبل خود را دوباره استفاده می کنند .
مشکل اساسی مدارس در حال حاضر این هست که مدیران دانش آموزان را منبع مالی فرض می کنند و خیلی طرح های آن ها برای کسب درآمد از دانش آموزان هست . از طرف دیگر ، از سوی اداره های آپ هم نظارتی روی کار مدیران انجام نمی شود و وقتی معلمان و اولیا به اداره گزارش خلاف مالی مدیران مدارس را می دهند ، هیچ رسیدگی انجام نمی شود . سیستم آپ از بالا که وزارت خانه باشد تا سطح مدرسه ، در مسیر صحیح نیستند . اداره آپ هر مدیری که کمک به مدرسه بیشتری بگیرد ، مدیر موفقی می داند . مقداری از کمک به مدرسه ها به حساب اداره آپ و بعد اداره کل واریز می شود .
پاسخ + 0 0 --
آن دگر معلم 1396/07/22 - 21:57
لباس فرم حداقل باید برای دو سال باشد. والدین یا منتخب انجمن اولیا و مربیان باید حتما حتما نظارت داشته باشند. مسئولین ادارات به ویژه حراست حتما باید نظارت داشته باشد. یک ریال از این بابت نباید به جیب کسی برود حتی نباید برای مدرسه خرج شود. دوخت و قیمت پارچه با همان کیفیت در بازار باید تفاوت خوبی داشته باشد طوری که اگر کسی شخصا بخواهد در بازار تهیه کند قیمت بسیار بالاتر در انتظارش باشد. مدارسی که هر کلاسش یک رنگ مخصوص دارند باید دوره ای عمل کنند یعنی اگر پایه اول رنگ مثلا آسمانی است سال دیگر پایه دوم رنگ آسمانی باشد تا اگر دانش آموزی لباسش مشکلی نداشته بتواند سال بعد هم استفاده کند. اما در سال سوم حتما باید رنگ لباس تعویض گردد چون که دانش آموز از این رنگ اشباع شده و بدش می آید. لباس هر دانش آموز باید متناسب با اندام او باشد و هر گونه مشکلی باید رفع گردد. اگر حداقل نیمی از والدین یک مدرسه از پرداخت وجه برای همسان سازی لباس مشکل داشته باشند به هیچ وجه نباید این کار صورت گیرد. اعتماد والدین با رعایت حقوق ان ها و مشارکت دادن ان ها در نظارت باید جلب گردد. با احترام
پاسخ + +3 0 --
معلم 1396/07/22 - 08:29
ای آقا .....این یک طرح عالی رو از آموزش وپرورش نگیرید .

محاسن لباس فرم بسیار زیاد است ...

هم شکلی در بین همسالان در محیط اجتماعی مدرسه هم برای بچه خوب است هم برای متولیان امور تربیت ....چرا که اولا این رویه مرسوم در سطح جهان است ومنحصر به ایران نیست ثانیا مانع فخر فروشی اغنیاء و خودکم بینی فقرادر محیط مدرسه است و مانع انحرافات در طرز پوشش می شود ثالثاً تاثیر روانی برای پذیرفتن قوانین مدرسه دارد و.......

تشکر
پاسخ + 0 0 --
معلم 1396/07/22 - 13:59
درست می فرمایید ؛ فقط به شرطی لباس فرم به قیمت تمام شده به دست دانش آموزان برسد و مدیر پول اضافه برای خودش برندارد.
پاسخ + 0 0 --
چغندربگ 1396/08/06 - 18:10
لباس فرم یک راه دزدی و اختلاس است! همین با همکاری مدیر و اداره

نظر شما

صدای معلم، صدای شما

با ارائه نظرات، فرهنگ گفت‌وگو و تفکر نقادی را نهادینه کنیم.




نظرسنجی

آموزش " حقوق شهروندی " را در مدارس و نظام آموزشی کشور چگونه ارزیابی می کنید؟

پربازدیدترین ها

 بیمه نوین

شبکه مطالعات سیاست گذاری عمومی

تبلیغات در صدای معلم

کالای ورزشی معلم

خدمات چاپ

تلگرام صدای معلم

تحقیقات و آموزش

چاپ مدارس

صدای معلم پایگاه خبری تحلیلی معلمان ایران

تلگرام صدای معلم

Sport

 سامانه فیش حقوقی معلمان

سامانه فیش حقوقی معلمان بازنشسته

سامانه مراکز رفاهی

صندوق ذخیره فرهنگیان

تبلیغات در صدای معلم

تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به صدای معلم بوده و استفاده از مطالب با ذکر منبع بلا مانع است.
طراحی و تولید: رامندسرور